Για οικόσημα βλέπε
εδώ…
Τ
–Ταβερώνας: Βλέπε Δαβερώνας
–Τάγαρης: Ελληνικό επώνυμο, πιθανότατα επαγγελματικής προέλευσης,
από το ταγάρι, σάκο ή σακίδιο μεταφοράς. Στην Πάρο απαντά ήδη το 1613,
στη Νάουσα, με τους Στέφανο και Απόστολο Τάγαρη. Η παλαιά βυζαντινή μορφή
Τάγαρις είναι γνωστή από τον 14ο αιώνα, χωρίς να τεκμηριώνεται συγγένεια με
τους Παριανούς.
–1613. Το 1613 επέβαλε ο Τιμόθεος Β’ αφορισμούς στους λαϊκούς
που αντιστάθηκαν στην εκλογή του νέου Επισκόπου Νικηφόρου αρνούμενοι να
πληρώνουν τα συνήθη δοσήματα. Μεταξύ των λαϊκών ήταν και ο Ναουσαίος Στέφανος
Τάγαρης και ο Απόστολος Τάγαρης.
–Τακουριώτης:
Επώνυμο που απαντά στην Παροικιά το 1824, με αναφορά στον Νικόλαο
Τακουριώτη(?), πρώτο σύζυγο της Φωτεινής και πατέρα της Μαρουσάκης. Η μορφή
του επωνύμου παραμένει αβέβαιη.
–1824. «Προικοσύμφωνο Ευαγγέλη Χαλκιόπουλου και
της συζύγου αυτού Μαρουσακίου» Παροικιά, 12 Απριλίου 1824. «Η Φωτεινή, σύζυγος
του μακαρίτη Δημητρίου Μπαρμπέρη έχει κόρην μετά του πρώτου ανδρός της ονόματι
Νικολάου Τακουριώτη(?) ονόματι Μαρουσάκη» Της τάζει τέσσερας εικόνας (…). Ο
Χαλκιόπουλος δεν προσφέρει εικόνες». (ΓΑΚ, 215, 114r)
–Τάλογλου ή Ταλόγλου ή Τσαλόγλου: Το
επώνυμο Τάλογλου, Ταλόγλου ή Τσαλόγλου καταγράφεται στην Πάρο ως επώνυμο
οικογένειας Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στην Παροικιά μετά τη
Μικρασιατική Καταστροφή. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό
που δημιουργήθηκε απέναντι από την Παναγία Εκατονταπυλιανή.
Σύμφωνα με την τοπική
οικογενειακή μαρτυρία, η Βασιλεία Ταλόγλου, το γένος Ιωάννη Μουτάφη,
καταγόταν από το Μπαϊντίρι της Δυτικής Μικράς Ασίας, στην ευρύτερη
περιοχή της Σμύρνης. Το Μπαϊντίρι ήταν κωμόπολη της κοιλάδας του Καΐστρου,
κοντά στη Σμύρνη, με σημαντική ελληνορθόδοξη κοινότητα πριν από το 1922.
Η οικογένεια στην Πάρο
Η Βασιλεία ήταν σύζυγος του Σεραφείμ
Ταλόγλου και, σύμφωνα με την ίδια μαρτυρία, απέκτησαν τρία παιδιά: την Παναγιώτα,
τη Δέσποινα και τον Δανιήλ. Αναφέρεται επίσης ότι ο Σεραφείμ πέθανε σε
σχετικά νεαρή ηλικία.
Η παρουσία της οικογένειας
στην Παροικιά τεκμηριώνεται πλέον και από μεταγενέστερες καταγραφές. Το 1928
γεννήθηκε ο Δανιήλ Ταλόγλου του Σεραφείμ, κάτοικος της Κοινότητας
Παροικιάς. Το όνομά του εμφανίζεται εκ νέου στον εκλογικό κατάλογο της
Παροικιάς του 1951.
Στον εκλογικό κατάλογο του 1953
καταγράφονται επίσης η Βασιλεία Τσαλόγλου ή Τάλογλου, το γένος Ιωάννη
Μουτάφη, σύζυγος Σεραφείμ, καθώς και η Δέσποινα Τσαλόγλου ή Τάλογλου του
Σεραφείμ. Η εναλλαγή των μορφών Τάλογλου και Τσαλόγλου αποτελεί σημαντική
ένδειξη για την παράλληλη χρήση των δύο τύπων του επωνύμου στην Πάρο.
Ο προσφυγικός συνοικισμός
της Παροικιάς
Η οικογένεια Ταλόγλου
εντάχθηκε στον προσφυγικό συνοικισμό που δημιουργήθηκε στην περιοχή απέναντι
από την Εκατονταπυλιανή. Σύμφωνα με προφορική μαρτυρία που έχει καταγραφεί σε
παριανή έρευνα, το 1926 οι πρόσφυγες παρέμεναν προσωρινά συγκεντρωμένοι στην Παροικιά,
ενώ εξεταζόταν η εγκατάστασή τους στα Κακάπετρα ή στα Λιβάδια.
Κατά την ίδια αφήγηση, ο
Παριανός Ναυπλιώτης Δελαγραμμάτης πρότεινε να εγκατασταθούν στη «χωράφα
της Εκατονταπυλιανής», ώστε να τους έχει γείτονες. Εκεί δημιουργήθηκε ο
συνοικισμός, με μικρές δίδυμες κατοικίες, όπου εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από
διαφορετικές περιοχές της Μικράς Ασίας.
Η σημασία του επωνύμου
Ο τύπος Τσαλόγλου δεν
φαίνεται να αποτελεί αποκλειστικά παριανό δημιούργημα μετά το 1922. Η μορφή του
επωνύμου απαντά και σε παλαιότερες ελληνορθόδοξες κοινότητες της Οθωμανικής
Αυτοκρατορίας. Στις πηγές για τη Φιλιππούπολη αναφέρεται ο Κούρτης Τσαλόγλου,
έμπορος από την Κοπρίβστιτσα, του οποίου οι γιοι εγκαταστάθηκαν στη
Φιλιππούπολη στις αρχές του 19ου αιώνα. Ένας από αυτούς, ο Παύλος Κούρτοβιτς
Τσαλόγλου, καταγράφεται και σε αρχειακές συλλογές της Ακαδημίας Αθηνών.
Η παλαιότερη αυτή παρουσία
αποδεικνύει ότι ο τύπος Τσαλόγλου υπήρχε στον οθωμανικό ελληνορθόδοξο
χώρο πριν από την προσφυγική εγκατάσταση του 1922. Δεν αποδεικνύει όμως
συγγένεια ανάμεσα στον παριανό προσφυγικό κλάδο και στην οικογένεια
Κούρτοβιτς-Τσαλόγλου της Φιλιππούπολης.
Η συνέχεια της οικογένειας
Ο Δανιήλ Ταλόγλου του Σεραφείμ
παρέμεινε στην Πάρο και καταγράφεται στην Παροικιά για πολλές δεκαετίες.
Απεβίωσε στην Πάρο στις 9 Ιουνίου 2017, κλείνοντας έναν κύκλο σχεδόν
ενενήντα ετών από την καταγεγραμμένη γέννησή του το 1928.
Πηγές
·
Παριανά ονόματα – επίθετα και οικόσημα,
λήμμα «Τάλογλου ή Ταλόγλου.
·
Παριανά ονόματα, μαρτυρίες για τον
προσφυγικό συνοικισμό της Παροικιάς και την εγκατάσταση των Μικρασιατών
απέναντι από την Εκατονταπυλιανή.
·
Ίρις Τζαχίλη, «Μπαϊντίρι 1922 – Μια ιστορία
απώλειας από τη Μικρασία», για την ιστορία και την ελληνορθόδοξη κοινότητα
του Μπαϊντιρίου.
Αρχείον Θρακικού
Λαογραφικού και Γλωσσικού Θησαυρού και Ψηφιακό Αποθετήριο Ακαδημίας Αθηνών,
για τον παλαιότερο τύπο Τσαλόγλου στη Φιλιππούπολη.
–1922. Τα προσφυγικά στην Παροικιά
Προτού να γίνει το Κέντρο Υγείας και προτού
ανοιχτεί ο δρόμος προς Νάουσα το 1937, υπήρχε μια μεγάλη χωράφα από το σημερινό
Κ.Υ. και έφτανε μέχρι το ποτάμι στην
διασταύρωση του περιφερειακού όπου είχε τότε μέσα του ρωμαϊκούς τάφους που
έχουμε τώρα στο μουσείο μπροστά.
Το 1926 ο Δελαγραμμάτη Ναυπλιώτης ο οποίος ήταν
ενεργό στοιχείο της Παροικίας περνούσε κάποτε με το μπαστούνι του κάτω από την
κοινότητα, η κοινότητα τότε ήταν απέναντι από το σπίτι του Βάλληνδρα, πίσω από
το ΚΑΠΗ, και ήταν μαζεμένοι οι πρόσφυγες. Οι Παριανοί δεν τους είχαν δει με
καλό μάτι, ήταν λοιπόν μαζεμένοι εκεί, σταμάτησε ο αείμνηστος Ναυπλιώτης και
τους λέει, «τι κάνετε ρε παιδιά εδώ?» και του λένε «Κύριε Ντελαγραμμάτη,
είμαστε εδώ μια βδομάδα και ο πρόεδρος μαζί με τα μέλη σκέπτονται να δούνε που
να κάνουνε τον προσφυγικό συνοικισμό, στα Κακάπετρα ή στα Λιβάδια» τότε ο
Ναυπλιώτης πήρε τρείς από τους πρόσφυγες, ένας εξ αυτών ο Κουτσουράκης ο οποίος
αναφέρει το γεγονός, μπαίνουν στην κοινότητα όπου πρόεδρος της κοινότητας τότε ήταν
ο καπετάνιος Μιχάλης Ζησιμόπουλος και ρωτάει τον Ναυπλιώτη… «Καλώς τον
Ντελαγραμμάτη, ποιος καλός καιρός σε έφερε κατά δω?» και του απαντάει ο
Ναυπλιώτης «Δεν με έφερε καπτάν Μιχάλη κανένας καλός καιρός, με έφερε η
αγανάκτηση να βλέπω τους πρόσφυγες τα αδέρφια μας, τους κατατρεγμένους από τη
Μικρά Ασία να περιμένουν από κάτω πότε θα αποφασίσετε εσείς που θα κτιστεί ο
προσφυγικός συνοικισμός». Εσύ που μας λες Ντελαγραμμάτη? στα Κακάπετρα ή στα
Λιβάδια?, ρώτησε ο καπτάν Μιχάλης. Ούτε στο ένα ούτε στο άλλο, να τους βάλετε
στην χωράφα της Εκατονταπυλιανής να τους έχω και γείτονες, του απάντησε ο
Ναυπλιώτης.
Ο Δελλαγραμμάτης Ναυπλιώτης φιλάνθρωπος και ελεήμων
και παρότι είχε μεγάλη οικογένεια πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει τους πρόσφυγες.
Όταν πέθανε το 1939 σε ηλικία 49 ετών οι πρόσφυγες ήρθαν πρώτοι για να σταθούν
δίπλα στην χήρα Ναυπλιώτενα.
Τα σπίτια ήταν δίδυμα. Αν ήταν από τρία άτομα και
πάνω παίρνανε ένα σπίτι που είχε χολ, κουζίνα και σάλα.
Τα τρία πρώτα ήταν για πολυμελή οικογένεια και
υπόλοιπα τρία για μονομελη οικογένεια, μονόχωρο με το τζάκι κάτω στο δάπεδο και
όχι όπως τα παριανά που ήταν στον τοίχο και εκεί μαγείρευαν. Και, 7ο και 8ο
πολυμελές. Σύνολο 16 οικογένειες.
Οι οικογένειες ήταν: στο 1ο σπίτι ο Χατζής (γιατί
είχε πάει στα Ιεροσόλυμα) Πανάς Βεργούλης (το όνομα) σύζυγος Δέσποινα. Στο 2ο
σπίτι διέμενε ο Κωνσταντίνος Κλαδάκης, σύζυγος Ελένη. Το 3ο σπίτι ήταν η
οικογένεια του Απόστολου Λαγού, σύζυγος Κλεονίκη. Η μία κόρη του η Μαριώ
παντρεύτηκε κι έμεινε στη Νάουσα. Το 4ο σπίτι του Ιωάννη Λαγού σύζυγος
Δέσποινα, το επόμενο ήταν του Καπλάνη γνωστό ως σπίτι της Καπλάνενας και δίπλα
του ο Κωνσταντίνος Καραντζάς. Στο επόμενο ο Ναουσαίος Βαγγέλης Αιγινήτης,
σύζυγός του η Μικρασιάτισσα Ευθυμία, το από δίπλα ήτανε του Δημητρίου Κυπραίου
σύζυγος Διαμαντώ Βαζουράκη* και οι δύο Μικρασιάτες, απέναντι διέμεναν ο
Γιαννακός Επιτροπάκης σύζυγος Ουρανία
και πίσω ήταν το σπίτι του Νικόλαου Κουτσουράκη σύζυγος Ρηνιώ. Πάρα δίπλα ήταν
ένα άλλο το οποίο ήταν του Στυλιανού Κρητικού σύζυγος Δέσποινα και δίπλα τους
ένα σπίτι χωρισμένο στα δύο από δυο αδέρφια. Στο πρώτο διέμενε ο Φώτης
Βαζουράκης* με την σύζυγό του Φώτω το γένος Ι. Κουτσομήτρου και στο δίπλα ο
Στέλιος ο Βαζουράκης με την σύζυγό του Ελένη το γένος Νικ. Κατζαμπά. Στα πιο
κάτω σπίτια ήταν οι οικογένειες του Μανώλη Χαραλάμπους σύζυγος Δέσποινα
Βαζουράκη και στο άλλο ήτανε ο Σεραφείμ Ταλόγλου σύζυγος Βασιλεία το γένος
Μουτάφη η οποία έχει μείνει στην ιστορία για την φράση της «φύγαμε και αφήσαμε
την λάμπα αναμμένη…». Από κάτω ήταν τα σπίτια της χήρας Βασιλικώς Καλαϊντζή και
δίπλα από πίσω ήταν η χήρα Τριανταφυλλιώ η οποία έκανε και μάγια. Πέθανε στο
κρεβάτι σκουληκιασμένη. Και τέλος, άλλα δύο μονόχωρα σπίτια, στο ένα έμενε ο
Δημητρώς Καλαϊντζής με την σύζυγό μου Αγγελικώ και στο από πίσω ο Κωνσταντίνος
Κουτσουράκης σύζυγος Μακρίνα.
Όλοι σκεπαστήκανε εκεί κι έτσι έμεινε γνωστό σήμερα
ως ο προσφυγικός συνοικισμός.
Πολλοί από τους παραπάνω πήγαν πρώτα στη Νάουσα και
στην συνέχεια έμειναν στον συνοικισμό.
Ήταν από όλη την Μικρά Ασία. Η Δέσποινα Ιωάννου
Λαγού ήταν από την Έφεσο όπως και η Φώτω Βαζουράκη. Από το Μπουντρούμ, την
αρχαία Αλικαρνασσό ήταν τα αδέρφια Λαγού.
*Το πραγματικό επώνυμο των Βαζουράκη ήταν
Μπαζιουρούκη. Η οικογένεια άλλαξε το επώνυμό της στην Πάρο για απλούστευση,
δεδομένου ότι οι Παριανοί το μπέρδευαν και το πρόφεραν λάθος.
–1928. Το
1928 γεννιέται ο Τάλογλου Δανιήλ του Σεραφείμ κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1951. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1951 είναι εγγεγραμμένος ο
Τάλογλου Δανιήλ του Σεραφείμ κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1953. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τσαλόγλου ή Τάλογλου Βασιλεία το γένος Ιωάννης
Μουτάφης, όνομα συζύγου Σεραφείμ κάτοικος Παροικιάς.
–1953. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τσαλόγλου ή Τάλογλου Δέσποινα του Σεραφείμ
κάτοικος Παροικιάς.
–2017. Στις 9 Ιουνίου 2017 απεβίωσε στην
Πάρο ο Δανιήλ Τάλογλου του Σεραφείμ.
–Ταμέτζος: Βλέπε Νταμέτζος
–Ταμιράλιας: Βλέπε Δαμιράλια.
–Ταντάνης ή Τατάνης: Η οικογένεια Ταντάνης
ή Τατάνης καταγράφεται στην παριανή παράδοση ως οικογένεια χιακής
καταγωγής, που εγκαταστάθηκε στη Νάουσα μετά την καταστροφή της Χίου το 1822.
Σύμφωνα με την ίδια παράδοση, οι πρώτοι Ταντάνη ήταν καραβοκύρηδες και
αρχικά χρησιμοποιούσαν τη μορφή Τατάνης.
Η πρώτη αρχειακή παρουσία
Η παλαιότερη μέχρι σήμερα
εντοπισμένη αρχειακή καταγραφή στην Πάρο χρονολογείται στο 1875. Στον
εκλογικό κατάλογο καταγράφεται ο Σταύρος Ταντάνης του Σταύρου, 22 ετών,
ναυτικός, κάτοικος Νάουσας.
Η οικογένεια των ναυτικών
Στους εκλογικούς καταλόγους
της Νάουσας του 1883 και 1885 εμφανίζονται ο Δημήτριος Ταντάνης του
Σταύρου και ο Σταύρος Ταντάνης του Σταύρου, 41 και 29 ετών
αντίστοιχα το 1883, και οι δύο ναύτες. Η κοινή αναφορά του πατρωνύμου «του
Σταύρου» δείχνει στενή συγγενική σχέση και ενισχύει την εικόνα μιας οικογένειας
με ισχυρή ναυτική παράδοση.
Η επόμενη γενιά
Το 1946 καταγράφεται
στη Νάουσα ο Αθανάσιος Ταντάνης του Δημητρίου, 70 ετών, αλιέας. Μαζί του
αναφέρονται οι γιοι του Δημήτριος, Ανάργυρος, Σταύρος, Εμμανουήλ και
Βασίλειος, ηλικίας 29 έως 41 ετών. Οι περισσότεροι ήταν αλιείς, ενώ ο
Ανάργυρος ήταν ναυτικός. Η σχέση της οικογένειας με τη θάλασσα εξακολουθεί έτσι
να χαρακτηρίζει και την επόμενη γενιά.
Η συνέχεια στη Νάουσα
Στον εκλογικό κατάλογο του 1952
καταγράφονται η Αικατερίνη Ταντάνη, σύζυγος του Αναργύρου και κόρη του
Λυγκίνου Βιτσαρά, καθώς και η Κονδύλω Ταντάνη, σύζυγος του Δημητρίου και
κόρη του Πέτρου Αλιπράντη. Οι καταγραφές αυτές αποτυπώνουν και τις
οικογενειακές συνδέσεις των Ταντάνη με άλλες παριανές οικογένειες.
Ταντάνης ή Τατάνης;
Η παράλληλη χρήση των μορφών Ταντάνης
και Τατάνης αποτελεί χαρακτηριστικό της καταγραφής του επωνύμου. Δεν θα
πρέπει όμως να συγχέεται χωρίς αποδεικτικά στοιχεία με άλλα παριανά επώνυμα
παρόμοιας μορφής, όπως Τσαντάνης ή Τζαντάνης, τα οποία απαντούν επίσης
στην Πάρο.
Τι γνωρίζουμε για την
καταγωγή
Η σύνδεση με τη Χίο και την
εγκατάσταση μετά το 1822 αποτελεί τεκμηριωμένη παριανή παράδοση, αλλά μέχρι
σήμερα δεν έχει εντοπιστεί πρωτογενές έγγραφο που να ταυτοποιεί τον πρώτο
Ταντάνη που έφθασε στην Πάρο. Η ασφαλής αρχειακή παρουσία που έχει εντοπιστεί
αρχίζει το 1875. Επομένως, το 1822 πρέπει να αναφέρεται ως παραδοσιακή
χρονολογία εγκατάστασης.
Η ακολουθία Σταύρος →
Δημήτριος → Αθανάσιος αποτελεί ισχυρή ένδειξη της οικογενειακής συνέχειας,
ενώ η επαγγελματική σχέση με τη θάλασσα —ναυτικοί, ναύτες και αλιείς— διατρέχει
τουλάχιστον τρεις γενιές της οικογένειας στη Νάουσα.
Πηγές
·
Παριανά ονόματα – επίθετα και οικόσημα,
λήμμα «Ταντάνης ή Τατάνης».
·
Εκλογικοί κατάλογοι Πάρου 1875.
·
Εκλογικοί κατάλογοι Νάουσας 1883, 1885, 1946
και 1952.
·
Καταγραφές για τις οικογένειες χιακής προέλευσης
στην Πάρο.
–1842. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, καταγράφεται ο Ταντάνης Δημήτριος του Σταύρου, ετών 41,
ναύτης από τη Νάουσα.
–1854. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, καταγράφεται ο Ταντάνης Σταύρος του Σταύρου, ετών 29,
ναύτης από τη Νάουσα.
–1876. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάνης Αθανάσιος
του Δημητρίου, ετών 70, αλιεύς.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Ταντάνης Δημήτριος του
Σταύρου, ετών 41, ναύτης από τη Νάουσα και ο Ταντάνης Σταύρος του Σταύρου, ετών
29, ναύτης από τη Νάουσα.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Ταντάνης Δημήτριος του Σταύρου,
ετών 43, ναύτης από τη Νάουσα και ο Ταντάνης Σταύρος του Σταύρου, ετών 31,
ναύτης από τη Νάουσα.
–1905. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάνης Ανάργυρος
του Αθανασίου, ετών 41, ναυτικός.
–1908. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάνης Δημήτριος
του Αθανασίου, ετών 38, αλιεύς.
–1910. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάνης Σταύρος
του Αθανασίου, ετών 36, αλιεύς.
–1913. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάνης Εμμανουήλ
του Αθανασίου, ετών 33, αλιεύς.
–1917. Σε εκλογικό κατάλογο
της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, καταγράφεται ο Ταντάτης Βασίλειος
του Αθανασίου, ετών 29, αλιεύς.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 70χρονος κάτοικος Νάουσας, Ταντάνης Αθανάσιος του Δημητρίου,
αλιεύς, ο 38χρονος αλιεύς Ταντάνης Δημήτριος του Αθανασίου, ο 41χρονος ναυτικός
Ταντάνης Ανάργυρος του Αθανασίου, ο 36χρονος αλιεύς Σταύρος Ταντάνης του
Αθανασίου, ο 33χρονος αλιεύς Ταντάνης Εμμανουήλ του Αθανασίου και ο 29χρονος
αλιεύς Ταντάτης Βασίλειος του Αθανασίου.
–1952. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Ταντάνη
Αικατερίνη, όνομα συζύγου Ανάργυρος, όνομα πατρός Λυγκίνος Βιτσαράς, η Ταντάνη Κονδύλω, όνομα συζύγου Δημήτριος,
όνομα πατρός Πέτρος Αλιπράντης.
–Ταρανέλλος: Σύμφωνα με την παριανή παράδοση, πρόκειται για οικογένεια
χιακής καταγωγής, που εγκαταστάθηκε στη Νάουσα μετά την καταστροφή της
Χίου το 1822. Η ναυτική και αλιευτική δραστηριότητα χαρακτηρίζει την
οικογένεια ήδη από τον 19ο αιώνα.
–1911. Γεώργιος Ταρανέλλος,
έμπορος στη Νάουσα το 1911.
–1952. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Δαβερώνα
Ευθυμία, όνομα συζύγου Εμμανουήλ, όνομα πατρός Γεώργιος Ταρανέλλος.
–Ταραντίνος:
Η παλαιότερη γνωστή παριανή καταγραφή είναι του 1847, με τον διδάσκαλο Φραγγίσκο
Ταραντίνο, γεννημένο περίπου το 1821. Πιθανή οικογενειακή σύνδεση
εντοπίζεται στην Άνδρο, όπου το 1882 καταγράφεται ο Ευτύχιος
Ταραντίνος του Φραγγίσκου. Δεν τεκμηριώνεται μέχρι σήμερα χιακή προσφυγική
καταγωγή.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 26χρονος
διδάσκαλος Ταραντίνος Φραγγίσκος.
–Ταταράκης: Επώνυμο που απαντά στην Πάρο στις αρχές του 20ού αιώνα.
Η καταγωγή του ενωματάρχη Ταταράκη, προϊσταμένου της Αστυνομίας στην
Πάρο, δεν έχει μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί· η πιθανή κρητική προέλευση
παραμένει υπό διερεύνηση. Το 1907 υπηρετούσε στην Πάρο και αναφέρεται στον
τοπικό Τύπο για τη δραστηριότητά του στην αντιμετώπιση των νυκτερινών κλοπών.
–1907. Ασύστολοι και αναιδείς
νυκτοκλέπται υπό τα όμματα των Αρχών κατακλέπτουν καθ’ εκάστην σχεδόν εσπέραν
όρνιθας, ινδιάνους και χήνας.
Ούτω κατά τας τελευταίας αυτάς
ημέρας εκλάπησαν τα ακόλουθα: 1) του κ. Νικολάου Ιω. Καμπάνη 2 όρνιθες, 2) του
εμπόρου Κωνσταντίνου Μ. Αιγινήτου 1 ινδιάνος, 3)του εμπόρου Νικολάου Π. Πάσου 1
ινδιάνος, 4) του ιατρού κ. Σπύρου Λορεντζιάδου 2 όρνιθες, 5) του πτωχού
οικογενειάρχου Βαζιανού μάστορη 1 όρνις, 6) του κ. Ιάκωβου Γ. Κυπραίου μία χήνα
και 7) του εμπόρου κ. Ιωάννη Μ. Δαμία 2 ινδιάνοι. Είνε αληθές ότι ο
προϊστάμενος της ενταύθα αστυνομίας ενωματάρχης κ. Ταταράκης, ως και άλλοτε
εγράψαμεν επέδειξεν και εις την παρούσαν περίστασιν ζήλον και δραστηριότητα
αλλ’ άνευ δυστυχώς αποτελέσματος η αντικατάστασις όμως μερικών αστυνομικών
οργάνων κρίνεται απολύτως αναγκαιοτάτη, χάριν παγιώσεως της δημοσίας τάξεως και
ασφαλείας, κατόπιν μάλιστα των θρασυτάτων αυτών νυκτοκλεπτών, και χάριν του
ηθικού της αστυνομίας (φ.242 «Αιγαίον» 13 Ιανουαρίου 1907).
–Τάταρης: πώνυμο πιθανότατα προσωνυμικής
ή επαγγελματικής προέλευσης, από το τουρκικό tatar, τον έφιππο
ταχυδρόμο ή αγγελιαφόρο της οθωμανικής διοίκησης. Στην Πάρο τεκμηριώνεται μέχρι
σήμερα ο Σοφοκλής Τάταρης το 2010. Το επώνυμο απαντά επίσης σε Μάνη,
Τήνο, Αθήνα και Κρήτη, χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί η σύνδεση της παριανής
οικογένειας με κάποια από αυτές τις περιοχές.
–2010. Κατασκευαστής, Σοφοκλής Τάταρης
–Tεζαουράριος ή Τεζαοράριος: Δεν
πρόκειται για επώνυμο, αλλά για εκκλησιαστικό αξίωμα, από το λατινικό thesaurarius,
δηλαδή θησαυροφύλακας ή ταμίας. Σε Κατάλογο Παροικιάς της 22ας Μαΐου 1818
αναφέρεται «άμπελος, Κουνάδο, σύμπλιος τεζαοράριου», όπου ο συνιδιοκτήτης
προσδιορίζεται όχι με το όνομά του αλλά με το αξίωμά του. Το συγκεκριμένο
πρόσωπο δεν έχει ακόμη ταυτοποιηθεί. Η καταγραφή συνδέεται με το
αρχειακό υλικό της Παροικιάς και τον Νοταριακό Κώδικα Τζανή Ν. Καμπάνη, που
καλύπτει την περίοδο 1818–1828. Πηγή: Κατάλογος Παροικιάς, 22-5-1818· ΓΑΚ,
Νοταριακός Κώδικας Τζανή Καμπάνη, Χφ215.
–Τελώρος:
Επώνυμο με πιθανή παρωνυμική προέλευση. Ο τύπος Τέλωρος απαντά
ήδη στην αρχαία ελληνική ονοματολογία και συνδέεται με το αρχαίο τελώρος,
«γιγαντιαίος, υπερβολικά μεγάλος, φοβερός», πιθανώς ως προσωνύμιο ανθρώπου με
επιβλητικό ανάστημα ή εμφάνιση. Στην Πάρο καταγράφεται το 1903 ο Ιωάννης
Δημητρίου Τελώρος, κάτοικος Σερίφου.
–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Δημητρίου Τελώρος, ετών 55,
κάτοικος Σερίφου, εργάτης, έγγαμος.
–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Ιωάννη Τελώρου, ετών 45,
κάτοικος Σερίφου, οικιακά, έγγαμος.
–Τελέντας: Βλέπε Δελέντας
–Τενεδιάς: Βλέπε Τενέδιος
–Τενέδιος ή
Τενεδιάς: Πατριδωνυμικό επώνυμο, από την Τένεδο, δηλαδή «ο
καταγόμενος από την Τένεδο». Στη Νάουσα της Πάρου καταγράφονται το 1829
ο Δημήτριος Τενέδιος, 14 ετών, μαθητής, και οι Νικολής Τενεδιάς, 50
ετών, και Ζαφείρης Τενεδιάς, 56 ετών, αμφότεροι ναύτες και
καταγεγραμμένοι σε απογραφή προσφύγων.
–1829. Ο ονομαστικός κατάλογος των μαθητών του
Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας του σχολικού έτους 1829.
«Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της
κομοπόλεως Ναούσης»
Δημήτριος Τενέδιος ετών 14.
–1829. Σε απογραφή προσφύγων
της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Νικολής Τενεδιάς 50 ετών ναύτης και η σύζυγός
του Ζωίτσα Τενεδιά.
–1829. Σε απογραφή προσφύγων
της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Ζαφείρης Τενεδιάς 56 ετών ναύτης και η
σύζυγός του Δεσποινούλα Τενεδιά.
–Τερζής: Επαγγελματικό επώνυμο, από
το προσηγορικό τερζής, που προέρχεται από την οθωμανική τουρκική terzi
και σημαίνει ράφτης. Αρχικά χαρακτήριζε πρόσωπο που ασκούσε το επάγγελμα
της ραπτικής και στη συνέχεια καθιερώθηκε ως οικογενειακό επώνυμο.
–Το έτος 1980 αναφέρεται ο καταστηματάρχης δίσκων Μάκης Τερζής στη
Νάουσα.
–Τερνιώτης: Το επώνυμο παρουσιάζει
πιθανή τοπωνυμική προέλευση από τον Τέρνο, παλαιό οικισμό της
Ευρυτανίας, ο οποίος μετονομάστηκε σε Μεσοκώμη. Ο τύπος «Τερνιώτης»
δηλώνει τον καταγόμενο από τον Τέρνο και το επώνυμο απαντά μέχρι σήμερα στην
περιοχή του Καρπενησίου. Στην Πάρο τεκμηριώνεται στην Παροικιά από το 1913,
με τον Βασίλειο Τερνιώτη του Γεωργίου, γεωργό. Ο ίδιος καταγράφεται το 1946,
ενώ το 1953 αναφέρεται η σύζυγός του Στέλλα Τερνιώτη. Νεότερη μαρτυρία του 2011
αναφέρει τον Αντώνη Τερνιώτη του Γεωργίου, γεννημένο στην Αθήνα και
κάτοικο Πάρου, γεγονός που δείχνει μετακίνηση κλάδου της οικογένειας μεταξύ
Αθήνας και Πάρου.
–1913. Το 1913 γεννιέται ο Τερνιώτης
Βασίλειος του Γεωργίου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1946 είναι εγγεγραμμένος ο Τερνιώτης Βασίλειος του Γεωργίου γεωργός
κάτοικος Παροικιάς.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τερνιώτη Στέλλα όνομα συζύγου
Βασίλειος, όνομα πατρός Εμμανουήλ Χαραλάμπους.
–Τζαβέλας: Επώνυμο με ιδιαίτερη
ιστορική παρουσία στην Ήπειρο, καθώς συνδέεται με τη γνωστή οικογένεια των Τζαβελαίων
του Σουλίου. Η ετυμολογική προέλευση του επωνύμου, καθώς και η τυχόν
συγγενική σχέση του παριανού κλάδου με τους Σουλιώτες Τζαβελαίους, δεν έχουν
μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί.
–1870. Το 1870 γεννιέται ο Τζαβέλας
Γεώργιος του Δαμιανού τηλεγραφητής κάτοικος Παροικιάς.
–1947. Στον εκλογικό κατάλογο Παροκιάς του
1947 είναι εγγεγραμμένος ο Τζαβέλας Γεώργιος του Δαμιανού τηλεγραφητής κάτοικος
Παροικιάς.
–Τζαλίκης: Βλέπε Τσαλίκης
–Τζακνής: Επώνυμο με τεκμηριωμένη παρουσία στην Πάρο ήδη από τα μέσα
του 18ου αιώνα. Η ετυμολογική του προέλευση δεν έχει μέχρι σήμερα αποσαφηνιστεί
και δεν είναι ασφαλές να ταυτιστεί με το συγγενώς ηχούν Τζανάκης. Το 1747
αναφέρεται στην Παροικιά ο Γεώργιος Τζακνής, το 1749 ο Νικόλαος Τζακνής,
επίτροπος Δραγουλά, και το 1750 ο Γεώργιος Τζακνής ως κάτοικος Τζιπίδου
(Μάρπησσας). Το 1808 αναφέρεται ο πρωτοπαπάς Πέτρος Τζακνής, ο οποίος
είχε υπηρετήσει στην ενορία του Αγίου Παντελεήμονος στον Κώστο. Οι καταγραφές
τεκμηριώνουν την παρουσία της οικογένειας στην Πάρο τουλάχιστον από το 1747
έως τις αρχές του 19ου αιώνα, με παρουσία στην Παροικιά, τη Μάρπησσα και
τον Κώστο.
–1747. Σε πρακτικό εκλογής
απεσταλμένου στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό της Παροικιάς σε Γενική
Συνέλευση στις 26 Οκτωβρίου 1747 μαρτυρείται ο Γεώργιος Τζακνής.
–1749. Σε εκλογή απεσταλμένου
για την Κωνσταντινούπολη από τα κοινά της Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 12
Οκτωβρίου 1749, μαρτυρείται ο Νικόλαος Τζακνής, επίτροπος Δραγουλά.
–1750. Σε Πρακτικό εκλογής
απεσταλμένου των επτά κοινών της Πάρου (Παροικιάς, Νάουσας, Κεφάλου, Τζιπίδου,
Λευκών, Μαρμάρων, Δραγουλάς) στην Κωνσταντινούπολη της 23 Αυγούστου 1750, μαρτυρείται
οι κάτοικοι Τζιπίδου Στρατής και Γεώργιος
Τζακνής.
–1808. Στις 18 Απριλίου 1808 αναφέρεται σε προικοσύμφωνο ο πρωτοπαπάς
Πέτρος Τζακνής. Είχε διατελέσει στην ενορία του Αγίου Παντελεήμονος στον Κώστο.
–Τζαμουτζάκης:
Επώνυμο με τεκμηριωμένη παρουσία στην Πάρο ήδη από τα μέσα του 19ου αιώνα. Στον
εκλογικό κατάλογο της Πάρου του 1875 καταγράφονται ο Ευστράτιος
Τζαμουτζάκης του Εμμανουήλ, 45 ετών, σανδαλοποιός, και ο Ιωάννης Τζαμουτζάκης
του Εμμανουήλ, 42 ετών, ξυλουργός. Το 1872 ο 27χρονος Δημήτριος
Τζαμουτζάκης, βυρσοδέψης από την Πάρο, εγκαθίσταται στην Ερμούπολη και
νυμφεύεται εκεί, ενώ το 1874 καταγράφεται στα δημοτολόγια της Ερμούπολης
ως Παριανός. Τα στοιχεία δείχνουν μετακίνηση μέλους της παριανής οικογένειας
προς το αναπτυσσόμενο ναυτιλιακό και εμπορικό κέντρο της Σύρου.
–1872. Στις 28 Απριλίου 1872 ο 27χρονος
βυρσοδέψης από την Πάρο Δημήτρη Τζαμουτζάκη, παντρεύεται στην Ερμούπολη.
–1874. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 28χρονος βυρσοδέψης Δημήτριος Τζαμουτζάκης, έγγαμος.
Έδωσε όρκο στις 1 Μαρτίου 1874.
–Τζανάκης: Βλέπε Τζαννάκης
–Τζανάκης ή Τζαννάκης: Επώνυμο κρητικής και βενετικής γλωσσικής
παράδοσης, που ανάγεται στο βενετικό βαπτιστικό Zuane ή Zane, τύπο του
ιταλικού Giovanni (Ιωάννης), και σχηματίστηκε ως υποκοριστικό του Τζανή. Ο
τύπος Τζανάκης απαντά σε κρητικά έγγραφα ήδη από τον 14ο και 15ο αιώνα.
Στην Πάρο η οικογένεια τεκμηριώνεται ήδη από το 1712, στη Νάουσα, με τον
Ιωάννη Τζαννάκη, και ακολούθως με τους Βιτζέντζο, Αντώνιο, Δανιήλ και Γιώργο
Τζανάκη, σε προικοσύμφωνα, κοινοτικά έγγραφα, διαθήκες και εκκλησιαστικές
μαρτυρίες έως το 1762. Η παρουσία της είναι ιδιαίτερα έντονη στη Νάουσα,
αλλά επεκτείνεται στην Παροικιά και τον Δραγουλά. Η κρητική καταγωγή του
συγκεκριμένου παριανού κλάδου είναι πιθανή, ιδίως στο πλαίσιο της εγκατάστασης
Κρητών στις Κυκλάδες μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Οθωμανούς το 1669.
–1712. Στο προικοσύμφωνο του
Ι. Τζαννάκη και Μαρούσας, Καστέλλι Νάουσας, 20 Ιαν. 1712, «Δώνω του το χωράφι
του Αγίου Δημητρίου στο Ατζιγγανοχώρι», «δώνει της και το σπίτι όπου έχει
γενικόν της εις τον Πρόδρομον (περιοχή της Νάουσας), σύμπλιον Φλωρέντζα
Μπαρμπαρήγου, καθώς ευρίσκεται».
–1719. Στην περιοχή της
Νάουσας, προικοσύμφωνο Βιτζέντζου Τζανάκη και Μηλιδάκης, Καστέλλι Νάουσας, 11
Ιαν. 1719» το λιβάδι εν τη θέσει Γύρισμα(τα) πλησίον Γεώργη Λεοντή.
–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως
συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για
αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα
κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο Βικέντζος και ο Αντώνιος
Τζανάκης από το κοινό της Νάουσας Πάρου.
–1739. Στη διαθήκη της η
Μαρουσάκη Τζανάκη Μαυρογένη (Παροικιά 27 Μαρτίου 1739) παραγγέλλει όπως «την
ημέραν Αγίου Ελευθερίου να βάνει η Ειρήνη Βιτζαρά άλλους τέσσαρους ιερείς να
λειτουργούν εις μνημόσυνον Ιωάννου και Μαρία του Σκληρού.
–1748. Το Ζαμπετάκι του σιορ
Αντωνάκη Μαλαξού πωλεί ένα χωράφι στον Αντώνιο Τζαννάκη «εν τη θέση του
Λιμπηδίου» (Νάουσα 6 Δεκ. 1748).
–1751. Ο ιερομόναχος Δανιήλ
Τζανάκης υπογράφει σε προικοσύμφωνο Ναούσης στις 4 Νοεμβρίου 1751.
–1751. Στο προικοσύμφωνο του Ιωάννου Γιωργάκη Γιαννούλη Βιτζαρά και της
Αννάκι Τζανάκη. (Καστέλλι Νάουσας, 4 Νοέμ. 1751) «έτερο χωράφι του Λεύχαρου με
περιβολάκι, με σπίτια, μάνδρες και κάμαρα», «έτερο χωράφι εις την αυτην
τοποθεσίαν καινούργια, όπου ο ναός της Παναγίας σύμπλιος Ιωάννης
Ντελαγραμμάτικας με δύο δένδρα συκιές και πατητήρι, λεγόμενο Ξαμπέλισμα». Αναφέρεται
και ο Νικόλαος Βιτζαράς με σπίτι στο Ξώπυργο. «Ο κυρ μάστρο Αντώνιος Τζανάκης
δίδει στην κόρη του Αννάκι εικόνες…». (ΓΑΚ, 212, 181 και ΕΑΙΕΔ, 8 (1958)177).
–1755. Σε εκλογή απεσταλμένου
στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 23 Αυγούστου
1755 μαρτυρείται ο κάτοικος Δραγουλά Γιώργος Τζανάκης.
–1762. Στο ξύλινο συρόμενο
πέτασμα της Ωραίας Πυλης στο ναό της Θεοσκέπαστης στη Νάουσα, εικονίζεται ο
Ζωηφόρος Άρτος με επιγραφή: «Μνήστητη Κ(ύρι)ε του δούλου σου Ανωνίου Τζανάκη
και των γοναίων, συμβίας και των τέκνων, μεθων μνήσθητι και του αδελφού αυτού
δανιήλ ιερομονάχου και διά χηρός ανδρέα μοστράτου 1762».
–Τζανακόπουλος ή Τσανακόπουλος: Το Τζανακόπουλος είναι
ελληνικό πατρωνυμικό επώνυμο, από το Τζανάκης + -όπουλος, με σημασία
«απόγονος του Τζανάκη». Το Τζανάκης συνδέεται με το βενετικό Zuane/Zane,
τύπο του Giovanni (Ιωάννης), και έχει παλαιά κρητική παρουσία. Το επώνυμο Τζανακόπουλος
απαντά στην Κρήτη ήδη το 1622, με τον Αντώνη Πεδιώτη Τζανακόπουλο. Η
κρητική σύνδεση του επωνύμου είναι ισχυρή, όμως δεν έχει αποδειχθεί ότι ο
συγκεκριμένος παριανός κλάδος προήλθε από την Κρήτη.
Η οικογένεια στον Δραγουλά
– σημερινό Πρόδρομο
Το 1829 καταγράφονται τρεις
οικογένειες Τζανακόπουλου στον Δραγουλά, γεγονός που δείχνει ότι η
οικογένεια ήταν ήδη εγκατεστημένη και αριθμητικά σημαντική στην περιοχή.
Το 1831 ο Παναγιώτης
Τζανακόπουλος υπογράφει επιστολή των Παριανών προς τον επίτροπο του Αιγαίου
σχετικά με τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί μεταξύ ντόπιων και Κρητών
νεοαποίκων.
Το 1844–1847
καταγράφονται στον Δραγουλά οι Γεώργιος, Παναγιώτης, Αντώνιος και Μιχαήλ
Τζανακόπουλος, ενώ στα Μάρμαρα ο Δημήτριος Τζανακόπουλος. Οι εκλογικοί
κατάλογοι του 1875 αποκαλύπτουν τουλάχιστον δύο πατρικές γραμμές: τον
Αντώνιο Τζανακόπουλο του Γεωργίου με τους Γεώργιο και Νικόλαο του Αντωνίου,
καθώς και τον Εμμανουήλ και τον Παναγιώτη του Δημητρίου.
Η οικογενειακή εικόνα του
1903
Τα Δημοτολόγια του Δήμου
Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903, παρουσιάζουν πλέον μια πολυγενεακή
οικογένεια. Ο Αντώνιος Γεωργίου Τζανακόπουλος, γεννημένος το 1823,
καταγράφεται σε ηλικία 80 ετών. Στην ίδια οικογενειακή ομάδα εμφανίζονται οι
κλάδοι των Νικολάου (1851), Γεωργίου (1853), Ιωάννη (1855) και Μόσχου
Αντωνίου (1868), μαζί με τις συζύγους και τα παιδιά τους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρουσιάζει η Παρασκευή Νικολάου Τζανακοπούλου, γεννημένη το 1885,
η οποία το 1903 αναφέρεται ως κάτοικος Αθηνών και υπηρέτρια, παρέχοντας
πρώιμη ένδειξη μετακίνησης μέλους της οικογένειας από την Πάρο στην Αθήνα.
Από τον Δραγουλά στον 20ό
αιώνα
Η παρουσία της οικογένειας
συνεχίζεται στον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Το 1894 ο Γεώργιος Τζανακόπουλος
εμφανίζεται ως μάρτυρας σε συναλλαγή για τα χόρτα της Κεροδοσίας, ενώ το
1910 ο Α. Τζανακόπουλος καταγράφεται στο κατάστιχο του Ιωάννη Λεβαντή
στον Δραγουλά να καλλιεργεί το «Τρίγωνο» και να απασχολεί εργάτη για τη
σπορά κουκιών.
Το 1927 ο Αντώνιος
Τζανακόπουλος του Διονυσίου καταγράφεται ως γεωργός στην κοινότητα Αρχιλόχου,
ενώ το 1964 ο Νικόλαος Τζανακόπουλος εκλέγεται κοινοτικός σύμβουλος Προδρόμου–Μαρμάρων.
Η παρουσία της οικογένειας στον Πρόδρομο συνεχίζεται και στον 20ό αιώνα, μεταξύ
άλλων με τον Παντελή Τζανακόπουλο, γεννημένο στον Πρόδρομο το 1947,
ο οποίος ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό.
Πηγές
·
ΓΑΚ – Συλλογή Βλαχογιάννη, Εκλογικοί κατάλογοι
Πάρου 1875.
·
Γ. Καπαρός, «Οι μεγαλύτερες οικογένειες της
Πάρου κατά το έτος 1829».
·
Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28.11.1903.
·
Κατάστιχο Ιωάννη Λεβαντή, Δραγουλάς, 1910.
·
Επιγραφή Θεοσκέπαστης Νάουσας, 1762.
–1823. Ο Αντώνιος Γεωργίου Τζανακόπουλος,
ετών 80, γεωργός, χήρος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831,
σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για
τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Παναγιώτης
Τζανακόπουλος.
–1844. Στον
εκλογικό κατάλογο των Μαρμάρων το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 34χρονος γεωργός
Δημήτριος Τζανακόπουλος.
–1844. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δραγουλά το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 45χρονος γεωργός
Τσανακόπουλος Γεώργιος, ο 60χρονος γεωργός Παναγιώτης Τσανακόπουλος, ο 28χρονος
γεωργός Αντώνιος Γ. Τσανακόπουλος και ο 27χρονος γεωργός Μιχαήλ Τσανακόπουλος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Δραγουλά του
1847 είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος γεωργός Τζανακόπουλος Γεώργιος, ο 63χρονος
γεωργός Παναγιώτης Τζανακόπουλος, ο 31χρονος εργάτης Αντώνιος Γ. τζανακόπουλος
και ο 30χρονος ποιμήν Μιχαήλ Τζανακόπουλος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Μαρμάρων του
1847 είναι εγγεγραμμένος ο 37χρονος γεωργός Δημήτρης Τζανακόπουλος
–1848. Η Μαργαρίτα Νικολάου Τζανακοπούλου,
ετών 55, οικιακά, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1851. Ο Νικόλαος Αντωνίου Τζανακόπουλος,
ετών 52, γεωργός, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1853. Ο Γεώργιος Αντωνίου Τζανακόπουλος,
ετών 50, γεωργός, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1855. Ο Ιωάννης Αντωνίου Τζανακόπουλος,
ετών 48, γεωργός, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1857. Η Μαριγώ Γεωργίου Τζανακοπούλου, ετών
46, οικιακά, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1865. Η Μαρούσα Ιωάννη Τζανακόπουλου, ετών
38, οικιακά, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1868. Ο Μόσχος Αντωνίου Τζανακόπουλος, ετών
35, γεωργός, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1870. Το έτος 1870 «Ένιασε το
Τρίγωνο ο Α. Τζανακόπουλος».
–1873. Η Μαρία Μόσχου Τζανακοπούλου, ετών
30, οικιακά, έγγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1883. Ο Αντώνιος Γεωργίου Τζανακόπουλος,
ετών 20, γεωργός, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1885. Η Παρασκευή Νικολάου Τζανακοπούλου,
ετών 18, άγαμος, υπηρέτρια, κάτοικος Αθήνας. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης,
28 Νοεμβρίου 1903.
– 1886. Η Ειρήνη Ιωάννη Τζανακοπούλου, ετών
17, οικιακά, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
– 1889. Ο Αντώνιος Νικολάου Τζανακόπουλος,
ετών 14, γεωργός, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1890. Ο Αντώνιος Ιωάννη Τζανακόπουλος, ετών
13, γεωργός, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1891. Η Αθηνά Μόσχου Τζανακοπούλου, ετών
12, οικιακά, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1891. Η Καλλιόπη Νικολάου Τζανακοπούλου,
ετών 12, οικιακά, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1892. Η Παρασκευή Μόσχου Τζανακοπούλου,
ετών 11, οικιακά, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου 1903.
–1893. Ο Γεώργιος Ιωάννη Τζανακόπουλος, ετών
10, άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1894. «Εις τας 25 του Μαρτίου 1894 έδωσα εις τον
Ιάκωβον Καβάλλην τα χόρτα της Κεροδοσίας δραχμάς 25,00 μάρτυρες Μιχαήλ
Βαλσάμης, Ιωάννης Μηλαίος και Γεώργιος Τζανακόπουλος».
–1896. Ο [Δι….ς?] Ιωάννη Τζανακόπουλος, ετών
7, άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903. Σημ.: Το μικρό όνομα δεν διαβάζεται με βεβαιότητα.
–1897. Η Ελένη Μόσχου Τζανακοπούλου, ετών 6,
άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28 Νοεμβρίου
1903.
–1899. Η Παρασκευή Ιωάννη Τζανακόπουλου,
ετών 4, άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28
Νοεμβρίου 1903.
–1900. Η Αλεξάνδρα Μόσχου Τζανακοπούλου,
ετών 3, άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28
Νοεμβρίου 1903.
–1903. Ο Παναγιώτης Ιωάννη Τζανακόπουλος, 4
μηνών, άνευ επαγγέλματος, άγαμος. Πηγή: Δημοτολόγια Δήμου Μάρπησσης, 28
Νοεμβρίου 1903.
–1910. Σχετικές έγγραφές από το Κατάστιχο
του Ιωάννη Λεβαντή στον Δραγουλά: Ιανουαρίου 19, 1910. Ένιασε το Τρίγωνο ο Α.
Τζανακόπουλος, είχα και εργάτη τον Νικόλα και έσπεισε τα κουκιά, 1,20 δρχ.
–1927. Το 1927 γεννιέται ο Τζανακόπουλος
Αντώνιος του Διονυσίου γεωργός, κάτοικος κοιν. Αρχιλόχου.
–1964. Κοινοτικαί Εκλογαί 5 Ιουλίου 1964. Εις ΠΡΟΔΡΟΜΟ-ΜΑΡΜΑΡΑ: 2 Συνδ. υπό
τον κ. Εμμ. Καβάλην και Δημ. Καπαρόν. Πρόεδρος Εμμ. Καβάλης, αντιπρ. Βατίστας
Ρούσσος και Συμβ. Νικ. Τζανακόπουλος, Χρ. Πετρόπουλος και Δημήτριος Καπαρός.
–1980. Σε έγγραφα αναφέρεται Παντελής
Τζανακόπουλος, από τον Πρόδρομο, Ναύαρχος ε.α. το 1980.
–Τζάναρος ή Γιάνναρος: Η οικογένεια Τζάναρος/Γιάνναρος
τεκμηριώνεται στην Πάρο ήδη από το 1829, με δύο αδέλφια στη Νάουσα. Η
ετυμολογική σύνδεση με το Γιάννης/Ιωάννης είναι πιθανή και γλωσσικά
τεκμηριωμένη, ενώ η ιδιαίτερη μορφή Τζάναρο.
–1829. Σε απογραφή προσφύγων
της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Αθανάσιος Τζάναρος 25 ετών ναύτης και ο
αδερφός του Δημήτριος Τζάναρος 12 ετών.
–Τζανετάκης: Το Τζανετάκης αποτελεί παλαιό παριανό επώνυμο,
τεκμηριωμένο ήδη από το 1632 στην Παροικιά, με την επιγραφή του «Τζάνες
Τζανετάκη» στον ναό των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (Βαρούχα). Η μαρτυρία
αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα παλαιότερα υλικά τεκμήρια του
συγκεκριμένου επωνύμου στην Πάρο.
–1632. Στο υπέρθυρο του Ναού
της Αγίας Ελένης (Βαρούχα) στην Παροικιά, αναγράφεται: «Ούτος ο ναός ον
προσεύχεσθε πάντες Κωνσαντίνου και Ελένης οίκος του Θ(εο)υ κ(αι)προς|ευχής
υπάρχη μηδείς εισέλθη μνησίκακος ενθάδε κ(αι) λάβει αράν αντί της ευλογίας | όσπερ
Ιούδας ο του Χ(ριστ)ού προδότης ο πιών την έξοδον Τζάνες Τζαν(ε)τάκ(ης) ΑΧΛΒ
=1632
–Τζανής: Το Τζανής είναι βαπτιστικός τύπος του Ιωάννη,
από το βενετικό Zuane/Zane, αντίστοιχο του ιταλικού Giovanni. Από τον
ίδιο ονοματολογικό κύκλο προέρχονται τύποι όπως Τζουάνος, Τζουανάκης,
Τζανέτης, Τζοβάνης κ.ά. Το Τζανής αποτελεί πολύ παλαιό παριανό
ονοματεπωνυμικό, τεκμηριωμένο ήδη από το 1621 και με ιδιαίτερα
σημαντική παρουσία στον Δραγουλά (σημερινό Πρόδρομο) κατά τον 18ο αιώνα.
Η επανειλημμένη παρουσία του Γεωργίου Τζανή ως επιτρόπου Δραγουλά το
1732, 1743 και 1744 δείχνει ότι πρόκειται για πρόσωπο με ενεργό θεσμικό ρόλο
στην τοπική κοινωνία και όχι απλώς για μια τυχαία ονομαστική αναφορά.
–1621. 23 Δεκεμβρίου 1621.
Αγορά του χωραφιού του Τζανή Δημητράκη.
–1732. Τα κοινά της Πάρου με
γράμμα τους της 17 Ιανουαρίου 1732, προς τον δραγουμάνο Γεώργιο Ραμαδάνη, τον
παρακαλούν να φροντίσει, όπως η φορολογία του νησιού τους ανατεθεί στους δικούς
τους επιτρόπους και αποτρέψει την αποστολή ξένου βοεβόδα. Μαρτυρείται ο
εγγεγραμμένος Γεώργιος Τζανής επίτροπος Δραγουλά.
–1743. Εκλογή κατά τη Γενική Συνέλευση «επιτρόπου
και προβλέπτη» απεσταλμένου από τα κοινά της Πάρου, στις 20 Φεβρουαρίου 1743
αναφέρεται ο Στρατής Τζανής.
–1743. Γράμμα των κοινών της
Πάρου προς τον Νικόλαο Μαυρογένη στις 20 Φεβρουαρίου 1743. Οι επίτροποι των
κοινών παρακαλούν τον Ν. Μαυρογένη να γίνει βοεβόδας του νησιού τους και να
αναλάβει την φορολογία του, προκειμένου να αποφύγουν τον ανεπιθύμητο Μακάριο
Μαλατέστα, αναφέρεται ο επίτροπος Δραγουλά Γεώργιος Τζανής.
–1744. Κατά τη Γενική
Συνέλευση εκπροσώπων όλων των κοινών της Πάρου, της 6 Απριλίου 1744,
αποφασίζουν να συντάξουν γράμμα υπερασπίσεως του συμπατριώτη τους δραγουμάνου
Νικολάου Μαυρογένη, εναντίον των εις βάρος του συκοφαντιών μερικών συμπατριωτών
τους, προς τις τουρκικές αρχές. υπογράφει και ο Γεώργιος Τζανής επίτροπος
Δραγουλά.
–Τζανιάς ή Ντζανιάς: Το Τζανιάς ή
Ντζανιάς αποτελεί παλαιό παριανό επώνυμο, με πρώτη μέχρι σήμερα γνωστή
μαρτυρία το 1665. Οι δύο μορφές φαίνεται να αποτελούν ορθογραφικές ή
φωνητικές παραλλαγές του ίδιου επωνύμου.
Η παρουσία του Ζαννή Τζανιά
δημιουργεί μια ενδιαφέρουσα ονοματολογική πιθανότητα, επειδή το Ζαννής/Τζανής
είναι παλαιός τύπος του Ιωάννη. Ωστόσο, η έρευνα δεν έδωσε μέχρι σήμερα έγγραφο
που να συνδέει έναν συγκεκριμένο Τζανή με τον γενάρχη των Τζανιάδων.
Οι Τζανιάδες αποτελούν
αυτοτελή και μακρά παριανή οικογενειακή γραμμή, τεκμηριωμένη από το 1665
και με συνεχή παρουσία σε Νάουσα, Μάρμαρα και Κέφαλο κατά τον 17ο και 18ο
αιώνα.
Η σχέση του επωνύμου Τζανιάς
με το βαπτιστικό Τζανής/Ζαννής είναι πιθανή, ιδιαίτερα λόγω της
παρουσίας του «Ζαννή Τζανιά», αλλά δεν μπορεί ακόμη να θεωρηθεί
αποδεδειγμένη. Επομένως, δεν πρέπει προς το παρόν να παρουσιάσουμε τους Τζανιάδες
και τους Τζανήδες ως την ίδια οικογένεια.
–1665. Στις 26 Μαρτίου 1665 αναφέρεται σε έγγραφο Μαρμάρων ο ιερέας
Ντζανιάς Μιχαήλ να έχει διαφορά με τον μαστρο Κουμνενό Φραντζή για το χωράφι
εις το Αγιαντωνιάτικο.
–1665. Ο ιερέας Μιχαήλ Τζανιάς
υπογράφει έγγραφο στις 30 Μαρτίου 1665.
–1665. Ο ιερέας Χρουσής Μοστράτος και ο Ζαννής Τζανιάς υπογράφουν
έγγραφα Ναούσης στις 10 Ιουλίου 1665.
–1666. Ο ιερέας Μιχαήλ Τζανιάς
αναφέρεται σε έγγραφο στις 13 Ιανουαρίου 1666.
–1702. Ο ιερέας Μιχαήλ Τζανιάς
ανταλλάσει κτήμα με τον Μανώλη Γεράρδη στις 22 Νοεμβρίου 1702.
–1702. Το 1702 η Εργινάκη παπά Ιωάννη Τζανιά.
–1706. Το 1706 αναφέρεται σε έγγραφο ο
Ζαννής Τζανιάς.
–1709. Ο ιερέας Ιωάννης
Τζανιάς αναφέρεται σε κατάλογο εγγράφων του οσίου Αντωνίου στις 6 Οκτωβρίου
1709.
–1710. Προικοσύμφωνο του Μιχ.
Τζανιά και Αντωνινάκη Μαυρίκου (Κέφαλος, 2 Ιουνίου 1710) «και τον απόξω τόπον
με δένδρα και συκιές οπού είναι στα νότια μέρη στη Θεοτόκο (Χοιρόλακας)».
–1712. Διαθήκη παπά-Μιχαήλ Τζανιά (Κέφαλος, Μάρμαρα 23 Μαρτίου 1712) «όλα αυτά
τα εξόδιασα δια το άνωθεν χωράφι της Λαρέτζας».
–1714 Αύγουστος 9, Πάρος
Μάρμαρα. Έδωσε εξοφλητικόν και σωστόν λογαριασμόν ο παπά-Μιχάλης Τζανιάς της
Κοινότης Μαρμάρου διά το κατάστιχον που εσύναξε της απερασμένης χρονιάς (το
1713) και δεν έχει να δώσει της Κοινότης μοναχά ρεάλια τρία ήμισυ και δώνοντας
τα μένει είσαι καθάριον και σωστόν λογαριασμόν και δια το βέβαιον υπογράφουν οι
προεστοί υποχειρός τους, σακελλάριος Κεφάλου Σκορδίλης, Αλέξανδρος Καμπάνης,
Τζανής Μπιζάς, Πρωτοπαπάς Κεφάλου, Ο σακελλίος Κεφάλου, Παπά-Αντώνης Συρίγος
επίτροπος.
–1723. Στις 20 Μαΐου 1723 αναφέρεται σε έγγραφο ο Παΐσιος Ραγκούσης να
καθιστά επιτροπικόν του τον πρωτοπαπά Κεφάλου Μιχαήλ Τζανιά επειδή αναχωρεί για
την Κωνσταντινούπολη.
–1744. Ο ιερέας Ζαννής Τζανιάς
αναφέρεται σε κατάλογο εγγράφων του οσίου Αντωνίου στις 30 Οκτωβρίου 1744.
–1790. Πρωτοπαπάς Τζανιάς
υπογράφει προικοσύμφωνο στον Κώστο 21 Ιανουαρίου 1790
–Τζαν Λούκα: Το Τζαν Λούκα
ή Ζαν Λούκα είναι δυτικός/ιταλοβενετικός ονομαστικός τύπος, ο οποίος
συνδέεται με το Gian/Jean Luca. Στην Πάρο έχει ιδιαίτερο ιστορικό
ενδιαφέρον λόγω της άμεσης μαρτυρίας που διασώζεται από τα γεγονότα της Νάουσας
το 1677.
–1677. Ο αρχηγός της ιεραποστολής των Καπουτσίνων στη Νάουσα Σεραφείμ De Riom έστειλε έκθεση με τα γεγονότα που
διαδραματίστηκαν στη Νάουσα στις 20 Ιουλίου 1677 στον ηγούμενο της μονής
Καπουτσίνων στη Νάξο «Εν ονόματι του Κυρίου ημών ποιούμαι έναρξιν πιστής εκθέσεως
των κατά την εν Ναούση άφιξιν του πασά Σαρδάρ συμβάντων. Εμάθατε βεβαίως,
αιδεσιμότατε μοι πάτερ, ότι ο Σαρδάρ κατέπλευσεν εις Νάουσαν τη 20 Ιουλίου
συνοδευόμενος υπό 25 γαλέρων. Μαθών ούτος ότι επι της νήσου ταύτης ευρίσκοντο
εκατόν περίπου λεβέντες εκ Δύσεως, διαμοίρασε το στράτευμα του, αφήκε δύο
γαλέρας εδώ εις Νάουσαν, απέστειλεν ετέρας δύο εις το στενόν της Αντιπάρου,
τρείς εις Κέφαλον και το επίλοιπον του στόλου του εις Παροικία, προς τον σκοπόν
να παρακωλύση την γαλιόταν και τους λεβέντες του καπιτάν Αντώνη από του να
διαφύγωσιν. Την γαλιόταν ταύτην εύρον πλησίον της Παροικιάς έν τινι κολπίσκω
εφωδιασμένην δια παντός είδους πολεμοφοδίων και ζωοστροφών, καθόσον οι λεβέντες
ατής δεν έσχον το θάρρος ούτε τα όπλα των να παραλάβωσι μεθ’ εαυτών εις τα όρη
όπου επί ματαίω προσεπάθουν να κρύπτωνται εν τοις σπηλαίοις και τοις βαράθροις.
Ο Σαρδάρ, θέλων επιμόνως να συλλάβη αυτούς, ηνάγκασε τους χωριανούς της νήσου
ταύτης, δια ραβδισμών πιπτόντων επί των ράχεων αυτών ως χάλαζα, να εξέλθωσι
και, δια δέκα κυνών, ερευνήσωσι και εκβάλωσι ους λεβέντας από τα κρυσφύγετα
αυτών και τους φέρωσιν ενώπιόν του εν τη γαλέρα. Εν τούτου δεν κατώρθωσαν να
εύρωσι τον αρχηγόν των πειρατών, ον ο Σαρδάρ επιμόνως ήθελε ζώντα ή νεκρόν.
Ούτος εφρόντισε να κρυβή τόσον ασφαλώς ώστε ν’ αποφύγη την ορμήν των Ναουσαίων,
οίτινες πολλούς κόπους κατέβαλον προς ανεύρεσιν και σύλληψιν αυτού.
Η ορμή του λαού τούτου, συνοδευομένου μακρόθεν εις τα όρη υπό τινών
γενιτσάρων, έφθασε και περειτέρω. Ηθέλησε να ερευνήση εν απάσαις ταις οικίας της
Ναούσης άνευ εξαιρέσεως, ηνέωξε και αυτούς τάφους προς έρευναν. Εννοείται ότι
και ο ημέτερος οίκος δεν εξηρέθη, αλλ’ εξηρευνήθη υπό δέκα Τούρκων και των
κατοίκων της Κωμοπόλεως. Κατά πρώτον ήλθον μόνοι πέντε Τούρκοι αίτινες
παρεβίασαν την θύραν μας. Εις εξ αυτών, ον εξελαβον ως ερχόμενον να με
χαιρετίση, μοι κατέφερεν ισχυρότατον γρονθοκόπημα κατά πρόσωπον, ώστε με
απώθησεν εις απόστασιν δύο βημάτων. Οι λοιποί τέσσερες παρετήρουν εν τω οίκω
μήπως ευρίσκετό τις εν αυτώ κεκρυμμένος προσεπάθησαν δε ν’ ανοίξωσι δι
αντίκλειδος τα κιβώτια, εν οις είχομεν προπεφυλαγμένα διάφορα ημών εφόδια αλλά
μη δυνηθέντες και μη έχοντες διαταγήν να καταστρέψωσι τι, αφήκαν αυτά ανέπαφα.
Δέσαντές με, τότε, με έφερον ενώπιον του Αγά του Σαρδάρ διαμένοντος εν τη οικία
του Μιχελέτου, γαμβρού του κ. Νικηφόρου (Γεράρδη), όστις ανηλεώς και με τρόπον
φρικώδη έδερε κατ’ εκείνην την ώραν άνδρας τε και γυναίκας δια ροπάλου.
Ο ρηθείς Αγάς, επί παρουσία ενός άλλου, ου τον βαθμόν αγνοώ, με ρώτησε
ποιος είμαι. Κατόπιν με ηρώτησε αν είμαι Γάλλος και τω απήντησα καταφατικώς.
Συνεπεία δε της απαντήσεως μου ταύτης, με απέλυσε παρευθύς, και επανήλθον εις
τον ημέτερον οίκον, τον οποίον εύρον εν ακαταστασία μεγίστη, άνευ όμως μεγάλων
ζημιών.
Αλλ’ εν τη απερισκεψία μου και τω συνεχόντι με φόβω, είχον προηγουμένως
μεταφέρει εις γειτονικήν τινα οικίαν διάφορα εκκλησιαστικά πράγματα προς
διαφύλαξιν ήσαν δε ταύτα παραπετάσματα των ιερών βημάτων και διάφορα άλλα μικρά
τεμάχια, ων πάντων η αξία δεν υπερέβαινε τα 6 γρόσια. Οι Τούρκοι, ανακαλύψαντες
την κρύπτην, παρέλαβον πάντα ταύτα και απήλθον.
Η τραγωδία αυτή δεν έληξεν εν μια ημέρα. Ο Σαρδάρ βλέπων συντελεσθείσαν την
σύλληψιν πάντων των λεβεντών της γαλιότας πλην του αρχηγού αυτών, ωρκίσθη, καθ’
α ελέχθη, ότι εάν δεν τω φέρωσι τον αρχηγόν, θα αιχμαλωτίση πάντας τους άνδρας
και θα κατασφάξη τας γυναίκας και τα τέκνα των. Ταύτα ακούσαντες οι ατυχείς
κάτοικοι προέβησαν πάλιν, τρις ή τετράκις, εις την εν ταις οικίας έρευναν.
Ο ημέτερος οίκος δεν εξηρέθη της ερεύνης ταύτης. Ο γυναικάδερφος του κ.
Γαβριήλ και εις άλλος χωρικός, ενέπνευσαν τι θάρρος εις δέκα Τούρκους να έλθωσι
να ανασκαλεύσωσι πάλιν τον οίκον μας.
Οι Τούρκοι ούτοι, ρίψαντες το βλέμμα επί των αντικειμένων τα οποία είχομεν,
μοι είπον «βρε παπά, δε μας λές, πώς γίνεται και λες πως είσαι φτωχός αφού
έχεις τόσα ρούχας;» Εις ταύτα απήντησα
ότι τα κιβώτια ήσαν κενά. «Αχ μωρέ κιντή!...» μοι απήντησεν ο εις, δάκνων
πεισματωδώς τον δάκτυλόν του. Τότε παρατηρήσαντες κάτοπτρον τι, ανήκον εις τον
βοεβόδαν Παροικιάς Δημήτριον Μανιάτην, με ηρώτησεν εις εξ αυτών. «Τι πράγμα είν
αυτό;» «Εικών», τω ειπον. Τότε βλέπων ότι δεν τω έλεγα την αλήθειαν, έσυρε κατά
το ήμισυ το γιαταγάνι του, προσποιούμενος ότι δοκιμάζει αν είναι αρκετά
κοπτερόν, αλλά περιωρίσθη έως εδώ διέταξε μόνον ένα εκ των συντρόφων του να
καταβιβάση το κάτοπτρον και μεταφέρη αυτό εν τη γαλέρα. Υπέστην και τούτο μεθ’
υπομονής, αν και η αξία του κατόπτρου ήτο 15 έως 20 σκούδων.
Τέλος, ο Σαρδάρ, βαρυθυμών ένεκα της μακράς του διαμονής εν Ναούση διότι
έμεινεν επί 8 ημέρας, έδωκε το σημείον της αναχωρήδεως. Μηξ δυνηθείς να συλλάβη
τον αρχηγόν των πειρατών, παρέλαβε μεθ’ εαυτού 35 λεβέντες, μεταξύ των οποίων
και τον ατυχή γυναικάδερφον του Δημητρίου Τζαν Λούκα, και ένα ιερέα. Οι
Τούρκοι, ολίγον προ της αναχωρήσεως των, εισήλθον εν τη ημετέρα εκκλησία,
κατέστρεψαν το άγιο βήμα, αφήρεσαν το κανδήλιο και το ωόν στρουθοκαμήλου, όπερ
εκρέματο άνωθεν αυτού.
Εκ των κατοίκων της κωμοπόλεως ταύτης ολίγοι μεν εκακοποιήθησαν, αλλά και
ολίγοι ήσαν οι μη υποστάντες ζημίας, διότι οι Τούρκοι μάλλον προς λαφυραγωγίαν
εξήλθον ή σύλληψιν του πειρατού και των λεβεντών αυτού. Ο στόλος απέπλευσε την
Παρασκευήν προς το εσπέρας, 27 Ιουλίου κατά το παλαιόν, και διηυθύνθη προς την
Σίφνον. Εάν δεν επανέλθη, δυνάμεθα να είπωμεν ότι αι συμφοραί ημών έληξαν…
Της υμετέρας αιδεσιμότατος δούλος
Σεραφείμ
Νάουσα 5 Αυγούστου 1677.
–Τζαννετής:
Το επώνυμο Τζανετής έχει παλαιά και ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στη Νάξο, όπου
απαντάται ήδη σε αρχειακές πηγές του 19ου αιώνα. Στην Πάρο, ο Γεώργιος Τζανετής
καταγράφεται το 1961 στην πρώτη εκλεγμένη διοίκηση του Α.Ο. Νηρέας Νάουσας ως
γραμματέας. Φωτογραφικό τεκμήριο της εποχής τον παρουσιάζει μαζί με άλλους
δασκάλους της Νάουσας στο Πιπέρι, γύρω στο 1965. Επιπλέον, δημοσίευμα της
«Φωνής της Πάρου» αναφέρει τον Γ. Τζανετή ως δάσκαλο και πρόεδρο της Κοινότητας
Νάουσας κατά την περίοδο της δικτατορίας. Σύμφωνα με την τοπική μαρτυρία,
καταγόταν από τη Νάξο και είχε νυμφευθεί γυναίκα από τις Λεύκες, και παρέμεινε
ενεργός στη Νάουσα για χρόνια.
–1961. Στην πρώτη εκλεγμένη διοίκηση του ΑΟ
Νηρέας Νάουσας Πάρου το 1961 εξελέγχει
Τζαννετής Γεώργιος γραμματέας.
–1970. Στη Νάουσα μαρτυρείται
ο Γ. Τζανετής ως δάσκαλος. Σε δημοσίευμα της Φωνής της Πάρου αναφέρεται
ότι ο κ. Γ. Τζανετής, δάσκαλος, διορίστηκε πρόεδρος της Κοινότητας Νάουσας κατά
την περίοδο της δικτατορίας.
–Τζαννέτος: Το επώνυμο Τζαννέτος αποτελεί
παρωνυμικό/ονοματικό επώνυμο και συνδέεται με τον Τζαννέτο, τύπο του
Ιωάννη, μέσω των ιταλοβενετικών μορφών Zanni/Giovanni. Η μορφή Τζαννέτος
καταγράφεται ως παραλλαγή του Τζανέτος. Στην Πάρο απαντά ήδη το 1710,
όταν η Μαρούσα Τζαννέτου αναφέρεται ως ιδιοκτήτρια χωραφιού στα Πισκοπιανά.
–1710. Χωράφι στα Πισκοπιανά
από την Μαρούσα Τζαννέτου σύμπλιος Αλισάφης.
–Τζαντάνης: Βλέπε Τσαντάνης
–Τζάρουχας: Βλέπε Τσαρούχας
–Τζάφος: Στον κατάλογο της ακίνητης περιουσίας της Παναγίας
Ξεχωριανής, στις 16 Απριλίου 1818, αναφέρεται τοπωνυμική θέση στο Πίσω
Λιβάδι, «κοντά από τον Τζάφο», μαρτυρώντας παρουσία του επωνύμου στην
περιοχή. Το Τζάφος απαντά και ως παλαιό βενετικό Zafo/Zaffo.
–1818. Κατάλογος της ακίνητης
περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 16 Απρ. 1818, ψαρόγα από κάτω εκεί κοντά από
τον Τζάφο εις το Πίσω Λιβάδι.
–Τζελέπης: Στην καταγραφή των κοινών χρεών της Πάρου προς την
Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ο Γιάγκω Τζελέπης, με ομολογία 3.000
γροσίων. Το επώνυμο είναι επαγγελματικό και προέρχεται από το τουρκικό celep,
«έμπορος προβάτων/ζώων». Η τουρκική ετυμολογία είναι βέβαιη, όχι όμως και
ειδική μικρασιατική καταγωγή της παριανής οικογένειας.
–1821. Καταγραφή των κοινών χρεών
της Νήσου Πάρου εγείνον εις Κωνσταντινούπολιν εις εκφόρους αποστολάς κατά το
τελευτάτον _ καταχωρημένον εις τον κοινόν Κώδημα καθού είς του τελευταίου
χρόνου απεσταλμένων. Μ. Τσιγώνια, και Ιω. Κορτιάνου λογαριασμούς, τα οποία
μένουν ενεξόφλητα τα κεφάλαια ομολογιών οι δε τόκοι αυτών είναι πληρωμένοι μέχρι
του χιλιοστού οκτακοσιοστού έτους.
Ομολογία Γιάγκω Τζελέπη γρ. 3000.
–Τζηφάκης ή
Τζιφάκης: Βλέπε Σιφάκης
–Τζιάτζιος: Νεότερη οικογένεια του Προδρόμου,
με καταγωγή από την Ήπειρο. Το επώνυμο θεωρείται ηπειρωτικό και
παρωνυμικό· συνδέεται με τη βλάχικη λέξη džiadžiu, «γέροντας». Η παριανή
καταγραφή επιβεβαιώνει την παρουσία της οικογένειας στον Πρόδρομο, χωρίς όμως
να έχει εντοπιστεί ακόμη η ακριβής χρονολογία εγκατάστασής της στην Πάρο.
–Τζιμπέρ:
Ο Λοΐζος Τζιμπέρ εμφανίζεται ως μάρτυρας σε έγγραφο της 3ης Ιανουαρίου
1740, που αφορά σοβαρό επεισόδιο στη Νάουσα και διασώζεται στο αρχείο της
οικογένειας Βατιμπέλλα. Η παρουσία του ανάμεσα σε καθολικά πρόσωπα της
παροικίας αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την οικογένεια. Πρόκειται για καθολικό
παριανό επώνυμο, πιθανότατα δυτικής προέλευσης, η ακριβής όμως ετυμολογία
του οποίου παραμένει προς διερεύνηση.
–Σε έγγραφο του 1740 της οικ. Βατιμπέλλα αναφέρει "Νήσος Πάρος
Καστελιω εις τα 1740 νέο 3 Ιανουαρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 3 της ημέρας.
Ήλθασι εις την Νάουσα τέσσερις λεβέντες αρματωμένοι από το μπαστιμέντο του
Καπετάν Φραγκίσκου Μαρία κοματάντε μίαν πουλάκα αρματωμένη εις την αμάχη με
πατιέρα της Μάλτας οι άνθρωποι όπου ήλθαν ήτον ένας σαρτζελτές, το όνομά του
Μπορταλαμαίος, με άλλους τρείς αρματωμένους και ερισαλτάρασι με δύναμιν των
αρμάτων των επάνω εις το σπίτι του Σιόρ Κονσούλου των Εγγλέζων ονοματισμένος
Σιόρ Νικολός Βατιμπέλλας. Και αυτός θεωρόντας του με τα άρματα και ξεσαθωμένοι
εσφαλίκτη μέσα εις την κάμαράν του και αυτοί ψάχνοντας του και τον έβγαλαν από
μέσα, τον εκατέβασαν κάτω σύροντας τον ώσαν κατάδικον και τα κοπέλλια του
θεωρόντας την τόσην καταδίκην όπου του έκανα, αρμπούρισαν την παντιέρα του
Βασιλέως της Εγγλιτέρας διά να διαφεντευθή και εφανέρωσαν και την διαφέντευσιν
του Βασιλέως της Φράντζας δια τα καλά μέριτα του μακαρίτου πατρός του
εφανέρωσαν και τις διαφέντεψες ιδικές των και με όλα αυτά από τον νούν των δεν
επέρασαν μόνον το επήραν ως κατάδικον ξεσκισμένον και τον επήγαν ξεσπαθωμένοι
μέσα εις την Παρκιά και εγύρευσαν καιρόν να τον σκοτώσουν, μα τον ακολούθησαν
κόσμος πολύς και δεν ευρίσκαν άδειαν να κάμουν την όρεξιν τους, και
πηγαινάμενοι εις την Παρκιάν αν δεν ήθελεν ευρεθή εις το Πόρτο ο Καπετάν Λούης
Γζιπέτρος από το Σαν Τραπέ και ο καπετάν Αντώνιος Μαρτίν από το Σαν Τραπέ καπετάνιος
εις ένα καράβι και ο καπετάν Κάρλος και ο καπετάν Τζουάνες αν ήθελαν λείψει
αυτοί δεν ηξεύρομεν το τέλος όπου είχαν να πράξουν χωρίς κανένα νιτερέσσο και
εις τούτο δίνομεν την παρόν μαρτυρίαν εις την ψυχήν μας πως τα είδαμεν με τα
μάτια μας και υπογράφουμεν εις βεβαίωσιν. Το σφραγίζομεν και με την σραγίδα της
κοινότης μας.
Οικονόμος Νάουσας μαρτυρώ, Σακελλάριος Νάουσας μαρτυρώ, Σκευοφύλαξ Νάουσας
μαρτυρώ, ο Προηγούμενος του Βατοπεδίου Αθανάσιος μάρτυς, Αρχιδιάκως Νεόφυτος
Βατιμπέλλας μαρτυρώ ως είδα, Λοΐζος Τζιμπέρ μάρτυς. Γεώργιος Βιτσαράς μάρτυς,
Γεώργιος Μαρμπαρήγος μάρτυς, Σακέλιως Ναούσης μαρτυρώ, Παπά Φραντζέσκος
Νταβερώνας μαρτυρώ, Παπά Μαρίνος Ραγγούσης μαρτυρώ, Γεώργιος Νταμιραλής
μαρτυρώ, Ιωάννης Τριαντάφυλλος Μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Βατιμπέλας μαρτυρώ,
Δημήτριος Αυλωνίτης μαρτυρώ, Νικόλαος Λευκαρός μαρτυρώ. Εγώ Νικολός Κανάλες
μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Σκορδίλης, Ανδρέας Βιτσαράς μαρτυρώ, Ιωάννης Μπρούτος,
Τζάνες ο Καλλέργης Καντζιλάριος Ναούσης πιστώς γέγραφα"
–Τζιγώνιας: Βλέπε Τσιγώνιας
–Τζικαλάς ή Τζικαλιάς : Βλέπε
Τσουκαλάς.
–Τζιμιλιάρης: Βλέπε Γεμελιάρης.
–Τζιπανάκης ή
Τσιμπανάκης: Ο Χρίστος Τζιπανάκης, ηλικίας 10 ετών, καταγράφεται
στον ονομαστικό κατάλογο των μαθητών της Αλληλοδιδακτικής Σχολής της Νάουσας.
Δεν έχει εντοπιστεί μέχρι σήμερα τεκμήριο που να τον χαρακτηρίζει πρόσφυγα ή να
αποδεικνύει την καταγωγή της οικογένειας.
–1829. Ο ονομαστικός κατάλογος των μαθητών του
Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας του σχολικού έτους 1829.
«Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της
κομοπόλεως Ναούσης»
Χρίστος Τζιπανάκης ετών 10.
–Τζίντζιρας ή Τζίτζιρας: Αϊβαλιώτικη προσφυγική
οικογένεια, που εγκαταστάθηκε στην Πάρο μετά τον πρώτο διωγμό των Ελλήνων
του Αϊβαλίου το 1814. Η παρουσία της τεκμηριώνεται ήδη το 1821,
όταν ο Κωνσταντής Τζίντζιρας, υπογράφοντας στη Νάουσα, δηλώνει ρητά
«Αϊβαλιώτης». Την ίδια ημέρα υπογράφει και ο Δημήτριος Τζίτζιρας, αδερφός.
–1821. Οι υπογεγραμμένοι
στρατιώτες υπόσχονται να ακολουθήσουν τον Φιλικό Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλο
και να απέλθωσιν εις Πελοπόννησο για να ενωθούν υπό τις οδηγίες του εκ
λαμπρότατου Πρίγκηπος Δημήτριο Υψηλάντη ελληνικών στρατευμάτων. Εις βεβαίωση
υπογράφονται Νάουσα Πάρου τη 20 Αυγούστου 1821, Κωνσταντής Τζίντζιρας
Αϊβαλιώτης.
–1821. Οι υπογεγραμμένοι
στρατιώτες υπόσχονται να ακολουθήσουν τον Φιλικό Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλο
και να απέλθωσιν εις Πελοπόννησο για να ενωθούν υπό τις οδηγίες του εκ
λαμπρότατου Πρίγκηπος Δημήτριο Υψηλάντη ελληνικών στρατευμάτων. Εις βεβαίωση
υπογράφονται Νάουσα Πάρου τη 20 Αυγούστου 1821, δια χειρός Αλέξανδρου Μπαρότζη
βεβαίουσι το παρόν και μαρτυρώ. Δημήτριος Τζίτζιρας αδερφός.
–Τζιρίγος ή Τζίγος ή Τσιρίγος:
Πατριδωνυμικό επώνυμο, πιθανότατα συνδεόμενο με το Τσιρίγο (Κύθηρα).
Στην Πάρο εμφανίζεται ο παπά-Μιχαήλ Τζιρίγος, ο οποίος από το 1738 έως
το 1746 καταγράφεται επανειλημμένα ως λογοθέτης του Κοινού της Παροικιάς
και σε δημόσιες πράξεις. Η κυθηραϊκή καταγωγή θεωρείται πιθανή, χωρίς όμως να
έχει βρεθεί ακόμη άμεσο τεκμήριο.
–1737. ιερέας Μιχάλης Τζιρίγος
αναφέρεται σε έγγραφο αγοράς στις 10 Οκτωβρίου 1737
–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως
συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για
αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα
κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο παπά Μιχελής Τζίγος
Λογοθέτης.
–1739. Στην Παροικιά στις 30
Αυγούστου 1739 αναφέρεται ο Λογοθέτης Μιχαήλ Τζιρίγος υπογράφει πρακτικό
εκλογής του Νικολάκη Μαυρογένη ως απεσταλμένου στην Κωνσταντινούπολη από το
Κοινό της Πάρου.
–1741. Εκλογή προβλεπτών
υγειονομικών μέτρων από το κοινό Παροικιάς Πάρου, κατά τη Γενική Συνέλευση, της
2 Μαΐου 1741, υπογράφει και ο παπά Μιχελής Τζιρίγος.
–1743. Προικοσύμφωνο Παροικιάς
22 Απρ. 1743 «εις την ομοίαν τοποθεσίαν δύο αμπέλια, σύμλιος παπά-Μιχαήλ
Τζιρίγος… ένα συκούρι με νερό και αμπέλι, μέσα το μοναστηράκι ο Φωτοδότης
Χριστός».
–1746. Στις 8 Μαρτίου 1746
αναφέρεται ο παπά Τζιρίγος Μιχαήλ λογοθέτης. Υπογράφει έγγραφο για το Κοινό της Παροικιάς για μετάκληση ξένων
στο νησί.
–Τζιριγώτης ή Τσιριγώτης: Βλέπε Τσιριγώτης
–Τζιώτης ή Τζώτης ή Τζότης: Η πρώτη καταγραφή
στην Πάρο, 1723 είναι μέχρι σήμερα η παλαιότερη γνωστή καταγραφή του
επωνύμου στην Πάρο. Στις 18 Απριλίου 1723, σε πωλητήριο του Τσιπίδου
(σημερινή Μάρπησσα), αναφέρεται ο μάστρο-Ιωάννης Τζώτης (Τζιώτης), ως
γαμπρός του Λευτέρη Καντιώτη.
Καταγωγή του επωνύμου
Το Τζιώτης – Τζώτης – Τζότης
θεωρείται πατριδωνυμικό επώνυμο, δηλαδή αρχικά προσδιορισμός ανθρώπου
που καταγόταν από την Τζια (Κέα).
Στα πατριδωνυμικά επώνυμα
μπορούσε ένα προσδιοριστικό της καταγωγής να γίνει παρατσούκλι και τελικά οικογενειακό
όνομα.
Οι Τζιώτες και η Αγία
Παρασκευή
Η οικογένεια εγκαταστάθηκε και
ισχυροποιήθηκε στη Μάρπησσα. Κατά τον 18ο και τις αρχές του 19ου αιώνα
εμφανίζονται οι Ελευθέριος, Δημήτριος, Εμμανουήλ, Σταμάτης, Αυγουστής και
Ιωάννης Τζιώτης, ενώ αρκετοί ήταν κληρικοί.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει η Αγία
Παρασκευή μέσα στη Μάρπησσα, η οποία σύμφωνα με τις παριανές αρχειακές
καταγραφές ανήκε στην οικογένεια Τζιώτη. Ακόμη πιο συγκεκριμένα, σε έγγραφο του
1820 γίνεται αναφορά σε εκκλησία «οπού έκτισεν εις την Αγίαν Παρασκευήν»
ο Ιωάννης Τζιώτης.
Η παρουσία στη Νάξο
Το επώνυμο απαντά και στη
Νάξο. Στους εκλογικούς καταλόγους του 1875 καταγράφονται αρκετοί
Τζιώτες. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο Ιωάννης Παναγιώτη, «Τζιώτης ή
Μπουτάς», γεγονός που δείχνει ότι το Τζιώτης μπορούσε σε ορισμένες
περιπτώσεις να συνυπάρχει με άλλο οικογενειακό όνομα.
Στη Νάξο συναντούμε επίσης τον
Δοσίθεο, δάσκαλο και μετέπειτα ηγούμενο της Μονής Φανερωμένης. Πηγή της
Ακαδημίας Αθηνών, παραπέμποντας στον Ζερλέντη, αναφέρει ότι ο Δοσίθεος «επωνομάζετο
Τζιώτης». Η διατύπωση αυτή είναι σημαντική, καθώς δείχνει ότι το Τζιώτης
μπορούσε να χρησιμοποιείται και ως προσδιορισμός ή προσωνύμιο και όχι
υποχρεωτικά ως αρχικό οικογενειακό όνομα.
Πάρος και Νάξος: τι
γνωρίζουμε;
Μέχρι σήμερα, η παλαιότερη
συγκεκριμένη γνωστή καταγραφή του επωνύμου στην Πάρο είναι του 1723. Για τη
Νάξο υπάρχουν παλαιότερα νοταριακά αρχεία που πρέπει να ερευνηθούν συστηματικά,
ώστε να διαπιστωθεί αν υπήρχαν Τζιώτες πριν από αυτή την ημερομηνία.
Επομένως, δεν μπορούμε
ακόμη να αποδείξουμε αν η παριανή οικογένεια προήλθε από τη Νάξο ή αν,
αντίθετα, κάποιος κλάδος μετακινήθηκε από την Πάρο προς τη Νάξο. Εξίσου πιθανό
είναι το πατριδωνυμικό να δημιουργήθηκε ανεξάρτητα σε διαφορετικούς τόπους από
ανθρώπους με καταγωγή από την Κέα.
Πηγές
·
Παριανά Ονόματα – Επίθετα και Οικόσημα,
αρχειακές καταγραφές.
·
Ακαδημία Αθηνών – Κέντρο Ερεύνης του
Μεσαιωνικού και Νέου Ελληνισμού, τεκμήριο για τον Δοσίθεο Τζιώτη.
·
Νάξος 1875 – Voters Lists, αποδελτίωση
εκλογικών καταλόγων του 1875.
–1723. Πωλητήριο Τζιπίδου, 18
Απρ. 1723 « πουλει ο μαστρο-Λευθέρης Καντιώτης το χωράφι την πάρτη που έχει στο
Λογαρά τον Απάνω, αγορά από την Αλίζα Γεώργη Λέφα και από την Τζαννέτα
Κουτζούνα και πουλεί το του μαστρο-Ιωάννη Τζώτη (Τζιώτη) του γαμπρού του διά
ρεαλια είκοσι δύο ήμιση».
–1747. Σε διαθήκη στις 30
Μαρτίου 1747 αναφέρεται ο Σταμάτης Τζώτης.
–1757. Στο προικοσύμφωνο
Ελευθ. Τζιώτη και Άννας Ιωάν. Τσιγώνια (Τζιπίδος, 27 Ιαν. 1757 «στου Γαλανού το
Χωράφι εδικόν τζη σύμπλιον Αντώνης παπά-Γεδεού».
–1763. Στις 6 Μαρτίου 1763 ο
παπά-Εμμανουήλ Τζιώτης υπογράφει γράμμα (πληρεξούσιο) της Κυριακής Π.
Τριανταφύλλου εις χωρίον Κεφάλου, Τζιπίδος.
–1763. Πώληση ακινήτων. Τζιπίδος 1763,
Δεκεμβρίου 14. Ενώπιον του Ελευθερίου πρωτοπαπά και επιτρόπου Τζιπίδου, που
συνέταξε το έγγραφο, δηλώνεται ότι ο μαστρο Ιωάννης Αρμπουλάς τα πράγματά του
είχε πωλήσει στον μαστρο Μανογέλη Ανεραντζόπουλο, από τις Λεύκες, κάτοικος
Σμύρνης, για ρεάλια 100, σύμφωνα με το πωλητήριο έγγραφο που το έκαναν στην
Σμύρνη. Το έγγραφο το έστειλε ο Ανεραντζόπουλος στον αδερφό του Μαστρο
Κωνσταντή που ζούσε στην Πάρο, στον οποίο έδωσε και 100 ρεάλια η αδερφή του
Ιωάννη Αρμπουλά. Το έγγραφο υπογράφουν ο σακελλάριος Κεφάλου ο πρωτοπαπάς
Ελευθέριος Τζιώτης, και ο επίτροπος Τσιπίδου, ο Γεώργιος Χαβιανός και ο Αντώνιος
Τζιγώνιας.
–1764. Στις 29 Φεβρουαρίου
1764 ο παπά-Ελευθέριος Τζιώτης αγοράζει αμπέλι στου ζαβομάρκου (Τζιπίδος) δια
ρεάλια 40.
–1765. Στις 12 Ιανουαρίου 1765
ο παπά-Ελευθέριος Τζιώτης υπογράφει πωλητήριο Τζιπίδου.
–1768. Πωλητήριο Τζιπίδος 6
Οκτ. 1768. «το κυρά Ζαφείρω θυγατηρ ποτέ Περούλη Πούλιου πωλεί ένα σπίτι όπου
έχει από τον υιον της τον Ζαχαρία, εις τόπο θέμενο εις την Αγίαν Παρασκευή, του
παπά-κυρ Λευτέρη Τζιώτη δια ρεάλια δεκατέσσερα».
–1773. Στις 29 Σεπτεμβρίου
1773 ο παπά-Ελευθέριος Τζιώτης αγοράζει από τη κερα-Κατερινιώ Νικολού Μελανίτη
το σπίτι της στον Τζιπίδο για 22 γρόσια.
–1775. Σακελλίων Δημήτριος
Τζιώτης. Συντάκτης πωλητήριου εγγράφου Τσιπίδου 5 Απριλίου 1775.
–1784. Στις 26 Αυγούστου 1784
ο παπά-Ελευθέριος Τζιώτης αναφέρεται σε συμφωνητικό μεταξύ του ίδιου και της
κουνιάδας του κερα Μαρίας γυνή Γεώργιου Ληπράντου για τα σπίτια στον Τζιπίδο. «Με το να εζητά η κερα Μαρία γυνή Γεώργη
Ληπράντου από τον παπα κύρ Ελευθέριον δούλεψες οπού είχε καμωμένες…» ανταλλάσει
ένα αμπέλι με το σπίτι του Δραγάζη σην Μάρπησσα. «ήλθεν εις τον εκλαμπρότατον
άρχοντα αυθέντη Δημητράκην Μαυρογένη και εζητά τον κόπον της όθεν ευρήκεν έβλογον ο άρχοντας με τους
ευρισκομένους…». Δημητράκης Μαυρογένης υποβεβαιώ, Ιωάννης Μονόπατος και
επίτροπος μαρτυρώ, Δημήτριος Γαβαλάς μάρτις, Αντώνης Τζιγώνιας μάρτης.
–1786. Στις 30 Νοεμβρίου 1786
ο παπά-Δημήτριος Τζιώτης υπογράφει πωλητήριο Τζιπίδου. Ο Γεώργιος Μαούνης πωλεί
ακίνητο στην τοποθεσία Αλωνάκια στον μαστρο Σπυρίδο Παπαδόπουλο για 10 ρεάλια.
–1789. Στις 10 Ιουνίου 1789 ο
παπά-Δημήτριος Τζιώτης πρώην σακελλίων
υπογράφει πωλητήριο Τζιπίδου.
–1789. Στις 10 Ιουνίου 1789 «η
κερά Βασιλικώ ομού με τον συμβίον της τον κυρ Δημήτρη Δράγαζη πωλούν στον
ανιψιό της τον παπά-Ελευθέριος Τζιώτης ένα χωράφι έχει γονικόν της εις τοποθεσίαν
Δασωνάρι σύμπλιος Ντεμένεγος Άγουρος.
–1793. Στις 23 Ιανουαρίου 1793
ο παπά-Δημήτριος Τζιώτης υπογράφει έγγαφα ανταλλαγής ακινήτων στον Τζιπίδου «με
το έτερο μέρος ο κυρ Βαλεντής Τράγαζης (Δράγαζης) εις το κακό Ποτάμι σύμβιος
Δημητράκης Γαβαλάς». Το ίδιο έγγαφο υπογράφει και ο παπ-Λευτέρης Τζιώτης.
–1796. Πώληση χωραφιών.
Τζιπίδος, 29 Ιουνίου 1796. Ενώπιον των μαρτύρων πριμικήριου Ρούσσου και του
πρώην χωρεπισκόπου Αγούρου ο μαστρο Αυγουστής Τζιώτης πωλεί δυο χωράφια που
βρίσκονται στην Παναγία στο Ραχίδι πλησίον ο μαστρο Γεώργης Φραντζής και στα
Τζαλέπια πλησίον ο μαστρο Δημήτρης Μελανίτης, στον Ιωάννη Τζιώτη για 30 γρόσια.
–1797. ο Σεκελλίων Δημήτριος
Τζιώτης απαντάται σε προικοσύμφωνο Μάρπησσας στις 23 Αυγούστου 1797.
–1798. Στις 3 Οκτωβρίου 1798 ο
παπά-Δημήτριος Τζιώτης υπογράφει έγγαφα Τζιπίδου.
–1804. Αγορά χωραφιού. Τζιπίδος 1804,
Οκτωβρίου 23. «Ενώπιον των μαρτύρων ιερέων Ρούσσου, πριμικηρύου, και του πρ.
σακελλίωνος Δημητρίου Τζιώτη, και του Δημητρίου Γαβαλά, ο Πέτρος Νιώτης πωλεί
στον Ιωάννη Βαρούχα στον Τριό ένα κρεμμυδοχώραφο εκτάσεως μίας ζευγαριάς για
100 γρόσια καθώς και ένα χωράφι εις τα Λιβάδια τα Τσιπιδινά για γρόσια 80». Το
έγγραφο συνέταξε ο Νικόλαος Μπιάζος.
–1806. Κατάλογος κινητής και ακίνητης περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 15
Σεπτ. 1806. Έτερη ψαρόγα όπου την έχει ο Πριμηκύριος αγορά από τον Ιωάννην
Τζιώτη: γρόσια 20.
–1816. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1816 Νικόλαος Σκορδίλης,
προύχοντας Δραγουλά. Συνυπογράφει με άλλους προεστούς και των άλλων χωριών της
Πάρου τη σετέντζα που αφορά στη Μονή του Αγίου Μηνά. Από τον Τσιπίδο υπογράφουν
οι Μιχαήλ Τσιγώνιας, Νικόλαος Τζιώτης και Εμμανουήλ Μονόπατος και από τα
Μάρμαρα οι Αλέξανδρος Μπαρότζης και Εμμανουήλ Άγουρος, ο οικονόμος Κεφάλου και
ένας Βλάσης Πλαζές (?).
–1818. Κατάλογος της ακίνητης
περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 16 Απρ. 1818, εις το μικρό περιβολάκι
Ιωάννης Τζιώτης.
–1820. Σε έγγραφο Τζιπίδου
1820 ο Πριμικηρίος Σοφιανός επιβεβαιώνει στην αρχή ο Ι. Μαυρογένης, ζαμπίτης (αστυνόμος) Πάρου
«Παρησιασθέντες έμπροσθεν του πανευγενεστάτου άρχοντος τζελέπη Γιαννάκη
Μαυρογένη ζαμπίτη μαε η κερα πρεσβυτέρα του αγίου πριμικηρίου Σοφιανού κάνοντας
αγωγή κατά του Ιωάννη Τζιώτη δια τα οσπίτια της οπού είχε χαλασθούν εξαιτίας
της εκκλησίας τιυ οπού έκτισεν εις την Αγίαν Παρασκευήν.
–1821. Παριανός αγωνιστής του
1821 ο Ελευθέριος Τζιώτης.
–1825. Με τη διαθήκη του ο
Ιωάννης Τζιώτης (Τζιπίδος, 24 Μαΐου 1825) «του κύρ Αθανασίου αφήνω στον Άγιον
Γεώργιον τον Κάτω μια μέλισσα.
–1825. Διαθήκη του Ιωάννη
Ελευθ. Τζιώτη (Τζιπίδος 24 Μαΐου 1825) «αφήνω το χωράφι στο Μαρμαρά όπου έχω
αγορά από Πριμηκύριον», υπογράφει ο πριμικήριος Σοφιανός.
–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831,
σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για
τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Μανόλης
Τζιώτης.
–1843. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903,
είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Ελευθερίου Τζιώτης, ετών 60, άγαμος.
–1844 περίπου. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 11 Μαρτίου
1907, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Ελευθερίου Τζιώτης, ετών 63, εργάτης,
άγαμος.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο Δήμου Μάρπησσας
στις 5 Μαΐου 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Τζιώτης 37 ετών γεωργός.
–1846. Ο Μαρπησσαίος Γεώργιος
Φωκιανός έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση και αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες
του Παριανού Δημητρίου Σάλλα «κατά το 1826 εις την κατά του Ιμβραήμ πολιορκίαν
Τριπολιτσάς (…) και διέμεινεν εκεί μέχρι της πτώσεως της» κατά μαρτυρία των
δημοτών και κατοίκων του Δήμου Μαρπήσσης, σε έγγραφο τους («εν Μαρπίσση την 16 Μαΐου
1846»). Ακολούθως διέμεινε στα Βέρβαινα και τέλος στο Ναύπλιο. Αρχηγός δε των
όπλων ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το πιστοποιητικό το υπογράφουν 48
προύχοντες και κάτοικοι της Μάρπησσας, μεταξύ των οποίων οι: Άγουρος Ιωάννης,
Ιωάννης Ασωνίτης, Ελευθέριος Τζιώτης, Αναγνώστης Α. Βιτσαράς, Παναγ.
Νικηφοράκης, Αντώνιος Τζιγώνιας, Αρτέμιος Ευλογιάς, Ανδρέας Αλιπράντης, Νικ.
Βατιμπέλας, Νικόλαος Πούλιος, Γουλιέλμος Καντιώτης, Μακάριος Στάμενας. Το
επικυρώνει δε καθώς και τις υπογραφές, ο δήμαρχος Μάρπησσας Γεώργιος Σιμ.
Δελαγραμμάτης («εν Μαρπίσση την 20 Μαΐου 1846»).
–1846. Ενώπιον του Ειρηνοδίκη
Παροικιάς Δ. Δελαγραμμάτη που εκτελεί χρέη συμβολαιογράφου και των Παρκιωτών
μαρτύρων Θεοδ. Φρ. Κυπραίου, εμποροκτηματίου και Κ.Π. Γαβαθιώτου κουρέα, ο
Γεώργιος Ιωάν. Τζιώτης, βαρεολοποιός, κάτοικος Μαρπήσσης, πωλεί στον Σταμάτη
Μιχ. Καρθστινό, αγρότη, κάτοικο επίσης Μαρπήσσης, ένα χωράχι στην τοποθεσία
«Εις του Λαού» εκτάσεως μιάς ζευγαριάς, για 325 δρχ. Το χωράφι συνορεύει με τα
κτήματα του Σταύρου Παπαδόπουλου και του Ιωάννου Πούλιου. Παροικιά στις 29
Νοεμβρίου 1846.
–1846. Αγορά ανεμομύλου «Τζηπίδος 1846. Δεκεμβρίου
29» «Ενώπιον του ειρηνοδίκου Πάρου, που εξεπλήρωνε χρέη συμβολαιογράγου,
Δημητρίου Δελαγραμμάτη, ευρισκόμενος στο σπίτι του Γεωργίου Δελαγραμμάτη, που
ήταν στην οδό Αγίου Ευσταθίου, όπου και η φερώμενη εκκλησία, και ο οποίος
συνέταξε το έγγραφο, και των μαρτύρων Ιακώβου Ν. Κυπραίου και Νικήτα Ν. Σηφάκη,
κτηματιών, κατοίκων και δημοτών του Δήμου Μαρπήσσης, η Καλλίτσα Σταύρου
Τζανδουλή [Τσαντουλή] πωλεί στον βαρελοποιό (βαρελά) Γεώργιο Ιωάν. Τζιώτη τον
«ήμισυ αλευροανεμόμυλον, με τα αναλογούντα σε αυτόν έπιπλα και σκεύη, που
βρίσκεται στους Απάνω Μύλους, θέση στα δυτικά του χωριού, όπου το υψηλότερο
σημείο, αντί 525 δραχμών.
Στο πωλητήριο μνημονεύεται ως όμορος του ανωτέρω
μύλου και ο μύλος της Αικατερίνας Μιχ. Κανδιώτου. Αργότερα οι δύο μύλοι, που
βρίσκονταν στο μέρος όπου το παλαιό Δημοτικό Σχολείο και η δεξαμενή, περιήλθαν
στις ιδιοκτησίες του Αναπλιώτη (Γ. Ναυπλιώτη) και του Ντεμένεου (ανήκαν εξ
ημισείας στους Εμμ. Άγουρο και Φραγκίσκου Μελανίτη). ΠΗΓΗ: Παριανά 1982,10.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 47χτονος
εργάτης Ελευθέριος Τζότης, ο 40χρονος γεωργός Εμμανουήλ Τζότης και ο 40χρονος
βαρελοποιός Γεώργιος Τζότης.
–1848. Στα
Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο
Ιωάννης Γεωργίου Τζιώτης, ετών 55, κηπουρός, έγγαμος.
–1848. Στα
Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο
Γεώργιος Εμμανουήλ Τζιώτης, ετών 55, γεωργός, έγγαμος.
–1853. Στα
Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η
Ελένη Γεωργίου Τζιώτου, ετών 50, οικιακά, έγγαμη.
–1855. Στα
Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο
Ελευθέριος Ιωάννη Τζιώτης, ετών 48, κάτοικος Αθηνών, σανδαλοποιός, έγγαμος.
–1858. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Ιωάννου
Τζιώτου, ετών 45, οικιακά, έγγαμη.
–1861. Τζιπίδος 1861, Ιουλίου 11.
«Ενοικίαση κτημάτων». Ο συμβολαιογράφος Πάρου Γεώργιος Σίμωνος [Σίμου]
Δελαγραμμάτης, ο οποίος είχε το γραφείο του στον Τζιπίδο, ενώπιον των μαρτύρων
Σπυρίδωνος Ασωνίτου, ναυτικού και Σταματίου Μελανίτου, μυλωνά, συντάσσει το
κατωτέρω Ενοικιαστήριον, διά του οποίου ωμολόγησε ο Ιωάννης Ελευθερίου Τζιώτης,
σκυτοτόμος, ότι με βάση δικαστικές πράξεις «των εν Σύρω Πρωτοδικών» διορίσθηκε
επιτροποκηδεμών του Ιωάννου Γ. Τζιώτη, «ανηλίκου τέκνου του αποβιώσαντος
Γεωργίου Τζιώτη», και ενοικιάζει, ως εκ τούτου, στον Αντώνιο Παντελαίο τα
κτήματα που άφησε ο μακαρίτης στον ανήλικο γιό του, για επτά χρόνια
(1861-1868), αντί 40δρχ. κατ’ έτος. Ακολουθεί η αναγραφή των ακινήτων (χωράφια
και αμπέλια) που βρίσκονατι στον Λογαρά και στο Μερσίνι, εν όλω πέντε.
Τα ανωτέρω γειτονεύουν με το
αμπέλι του εφημέριου του χωριού παπα-Γεωργίου Καραμιτζοπούλου και με ψαρόγα του
Ιωάννου Μιχ. Τζαντουλή και Δημητρίου Βελιώτη.
Στο τέλος του κειμένου
μνημονεύεται ότι «το ποσόν της ενοικιάσεως οφείλει ο ενοικιαστής να πληρώνει
ετησίως, παρελθούση δε της προθεσμίας υπόκειται εις τόκον υπερημερίας» ανά 12%
κατ’ έτος. Η υπερημερία είναι η παρέλευσις ταχθείσης προθεσμίας: η μη εμπρόθεσμος
εκπλήρωσις υποχρεώσεως τινος». ΠΑΡΙΑΝΑ 159.
–1865. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Ελευθερίου
Τζιώτου, ετών 38, οικιακά, έγγαμη.
–1871. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ανδρέας Γεωργίου
Τζιώτης, ετών 32, ναυτικός, έγγαμος.
–1873. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Δημήτριος
Γεωργίου Τζιώτης, ετών 30, γεωργός, άγαμος.
–1875. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αντωνίνα Ανδρέα
Τζιώτη, ετών 28, οικιακά, έγγαμη.
–1878. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ
Γεωργίου Τζιώτης, ετών 25, γεωργός, άγαμος.
–1879. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Χαρίλαος Γεωργίου
Τζιώτης, ετών 24, εργάτης, άγαμος.
–1879. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης
Ελευθερίου Τζιώτης, ετών 24, κάτοικος Αθηνών, εργάτης, άγαμος.
–1886. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Ιωάννου
Τζιώτης, ετών 17, γεωργός, άγαμος.
–1887. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαριγώ Ελευθερίου
Τζιώτου, ετών 16, οικιακά, άγαμη.
–1889. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική
Ελευθερίου Τζιώτου, ετών 14, οικιακά, άγαμη.
–1893. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ελένη Ανδρέα
Τζιώτη, ετών 10, άνευ, άγαμη.
–1897. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Όλγα Ανδρέα
Τζιώτη, ετών 6, άνευ, άγαμη.
–1897. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος
Ελευθερίου Τζιώτης, ετών 6, άνευ, άγαμος.
–1899. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιάκωβος
Ελευθερίου Τζιώτης, ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1900. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Ανδρέα
Τζιώτης, ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1902. Στα Δημοτολόγια του
ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Ανδρέα
Τζιώτης, ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1903. Στις αρχές Αυγούστου του 1903 ο
πνιγμός δύο Τσιπιδιανών είχε συνταράξει την κοινωνία του χωριού, αλλά και της
Πάρου. Κατά τον ανταποκριτή της εφημερίδας «Αιγαίο» (9 Αυγούστου 1903): «Οι εκ
Μαρπίσσης διά λέμβου κατά την παρελθούσαν εβδομάδα αναχωρήσαντες προς αλιείαν
αλλά μη επανελθόντες εις τας οικίας των Αντώνιος Τζιώτης και Γεώργιος Μελανίτης
κατά πάσαν πιθανότητα επνίγησαν καθ’όσον η λέμβος των ανευρέθη κενή παρά τας
ακτάς της Φολεγάνδρου».
–1925. Το 1925
γεννιέται ο Τζιώτης Δημήτριος του
Γεωργίου, γεωργός, κάτοικοι Δήμου Μαρπήσσης.
–1926. Το 1926 γεννιέται ο Τζιώτης Νικόλαος
του Ανδρέα γεωργός κάτοικος κοιν. Μάρπησσας.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τζιώτης Γεώργιος του Ιωάννη, 58 ετών κτηματίας.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τζιώτης Γεώργιος του Εμμανουήλ 23 ετών γεωργός, ο Τζιώτης
Σταύρος του Γεωργίου 25 ετών γεωργός, ο Τζιώτης Ιωάννης του Γεωργίου 30 ετών
γεωργός και ο Τζιώτης Γεώργιος του Ανδρέα 46 ετών γεωργός.
–1951. 10 Μαΐου 1951. Αποτελέσματα
Κοινοτικών Εκλογών Μαρπήσσης: Εψήφισαν άρρενες 240 και θήλεις 45. Έλαβον
ψήφους: Συνδυασμός 1ος Αντώνιος Ν. Τσιγώνιας 182, Ιωάννης Γ. Τζιώτης
151, Ανδρέας Α. Στέλλας 135, Λεόντιος Ν. Παντελαίος 133 και Σταύρος Ν. Φραντζής
128.
Συνδυασμός 2ος Δημ. Ν.
Τσαντουλής 76, Δημ. Α. Μελανίτης 72, και Εμμ. Σταύρος Μελανίτης 70.
Μεμονωμένοι Βασίλειος Ε. Αλιπράντης 150,
Νικ. Δ. Χερουβείμ 120, Άγγελος Ν. Τσιγώνιας 94.
Εξελέγησαν οι κ.κ. Αντ. Ν. Τσιγώνιας,
Ιωάννης Γ. Τζιώτης, Βασίλειος Εμμ. Αλιπράντης, Ανδρ. Α. Στέλλας και Λεοντής Ν.
Παντελαίος.
–Τζοάνες: Βλέπε Τζουάνες
–Τζολμάς ή Τζόλμας: Επώνυμο που καταγράφεται στις Λεύκες ήδη από το 1840,
με τον Εμμανουήλ Τζόλμα του Πέτρου. Το 1844 και 1847 εμφανίζεται ο Πέτρος
Τζόλμας, σκυτοτόμος, ενώ το 1875 ο Εμμανουήλ Τζόλμας του Πέτρου, γεωργός.
Σύμφωνα με παριανή ιστορική καταγραφή, το επώνυμο πιθανότατα προήλθε από παρωνύμιο,
το οποίο χρησιμοποιούνταν για χρόνια στις Λεύκες. Η παρουσία του Πέτρου ως
σκυτοτόμου επιβεβαιώνεται και από ανεξάρτητη παριανή πηγή.
–1840. Το 1840 γεννιέται ο
Τζόλμας Εμμανουήλ του Πέτρου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της
Κοινότητας Λευκών.
–1844. Στον
εκλογικό κατάλογο Λευκών το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 36χρονος σκυτοτόμος
Τζόλμας Πέτρος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο
Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 39χρονος σκυτοτόμος Πέτρος Τζόλμας.
–1875. Σε εκλογικό κατάλογο
του Δήμου Υρίας το 1875, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Τζόλμας του Πέτρου,
ετών 32 γεωργός.
–Τζορδάνης: Βλέπε Ιορδάνης.
–Τζουάνης ή Τζουάνες ή Τζουάννες ή Τζοάνες ή Τζοάνης ή ντε Τζουάνες ή
ντε Ζουάνες: Το επώνυμο Τζουάνης, με τις παλαιότερες μορφές Τζουάνες,
Τζουάννης, Τζοάνες, Τζοάνης και ντε Τζουάνες, παρουσιάζει ιδιαίτερο
ενδιαφέρον για την ιστορία της Πάρου. Η ονοματολογική του βάση παραπέμπει στο
βενετικό Zuane ή Zuanne, μορφή του ιταλικού Giovanni και του Ιωάννη. Το
Zuane ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένο στον βενετικό κόσμο και στις λατινοκρατούμενες
περιοχές του Αιγαίου.
Η παρουσία του ονόματος στην
Πάρο ανάγεται τουλάχιστον στον 17ο αιώνα, σε μια εποχή κατά την οποία
στην Παροικιά και στη Νάουσα συνυπήρχαν ορθόδοξοι και καθολικοί πληθυσμοί και
υπήρχαν στενές σχέσεις με τα καθολικά κέντρα των Κυκλάδων.
Οι παλαιότερες παριανές
μαρτυρίες
Το 1716 αναφέρεται ο «Πρωτονοτάροικος
Τζουανές», ενώ από το 1734 και εξής συναντούμε επανειλημμένα τον Τζουάνες
Πρωτονοτάριο, γνωστό και ως Προτονοτάρη Καντζελάριο, σε συμβολαιογραφικές
πράξεις της Παροικιάς.
Τα Γενικά Αρχεία του Κράτους
καταγράφουν τον νοταριακό κώδικα της Παροικιάς Χφ212 (1685–1755), όπου
περιλαμβάνονται πράξεις διαφόρων νοταρίων, μεταξύ των οποίων και ο Τζουάνες
Πρωτονοτάριος.
Η μετάβαση από το
βαφτιστικό στο επώνυμο
Η σημαντικότερη μέχρι σήμερα
ένδειξη για το κληρονομικό επώνυμο στην Πάρο βρίσκεται το 1842,
σε προικοσύμφωνο της Παροικιάς, όπου αναφέρεται η «οικία του Τζόρτζη
Τζουάννη», κοντά στο λιμάνι.
Από τον 19ο αιώνα και μετά η
οικογένεια είναι πλέον σαφώς καταγεγραμμένη στην Παροικιά. Το 1875 εμφανίζεται
ο Γεώργιος Τζουάνης του Χρήστου, ενώ στις αρχές του 20ού αιώνα
συναντούμε τον Σταύρο Τζουάνη του Γεωργίου, τον Χρήστο Τζουάνη του
Γεωργίου και τον Δημήτριο Τζουάνη του Γεωργίου. Η οικογενειακή
παρουσία συνεχίζεται και κατά τον 20ό αιώνα.
Η πιθανή σχέση με τη Νάξο
Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον
αρχίζει τον 19ο αιώνα. Στους εκλογικούς καταλόγους της Νάξου του 1875
καταγράφονται πλέον ως κληρονομικά επώνυμα οι μορφές Τζουάνης, Τζουάννης και
Τζουάννου. Μεταξύ άλλων αναφέρονται οι Τζουάννης Ιάκωβος του Γεωργίου,
Τζουάννης Λεωνίδας του Γεωργίου και Τζουάννης Χρήστος του Γεωργίου.
Πάρος και Νάξος: δύο νησιά,
ένα κοινό δίκτυο
Η ομοιότητα αυτή δεν πρέπει να
θεωρηθεί τυχαία χωρίς περαιτέρω έρευνα. Η Πάρος και η Νάξος αποτελούσαν
τμήματα ενός πολύ στενά συνδεδεμένου κοινωνικού, οικονομικού και εκκλησιαστικού
κόσμου.
Οι μετακινήσεις οικογενειών
ανάμεσα στα νησιά ήταν συνεπώς απολύτως δυνατές και ιστορικά αναμενόμενες.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί έγγραφο που να αποδεικνύει ότι ο
παριανός κλάδος και ο ναξιακός κλάδος αποτελούν την ίδια οικογένεια. Η
σχέση παραμένει μία ισχυρή αλλά μη αποδεδειγμένη υπόθεση.
Ιταλο-λατινική προέλευση
Η ονοματολογική εικόνα οδηγεί
με αρκετή ασφάλεια σε ένα ιταλο-λατινικό, και ειδικότερα βενετικό, υπόβαθρο.
Το Zuane/Zuanne αποτελεί χαρακτηριστική βενετική μορφή του Giovanni και
απαντά σε ολόκληρο τον βενετικό κόσμο, στην Κρήτη και στα λατινοκρατούμενα
νησιά του Αιγαίου.
Στις Κυκλάδες το δυτικό
ονοματολογικό στοιχείο μπορούσε να περάσει σε ελληνικές οικογένειες μέσα από
καθολικούς γάμους, μικτές οικογένειες, κοινωνικές σχέσεις και τη μακρά βενετική
παρουσία.
Επομένως, για την παριανή
οικογένεια είναι ασφαλέστερο να μιλήσουμε για ιταλο-λατινικό/βενετικό
ονοματολογικό υπόβαθρο, παρά να προσδιορίσουμε αυθαίρετα μία συγκεκριμένη
ιταλική πόλη ως τόπο καταγωγής.
Ήταν αρχικά καθολικοί;
Η υπόθεση είναι ιστορικά
εύλογη, ιδιαίτερα επειδή το όνομα εμφανίζεται στον 17ο και 18ο αιώνα σε
περιβάλλον όπου δραστηριοποιούνται καθολικές οικογένειες, νοτάριοι και
εκκλησιαστικοί φορείς.
Μια οικογένεια που αξίζει
να αναζητηθεί βαθύτερα
Η ιστορία των Τζουάνηδων της
Πάρου παρουσιάζει, μέχρι σήμερα, μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ακολουθία:
Zuane / Zuanne → Τζουάνες
ως δυτικό βαφτιστικό → Τζουάνης / Τζουάννης ως κληρονομικό επώνυμο.
Μέχρι τότε, το ασφαλέστερο
συμπέρασμα είναι ότι οι Τζουάνηδες της Πάρου αποτελούν παλιά οικογένεια της
Παροικιάς, με ισχυρό ιταλο-λατινικό/βενετικό ονοματολογικό υπόβαθρο και πιθανή
αρχική σύνδεση με το καθολικό περιβάλλον των Κυκλάδων.
Πηγές:
·
ΓΑΚ, νοταριακός κώδικας Παροικιάς Πάρου,
1685–1755.
·
Παριανά Ονόματα, λήμμα «Τζουάνης /
Τζουάνες».
·
Παριανά Ονόματα, τεκμήρια για την
καθολική κοινότητα της Πάρου (1663–1674).
·
Εκλογικοί κατάλογοι Νάξου 1875.
·
Thanasis Kostakis, μελέτη για τα ναξιακά επώνυμα
και την προέλευση του Τζουάννης από ιταλικό βαπτιστικό όνομα.
·
Αρχεία Καθολικής Αρχιεπισκοπής Νάξου–Τήνου.
–1716. Σε κληρονομικό δικαίωμα
των συζύγων αναφέρεται στις 24 Ιανουαρίου 1716 ο Πρωτονοτάροικος Τζουανές.
–1734. Τις τελευταίες μέρες του Ιουλίου του
1734 κούρσαροι που αποβιβάστηκαν στην Πάρο αιχμαλώτισαν δύο Τούρκους, που είχε
στείλει εκεί ο Βοεβόδας του νησιού, για να του μαζέψουν τη «δεκαετια» της
χρονιάς. Οι Παριανοί υποχρεώθηκαν από τον βοεβόδα να καταβάλουν τα απαιτούμενα
για την απελευθέρωση των ανθρώπων του λύτρα. Κατά της 4η δεκαετία
του 18ου αιώνα η Πάρος και η Αντίπαρος ήταν ορμητήρια δύο Ευρωπαίων
κουρσάρων, του Φραγκίσκου Ντενετάλη και του Χριστοφίλου Ντε Ζουάνε Γρέζου. Η
παρουσία και η επιζήμια για την διακίνηση του εμπορείου δράση τους βεβαιώνεται
από μαρτυρικές καταθέσεις καραβοκύρηδων που για να γλυτώσουν και τα πλοία τους
και το εμπόρευμα τους, αναγκάστηκαν να πληρώσουν σ’αυτούς τους δύο ληστές
υπέρογκα χρηματικά ποσά».
–1737. Προικοσύμφωνο του
μαστρο Τζουάνες Νικολάκη Βασιλάκης με την Ζαμπέτα θυγατήρ παπά Αντώνη Μουσούρη
στην Παροικιά στις 3 Φεβρουαρίου 1737.
–1740. Σε έγγραφο του 1740 της οικ. Βατιμπέλλα αναφέρει "Νήσος Πάρος
Καστελιω εις τα 1740 νέο 3 Ιανουαρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 3 της ημέρας.
Ήλθασι εις την Νάουσα τέσσερις λεβέντες αρματωμένοι από το μπαστιμέντο του
Καπετάν Φραγκίσκου Μαρία κοματάντε μίαν πουλάκα αρματωμένη εις την αμάχη με
πατιέρα της Μάλτας οι άνθρωποι όπου ήλθαν ήτον ένας σαρτζελτές, το όνομά του
Μπορταλαμαίος, με άλλους τρείς αρματωμένους και ερισαλτάρασι με δύναμιν των
αρμάτων των επάνω εις το σπίτι του Σιόρ Κονσούλου των Εγγλέζων ονοματισμένος
Σιόρ Νικολός Βατιμπέλλας. Και αυτός θεωρόντας του με τα άρματα και ξεσαθωμένοι
εσφαλίκτη μέσα εις την κάμαράν του και αυτοί ψάχνοντας του και τον έβγαλαν από
μέσα, τον εκατέβασαν κάτω σύροντας τον ώσαν κατάδικον και τα κοπέλλια του
θεωρόντας την τόσην καταδίκην όπου του έκανα, αρμπούρισαν την παντιέρα του
Βασιλέως της Εγγλιτέρας διά να διαφεντευθή και εφανέρωσαν και την διαφέντευσιν
του Βασιλέως της Φράντζας δια τα καλά μέριτα του μακαρίτου πατρός του
εφανέρωσαν και τις διαφέντεψες ιδικές των και με όλα αυτά από τον νούν των δεν
επέρασαν μόνον το επήραν ως κατάδικον ξεσκισμένον και τον επήγαν ξεσπαθωμένοι
μέσα εις την Παρκιά και εγύρευσαν καιρόν να τον σκοτώσουν, μα τον ακολούθησαν
κόσμος πολύς και δεν ευρίσκαν άδειαν να κάμουν την όρεξιν τους, και
πηγαινάμενοι εις την Παρκιάν αν δεν ήθελεν ευρεθή εις το Πόρτο ο Καπετάν Λούης
Γζιπέτρος από το Σαν Τραπέ και ο καπετάν Αντώνιος Μαρτίν από το Σαν Τραπέ
καπετάνιος εις ένα καράβι και ο καπετάν Κάρλος και ο καπετάν Τζουάνες αν ήθελαν
λείψει αυτοί δεν ηξεύρομεν το τέλος όπου είχαν να πράξουν χωρίς κανένα
νιτερέσσο και εις τούτο δίνομεν την παρόν μαρτυρίαν εις την ψυχήν μας πως τα
είδαμεν με τα μάτια μας και υπογράφουμεν εις βεβαίωσιν. Το σφραγίζομεν και με
την σραγίδα της κοινότης μας.
Οικονόμος Νάουσας μαρτυρώ, Σακελλάριος Νάουσας μαρτυρώ, Σκευοφύλαξ Νάουσας
μαρτυρώ, ο Προηγούμενος του Βατοπεδίου Αθανάσιος μάρτυς, Αρχιδιάκως Νεόφυτος
Βατιμπέλλας μαρτυρώ ως είδα, Λοΐζος Τζιμπέρ…. Τζάνες ο Καλλέργης, Κανζιλάριος
Ναούσης πιστώς γέγραφα".
–1744. Έγγραφο αναφέρεται στον
πειρατή Γρύλο που έλεγχε τα στενά περάσματα των Κυκλάδων και λήστευε
κυριολεκτικά τα πλεούμενα με ορμητήριο την Πάρο και Αντίπαρο. «Εις δόξαν Θεού
αμήν και της διαφεντεύτρας μας Εκατονταπυλιανής αμήν, 1744 Μαρτίου 4, Παροικία.
Την σήμερον εφανερώθηκαν προσωπικώς εις την κανκελλαρία μας οι εδώ ονομτισμένοι
ένμπροσθεν των υποκάτωθι παρόντα αξιοπίστω μαρτύρω, καραβοκύρης Γεώργιος
Κανάρης, Στάμος Ψωμάς, Κωνσταντίνος Κακούρης, Νικολός Χαϊμάδας και Αθανάσιος
Φραγκογιάννης οι οποίοι ζητούσαν και θέλουν δια μέσου της παρούσης φανερής
υπογραφής των υποκάτωθεν να επιδείσουν ότι μισέβοντας από την Αθήνα με γνώμην
Θεού θέλοντος να ξετρέξου τον δρόμον των έως την βασιλεύουσαν πόλιν και
πηγαινόμενοι όντας εις το στενό της Άνδρος αιφνιδίως χωρίς τινα είδηση τους
επάναβε(;) μία φελούκα μεγάλην και αρματωμένη καλά και αρματωμένη του αφέντη
καπετάν Χριστοφίλου ντε Τζουάνε λεγόμενος Γρύλος και αυτός γενόμενος νοικοκύρης
εις το καϊκιό των τους επήραν και συντροφία ζώντας τους τους επήρα εις το
κανάλι της Αντιπάρου που εκεί ήτον ο καπετάνιος και το αρμαμέντον του και
ερευνώντας το πράμα τους έδωκεν άδειαν και τους έκαμαν καλή πασκοτζέρο που
εβρίσκουντανε ομοίως και μερικό από το σαπούνι του γομαριούν της Τζουβάλια
πέντε και προβλέποντας, λοιπόν, στενοχωρημένο να μην χάσου και το αποληφθέν τως
έβρη παρακαλεστικώς και εδανείστηκα ριάλια δύο χιλιάδες εξακόσια σαράντα ένα
που γίνεται ο αριθμός με τα έξοδα έως δύο χιλιάδες επτακόσιαν και τους άφησαν
ελεύθερους με το γομάρι του σαπουνιού, όθεν δι ‘ απόδειξιν με φανερά μαρτυρία
την εζημία που έως τώρα ετράβηξα τους εσυντροφιάζομε δια μέσου της παρούσης
υπογεγραμμένης ως κάτωθεν και τυπωμένη με την κοινή σφραγίδα εφανέρωσα του
λεγόμενου καπετάνιου το επαράτησα χωρίς τινα έξοδα εις ασφάλεια, ξεκαθαρίζεται
ότι το καΐκι με τες απόδειξες που ο καραβοκύρης εφανέρωσε του λεγόμενου
καπετάνιου το επαράτησε χωρίς τινα έξοδα..
Γεώργιος Σπυρίδος μαρτυρώ ως
άνωθεν
Μπορταλαμέος Βιτζαράς μάρτυρας
Πέτρος Μαβρογένης μαρτυρώ ως
άνωθεν
Ιωάννης Δουδέσκος μάρτυρας
Τζανής Καμπάνης μάρτυρας
Τζουάνες Πρωτονοτάριος
Κεφάλου(;) εις αναζήτησιν έγραψα Απόδειξη των Αθηναίων εις την εζημία ετραβήξαν
απέ τον καπετάν Γρύλο».
–1755. Σε εκλογή απεσταλμένου
στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 23 Αυγούστου
1755 μαρτυράτε ο Τζουάνες Μάρκος.
–1842. Προικοσύμφωνο Σπυρίδωνα
Κοντοστάβλου και Μαρίνας Κατακουζηνού
Παροικιά, 26 Αυγούστου 1842
Τω χιλιοστώ οκτακοσιοστώ
τεσσαρακοστώ δεύτερω έτει, την εικοστήν έκτην του μηνός Αυγούστου ημέραν
Τετάρτη της εβδομάδος, επροσκλήθην ο υποφαινόμενος Δημήτριος Δελαγραμμάτης,
Ειρηνοδίκης και κάτοικος Πάρου, εκπληρών έργα συμβολαιογράφου παρά του κυρίου
Αναστασίου Κοντοστάβλου, ασθενούντος, διά να έλθω προς αντάμωσιν του διά να
συντάξω το παρόν συμβόλαιον, αυθωρί δε κατά την ενδεκάτην ώραν πρό μεσημβρίας
της αναφερομένης ημέρας ήλθον εις ταύτην την πόλιν της Παροικίας κειμένην
οικίαν κατά την θέσιν Χάλαρα (Μεσοσπορίτισσα), οπου παρουσιασθέντες οι κύριοι
Αναστάσιος Κοντόσταβλος και η σύζυγός αυτού Μαρούσα, Δημόται και κάτοικοι του
δήμου Πάρου, κτηματίαι γνωστοί μου και άσχετοι συγγενείας με εμέ, ολιτινες
ωμολόγησαν ενώπιον εμού, και των κάτωθεν υποφαινομένων μαρτύρων, ότι με το να
ενυμφεύθη ο υιός των Σπυρίδων διά νόμιμον σύζυγον του την κυρίαν Μιρίναν
θυγατέρα του Γεωργίου Κατακουζινού κατά τον Ιούλιον του χιλιοστού οκτακοσιοστού
εικοστού ογδόου έτους, και επειδή δεν έκαμον εις αυτόν άχρι τούδε
προικοσύμφωνον, ητήσαντο… εκ συμφώνου, οι ρηθέντες γονείς του την σύνταξιν του
παρόντος προικοσυμφώνου, με το οποίον ομολογούν ότι δίδουν ευχαρίστως και με
την ευχήν των προς τον υιόν των Σπυρίδωνα χάριν προικός τα ακόλουθα:
Μίαν εικόνα τιμωμένη Ο Άγιος
Σπυρίδων, τον αλευροανεμόμυλον τους κείμενον κατά το βόρειον παράλιον του λιμένος Παροικίας έξωθεν του
Μεγάλου Χωραφιού της Δημοτικής Εκκλησίας Εκατονταπυλιανής μ’ όλα τα εις αυτόν
έπιπλα και σκεύη, καθώς είναι και ευρίσκονται τμηματικώς διά δραχμάς τρείς
χιλιάδας, την συνεχομένην μ’ αυτόν οικίαν και με τον ψωμόφουρνον και με διάφορα
δένδρα, καθώς είναι και ευρίσκεται κείμενον εντός της πόλεως Παροικίας, κατά
[το βόρειον παράλιον του λιμένος συνορευομένην με] οικίαν του Τζόρτζη Τζουάννη
μ’ εκείνην του Ιωάννη Παπαδόπουλου, με το κηπάριον του Γεωργίου Βιτζαρά και
μ’εκείνο του Νικολάου Ψαράκη και με το της
Ειρήνης Α. Βιτζαρά εκτιμώμενον
δια δραχμάς πεντακοσίας. Το πλοίο του Βρατζέρα με τα ημίσια αναλογούντα εις
αυτόν έπιπλα και σκεύη, εκτιμώμενον δια δραχμάς διακοσίας, ένα αλώνι του
αλευροανεμόμυλου, το οποίον το έχουν εκτός της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου,
κείμενης κατά βόρειον παράλιον του λιμένος Παροικίας, μίαν κουρούπα του λαδιού
κορωνιά, ένα… σούνι σανιδένιο, ένα βαρέλι του κρασιού με σιδερένιο βεργιό,
εκτιμηθέντα όλα τα κινητά είδη δια δραχμάς πεντήκοντα.
Όλα τα ρηθέντα κινητά και
ακίνητα κτήματα θέλει τα κρατεί εις χείρας του ο αναφερόμενος πατήρ Αναστάσιος
Κοντόσταβλος και να καρπούται αυτά εν όσω ούτος ζή, μετά τον θάνατόν του οποίου
θέλει τα παραλάβει εις την δεσποτείαν και κυριότητά του ο ρηθείς υιός των
Σπυρίδων Κοντόσταβλος, διά να τα κάνη ως θέλει και βούλεται, ως κτήματά του
αναπόσπαστα, αναμφισβήτητα και παντοτεινά, παρεκτός του περιβολίου με τα εν
αυτώ, το οποίον θέλει το καρπούται η μητήρ του Μαρούσα εν όσω αυτή ζή, μετά τον
θάνατόν της οποίας θέλει το παραλάβει και τούτο ο ρηθείς υιός των Σπυρίδων
πάντη ελευθέρον εις την εξουσίαν του με την υποχρέωσιν δε του υιού των
Σπυρίδωνος, μετά τον θάνατόν του πατρός του, όπου τότε θέλει παραλάβει τον
αλευροανεμόμυλον εις την εξουσίαν του, να δίδη κατ’ έτος προς την μητέρα του
Μαρούσαν, είκοσι πινάκια αλεύρι κρίθιρον και πινάκια δέκα σιταρένιον, εν όσω
αυτή ζή, μετά τον θάνατόν της οποίας θέλει μένει ο ρηθείς υιός των Σπυρίδων
ελεύθερος της υποχρεώσεως της αλευρ……. [Και εις ένδειξιν υπεγράφη το] παρόν
προικοσύμφωνον έγγραφον εν τη … αναγνωσθέν ευκρινώς και μεγαλοφώνως, εις
επήκοον αυτών και των επί τούτων προσκληθέντων μαρτύρων μαρτυρούντων την
θέλησιν των λέγω των κυρίων Μάρκου Φ. Κυπραίου, κτηματία και Δημητρίου Εμμ.
Σκορδύλη, κτηματία, κατοίκων και δημοτών του Δήμου Πάρου, γνωστών μοι αμφοτέρων
και ασχέτων συγγενείας με εμέ και με τους ρηθέντας, υπογράφεται ιδιοχείρως παρά
των μαρτύρων μόνον και παρ’ εμού, παρά δε του Αναστασίου Κοντόσταυλουκαι της
συζύγου του Μαρούσας δεν υπεγράφθη αγραμμάτων ομολογησάντων είναι.
Μάρκος Κυπραίος μαρτυρώ.
Δημήτριος Εμμ. Σορδύλης
μαρτυρώ
Ο εκπληρών έργα
συμβολαιογράφου Ειρηνοδίκης Πάρου Δ. Δελαγραμμάτης.
–1875. Το 1875 γεννιέται ο Τζουάνης
Γεώργιος του Χρήστου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.
–1903. Το 1903 γεννιέται ο Τζουάνης
Σταύρος του Γεωργίου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.
–1910. Το 1910 γεννιέται ο Τζουάνης
Χρήστος του Γεωργίου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.
–1912. Το 1912 γεννιέται ο Τζουάνης
Δημήτριος του Γεωργίου κουρεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1918. Το 1918 γεννιέται ο Τζουάννες
Λεονάρδος του Γεωργίου μηχανικός κάτοικος Παροικιάς.
–1919. Οπλίτης κατά την περίοδο 1919-1922 ο
Τζουάνης Φραγκίσκος.
–1920. Σε φωτογραφεία ίσως της
δεκαετίας του 1920, στην Παροικιά, διακρίνεται ο νεαρός Αντώνης Τζουάνης.
–1945 Αντώνης Τζουάνης
κάτοικος Παροικιάς.
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1946 είναι εγγεγραμμένοι οι Τζουάνης Σταύρος του Γεωργίου, Γεώργιος του
Χρήστου, Χρήστος του Γεωργίου και Δημήτρης του Γεωργίου κάτοικοι Παροικιάς.
–1953. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τζουάνη Ειρήνη του Γεωργίου κάτοικος Παροικιάς.
–1959. Σε
φωτογραφεία του 1959 στην Παροικιά διακρίνεται ο μαθητής Φραγκίσκος Τζουάνης.
–1960. Σε ομαδική
φωτογράφιση της ποδοσφαιρικής ομάδας της Πάρου
τον Αύγουστο του 1960 στην Παροικιά διακρίνεται ο ποδοσφαιριστής
Δημήτρης Τζοάνης.
–Τζουάννες: Βλέπε Τζουάνες
–Τζουλιάνι:
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1710, στην Πάρο, ο Σάντι Τζουλιάνι αναφέρεται ως επικεφαλής
των Λατίνων χριστιανών του νησιού. Μαζί με τον εφημέριο της Νάουσας
Τζιοβάνι Μπατίστα Γιράρδι και άλλους εκπροσώπους απευθύνεται στον Αποστολικό
Επισκέπτη, ζητώντας προστασία από τις επιδρομές των κουρσάρων. Η καταγραφή
αποτελεί πρώιμη και σαφή μαρτυρία της οικογένειας Τζουλιάνι στην Πάρο
και της παρουσίας της στο λατινικό/καθολικό περιβάλλον του νησιού.
–1710. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1710 εμφανίστηκαν
στον εκλαμπρότατων και πανοσιώτατον Καστέλλι, Αποστολικό Επισκέπτη, ο σινιόρ
Τζιοβάνι Μπατίστα Γιράρδι, εφημέριος του καστελίου της Νάουσας, ο σινιόρ
Γρηγόριος Καστέλλι, ο σινιόρ Μπατίστα Τικαρόλι, ο σινιόρ Σάντι Τζουλιάνι,
επικεφαλής όλων τοων χριστιανών Λατίνων, στο όνομα των οποίων παρεκάλεσαν την
Εκλαμπρότατη Πανοσιώτατη αφεντιά του, να παρουσιάσει στην Αγία Αποστολική Έδρα,
τα βασανυστύρια και τις ζημιές που γίνονται από τους περαστικούς κουρσάρους,
κυρίως χριστιανούς, γι’ αυτό με δάκρια ζητούν τη βοήθεια και προστασία της
Αγίας Έδρας, με την επίκληση της μεσολαβήσεως της, με το να γράψει και
απαγορέψει σε όλους του Καθολικούς Χριστιανούς με τιμωρία και αφορισμό και
άλλες εκκλησιαστικές τιμωρίες, να μη τολμήσει κανείς να πειράξει, ούτε τη ζωή,
ούτε την περιουσία αυτών των Καθολικών Χριστιανών, αφού δεν μπορούν με άλλο να
βάλλουν φραγμό στην απληστία και αυθάδεια με την οποία οι πειρατές
κακομεταχειρίζονται αυτούς τους πιστούς του νησιού.
–Τζουμπάς: Ισως από το ζουμπάς,
«πολύ κοντός άνθρωπος», από το τουρκικό zımba· όμως η μετάβαση Ζουμπάς
→ Τζουμπάς και κυρίως η σύνδεσή της με τον παριανό Τζουμπά δεν
τεκμηριώνεται.
–1722. Πώληση χωραφιού.
Τζιπίδος, 6 Ιανουαρίου 1722.
Ενώπιον του ιερέως Θοδωρή
Παπαδόπουλου, χαρτοφύλακα Κεφάλου, που συνέταξε το έγγραφο και μαρτυρεί και των
μαρτύρων πάπα Σταυριανού Παπαδόπουλου, ιερομονάχου Ανθίμου Κονταράτου και
Ιωάννη Τζουμπά, ο ανωτέρο ιερεύς Σταυριανός Παπαδόπουλος πωλεί στον Αναγνώστη
Παπαδόπουλο «το χωράφι που έχει πουρκίν ή άνωθεν κερά Παπαδιά εις τόπον
καλούμενον στην Περιβόλα» για 10 ρεάλια.
Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται ο
Σκορδίλης Γεώργιος και ο Μονόπατος Σταμάτης με συμβιον χωράφια.
–Τζουμέτης: Στις 1 Ιουνίου 1850, ο Ιωάννης Τζουμέτης,
κτηματίας και κάτοικος Μάρπησσας, αναφέρεται σε συμβολαιογραφική πράξη πώλησης
χωραφιού στη θέση Δασωνάρι. Αποτελεί την παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα
μαρτυρία του επωνύμου στην Πάρο. Η ετυμολογία του Τζουμέτης παραμένει
αβέβαιη·
–1850. Ενώπιον του
συμβολαιογράφου Παροικιάς Θεοδώρου Καμπάνη και των μαρτύρων Γερασίμου Κατσαΐτη,
ναυτικού και του Ιωάννου Β. Περαντινού, κτηματίου, δημοτών Πάρου, οι Νικόλαος
Βατιμπέλας και Ιωάννης Τζουμέτης κτηματίες και κάτοικοι Μαρπήσσης πωλούν στον
Σταμάτη Καρυστινό το χωράφι στην τοποθεσία Δασωνάρι, συνορευόμενο με την …
Μουδάτσου, για 200δρχ. Στις 1 Ιουνίου 1850.
–Τζουντζελάκης:
Στις 20 Απριλίου 1855, σε συμβολαιογραφική πράξη στην Ερμούπολη, αναφέρεται ο Νικόλαος
Τζουντζελάκης, καπνοκόπτης και κάτοικος Πάρου, μαζί με τη σύζυγό του Ανέζα.
Αποτελεί την παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα μαρτυρία του επωνύμου. Η ετυμολογία
του παραμένει αδιευκρίνιστη· πιθανώς το -άκης είναι υποκοριστικό ή
πατρωνυμικό, χωρίς όμως ασφαλή ερμηνεία του πρώτου συνθετικού.
–1855. Στις 20 Απριλίου 1855 μνημονεύεται σε
συμβολαιογραφική πράξη [παραχωρητήριο] στην Σύρο ο κάτοικος Πάρου καπνοκόπτης
Νικόλαος Τζουντζελάκης και η σύζυγός του Ανέζα να παραχωρούν δικαίωμα στον
Ιωάννη Τζαλύμπα, κάτοικο Ερμούπολης.
–Τζωάνης ή Τζωάννης: Βλέπε Τζουάνες
–Τζώρτζης: Βενετικής ονοματολογικής
προέλευσης, από το Zorzi, τη βενετική μορφή του ιταλικού Giorgio,
που ανάγεται στο ελληνικό Γεώργιος. Το Zorzi ήταν και επώνυμο παλαιού
βενετικού πατρικίου οίκου, ο οποίος ανέδειξε δόγη της Βενετίας και πολλούς
αξιωματούχους, ενώ κλάδος του συνδέθηκε με βενετοκρητικά φέουδα στην περιοχή
των Χανίων.
Στην Πάρο το επώνυμο
καταγράφεται ήδη το 1755, όταν ο Νικόλαος Τζώρτζης, κάτοικος
Λευκών, συμμετείχε στην εκλογή απεσταλμένου του κοινού της Πάρου προς την
Κωνσταντινούπολη. Το 1835 αναφέρεται ο Δ. Α. Τζώρτζης, κάτοικος
Πάρου, ως συνδρομητής σε βιβλίο του 1838, ενώ το 1935 μαρτυρείται στην
Παροικιά ο «Μύλος του Αναστάση Τζώρτζη».
Οι παλαιότερες μαρτυρίες του
ονόματος στον ευρύτερο ελλαδικό χώρο περιλαμβάνουν τον Πέτρο Τζώρτζη,
ρέκτορα Σητείας το 1351, ενώ το όνομα Zorzi απαντά συστηματικά στη βενετική
Κρήτη και σε άλλες περιοχές της βενετικής Ανατολής. Η παριανή οικογένεια,
ωστόσο, δεν μπορεί να συνδεθεί αποδεδειγμένα με τον βενετικό πατρικιακό οίκο
χωρίς επιπλέον γενεαλογικά τεκμήρια.
–1755. Σε εκλογή απεσταλμένου
στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 23 Αυγούστου
1755 μαρτυράτε ο κάτοικος Λευκών Νικόλαος Τζώρτζης.
–1835. Δ. Α.
Τζώρτζης κάτοικος Πάρου. Αναφαίρετε ως συνδρομητής σε βιβλίο του 1838 «Η
Βοσκοπούλα του Αιγαίου Πελάγους» του Ιωαννη Γρυπάρη από την Μύκονο.
–1935 Μύλο του Αναστάση
Τζώρτζη (Όαση) στην Παροικιά.
–Τηγάνας: Στις 28 Σεπτεμβρίου 1802,
σε έγγραφο των Λευκών για χωράφι στη θέση Καμπί, βόρεια της Αγκαιριάς,
αναφέρεται ο Γιάννης Τηγάνας ως σύμπλιος με τον Μήτρο Μωραΐτη. Πρόκειται
για την παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή παριανή μαρτυρία του επωνύμου. Η
ετυμολογία του παραμένει αδιευκρίνιστη και δεν πρέπει να συνδεθεί αυθαίρετα με
το «τηγάνι»
–1802. Σε έγγραφο βόρια της
Αγκαιριάς αναφέρεται, Λεύκων 28 Σεπτ. 1802 «και δώνει ο κυρ Γεώργης του
αδερφούν του Θωμά το χωράφι οπού έχει εις το Καμπί σύμπλιος Μήτρος Μωραΐτης και
Γιάννης Τηγάνας»
–Τηνιακός ή Ντηνιακός ή Δηνιακός ή
Δινιακός: Το Τηνιακός είναι πατριδωνυμικό επώνυμο, δηλαδή αρχικά
προσδιορισμός ανθρώπου που καταγόταν από την Τήνο. Τέτοια προσδιοριστικά
μπορούσαν, με την πάροδο του χρόνου, να πάψουν να δηλώνουν απλώς τον τόπο
προέλευσης και να παγιωθούν ως κληρονομικά επώνυμα. Γι’ αυτό δεν είναι
απαραίτητο όλοι όσοι έφεραν το επώνυμο Τηνιακός σε διαφορετικά νησιά να ανήκαν
στον ίδιο οικογενειακό κλάδο.
Η παλαιότερη ένδειξη στην
Άνδρο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρουσιάζει η Άνδρος, όπου το επώνυμο Ντηνιακός καταγράφεται ήδη
στην οθωμανική απογραφή του 1670.
Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε εκ
των προτέρων ότι οι Τηνιακοί της Μάρπησσας προέρχονταν από τους Ντηνιακούς της
Άνδρου. Μπορούμε όμως να εντάξουμε την παριανή παρουσία σε ένα ευρύτερο
φαινόμενο μετακινήσεων πληθυσμών μεταξύ των Κυκλάδων.
Η πρώτη μαρτυρία στην Πάρο
Στην Πάρο το όνομα απαντά ήδη
το 1741, στη Νάουσα, όπου σε προικοσύμφωνο της 7ης Φεβρουαρίου
αναφέρεται η Ελένη Τηνιακή, η οποία προσφέρει προίκα στην κόρη της
Αικατερίνη.
Η οικογένεια εγκαθίσταται
στη Μάρπησσα
Από τις αρχές του 19ου αιώνα η
εικόνα γίνεται πολύ καθαρότερη. Το 1818 αναφέρεται ο Ιωάννης Ντηνιακός
στον Τσίπιδο, ενώ το 1822 ο ίδιος ή πρόσωπο με το ίδιο όνομα αναφέρεται
ως κάτοικος Μαρμάρων σε επιστολή των Παριανών προς τους Υδραίους.
Το 1829 καταγράφεται
στον Τσίπιδο ο Δημήτριος Δινιακός, ηλικίας 50 ετών και ιερέας. Η
διαφορετική γραφή του επωνύμου —Ντηνιακός, Τηνιακός, Δινιακός— είναι
χαρακτηριστική της εποχής και δεν αποτελεί από μόνη της ένδειξη διαφορετικής
οικογένειας.
Το 1846, σε
συμβολαιογραφική πράξη στον Τσίπιδο, εμφανίζεται ο Γεώργιος Δηνιακός,
κτηματίας του χωριού, ο οποίος πωλεί ψαρόγανη στη θέση Μογκού.
Η συνέχεια στον 19ο αιώνα
Στον εκλογικό κατάλογο του
Δήμου Μάρπησσας του 1847 καταγράφονται ο Γεώργιος Τηνιακός, 45
ετών, γεωργός, και ο Ευστράτιος Τηνιακός, 37 ετών, επίσης γεωργός. Η
οικογένεια φαίνεται πλέον σταθερά εγκατεστημένη στην περιοχή.
Αργότερα, τα δημοτολόγια του
Δήμου Μάρπησσας επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε περισσότερες γενιές: Νικόλαος
Εμμανουήλ Τηνιακός, γεννημένος το 1850, Μάρκος Ευστρατίου Τηνιακός,
γεννημένος το 1861, καθώς και τα μέλη των επόμενων γενεών, μεταξύ των οποίων ο Θεμιστοκλής
Νικολάου Τηνιακός και ο Ευστράτιος Νικολάου Τηνιακός.
Στον εκλογικό κατάλογο της
Πάρου του 1875 συναντούμε επίσης τον Νικόλαο Τηνιακό του Ευστρατίου,
30 ετών, γεωργό. Η καταγραφή αυτή ενισχύει την εικόνα μιας οικογένειας που είχε
πλέον σταθερή παρουσία στην παριανή κοινωνία.
Από τους πολέμους του
1912–1922 μέχρι τον 20ό αιώνα
Η παρουσία της οικογένειας στη
Μάρπησσα δεν περιορίζεται στα συμβόλαια και τα δημοτολόγια. Στο Ηρώο της
Μάρπησσας, αφιερωμένο στους Μαρπησσαίους που έπεσαν στους πολέμους του 1912–1922,
αναγράφεται ο ΤΗΝΙΑΚΟΣ ΕΥΣΤ. ΜΑΡ. Η αναφορά αυτή αποτελεί σημαντικό
τεκμήριο της πλήρους πλέον ένταξης της οικογένειας στην ιστορική κοινότητα της
Μάρπησσας.
Η συνέχεια φθάνει έως τα μέσα
του 20ού αιώνα, καθώς σε εκλογικούς καταλόγους της Κοινότητας Μάρπησσας
εξακολουθούν να εμφανίζονται μέλη της οικογένειας.
Πηγές
·
Παριανά Ονόματα, λήμμα «Τηνιακός ή
Ντηνιακός ή Δηνιακός ή Δινιακός».
·
Οθωμανική απογραφή Άνδρου 1670 και
σχετική μελέτη για τα παρωνύμια/πατριδωνύμια της Άνδρου.
·
Εκλογικοί κατάλογοι Πάρου 1875, με τον
Νικόλαο Τηνιακό του Ευστρατίου
–1741. «Προικοσύμφωνο του
Γιώργη υιού της Ελένης Τηνιακής και Αικατερίνης Λεοντή» Νάουσα, 7 Φεβρουαρίου
1741. «»Η Άννα σύζυγος του μακαρίτη Γεώργη Λεοντή δίδει στην κόρη της Αιατερίνη
τέσσερας εικόνες …, Η Ελένη Τηνιακή δίδει…» (ΕΒΕ, Ξ 665).
–1818. Σε έγγραφο του Τζιπίδου της 16ης Απρ. 1818 «έτερον εξαμπέλισμα στου
Γκαστρωμένου πλησίον Ιωάννης Ντηνιακός». Ο Ιωάννης Τηνιακός, που αναφέρει το
έγγραφο, έστειλε επιστολή, μαζί με άλλους, προς τους κατοίκους της Ύδρας στις
13 Απρ. 1822. Στη στήλη δε πεσόντων του Ηρώου Μάρπησσας, μεταξύ των ηρώων
αναγράφεται ο Ευστράτιος Μαρ. Τηνιακός.
–1822. Σε έγγραφο των Παριανών στους Υδραίους στις 13 Απριλίου 1822
αναφέρεται ο Ιωάννης Τηνιακός κάτοικος Μαρμάρων.
–1829. Σε απογραφή
προσφύγων το 1829 στον Τσιπίδο
(Μάρπησσας) αναφέρεται ο Δημήτριος Δινιακός 50 ετών ιερεύς.
–1846. Ο
υποφαινόμενος Γεώργιος Δηνιακός κάτοικος του χωριού Τσιπίδου του Δήμου
Μαρπήσσης ομολογεί ότι πωλεί εις τον συγχωρίτην του Σταμάτην Καρυστινόν την
ιδιόκτητον του ψαρόγαν κειμένην κατά την θέσιν Μογκού, εντός του αυτού Δήμου
και συνορευομένην με τον αγρόν του ιδίου αγοραστή Σταμάτη Καρυστινού δυναμένου
να την διαθέσει όπως βούλεται… Δια τον αγράμματον Γεώριον Δηνιακό, βεβαιούντα
τα άνωθεν, υπογράφω κατ’ αίτησιν του Χρύσης Μικεδάκης. Νικόλαος Τελέντας
μαρτυρώ. Νικόλαος Βατιμπέλας ζητηθείς έγραφα το παρόν και μαρτυρώ. Εν Τσιπίδω
την 29η 10μβρίου 1846.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 45χρονος
γεωργός Γεώργιος Τηνιακός και ο 37χρονος γεωργός Ευστράτιος Τηνιακός.
–1850. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Εμμανουήλ Τηνιακός (γεν.
1850), ετών 53, γεωργός, έγγαμος.
–1853. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Γαρουφαλιά Νικολάου Τηνιακού (γεν.
1853), ετών 50, οικιακά, έγγαμος.
–1861. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Μάρκος Ευστρατίου Τηνιακός (γεν.
1861), ετών 42, γεωργός, έγγαμος.
–1861. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αθηνά Μάρκου Τηνιακού (γεν. 1861), ετών
42, οικιακά, έγγαμος.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Θεμιστοκλής Νικολάου Τηνιακός (γεν.
1878), ετών 25, σανδαλοποιός, άγαμος.
–1883. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Μάρκου Τηνιακού (γεν. 1883),
ετών 20, οικιακά, άγαμος.
–1888. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αικατερίνη Μάρκου Τηνιακού (γεν. 1888),
ετών 15, οικιακά, άγαμος.
–1890. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Στυλιανή Νικολάου Τηνιακού (γεν. 1890),
ετών 13, οικιακά, άγαμος.
–1892. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ευστράτιος Νικολάου Τηνιακός (γεν.
1892), ετών 11, μαθητής, άγαμος.
–1893. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Σταμάτης? Μάρκου Τηνιακός (γεν. 1893),
ετών 10, άγαμος.
–1894. Το 1894
γεννιέται ο Τηνιακός Ευστράτιος του Νικολάου κάτοικος Δήμου Μαρπήσσης.
–1912-1922. Ηρώο Μάρπησσας «Εν
έτει 1929 ο Σύνδεσμος Μαρπησσέων Πάρου. Τοις Ενδοξως εν Πολέμοις πεσούσι
1912-1922 Μαρπησσέοις Αρχιλοχιταις» ΤΗΝΙΑΚΟΣ ΕΥΣΤ. ΜΑΡ.
–1947. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 28 Ιουνίου 1947 διαγράφεται ως
εγγεγραμμένος εις έτερο Δήμο ή Κοινότητα ο Τηνιακός Ευστράτιος του Νικολάου.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο του 1950 του Δήμου Μάρπησσας είναι εγγεγραμμένη η Τσιγώνια
Αθηνούλα (γεν. 1916) σύζυγος Γεώργιος, όνομα πατρός Ευστράτιος Τηνιακός,
κάτοικος Μάρπησσας.
–Τικαρόλι:
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1710, στην Πάρο, αναφέρεται ο Μπατίστα Τικαρόλι,
μαζί με εκπροσώπους της λατινικής κοινότητας, σε αίτημα προς τον Αποστολικό
Επισκέπτη για προστασία από τους κουρσάρους. Η μαρτυρία αποτελεί την παλαιότερη
μέχρι σήμερα γνωστή καταγραφή του επωνύμου στην Πάρο.
–1710. Στις 22 Σεπτεμβρίου 1710 εμφανίστηκαν
στον εκλαμπρότατων και πανοσιώτατον Καστέλλι, Αποστολικό Επισκέπτη, ο σινιόρ
Τζιοβάνι Μπατίστα Γιράρδι, εφημέριος του καστελίου της Νάουσας, ο σινιόρ
Γρηγόριος Καστέλλι, ο σινιόρ Μπατίστα Τικαρόλι, ο σινιόρ Σάντι Τζουλιάνι,
επικεφαλής όλων τοων χριστιανών Λατίνων, στο όνομα των οποίων παρεκάλεσαν την
Εκλαμπρότατη Πανοσιώτατη αφεντιά του, να παρουσιάσει στην Αγία Αποστολική Έδρα,
τα βασανυστύρια και τις ζημιές που γίνονται από τους περαστικούς κουρσάρους,
κυρίως χριστιανούς, γι’ αυτό με δάκρια ζητούν τη βοήθεια και προστασία της Αγίας
Έδρας, με την επίκληση της μεσολαβήσεως της, με το να γράψει και απαγορέψει σε
όλους του Καθολικούς Χριστιανούς με τιμωρία και αφορισμό και άλλες
εκκλησιαστικές τιμωρίες, να μη τολμήσει κανείς να πειράξει, ούτε τη ζωή, ούτε
την περιουσία αυτών των Καθολικών Χριστιανών, αφού δεν μπορούν με άλλο να
βάλλουν φραγμό στην απληστία και αυθάδεια με την οποία οι πειρατές
κακομεταχειρίζονται αυτούς τους πιστούς του νησιού.
–Τιμιρζής: Πιθανότατα μικρασιατικής ή ευρύτερα ανατολίτικης
προέλευσης, χωρίς όμως μέχρι σήμερα ασφαλή τεκμηρίωση.
Στην καταγραφή των κοινών χρεών της
Νήσου Πάρου στην Κωνσταντινούπολη αναφέρεται ο Γιάγκος Δημητρίου Τιμιρζής,
ο οποίος είχε εκδώσει ομολογία
–1821. Καταγραφή των κοινών χρεών
της Νήσου Πάρου εγείνον εις Κωνσταντινούπολιν εις εκφόρους αποστολάς κατά το
τελευτάτον _ καταχωρημένον εις τον κοινόν Κώδημα καθού είς του τελευταίου
χρόνου απεσταλμένων. Μ. Τσιγώνια, και Ιω. Κορτιάνου λογαριασμούς, τα οποία
μένουν ενεξόφλητα τα κεφάλαια ομολογιών οι δε τόκοι αυτών είναι πληρωμένοι
μέχρι του χιλιοστού οκτακοσιοστού έτους.
Ομολογία Γιάγκου Δημητρίου Τιμιρζή
γρ. 3000.
–Τοματαίος: Βλέπε Dhiomatero
–Τούλιος: Η οικογένεια Τούλιος
αποτελεί μία από τις παλαιές οικογένειες του Κώστου της Πάρου, με ιδιαίτερη
θέση στην ιστορία του νησιού, καθώς από αυτήν προερχόταν ο Αθανάσιος Τούλιος,
ο μετέπειτα Όσιος Αθανάσιος ο Πάριος, μία από τις σημαντικότερες πνευματικές
μορφές του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα.
Σύμφωνα με τις βιογραφικές και
εκκλησιαστικές πηγές, ο πατέρας του Αθανασίου, Απόστολος Τούλιος, καταγόταν
από την Καταβατή της Σίφνου και εγκαταστάθηκε στον Κώστο της Πάρου, όπου
νυμφεύθηκε Παριανή γυναίκα, από το γένος Δαμία. Ο Αθανάσιος γεννήθηκε στον
Κώστο το 1721 ή 1722, ενώ η ακριβής χρονολογία γέννησής του παρουσιάζει μικρές
αποκλίσεις στις πηγές.
Ο Αθανάσιος Τούλιος και ο
Αθανάσιος ο Πάριος
Ο Αθανάσιος έφερε αρχικά το
οικογενειακό επώνυμο Τούλιος. Αργότερα εγκατέλειψε τη χρήση του
οικογενειακού επωνύμου και υπέγραφε ως «Πάριος», ονομασία με την οποία
έμεινε γνωστός στην ιστορία. Η επιστημονική βιβλιογραφία τον καταγράφει ως
Αθανάσιο Πάριο και τον συνδέει ρητά με τον Απόστολο Τούλιο ως πατέρα του.
Ο Αθανάσιος υπήρξε σημαντικός
θεολόγος, διδάσκαλος και συγγραφέας. Μετά την πρώτη του παιδεία στην Πάρο
συνέχισε τις σπουδές του στη Σμύρνη, στο Άγιο Όρος και στην Κέρκυρα και
συνδέθηκε με σημαντικές πνευματικές μορφές της εποχής, μεταξύ των οποίων ο Ευγένιος
Βούλγαρης και ο Νικηφόρος Θεοτόκης.
Η οικογενειακή του καταγωγή
έχει επομένως ιδιαίτερη σημασία για την ιστορία του Κώστου: ο πατέρας του
προερχόταν από τη Σίφνο, ενώ ο ίδιος γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Πάρο, την
οποία αγάπησε τόσο ώστε να συνδέσει το όνομά του μαζί της.
Η συνέχεια της οικογένειας
στον Κώστο
Η οικογένεια Τούλιος δεν
περιορίζεται όμως στον Αθανάσιο τον Πάριο. Οι μεταγενέστερες παριανές
καταγραφές επιτρέπουν να παρακολουθήσουμε την παρουσία του επωνύμου στον Κώστο
για πολλές ακόμη γενιές.
Το 1791 καταγράφεται η
γέννηση του Αποστόλου Τούλιου του Δημητρίου στον Κώστο. Το 1829
γεννιέται ο Ιωάννης Τούλιος του Αποστόλου, ενώ το 1844 στον εκλογικό
κατάλογο του Δήμου Νάουσας, στον οποίο περιλαμβανόταν ο Κώστος, καταγράφεται ο Απόστολος
Δ. Τούλιος, 53 ετών, γεωργός.
Η συνέχεια επιβεβαιώνεται και
στις μεταγενέστερες εκλογικές καταγραφές. Το 1883 εμφανίζονται στον
Κώστο ο Δημήτριος Τούλιος του Αποστόλου, 37 ετών, γεωργός, και ο Ιωάννης
Τούλιος του Αποστόλου, 54 ετών. Οι ίδιοι καταγράφονται εκ νέου το 1885,
ο Δημήτριος 39 ετών και ο Ιωάννης 56 ετών. Οι ηλικίες του Ιωάννη συμφωνούν
ιδιαίτερα με την καταγραφή της γέννησής του το 1829.
Η οικογένεια στο Ηρώο του
Κώστου
Η παρουσία των Τούλιων στον
Κώστο φθάνει τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα. Στο Ηρώο του Κώστου,
μεταξύ των πεσόντων στους πολέμους 1919–1922, αναφέρεται ο «Τούλιος
Α. Δ.», μαρτυρία που αποτελεί μία από τις τελευταίες γνωστές δημόσιες
καταγραφές του επωνύμου στην περιοχή.
Έτσι, από την εγκατάσταση του
Απόστολου Τούλιου στον Κώστο μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, το επώνυμο
εμφανίζεται σε μία μακρά σειρά παριανών τεκμηρίων: γεννήσεις, εκλογικούς
καταλόγους και τοπικό μνημείο πεσόντων.
Η σχέση με τη Σίφνο
Η σύνδεση της οικογένειας με
τη Σίφνο είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Οι βιογραφικές πηγές για τον
Αθανάσιο τον Πάριο αναφέρουν σταθερά την Καταβατή ως τόπο καταγωγής του
πατέρα του, Απόστολου Τούλιου. Ορισμένες από τις ίδιες πηγές αναφέρουν επίσης
ότι στην Καταβατή υπήρχαν και εξακολουθούν να υπάρχουν οικογένειες Τούλιων ή
Τόληδων.
Η ετυμολογία του επωνύμου
Το επώνυμο Τούλιος έχει
ονοματολογικά συνδεθεί με το λατινικό Tullius και το ιταλικό Tullio/Tulio.
Ωστόσο, η ετυμολογική συγγένεια δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη ιταλικής
καταγωγής της συγκεκριμένης οικογένειας.
Μια οικογένεια με δύο
πατρίδες
Η ιστορία των Τούλιων
παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακριβώς επειδή συνδέει δύο κυκλαδίτικα νησιά.
Από την Καταβατή της Σίφνου προήλθε ο Απόστολος Τούλιος, ο οποίος
εγκαταστάθηκε στον Κώστο της Πάρου. Εκεί γεννήθηκε ο γιος του Αθανάσιος,
ο οποίος έμελλε να γίνει γνωστός σε ολόκληρο τον ελληνικό κόσμο ως Αθανάσιος
ο Πάριος.
Παράλληλα, η οικογένεια
συνέχισε να ζει στον Κώστο και να καταγράφεται στις παριανές πηγές για πολλές
γενιές, μέχρι και το Ηρώο των πεσόντων του 1919–1922. Η σημερινή απουσία του
επωνύμου από τα ενεργά επώνυμα του Κώστου δεν αναιρεί αυτή τη μακρά ιστορική
παρουσία.
Πηγές – συνοπτικά
·
Γ. Παπουλίδης, «Μακεδονικά» (1969) –
ακαδημαϊκή πηγή για τον Αθανάσιο τον Πάριο και το επώνυμο Τούλιος.
·
Ιερά Μητρόπολις Παροναξίας – για τον
Απόστολο Τούλιο, την καταγωγή του από Καταβατή Σίφνου και τον Αθανάσιο
Τούλιο/Πάριο.
·
Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας –
επιβεβαιώνει τον Κώστο, τον Απόστολο Τούλιο και το γένος Δαμία της μητέρας του
Αθανασίου.
·
Π.Ε.ΦΙ.Π. – αναφέρει ότι ο Αθανάσιος ήταν
πρωτότοκος και είχε τρία αδέλφια.
·
Αρχειοθήκη Κυκλάδων / Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
– εκλογικοί κατάλογοι Κώστου.
·
Παριανά Ονόματα – συγκεντρωτικές
καταγραφές της οικογένειας στον Κώστο.
·
Ηρώο Κώστου 1919–1922 – Τούλιος στον
Κώστο.
–1722-1813 Διδάσκαλος του
Γένους Αθανάσιος Τούλιος, του μετέπειτα Αγίου Αθανασίου του Παρίου. Γεννήθηκε
στον Κώστο της Πάρου του 1722 και κατά άλλους το 1710. Τα πρώτα του μαθήματα τα
λαμβάνει στην Νάουσα της Πάρου στη Σχολή των Ιησουιτών πατέρων και μετά στην
Σίφνο από όπου καταγώταν ο πατέρας του (η μητέρα του Κωστιανή). Απέθανε σε βαθύ
γήρας. Καταξιώθηκε στις συνειδήσεις και τις ψυχές των Παρίων ως πρότυπο
ιερωμένου, παιδαγωγού και πνευματικού.
–1785. «Ο Αθανάσιος ο Πάριος
νοσταλγεί την Πάρον, το χωριουδάκι του, τον Κώστον, και τω 1785 επιβιβάζεται
πλοίου διά το Αιγαίον. Η θεία όμως πρόνοια τον επιστρατεύει δι’ άλλην θέσιν.
Μια μικροναυμαχία Ρώσων και Τούρκων τον αποκλείει εις Χίον, και οι Χιώται τον
αιχμαλωτίζουν με την αγάπη των. Η νοσταλγία του διά την Πάρον παραμένει. Με
αυτήν ζη 25 χρόνια προσευχόμενος, αγωνιζόμενος, διδάσκων, συγγράφων εις Χίον
μέχρι την 24ην Ιουνίου του 1813, ότε ο θάνατος απέσπασε την γραφίδα
από την χείρα του». (Παριανά 150)
–1791. Γεννιέται στον Κώστο
της Πάρου ο Απόστολος Τούλιος του Δημητρίου.
–1829. Γεννιέται στον Κώστο
της Πάρου ο Ιωάννης Τούλιος του Αποστόλου.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις
18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστος), υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 53χρονος γεωργός Απόστολος Δ. Τούλιος.
–1844. Γεννιέται στον Κώστο
της Πάρου ο Δημήτριος Τούλιος του Αποστόλου.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο
Κώστου του 1847 υπάρχει εγγεγραμμένος ο 53χρονος γεωργός Απόστολος Δ. Τούλιος.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
του Κώστου του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τούλιος Δημήτριος του Αποστόλου,
37 ετών, γεωργός και ο Τούλιος Ιωάννης Αποστόλου, 54 ετών, γεωργός.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Τούλιος Δημήτριος του
Απόστολου, 39 ετών, γεωργός από τον Κώστο και ο Τούλιος Ιωάννης του Απόστολου,
56 ετών, γεωργός από τον Κώστο.
–1919. Των υπέρ πατρίδος
πεσώντων 1919-22 (Ηρώο Κώστου) Στρατιώτης Τούλιος Α.Δ.
–Τουμπλάς:
πιθανώς παρωνυμικό, από τη λαϊκή λέξη τούμπλα/ντούμπλα, χωρίς να έχει
αποδειχθεί η ακριβής ετυμολογική αφετηρία.
–1804. Γεννιέται ο Τουμπλάς
Αλλέξανδρος.
–1844. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δραγουλά το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 40χρονος γεωργός
Τουμπλάς Αλλέξανδρος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Δραγουλά του
1847 είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος ναύτης Τουμπλάς Αλλέξανδρος.
–Τούρτας: Παρωνυμικό επώνυμο, το
οποίο σύμφωνα με την παραδοσιακή ερμηνεία συνδέεται με το ουσιαστικό «τουρτάς»,
δηλαδή τον κατασκευαστή τούρτας, και ετυμολογικά με το λατινικό torta. Η
ετυμολογία αυτή είναι πιθανή, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη για την
καταγωγή της οικογένειας.
Η οικογένεια Τούρτας της
Πάρου φαίνεται να έχει σπετσιώτικη καταγωγή. Σύμφωνα με την παριανή
παράδοση, ο Εμμανουήλ Τούρτας ήταν Σπετσιώτης και, σε ένα από τα ταξίδια του,
γνώρισε την μετέπειτα σύζυγό του, Παριανή στην καταγωγή, και εγκαταστάθηκε στην
Πάρο περίπου το 1917–1918. Την ίδια περίοδο αναφέρεται η άφιξη στην Πάρο
και άλλων Σπετσιωτών.
Η οικογένεια συνδέθηκε έτσι με
την Παροικιά και ιδιαίτερα με τη ναυτική και αλιευτική ζωή της, ενώ το
επώνυμο συνέχισε να εμφανίζεται στην κοινωνική ζωή του νησιού και στις επόμενες
γενιές. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παράδοση ότι εγγονή του Εμμανουήλ
ήταν η μοναχή Θεοδώρα, στη Μονή των Αγίων Θεοδώρων.
–1885. Το 1885 γεννιέται ο Τούρτας
Εμμανουήλ του Μιχαήλ αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1913. Το 1913 γεννιέται ο Τούρτας Μιχαήλ
του Εμμανουήλ αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1930. Σε φωτογραφία του
Δημοτικού Σχολείου Παροικίας το 1930, διακρίνεται η μαθήτρια, Όλγα Τούρτα.
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς το
1946 είναι εγγεγραμμένος ο Τούρτας Εμμανουήλ του Μιχαήλ και ο γιός του Μιχαήλ
αλιείς κάτοικοι Παροικιάς.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Ζουμή Ελένη, όνομα συζύγου Νικόλαος
όνομα πατρός Εμμανουήλ Τούρτας.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τούρτα Μαριόρα του Εμμανουήλ.
–1959. Σε
φωτογραφεία του 1959 στην Παροικιά διακρίνεται ο επιστάτης του Γυμνασίου Πάρου
Εμμανουήλ Τούρτας και ο μαθητής Φραγκίσκος Τούρτας.
–1985. Το 1985 περίπτερο στην πλατεία Μ. Μαυρογένους Παροικιάς ιδιοκτησίας
Τούρτα …
–Τουρτούλης: Πιθανότατα παρωνυμικό επώνυμο, ίσως συνδεόμενο με
τοπική λέξη ή προσωνύμιο.
–1806. Κατάλογος κινητής και
ακίνητης περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 15 Σεπτ. 1806. Έτερον χωράφι του
Τουρτούλη.
–Τράντας: Βλέπε Περαντινός.
–Τραχηνός: Πιθανότατα παρωνυμικό
επώνυμο, από το παλαιό «τραχηνός», δηλαδή τραχύς, ανώμαλος ή πετρώδης.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία του ως προσωνυμίου στην Κρήτη:
αναφέρεται «Σκορδίλης Τραχηνός» στα Σφακιά. Στην Πάρο καταγράφεται ήδη το 1633
η Ειρήνη, θυγατέρα του Νικολού Τραχηνού, σε κτητορική επιγραφή ναού που σώζεται
σήμερα στην αυλή της Αγίας Μονής. Η κρητική σύνδεση είναι πιθανή, αλλά όχι
αποδεδειγμένη.
–1633. Ειρήνη Θυγατέρα Νικολού Τραχηνού ιδιοκτήτρια ναού το 1633.
«Προσηλώνει τον ναό [ποιον?] στην εκκλησία του πρωτοπαππά Κνσταντίνου
Σκορδίλη». Επιγραφή σε πλάκα που υπάρχει στην αυλή της Αγίας Μονής, μεταφερμένη
από αλλού, από άλλο ναό: ΑΧ+ΛΓ(=1633). Επροσήλωσε η Ερήνη του Νικολού Τραχηνού
/ θυγάτηρ τον παρόν ναόν στην εκκλησία / εμού του παπα Κωνσταντίνου Σκορδίλη
και πρωτοπαπά.
Η εκκλησία που αναφέρει η επιγραφή, και ήταν ιδιοκτησία του
παπα-Κωνστντίνου Σκορδίλη, προφανώς θα ήταν ο ναός της Παναγιάς Θαλασσινής
(άγνωστο που βρισκόταν), όπως μαρτυρεί επιγραφή του 1618, που είναι
εντοιχισμένη στον τοίχο του περιβόλου του ενοριακού ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου
στα Μάρμαρα.
–Τριαντάφυλλος ή Τριανταφύλλου: Το επώνυμο Τριαντάφυλλος /
Τριανταφύλλου είναι ελληνικό και προέρχεται από το ανδρικό προσωπικό όνομα Τριαντάφυλλος,
το οποίο συνδέεται με τη μεσαιωνική ελληνική λέξη τριαντάφυλλον. Το
Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής ανάγει τη λέξη τριαντάφυλλο στη
μεσαιωνική ελληνική τριαντάφυλλον, από τα «τριάντα» και «φύλλον». Ο
τύπος Τριανταφύλλου αποτελεί τη λόγια γενική του Τριαντάφυλλος και
χρησιμοποιήθηκε ως επώνυμο.
Η παλαιότερη γνωστή
παρουσία στην Πάρο
Η μέχρι σήμερα παλαιότερη
γνωστή μαρτυρία του επωνύμου στην Πάρο χρονολογείται στο 1663. Σε αίτηση
των κατοίκων της Νάουσας προς τον ηγούμενο της Νάξου Γασπάρο Εμμανουήλ, με
ημερομηνία 16 Ιουλίου 1663, υπογράφει ο «Παπα δημήτριος τριαντάφυλος».
Η πράξη παραπέμπεται στο ARSI, Gallia 455.
Η παρουσία του επωνύμου
συνεχίζεται αμέσως τα επόμενα χρόνια. Το 1664 αναφέρεται ο ιερέας Πόθος
Τριαντάφυλλος, ενώ το 1665 καταγράφεται ο ιερέας Δημήτριος
Τριαντάφυλλος, γιος του αποθανόντος ιερέα Πόθου Τριαντάφυλλου. Η δεύτερη
αυτή αναφορά είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή παρέχει ρητή σχέση πατέρα και
γιου και αποδεικνύει ότι το επώνυμο δεν αποτελεί απλώς μία μεμονωμένη καταγραφή
αλλά ανήκει σε ήδη διαμορφωμένη οικογενειακή γραμμή στη Νάουσα.
Από τη Νάουσα στην
Αντίπαρο, τον Κέφαλο και την υπόλοιπη Πάρο
Κατά τον 18ο αιώνα το επώνυμο
εμφανίζεται σε περισσότερες περιοχές. Το 1706 καταγράφεται ο Αναγνώστης
Τριαντάφυλλος στην Αντίπαρο, ενώ το 1724 αναφέρεται ο Ιωάννης
Τριαντάφυλλος στη Νάουσα. Το 1733 και το 1738 συναντούμε τον Μανούσο
Τριαντάφυλλο στο κοινό της Νάουσας, ενώ το 1740 αναφέρεται ο Ιωάννης
Τριαντάφυλλος.
Η παρουσία της οικογένειας
εντοπίζεται στη συνέχεια και στον Κέφαλο. Το 1749 εμφανίζεται ο ιερέας Ματθαίος
Τριαντάφυλλος στον Τσίπιδο, δηλαδή στη σημερινή Μάρπησσα, ενώ το 1751
αναφέρεται η Τζανέταινα Π. Τριανταφύλλου στον ίδιο τόπο. Το 1763
καταγράφεται η Κυριακή Π. Τριανταφύλλου στον Κέφαλο/Τσίπιδο. Το 1796
συναντούμε τον Αναστάσιο Τριαντάφυλλο, κτηματία στον Ωλίαρο, την παλαιά
ονομασία της Αντιπάρου.
Η γεωγραφική αυτή διασπορά
έχει ιδιαίτερη σημασία: οι Τριαντάφυλλοι δεν εμφανίζονται σε ένα μόνο χωριό,
αλλά κατά τον 18ο αιώνα βρίσκονται ήδη στη Νάουσα, στον Κέφαλο και στην
Αντίπαρο. Επομένως πρόκειται για οικογένεια που είχε ήδη δημιουργήσει
περισσότερους από έναν κλάδους μέσα στον παριανό χώρο.
Ο 19ος αιώνας και η μεγάλη
εξάπλωση
Η παρουσία συνεχίζεται
αδιάλειπτα στον 19ο αιώνα. Το 1826, σε προικοσύμφωνο της Παροικιάς,
αναφέρεται η Άννα, κόρη του αποθανόντος Νικολάου Τριαντάφυλλου. Λίγα χρόνια
αργότερα, το 1829, καταγράφεται στη Νάουσα ο Δημήτριος Τριανταφύλλου,
35 ετών, ναύτης, μαζί με τη σύζυγό του Σοφούλα και την κόρη τους
Τριανταφυλλιά.
Στους εκλογικούς καταλόγους
του 1875 το επώνυμο εμφανίζεται πλέον με πολλούς διαφορετικούς φορείς
και πατρωνυμικά, γεγονός που δείχνει ότι είχε δημιουργήσει αρκετές
οικογενειακές γραμμές. Καταγράφονται, μεταξύ άλλων, Τριαντάφυλλοι με πατέρες
Νικόλαο, Ιωάννη, Κωνσταντίνο, Θεόδωρο και άλλους, ενώ τα επαγγέλματά τους
περιλαμβάνουν γεωργούς και ποιμένες.
Ιδιαίτερα ισχυρή είναι η
παρουσία στις Λεύκες. Το 1863 καταγράφεται ο Βασίλειος
Τριαντάφυλλος του Παρασκευά, ενώ ακολουθούν ο Ιωάννης Τριαντάφυλλος του
Παρασκευά το 1865 και ο Γρηγόριος Τριαντάφυλλος του Παρασκευά το
1867. Οι εγγραφές αυτές προέρχονται από τα μητρώα αρρένων της Κοινότητας
Λευκών.
Στα τέλη του 19ου και στις
αρχές του 20ού αιώνα οι Τριαντάφυλλοι καταγράφονται πλέον σε Λεύκες, Παροικιά,
Μάρπησσα, Νάουσα και Αντίπαρο, γεγονός που επιβεβαιώνει την πολυκλαδική και
μακρόχρονη παρουσία τους στον παριανό χώρο.
Ο Δημήτριος του 1829 και το
ζήτημα της προσφυγικής καταγωγής
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται
στην καταγραφή του 1829. Ο Δημήτριος Τριανταφύλλου εμφανίζεται πράγματι
σε κατάλογο προσφύγων της Νάουσας. Ωστόσο, το συγκεκριμένο τεκμήριο δεν
αναφέρει τον τόπο από τον οποίο προερχόταν.
Η παράδοση για τον Βασίλη
Τριαντάφυλλο και το «Τσιγάντε»
Στην παριανή ονοματολογική
παράδοση αναφέρεται ένας Βασίλης Τριαντάφυλλος, ο οποίος φέρεται να
καταγόταν από το «Τσιγάντε» της Μικράς Ασίας και, όταν εγκαταστάθηκε
στις Λεύκες, να έλαβε το παρωνύμιο «Τσιγάνας». Η ίδια παράδοση θεωρεί
τον Βασίλη γενάρχη συγκεκριμένου νεότερου κλάδου.
Η πληροφορία αυτή παρουσιάζει
ενδιαφέρον, αλλά δεν έχει μέχρι σήμερα διασταυρωθεί με πρωτογενές προσφυγικό
ή μικρασιατικό τεκμήριο. Ειδικότερα, δεν εντοπίστηκε ασφαλής ταύτιση του
«Τσιγάντε» με συγκεκριμένο οικισμό της Μικράς Ασίας.
Για τον λόγο αυτό η
συγκεκριμένη αφήγηση πρέπει να διατηρηθεί ως οικογενειακή παράδοση και
όχι ως αποδεδειγμένο ιστορικό γεγονός.
Τι μπορούμε να πούμε με
βεβαιότητα
Τα διαθέσιμα στοιχεία οδηγούν
σε ένα σαφές συμπέρασμα: οι Τριαντάφυλλοι αποτελούν παλαιό παριανό επώνυμο,
με πρώτη γνωστή μέχρι σήμερα μαρτυρία το 1663 στη Νάουσα.
Είναι πιθανό να εντάχθηκαν
στην Πάρο νεότεροι κλάδοι Τριανταφύλλων διαφορετικής καταγωγής, μεταξύ
των οποίων μπορεί να βρίσκεται και ο κλάδος που η οικογενειακή παράδοση συνδέει
με τη Μικρά Ασία και το «Τσιγάντε».
Το οικόσημο
Στην παριανή ονοματολογική
παράδοση αναφέρεται οικόσημο που αποδίδεται στην οικογένεια Τριαντάφυλλου,
με δεξί χέρι που κρατά τρία τριαντάφυλλα. Τα τρία άνθη ερμηνεύονται στην
ίδια παράδοση ως συμβολισμός τριών κλάδων της οικογένειας.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν
έχει εντοπιστεί στην Πάρο ή στην Αντίπαρο
Πηγές:
·
ARSI, Gallia 455, αίτηση των Ναουσαίων
της 16ης Ιουλίου 1663, με την υπογραφή «Παπα δημήτριος τριαντάφυλος».
·
Παριανά Ονόματα – Επίθετα και Οικόσημα,
λήμμα «Τριαντάφυλλος ή Τριανταφύλλου», με τις χρονολογικές καταγραφές από το
1663 και εξής.
·
Εκλογικοί κατάλογοι Πάρου 1875.
·
Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής, ΙΝΣ/ΑΠΘ, λήμμα
«τριαντάφυλλο».
·
Ονοματολογικά στοιχεία για Τριαντάφυλλος /
Τριανταφύλλου.
–1663. Αιτήσεις Ναουσαίων στον ηγούμενο Νάξου Γασπάρο Εμμανουήλ α)ARSI Galloa .455
Ευλαβέστατε και αιδεσιμώτατε εν Χω Πάτερ
Η ευχή της αγιωσύνης σου απάνω μας και εις όλον το νησίν τούτο.
Έστοντας και από δεκατέσσερες χρόνους οπού λείπουσιν οι ευλαβέστατοι πατέρες
της συντροφίας από το νησί μας επαρακαλέσαμεν πολλαίς φοραίς να γυρίσουν εδώ
οπού τους είχαμε προτήτερα χρόνους επτά και ακόμη δεν εστραφήκασι αν καλά και
πάντα μας ήταξαν καλήν όρεξιν. Τώρα οπού ακούομεν πως ήλθασι εις την Τήνο και
εις την Μήλον πρέπον μας εφάνηκεν να δείξωμεν και εμείς την αγάπην και τον πόθον
οπού είχαμεν να τους απολαύσωμεν εδώ και να παραλέσωμεν να μας τους επέμψη η
αιδεσιμότης σου σαν εκείνος οπού τους ορίζει όλους και δεν γυρεύει άλλο παρά να
τους στείλη εκεί οπού εμπορούσι να βοηθήσουν ταις ψυχαίς εις σωτηρίαν
παντοτινήν και δόξαν του Θεού και απαντέχοντας τούτην την χάριν φιλούμεν τα
χείρας της αιδεσιμότης σου όσοι εδώ κάτω υπογράψαμε.
Από την Πάρον στας 16 του ιουλίου 1663.
Νικόλαος (Ρούσσος) ιερεύς και οικονόμος αγούσης σακελλάριος στέργω τα
άνωθεν
Παπα δημήτριος τριαντάφυλος στέργω
Ιωασάφ ιερομόναχος μαλατέστας στέργω
Παπα Τζάνες Καλέργης στέργω
Παπα δημήτρις γανάτζες στέργω
Νικηφόρος γιράρδης στέργω τα άνωθεν
Γεώργις μοσκονάς στέργω
Τζουάνες μοσκονάς δούλος της
εντιμότης σας
Τζουάνες κωταρίς δούλος της
αιδεσιμότης σας
Μαστρο γληγόρης (Περπινιάνης) δούλος
της αιδεσιμότης σας
Ανδρέας καλέργης δούλος της
αιδεσιμότης σας
Δημήτρις μαλατέστας δούλος της
αιδεσιμότης σας
Νικήτας μεδρινός στέργω
Ανεγνώστης ραγούσης στέργω.
–1664. Ο ιερέας Ναούσης Πόθος
Τριαντάφυλλος εκοιμήθη το 1664.
–1665. Ο ιερέας Δημήτριος
Τριαντάφυλλος, γιός του αποθανόντα ιερέα Πόθου Τριαντάφυλλου, αναφέρεται σε
έγγραφο Ναούσης στις 10 Ιουλίου 1665.
–1706. Πρακτικό εκλογικής
επιτροπής του κοινού της Αντιπάρου στις 31 Μαρτίου 1706, αναφέρεται ο
Αναγνώστης Τριαντάφυλλος.
–1724. Προικοσύμφωνο Ιωάννη
Βασάλου και Αννέζας (Νάουσα 27 Σεπτ. 1724) «έτερον χωράφι εις τον Ξηροπόταμο
πλησίον βικαρίου Γεράρδη, έτερον χωράφι εις την Κατηφόρα πλησίον Ιωάννης
Τριαντάφυλλους»
–1733. Πρακτικό εκλογής
απεσταλμένων του κοινού της Νάουσας στην Κωνσταντινούπολη στις 26 Οκτωβρίου
1733 αναφέρεται ο Μανούσος Τριαντάφυλλος.
–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως
συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για
αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα κοινά
της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο Μανούσος Τριαντάφυλλος από το κοινό
της Νάουσας Πάρου.
–1740. Σε έγγραφο του 1740 της οικ. Βατιμπέλλα αναφέρει "Νήσος Πάρος
Καστελιω εις τα 1740 νέο 3 Ιανουαρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 3 της ημέρας.
Ήλθασι εις την Νάουσα τέσσερις λεβέντες αρματωμένοι από το μπαστιμέντο του
Καπετάν Φραγκίσκου Μαρία κοματάντε μίαν πουλάκα αρματωμένη εις την αμάχη με
πατιέρα της Μάλτας οι άνθρωποι όπου ήλθαν ήτον ένας σαρτζελτές, το όνομά του
Μπορταλαμαίος, με άλλους τρείς αρματωμένους και ερισαλτάρασι με δύναμιν των
αρμάτων των επάνω εις το σπίτι του Σιόρ Κονσούλου των Εγγλέζων ονοματισμένος
Σιόρ Νικολός Βατιμπέλλας. Και αυτός θεωρόντας του με τα άρματα και ξεσαθωμένοι
εσφαλίκτη μέσα εις την κάμαράν του και αυτοί ψάχνοντας του και τον έβγαλαν από
μέσα, τον εκατέβασαν κάτω σύροντας τον ώσαν κατάδικον και τα κοπέλλια του
θεωρόντας την τόσην καταδίκην όπου του έκανα, αρμπούρισαν την παντιέρα του
Βασιλέως της Εγγλιτέρας διά να διαφεντευθή και εφανέρωσαν και την διαφέντευσιν
του Βασιλέως της Φράντζας δια τα καλά μέριτα του μακαρίτου πατρός του
εφανέρωσαν και τις διαφέντεψες ιδικές των και με όλα αυτά από τον νούν των δεν
επέρασαν μόνον το επήραν ως κατάδικον ξεσκισμένον και τον επήγαν ξεσπαθωμένοι
μέσα εις την Παρκιά και εγύρευσαν καιρόν να τον σκοτώσουν, μα τον ακολούθησαν
κόσμος πολύς και δεν ευρίσκαν άδειαν να κάμουν την όρεξιν τους, και
πηγαινάμενοι εις την Παρκιάν αν δεν ήθελεν ευρεθή εις το Πόρτο ο Καπετάν Λούης
Γζιπέτρος από το Σαν Τραπέ και ο καπετάν Αντώνιος Μαρτίν από το Σαν Τραπέ
καπετάνιος εις ένα καράβι και ο καπετάν Κάρλος και ο καπετάν Τζουάνες αν ήθελαν
λείψει αυτοί δεν ηξεύρομεν το τέλος όπου είχαν να πράξουν χωρίς κανένα
νιτερέσσο και εις τούτο δίνομεν την παρόν μαρτυρίαν εις την ψυχήν μας πως τα
είδαμεν με τα μάτια μας και υπογράφουμεν εις βεβαίωσιν. Το σφραγίζομεν και με
την σραγίδα της κοινότης μας.
Οικονόμος Νάουσας μαρτυρώ, Σακελλάριος Νάουσας μαρτυρώ, Σκευοφύλαξ Νάουσας
μαρτυρώ, ο Προηγούμενος του Βατοπεδίου Αθανάσιος μάρτυς, Αρχιδιάκως Νεόφυτος
Βατιμπέλλας μαρτυρώ ως είδα, Λοΐζος Τζιμπέρ μάρτυς. Γεώργιος Βιτσαράς μάρτυς,
Γεώργιος Μαρμπαρήγος μάρτυς, Σακέλιως Ναούσης μαρτυρώ, Παπά Φραντζέσκος
Νταβερώνας μαρτυρώ, Παπά Μαρίνος Ραγγούσης μαρτυρώ, Γεώργιος Νταμιραλής
μαρτυρώ, Ιωάννης Τριαντάφυλλος Μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Βατιμπέλας μαρτυρώ,
Δημήτριος Αυλωνίτης μαρτυρώ, Νικόλαος Λευκαρός μαρτυρώ. Εγώ Νικολός Κανάλες
μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Σκορδίλης, Ανδρέας Βιτσαράς μαρτυρώ, Ιωάννης Μπρούτος,
Τζάνες ο Καλλέργης Καντζιλάριος Ναούσης πιστώς γέγραφα".
–1749. Στις 17 Οκτωβρίου 1749
ο παπά-Ματθαίος Τριαντάφυλλος υπογράφει στον Τζιπίδο έγγραφο ανταλλαγής
ακινήτων..
–1751. Σε διαθήκη της
Τζανέταινας Π. Τριανταφύλλου (Τζιπίδος, 28 Δεκ. 1751) αναφέρεται « Ταύτα πάντα
αυτή ηθέλησα και ούτως εποίησα και όποιος φανή ενάντιος νάχει αντίδικον την
Κυρία την Ελεούσα».
–1763. Στις 6 Μαρτίου 1763 ο
παπά-Εμμανουήλ Τζιώτης υπογράφει γράμμα (πληρεξούσιο) της Κυριακής Π.
Τριανταφύλλου εις χωρίον Κεφάλου, Τζιπίδος.
–1796. Το 1796 γεννιέται ο Αναστάσιος
Τριαντάφυλλος κτηματίας κάτοικος Ωλίαρου (Αντιπάρου).
–1826. «Προικοσύμφωνο
Μανόλη Χαρακιάρη και της συζύγου του Άννης κόρης του ποτέ Νικολάου
Τριανταφύλλου» Παροικιά, 5 Μαρτίου 1826. «Η Βασιλική χήρα Κωνσταντή Χαρακιάρη
τον δίδει (του γιού της Μανόλη) μιαν εικόνα της Ελεούσας, όπως σκέπει αυτούς ομοίως έχει και εδικήν
του τον Άγιον Χαράλαμπον και ο Χρυσόστομος». «Κασι η Άννα (Νικ. Τριανταφύλλου,
ανιψιά του κυρίου Ανδρέα Μαυρουδή και της κυρίας Αγγέλικας) έχει από μητρικόν
της Υπεραγίαν Θεοτόκον την Σταυροκρατούσαν, τον Άγιον Γεώργιον και τον Άγιον
Αθανάσιον» (ΓΑΚ, 215, 114r).
–1829. Σε απογραφή προσφύγων
της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Δημήτριος Τριανταφύλλου 35 ετών ναύτης, η
σύζυγός του Σοφούλα και η κόρη του Τριανταφυλλιά Τριανταφύλλου.
–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831,
σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για
τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Δημήτριος Τριαντάφυλλος
και ο Μαυροδής Τριαντάφυλλος.
–1835. Κωνσταντίνος
Τριαντάφυλλος, γεννήθηκε το 1835.
–1836. Το 1836 γεννιέται ο
Τριαντάφυλλος Ματθαίος. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας
Λευκών.
–1837. Οι δήμοι Πάρου το 1837 έχουν τους εξής δημάρχους και
εισπράκτορες: Δήμος Πάρου (Παροικιά) Μάρκος Μάτζας Μαυρογένης δήμαρχος,
εισπράκτορας Κυπριανός Ιωσήφ. Ωλίαρος (Αντίπαρος ) Ι. Μάτσας δήμαρχος, Θ.
Τριανταφύλλου εισπράκτορας.
–1843. Στις 16 Οκτωβρίου
1843 η συνέλευση των εκλογέων διελύθη λόγο μη παρουσίας του δημάρχου Πάρου
Καμπάνη. Η συνέλευση προσκάλεσε εγγράφως τον Δήμαρχο να παρευρεθεί την επομένη.
Ο δήμαρχος Πάρου Θ. Καμπάνης
και ο γραμματέας Χαμάρτος πραγματοποιούν συνέλευση προς εκλογήν πληρεξουσίων
και υπογράφουν το σχετικό έγγραφο στο οποίο αναφέρουν τους κατά τη γνώμη τους,
νόμιμους εκλογείς:
Παροικιά: Φρ. Κρ. Μαύρος,
Δημήτριος Δελαγγραμάτης, Γεώργιος Μαύρος, Ιωάννης Δελαγραμμάτης, Αντώνιθος
Δελαγραμμάτης, Δημήτριος Πρωτόδικος.
Ωλίαρος: Αναγνώστης
Τριαντάφυλλος, Βασίλειος Φαρούπος.
Στην Νάουσα, στα Μάρμαρα, στον
Κώστο, Τσιπίδο και Δραγουλά, αναγνωρίζει τους ίδιους με την αντιπολίτευση. Για
τους εκλογείς των Λευκών αναφέρει: «εκλεγχθέντες οχλαγωγικώς εν απουσία του
ειδικού παρέδρου προσβληθέντος και αποχωρήσαντος και ξυλοκοπηθέντος των
πολιτών»! Πάντως ο πάρεδρος Λευκών Κ. Χανιώτης, υπογράφει το έγγραφο των
αποτελεσμάτων την 8/10.
Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται
πως εξελέχθησαν πληρεξούσιοι οι Φραγκίσκος Κρ. Μαύρος και Δ. Δημητρακόπουλος.
Δηλαδή όλη η φασαρία έγινε για να εκλεγεί ο Φρ. Μαύρος στην θέση του Ζ. Μάτσα
Μαυρογένη!
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 50χρονος εργάτης
Τριαντάφυλλος Αθανάσιος, ο 73χρονος γεωργός Εμμανουήλ Τριαντάφυλλος, ο 28χρονος
γεωργός Ζαννής Τριαντάφυλλος, ο 39χρονος γεωργός Ιωάννης Τριαντάφυλλος, ο
53χρονος Νικόλαος Τριαντάφυλλος (απεβίωσε), ο 47χρονος γεωργός Αναγνώστης Τριαντάφυλλος,
ο 38χρονος γεωργός Ζέπος Τριαντάφυλλος, ο 33χρονος γεωργός Ιωάννης
Τριαντάφυλλος, ο 58χρονος γεωργός Μιχαήλ Τριαντάφυλλος, ο 53χρονος γεωργός
Νικόλαος Τριαντάφυλλος και ο 43χρονος γεωργός Σταυριανός Τριαντάφυλλος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο
Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 36χρονος δημοδιδάσκαλος Αυγερινός
Τριαντάφυλλος, ο 53χρονος γεωργός Τζανάκης Τριαντάφυλλος και ο 26χρονος γεωργός Παρασκευάς
Τριαντάφυλλος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Γεώργιος Κωνσταντίνου Τριαντάφυλλος (γεν. 1853), ετών 50, γεωργός, έγγαμος.
–1853. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 21χρονος σανδαλοποιός Βαρθολομαίος Τριανταφύλλου,
άγαμος. Έδωσε όρκο στις 29 Ιουλίου 1853.
–1860. “αποδημούντες
κληρούχους” του 1860 (σε παρένθεση ο τόπος αποδημίας)
Δημήτριος Ι. Παντουλής - Μαρπίσσης (Αθήνα)
Μπενέτος
Ι. Σκιαδάς - Μαρπίσσης (Αθήνα)
Σπύρος
Περγαντής - Ναούσης (Αθήνα)
Πέτρος
Ι. Πατέλης - Πάρου (Αθήνα)
Αχιλλεύς
Ι. Φαρουλός - Πάρου (Κων/πολη)
Ανδρέας
Μ. Τριαντάφυλλος - Πάρου (Άγνωστος)
Αντώνιος
Ελευθ. Καδής - Πάρου (Αλεξάνδρεια)
Δημήτριος
Μ. Λεοντής - Πάρου (Κων/πολη)
–1863. Το 1863 γεννιέται στις
Λεύκες ο Τριαντάφυλλος Βασίλειος του Παρασκευά. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο
αρρένων της Κοινότητας Λευκών.
–1864. Το 1864 αναφέρεται σε
έγγραφο ο Τριαντάφυλλος Παρασκευάς.
–1865. Το 1865 γεννιέται στις
Λεύκες ο Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Παρασκευά. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο
αρρένων της Κοινότητας Λευκών.
–1867. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1867 ο
Τριαντάφυλλος Γρηγόριος του Παρασκευά.
–1868. Στις 12 Φεβρουαρίου 1868 ο 24χρονος
εργάτης από την Πάρο Βασίλειος Τριανταφύλλου, παντρεύεται στην Ερμούπολη την
22χρονη από την Πάρο Δέσποινας Κασελού.
–1868.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Βασιλική Γεωργίου Τριανταφύλλου (γεν. 1868), ετών 35, οικιακά, έγγαμος.
–1869. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1869 ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Ανδρέα και ο Τριαντάφυλλος Δαμιανός του Κωνσταντίνου
(1869-1950).
–1869. Στις 20 Οκτωβρίου 1869 ο 30χρονος
γεωργός από την Πάρο Ανδρέας Μαν. Τριαντάφυλλος, παντρεύεται στην Ερμούπολη την
32χρονη από την Μύκονο Μαριρώ Γ. Τρυανταφύλλου.
–1869. Το 1869 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Μιχαήλ του Θεόδωρου κάτοικος
της Κοιν. Παροικιάς. Απεβίωσε το 1953.
–1871. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1871 ο
Τριαντάφυλλος Μιχαήλ του Παρασκευά.
–1871. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1871 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Αντώνιος του Νικολάου,
γεωργός.
–1871. Το 1871 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Μιχαήλ του Θεόδωρου γεωργός κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1948.
–1872. Το 1872 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Γεώργιος του Ιωάννη υποδηματοποιός κάτοικος Παροικιάς.
–1873. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1873 ο
Τριαντάφυλλος Σταύρος του Παρασκευά.
–1875. Σε εκλογικό κατάλογο
του Δήμου Υρίας του 1875 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τριαντάφυλλος Ανδρέας του
Ζουάννες, ετών 43, σκυτοτόμος. Και ο Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Ζουάννες,
ετών 48, αγρότης.
–1876. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1876 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Θεόδωρου,
υποδηματοποιός.
–1876. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1876 ο
Τριαντάφυλλος Αντώνιος του Ανδρέα.
–1877. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1877 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Νικολάου,
γεωργός.
–1878. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1878 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Κωνσταντίνου,
γεωργός.
–1880. Μαύρη Φλώρα, όνομα συζύγου: Μιχαήλ, Κύριο όνομα και επώνυμο πατρός:
Ι. τριαντάφυλλος. Έτος γέννησης: 1880. Επάγγελμα: οικοκυρά.
–1881. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1881 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ηλίας του Ιωάννη, γεωργός.
–1882. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1882 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ιερώνυμος του Θεόδωρου,
καφφεπώλης.
–1883. Εγγεγραμμένοι στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1883 ο
Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Ανδρέα.
–1884. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 40χρονος Βασίλειος Ν. Τριαντάφυλλος, έγγαμος. Έδωσε
όρκο στις 14 Ιουλίου 1884.
–1884. Το 1884 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Δημητρίου διανάκτης κάτοικος Παροικιάς.
–1885. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1885 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Μπατίστας του Μάρκου,
εργάτης.
–1886. Το 1886
γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Διονύσιος του Νικολάου, κάτοικος Αντιπάρου.
–1886. Το 1886 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ζαννής του Διονυσίου μυλωθρός κάτοικος Παροικιάς.
–1888.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Ευγενία Γεωργίου Τριανταφύλλου (γεν. 1888), ετών 15, υπορέτης, άγαμος.
–1888.
Τριαντάφυλλος Παρασκευάς του Βασιλείου και Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του
Δημητρίου. Έτος γέννησης το 1888 στις Λεύκες. Εγγεγραμμένος στο Μητρώο των
Αρρένων της Κοινότητας Λευκών.
–1890. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1890 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Αθανασίου,
γεωργός.
–1890. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1890 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Σάββας του Βασιλείου.
–1890. Το 1890 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Αριστείδη γεωργός κάτοικος Παροικιάς.
–1891. Το 1891 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Βασίλειος του Διονυσίου μυλωθρός κάτοικος Παροικιάς.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Κωνσταντίνος Γεωργίου Τριαντάφυλλος (γεν. 1891), ετών 12, γεωργός, άγαμος.
–1892. Το 1892 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Δημήτριος του Αθανασίου δικ. κλητήρ κάτοικος Παροικιάς.
–1892. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1892 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Βασιλείου.
–1893. Στις 15 Ιουλίου 1893 ο παριανός
Σαρρής Νικόλαος 52 ετών [παππούς] Καραγωγεύς κάτοικος Σύρου η κόρη του Δέσποινα
Σαρρή [μητέρα] δηλώνουν τον θάνατο της κόρης της Μαρία Τριαντάφυλλου 11μηνών
κάτοικο Ερμούπολης. Ασθένεια: Εντερίτις.
–1894. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1894 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Γεωργίου
γεωργός, ο Τριαντάφυλλος Κίμων του Αθανασίου γεωργός και ο Τριαντάφυλλος
Εμμανουήλ του Ζέππου ναυτικός.
–1894. Το 1894 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Στυλιανός του Αθανασίου παντοπώλης κάτοικος Παροικιάς.
–1895.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Νικόλαος Γεωργίου Τριαντάφυλλος (γεν. 1895), ετών 8, μαθητής, άγαμος.
–1895. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1895 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Χρουσής του Βασιλείου και ο Τριαντάφυλλος Παρασκευάς του
Γρηγορίου.
–1895. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 23 ετών εργάτης Παναγιώτης Κ. Τριαντάφυλλος άγαμος.
Έδωσε όρκο στις 20 Ιανουαρίου
1895.
–1897. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1897 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Παρασκευάς του Νικολάου.
–1897. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1897 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Ιωάννη
εργάτης.
–1898. Πίναξ του Συνδέσμου των
εν Λαυρίω, Αθήναις περιχώροις και Πειραιει ΠΑΡΙΩΝ, εμφαίνων ονοματεπώνυμων
μελών της Περιόδου 1ης Ιουνίου 1898 ο Τριαντάφυλλος Π. Αναστάσιος, ο
Τριαντάφυλλος Μ. Ιωάννης, ο Τριαντάφυλλος Μ. Φραγκίσκος, ο Τριαντάφυλλος Π.
Σταύρος, ο Τριαντάφυλλος Κ. Αναστάσιος και ο Τριαντάφυλλος Αδαμάντιος.
–1898. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1898 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Μιχαήλ του Ματθαίου,
εργάτης.
–1898.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Αλέξανδρος Γεωργίου Τριαντάφυλλος (γεν. 1898), ετών 5, άνευ, άγαμος.
–1900. Το 1900 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Αντώνιος του Αθανασίου φαροφύλαξ κάτοικος Παροικιάς.
–1900. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1900 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Δημητρίου και ο Τριαντάφυλλος Γεώργιος του Σταύρου.
–1900.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Μαρούσα Γεωργίου Τριανταφύλλου (γεν. 1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1902. Στις 17 Μαρτίου 1902
γεννιέται στις Λεύκες ο Στέφανος Δαμ. Τριαντάφυλλος. Διετέλεσε Γραμματέας της
Κοινότητας Λευκών. Πέθανε το 1987.
–1902. Το 1902 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Θεόδωρος του Ιωάννη καφεπώλης κάτοικος Παροικιάς.
–1902. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1902 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Στέφανος του Διαμαντή, ο Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Βασιλείου και
ο Τριαντάφυλλος Αντώνιος του Δημητρίου.
–1903. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1903 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Ιωαννης του Γρηγορίου.
–1903. Η εφημερίδα «ΑΙΓΑΙΟΝ»
γράφει στις 5 Ιουλίου 1903.: «Υπό επιτυχίας αρίστης ετέφθησαν αι εξετάσεις του
Ελλην. Σχολείου μας δικαιώσασαι την περί του Στολάρχου μας κ. Ιακ. Κυπραίου και
των συναδέλφων αυτού κ.κ Ανδρομανάκου και Πατέλη κρατούσαν αρίστην φήμην ως
διδασκάλων λαμπρών και του καθήκοντος. Επιφυλασσόμεθα δε εκτενέστερον να
πραγματευθώμεν περί αυτών και των του Δημοτ. Σχολείου μας. Τοις αριστεύσασι
μαθηταίς του Ελληνικού Σχολείου Στυλ. Μαλαγαρδή, Εμμ. Φωκιανό, Δ. Πατέλη, Δ.
Τριαντάφυλλο, Ραγκούση, Αγγελάκη και Κυριαζάνο από καρδιάς συγχαίρομεν.
–1903.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Σταύρος Γεωργίου Τριαντάφυλλος, ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1904. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1904 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Θεόδωρος του Νικολάου
υποδηματοποιός.
–1904. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1904 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Σταύρου.
–1905. Το 1905 γεννιέται στην Αντίπαρο η Τριανταφύλλου Αννέτα, όνομα
πατρός Ν. Τριαντάφυλλος, όνομα συζύγου Κωνσταντίνος Κασαλιάς.
–1905. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1905 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Βασιλείου και ο Τριαντάφυλλος Ανδρέας του Αντωνίου.
–1907. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1907 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Ανδρέας του Αντωνίου, ο Τριαντάφυλλος Γεώργιος του Μιχαήλ, ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Γρηγορίου και ο Τριαντάφυλλος Ανδρέας του Κωνσταντίνου.
–1908. Στον εκλογικό
κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο γεννημένος το
1908 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Μάρκος του Μιχαήλ εργάτης και ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Ηλία ναυτικός.
–1908. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1908 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Γεώργιος του Βασιλείου.
–1909. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1909 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Αντωνίου.
–1910. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1910 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Μιχαήλς του Δημητρίου
γεωργός.
–1910. Το 1910 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Γεωργίου έμπορος κάτοικος Παροικιάς.
–1911. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1911 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ματθαίος του Ηλία εργάτης,
ο Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Κωνσταντίνου γεωργός και ο Τριαντάφυλλος
Κωνσταντίνος του Ηλία εργάτης.
–1911. Το 1911 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Μαρουδή ναυτικός κάτοικος Παροικιάς. Το 1948 διαγράφετε από τον
εκλογικό κατάλογο Παροικιάς ως εγγραφέντας σε άλλη Κοινότητα.
–1912. Το 1912 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Παναγιώτης του Γεωργίου ηλεκτρομηχανικός κάτοικος Παροικιάς.
–1912. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1912 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Αντωνίου.
–1913. Εγγεγραμμένος στο
μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1913 στις Λεύκες ο
Τριαντάφυλλος Δημήτριος του Μιχαήλ.
–1914. Το 1914 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Μιχαήλ του Γεωργίου ξυλουργός κάτοικος Παροικιάς.
–1914. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1914 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Αλέξανδρος του Ηλία ράπτης,
ο Τριαντάφυλλος Κωνσταντίνος του Δημητρίου εργάτης.
–1915. Το 1915
γεννιέται ο κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ευθύμιος του Νικολάου.
–1916. Το 1916 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Βασίλειος του Γεωργίου ράπτης κάτοικος Παροικιάς.
–1916. Το 1916
γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Χρήστος του Ηλία, κάτοικος Αντιπάρου.
–1917. Το 1917 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Διονύσιος του Βασιλείου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1918. Το 1918 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ελευθέριος του Αντωνίου ξυλουργός κάτοικος Παροικιάς.
–1919. Οπλίτης κατά την περίοδο 1919-1922 ο
Τριαντάφυλλος Νικόλαος.
–1919. Το 1919 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Διονύσιος του Ζαννή μυλωθρός κάτοικος Παροικιάς.
–1919. Το 1919 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Παναγής του Βασιλείου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1921. Το 1921 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Αθανάσιος του Γεωργίου μηχανικός κάτοικος Παροικιάς.
–1921. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1921 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Θεολόγος του Ηλία γεωργός
και ο Τριαντάφυλλος Αθανάσιος του Κίμων εργάτης.
–1922. Το 1922 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Γεώργιος του Βασιλείου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1922. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1922 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου
γεωργός.
–1923. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1923 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Παντελής του Κίμων εργάτης,
και ο Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Κωνσταντίνου εργάτης.
–1924. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1924 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Διονυσίου
εργάτης, ο Τριαντάφυλλος Θεόδωρος του Ηλία εργάτης.
–1924. Το 1924 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Κωνσταντίνου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1925. Το 1925 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Νικόλαος του Κωνσταντίνου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1925. Στον
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο
γεννημένος το 1925 κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Κίμων γεωργός,
ο Τριαντάφυλλος Βασίλειος του Ιερώνυμου γεωργός και ο Τριαντάφυλλος Αντώνιος
του Διονυσίου γεωργός.
–1926. Το 1926 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Βασίλειος
του Παρασκευά σερβιτόρος κάτοικος κοιν. Λευκών.
–1926. Το 1926 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Χριστόφορος του Βασιλείου
εργατικός κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1927. Το 1927 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Απόστολος του Αντωνίου γεωργός κάτοικος Αντιπάρου.
–1927. Το 1927 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Ιωάννης του Διονυσίου γεωργός κάτοικος Αντιπάρου.
–1928. Το 1928 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Δημήτριος του Γεωργίου εργάτης κάτοικος κοιν. Λευκών.
–1928. Το 1928 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Αθανάσιος του Κωνσταντίνου αλιεύς κάτοικος κοιν. Παροικιάς.
–1928. Το 1928 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος
Αθανάσιος του Αντωνίου ναυτικός κάτοικος κοιν. Παροικιάς.
–1928. Το 1928 γεννιέται στην Παροικιά ο
λοχαγός πυροβολικού Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Στυλιανού κάτοικος κοιν.
Παροικιάς. Απεβίωσε σε αεροπορικό δυστύχημα κατά την υπηρεσία του στις 16
Σεπτεμβρίου 1959. Πατέρας του ο μπακάλης Στέλιος Αθ. Τριαντάφυλλος (τράγος) και
μητέρα του η Αντωνία Ν. Μαύρη.
–1929. Το 1929 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Αντωνίου ιδ.
υπάλληλος κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1929. Το 1929
γεννιέται ο κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Αρτέμιος του Κωνσταντίνου
–1930. Το 1930
γεννιέται ο κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ευάγγελος του Εμμανουήλ, Ιδ.
υπάλληλος.
–1931. Το 1931 γεννιέται ο Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Στυλιανού κάτοικος
της Κοιν. Παροικιάς. Πατέρας του ο μπακάλης Στέλιος Αθ. Τριαντάφυλλος
(τράγος) και μητέρα του η Αντωνία Ν. Μαύρη.
–1931. Το 1931
γεννιέται ο κάτοικος Αντιπάρου Τριαντάφυλλος Ανάργυρος του Ιερώνυμου,
καφεπώλης, ο Τριαντάφυλλος Γεώργιος του Κωνσταντίνου γεωργός και ο
Τριαντάφυλλος Ιωάννης του Αλέξανδρου, ποιμήν.
–1933.
Ενδεικτικό του Δημοτικού Σχολείου Λευκών Πάρου στις 12 Ιουνίου 1933 στον μαθητή
Γεώργιο Π. Τριαντάφυλλο εκ Λευκών ετών 9 την Γ’ τάξη
–1942. Το 1942
γεννιέται στις Λεύκες ο αρχαιολόγος, προϊστάμενος της εφορίας αρχαιοτήτων
Θράκης και διευθυντής του αρχαιολογικού Μουσείου Κομοτηνής, Δαμιανός
Τριαντάφυλλος, καθηγητής στο Μουσουλμανικό Γυμνάσιο Κομοτηνής (1968-1970) και
Επιμελητής Αρχαιοτήτων της ΙΘ Εθρίας Αρχαιοτήτων Θράκης.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 82χρονος κάτοικος Νάουσας, Τριαντάφυλλος Ζέππος του Μιχαήλ,
κουρεύς.
–1947. Στις 20 Ιουνίου 1947, το στο
Κοινοτικό Συμβούλιο Αντιπάρου συμμετέχει και ο Κωνσταντίνος Τριαντάφυλλος.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 11 Ιανουαρίου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η
Σταθερού Μαρία, όνομα συζύγου Νικόλαος, όνομα πατρός Δ. Τριαντάφυλλος.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει
εγγεγραμμένη η Τριανταφύλλου Ελένη, όνομα συζύγου Ζέππος, όνομα πατρός Νικόλαος
Τριπολιτσιώτης.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει εγγεγραμμένη η
Τριαντάφυλλου Ελένη, όνομα συζύγου Μιχαήλ, όνομα πατρός Ν. Σοβατζής.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τριαντάφυλλος Νικόλαος του Γεωργίου 50 ετών ναυτικός.
–1951. Σε καφενείο της
Παροικιάς του 1951, εμφανίζεται ο Στέλιος Τριαντάφυλλος.
–1951. Στις 10 Μαΐου
1951. Αποτελέσματα Κοινοτικών Εκλογών Αντιπάρου: Ψήφησαν 220: Του Κόμματος
«Ρεύματος» (Φιλελευθέρων) έλαβον ψήφους: Στυλιανός Ι. Βιάζης 133, Ιωάννης Κ.
Τριαντάφυλλος 130, Δημ. Εμμ. Πατέλης 128, Δαμιανός Γερ. Βιάζης 124 και Δημ. Γ.
Καράντζας 119.
Του Κόμματος «Βιολέτα» (Λαϊκού) έλαβον:
Στρατής Παναγιώτης Ρούσσος 104, Θεολόγος Παντελ. Καλάργυρος 102, Ιωάννης Ξενοφ.
Μαριάνος 92 και Ιωάννης Κ. Φαρούπος 86.
–1964. Κοινοτικαί Εκλογαί 5 Ιουλίου 1964. Εις ΛΕΥΚΕΣ: Εις Συνδ. υπό τον κ.
Ανδρέαν Κονταράτον. Πρόεδρος Ανδρ. Κονταράτος, Αντιπρ. Ιωάννης Καπαρός και
σύμβουλοι Γεώργ. Κοντός, Εμμ. Γ. Ρούσσος και Κωνστ. Τριαντάφυλλος.
–1965. Σε εικόνα του Αγίου Αθανασίου στον
ναό του αγίου Παντελαήμωνα στον Κώστο, υπάρχει η αφιεροματική επιγραφή: «Δέησις
αρχιμ. Π. Νικολάου Αρκά εις μνήμην των γονέων του Εμμανουήλ και Ελευθερίας»,
και αριστερά: «Γ. Τριαντάφυλλος αλξε’ (=1965).
–Τριβλής: Πρόκειται για την παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή καταγραφή
του επωνύμου στο νησί.
–1685. Ιερέας Τριβλής Αντώνιος
υπογράφει σε διαμαρτυρικό έγγραφο στις 5
Αυγούστου 1685.
–Τριβυζάς ή Τριβιζάς ή Τριβιτζάς ή Τριβηζάς ή Τρεβιζάς: Το επώνυμο Τριβυζάς,
που απαντά στην Πάρο και με τους τύπους Τριβιζάς, Τριβιτζάς, Τριβηζάς και
Τρεβιζάς, παρουσιάζει ισχυρή γλωσσική αντιστοιχία με τα βενετικά Trevisan,
Trevisano και Trevizan. Το Trevisan είναι τοπωνυμικό επώνυμο, δηλαδή
ονομασία που συνδέεται με την πόλη Treviso του Βένετο και
χρησιμοποιήθηκε για ανθρώπους που προέρχονταν από την περιοχή.
Η σύνδεση αυτή όμως αφορά την
ετυμολογία και τη μορφή του επωνύμου και δεν αποδεικνύει από μόνη της ότι
οι Τριβυζάδες της Πάρου κατάγονταν από τον γνωστό πατρίκιο οίκο Trevisan της
Βενετίας. Οι βενετικές πηγές δείχνουν ότι υπήρχαν περισσότερες οικογένειες με
το όνομα Trevisan, ενώ η μεταξύ τους συγγένεια δεν είναι πάντοτε βέβαιη.
Η παλαιότερη παριανή
μαρτυρία
Η παλαιότερη μέχρι
σήμερα γνωστή καταγραφή του επωνύμου στην Πάρο ανάγεται στο 1539,
όταν αναφέρεται ο κύρ Μιχελής Τριβυζάς. Το 1546 μαρτυρείται ο μαΐστρος
Μιχελής Τριβυζάς ο Παριανός, μάστορας/κτίστης, ο οποίος μετακινήθηκε στη
Νάξο για εργασία μαζί με τους τρεις γιους του, Ιωαννίκιο, Μιχαήλ και Νικόλαο.
Η ίδια παριανή παράδοση ταυτίζει τον Μιχελή του 1546 με τον Μιχελή του 1539.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρουσιάζει το 1556, όταν ο Μιχελής Παριανός καταγράφεται στο
Βρέβιο της Παναγίας Χοζοβιώτισσας στην Αμοργό, αφήνοντας μεταξύ άλλων ακίνητο
και αμπέλι στον Λογαρά της Πάρου.
Η Νάξος και η συνέχεια της
οικογένειας
Η σχέση της οικογένειας με τη
Νάξο δεν περιορίζεται στον Μιχελή του 1546. Στα τέλη του 17ου αιώνα εμφανίζεται
στη ναξιακή συμβολαιογραφική παράδοση ο Νικόλαος Τριβιζάς, Οικονόμος
Παροναξίας, σε σειρά πράξεων του νοταρίου Ιωάννη Μηνιάτη, στον
κώδικα του οποίου περιλαμβάνονται οι νοταριακές πράξεις της Νάξου για τα έτη 1680–1689.
Ο Νικόλαος Τριβιζάς καταγράφεται επανειλημμένα ως πρόσωπο με θεσμικό και
οικονομικό ρόλο στην Παροναξία.
Ο Κέφαλος και το ενδεχόμενο
παλαιότερης παρουσίας
Το γεγονός ότι η πρώτη γνωστή
καταγραφή μας είναι του 1539 δεν πρέπει να θεωρηθεί ως απόδειξη ότι η
οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Πάρο εκείνη τη χρονιά.
Ο Κέφαλος, στην
ευρύτερη περιοχή των σημερινών χωριών της Μάρπησσας, Μαρμάρων και Προδρόμου,
υπήρξε σημαντικό βενετικό οχυρωμένο κέντρο. Από το 1460 ήταν έδρα των
ηγεμόνων Sommaripa και το 1537 καταλήφθηκε από τον Χαϊρεντίν
Μπαρμπαρόσα, γεγονός που σηματοδότησε το τέλος της βενετικής περιόδου της
Πάρου.
Επομένως, δεν αποκλείεται
οι Τριβυζάδες να βρίσκονταν στην Πάρο και πριν από το 1539. Η καταστροφή
και η αναστάτωση του 1537 μπορούν να εξηγήσουν, τουλάχιστον ως πιθανότητα, την
απώλεια παλαιότερων οικογενειακών τεκμηρίων.
Το καθολικό υπόβαθρο
Η υπόθεση ενός παλαιότερου καθολικού
ή λατινικού θρησκευτικού υπόβαθρου είναι επίσης ενδιαφέρουσα. Κατά τη
βενετική περίοδο υπήρχε στην Πάρο ισχυρή καθολική παρουσία, ενώ στον Κέφαλο
λειτουργούσαν αρκετοί λατινικοί/καθολικοί χώροι λατρείας.
Το ιστορικό αυτό περιβάλλον
είναι συμβατό με την πιθανότητα ένας παλαιός κλάδος μιας οικογένειας με
βενετικό επώνυμο να ήταν αρχικά καθολικός και να ενσωματώθηκε αργότερα στην
ορθόδοξη κοινωνία.
Η εγκατάσταση στη Μάρπησσα
Από τον 18ο αιώνα οι μαρτυρίες
για τους Τριβυζάδες της Μάρπησσας (Τσίπιδος) γίνονται ιδιαίτερα πυκνές.
Καταγράφονται οι Περούλης, Μιχάλης, Γεώργης, Ελευθέριος, Ανδρέας, Ιωάννης,
Νικόλαος, Εμμανουήλ και άλλοι, ενώ τα δημοτολόγια και οι εκλογικοί
κατάλογοι του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα δείχνουν ότι η οικογένεια είχε
πλέον πολλούς κλάδους και βαθιά ρίζα στην περιοχή.
Η παρουσία της οικογένειας στη
Μάρπησσα συνεχίζεται και στους νεότερους χρόνους.
Τα οικόσημα που
αποδίδονται σε διάφορους κλάδους των Trevisan/Trevisano δεν έχουν μέχρι σήμερα
ταυτιστεί με την παριανή οικογένεια των Τριβυζάδων. Στην Πάρο δεν έχει
εντοπιστεί έως τώρα συγκεκριμένο οικόσημο
Πηγές: Ακαδημία Αθηνών
– ΚΕΙΕΔ, Ο κώδικας του νοταρίου Νάξου Ιωάννου Μηνιάτη 1680–1689· Εφορεία
Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Η Βυζαντινή Πάρος· Παριανά ονόματα – επίθετα
και οικόσημα· Dictionary of American Family Names / FamilySearch, λήμμα Trevisan.
–1539. Το 1539 αναφέρεται σε
έγγραφο ο κύρ Μιχελής Τριβιζάς.
–1546. Σε έγγραφο του 1546 μνημονεύεται
ο μαΐστρος Μιχέλης Τριβιζάς ο Παριανός ο οποίος μετοίκησε για εργασία στη Νάξο
ως μάστορας (κτίστης) με τους τρεις υιούς του, τον Ιωαννίκιο, τον Μιχαήλ και
τον Νικόλαο.
–1556. 9 Οκτωβρίου 1556. Ο
Μιχελής Παριανός [ταυτίζεται με τον μαΐστρο Μιχελή Τριβιζά τον Παριανό] γράφει
στο Βρέβιο της μονής της Παναγίας της Χοζοβιώτισσας: «εις αφνστ’, Οκτωβρίω θ’
εγώ ο Μιχελής Παργιανός επαφήνω διά την ψυχήν μου εις την Παναγίαν εις την
Αμουργόν το χωράφιν και αμπέλι οπού έχω εις τον Λογαράν να είναι εις τρία, το
ένα της Παναγίας της Αμουργός και το έτερον μερδικόν της Παναγίας της Χίου
[Νέας Μονής], και το έτερον μερδικόν της γυναίκας του της κερα-Ζαννέτας».
–1684. Ιερομόναχος Ιωαννίκιος
Τριβιζάς υπογράφει το παντίκιο της Ξεχωριανής στις 12 Ιουλίου 1684. Στο ίδιο
έγγραφο υπογράφει και ο Μιχαήλ Τριβιζάς.
–1688. Ο παριανός οικονόμος Νικόλαος Τριβιζάς που κατοικούσε στη Νάξο αναφέρεται σε έγγραφο
στις 26 Δεκεμβρίου 1688 που αναλαμβάνει να πληρώσει στον Αξιώτη άρχο Βασιλάκη
Γιράρδη το χρέος του εξαδέρφου του Κωνσταντή που κινδυνεύει να χάσει τα
παχτωμένα για 50 ρεάλια πράματα που «του ευρίσκονται εις το νησίν της Πάρου»
ενώ σε άλλο ναξιακό έγγραφο του ίδιου έτους «ο φτωχός ιερομόναχος Ιωαννίκος
Τριβιζάς» Ο Νικόλαος και ο Ιωάννης Τριβυζάς είναι απόγονοι του μαστρο Μιχελή
Τριβυζά (βλέπε 1546).
–1700. Στις 1η
Οκτωβρίου 1700 αναφέρεται σε έγγραφο πώλησης χωραφιού στον Τζιπίδο η Ειρήνη του
ποτέ Γεώργιου Γερασίμου Καρυωτάκη θυγατέρα…» Ενώπιον του ιερέα και πρωτεκδίκου
Κεφάλου Δημητρίου Λουκή η Ειρήνη κόρη του Γεωργίου Γερασίμου Καρυωτάκη πωλεί
στον Μανόλη Παπάλεο ένα χωράφι στο Βαρσαμάδο για 15 ρεάλια, και στράτα κουμούνα
(δημόσια οδό). Το υπογράφουν ο μοναχός, αγιογράφος Νικόδημος Γεράρδης, ο Νικ.
Φιλινάκης? Και ο Ανεγνώστης Μαλατέστας.
Μετά τις υπογραφές έχουμε μια
συμπληρωματική παράγραφο, είδος υστερόγραφου (κοντιτζίλε γράφεται στο
χειρόγραφο) Υπογράφουν οι: ιερέας Μελέτιος Σιδεράκης, Γ. Τριβυζάς και ο ιερέας
Δημήτριος Λουκής που έγραψε και το κοντίτζιλε.
–1715. Στον Τζιπίδο στις 22 Απριλίου 1715 ο ιερέας
Στάμενας Ευστράτιος συντάσσει πωλητήριο σπιτιού «εις τον άγιο Ηλία, σύμπλιο κύρ
Περούλη Τριβυζά». Ενώπιον του ιερέα Στρατή Στάμενα που συνέταξε το έγγραφο η
Παρασκευή Νικολού Μισαρίτη (Μεσαρίτη) πωλεί στον μαστρο Γεώργη Ραγκούση ένα
σπίτι για 10,30 ρεάλια. Υπογράφεται απου τους ιερέα Μιχαήλ Στάμενα, Νικόλαο
Πητηλαίο (Παντελαίο) και Γεώργη Μαυρογένη.
–1720. Αγορά χωραφιού,
Τζιπίδος 1720, Νοεμβρίου 8. Ενώπιον του παπα-Θωμά Μονόπατου, πρωτέκδικου
Κεφάλου, με μάρτυρες τον Ελευθέριο Τριβιζά και Ανδρέα Τριβιζά, ο Λευέρης Μονόπατος
αγοράζει από τον Χρουσή Μενδρινό ένα κομμάτι χωράφι που έχει στα Κολόνια δια
ρεάλια 3:/15.
–1722. Έγγραφο Τζιπίδος 24
Ιουνίου 1722 «Την σήμερον δίνει και φανερά πωλεί ο πολλά εκλαμπρός αφέντης
Αλέξανδρος Καμπάνης ένα χωράφι που έχει αγορά εις του Λαού από τον Γεωργάκη
Τριβιζά και δίνει το του μαστρο-Λευτέρη Καντιώτου διά πεάλια είκοσι έξε».
–1731. Στις 6 Νοεμβρίου 1731 ο
παπά-Εμμανουήλ Τριβιζάς υπογράφει στον Τζιπίδο την διαθήκη του θείου του
Δημήτρη Σιδεράκη «παράγγελλει στον ανιψιό του ιερέα Μανώλη Τριβιζά να τον θάψει
εις την εκκλησίαν του τον Αγίον Γεώργιον και αφήνει το χωράφι του στο Κάστρο
σύμπλιος ο γαμπρός του ο Φραγκιάς Παπαδόπουλος.
–1732. Πώληση χωραφιών, Τζιπίδος, 29
Μαΐου 1732. Ενώπιον του παπα Μάρκου Μπάρπου που συνέταξε το έγγραφο και
μαρτυρεί, και των μαρτύρων Αναγνώστη Μαλατέστα και Αντώνη Ρίτζου, η κερά
Φλωρέντζα σύζυγος του μακαρίτη Ιωάννη Λουμπαρδάρη πωλεί στον Αναγνώστη
Παπαδόπουλο δυο χωράφια που βρίσκονται, το ένα στον Ποταμό (ίσως της
Μακρυαλίμνης) και το άλλο στου Μουγκού. Σύμπλιοι σ’ αυτά είναι οι Αναγνώστης
Τριβυζάς και ο Σταμάτης Μονόπατος. Τα δυο αυτά χωράφια τα εστιμάρισε (=τα
εξετίμησε) ο κυρ Στεφανής Λιμπράντος δια ρεάλια δεκατρία.
–1747. Σε πρακτικό εκλογής
απεσταλμένου στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό της Παροικιάς σε Γενική
Συνέλευση στις 26 Οκτωβρίου 1747 μαρτυρείται ο Γεώργιος Τριβιζάς.
–1752. Ιερέας Εμμανουήλ
Τριβιζάς υπογράφει έγγραφο Τσιπίδου στις 26 Αυγούστου 1752.
–1755. Σε εκλογή απεσταλμένου
στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 23 Αυγούστου
1755 μαρτυρείται ο Περούλης Τριβιζάς.
–1775. Στο προικοσύμφωνο του
Μαν. Ανουσάκη και Μαρίας Ι. Τιμιράλια (Τζιπίδος 25 Οκτ. 1775) «ακόμα δίνει της
και την ψαρόγα στην Μακρυά Λίμνη σύμπλιος Μιχάλης Τριβιζάς.
–1776. Το 1776 αναφέρεται σε
έγγραφο ο ιερομόναχος Τριβιτζάς Γρηγόριος.
–1779. Ιερομόναχος Γρηγόριος Τριβιζάς από την Πάρο, κάτοικος Μυκόνου
υπογράφει καντζελλαρικό γράμμα στις 21 Απριλίου 1779 που αφορά στον τίτλο
ιδιοκτησίας της μονής του Αγίου Παντελεήμονα Μυκόνου.
–1798. Έγγραφο Τζιπίδου 3 Οκτ.
1798 «δίνει και πάντι ελεύθερα πουλεί η κερά Λένη ποτέ Νικόλα Τριβιζά γυνή το
σπιτάκι που έχει εις την Καντούνα»
–1818. Κατάλογος της ακίνητης
περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 16 Απρ. 1818, έτερη ψαρόγα εις το Καμινάκι
πλησίον Μιχάλης Τριβυζάς.
–1828.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Αντώνιος Ιωάννη Τριβυζάς (γεν. 1828), ετών 75, άνευ, χήρος.
–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν
Σχολήν της πόλεως Παροικιάς
Τριβυζάς Εμμανουήλ ετών 16.
–1843.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Κυριακή Εμμανουήλ Τριβυζά (γεν. 1843), ετών 60, οικιακά, χήρος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος ράπτης
Τριβιζάς Σπυρίνων.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 49χρονος
γεωργός Ιωάννης Τριβυζάς και ο 25χρονος σκυτοτόμος Ελευθέριος Τριβυζάς.
–1849. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Ελευθερίου Τριβυζάς (γεν.
1849),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 54, κτηματίας, έγγαμος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Γεώργιος Αντωνίου Τριβυζάς (γεν. 1853), ετών 50, γεωργός, έγγαμος.
–1854. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αικατερίνη Γεωργίου Τριβυζά (γεν.
1854),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 49, οικιακά, έγγαμη.
–1856.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Νικόλαος Ελευθέριου Τριβυζάς (γεν. 1856), ετών 47, σανδαλοποιός, έγγαμος.
–1859.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
…η? Νικολάου Τριβυζά (γεν. 1859), ετών 44, οικιακά, έγγαμος.
–1860. Στις 18
Μαρτίου 1860 σε συμβολαιογραφική πράξη [Εξόφληση] στην Σύρου αναφέρεται ότι ο
κάτοικος Μάρπησσας Πάρου Τριβιζάς Αντώνιος γεωργός.
–1861.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Εμμανουήλ Τριβυζάς (γεν. 1861), ετών 42, γεωργός, έγγαμος.
–1863.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Μιχαήλ Ελευθέριου Τριβυζάς (γεν. 1863), ετών 40, σανδαλοποιός, έγγαμος.
–1868.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Μαρκέλα Γεωργίου Τριβυζά (γεν. 1868), ετών 35, οικιακά, έγγαμος.
–1868.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Καλλίτσα σύζ. Μιχαήλ Τριβυζά (γεν. 1868), ετών 35, οικιακά, έγγαμος.
–1871. Το 1871 γεννιέται ο Τριβιζάς Περούλης του Αντωνίου. Απεβίωσε το
1954.
–1873.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Περούλης Αντωνίου Τριβυζάς (γεν. 1873), ετών 30, γεωργός, έγγαμος.
–1873.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Γεώργιος Εμμανουήλ Τριβυζάς (γεν. 1873), ετών 30, γεωργός, άγαμος.
–1877.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Μαρία Ιωάννη Τριβυζά (γεν. 1877), ετών 26, οικιακά, έγγαμος.
–1877.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Φλώρα? Περούλη Τριβυζά (γεν. 1877), ετών 26, οικιακά, έγγαμος.
–1884.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ελευθέριος Νικολάου Τριβυζάς (γεν. 1884), ετών 19, αρτοποιός, άγαμος.
–1886.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Νικολάου Τριβυζάς (γεν. 1886), ετών 17, αρτοποιός, άγαμος.
–1888.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Αντώνιος Γεωργίου Τριβυζάς (γεν. 1888), ετών 15, μαθητής, άγαμος.
–1890.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
…σαλίμ? Μιχαήλ Τριβυζά (γεν. 1890), ετών 13, οικιακά, άγαμος.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Μιχαήλ Νικολάου Τριβυζάς (γεν. 1891), ετών 12, αρτοποιός, άγαμος.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Γεωργίου Τριβυζάς (γεν. 1891), ετών 12, γεωργός, άγαμος.
–1893.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αικατερίνη Γεωργίου Τριβυζά (γεν. 1893), ετών 10, άνευ, άγαμος.
–1894.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αικατερίνη Μιχαήλ Τριβυζά (γεν. 1894), ετών 9, άνευ, άγαμος.
–1894.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Εμμανουήλ Νικολάου Τριβυζάς (γεν. 1894), ετών 9, μαθητής, άγαμος.
–1895.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιάκωβος Γεωργίου Τριβυζάς (γεν. 1895), ετών 8, ποιμήν, άγαμος.
–1897.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αικατερίνη Νικολάου Τριβυζά (γεν. 1897), ετών 6, μαθήτρια, άγαμος.
–1897.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ελευθέριος Μιχαήλ Τριβυζάς (γεν. 1897), ετών 6, μαθητής, άγαμος.
–1898.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Περούλη Τριβυζάς (γεν. 1898), ετών 5, άνευ, άγαμος.
–1899.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αντωνια Ιωάννη Τριβυζά (γεν. 1899), ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1899.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Εμμανουήλ Γεωργίου Τριβυζάς (γεν. 1899), ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1900.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αννέζα Περούλη Τριβυζά (γεν. 1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1900.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Μαρία Μιχαήλ Τριβυζά (γεν. 1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1901.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Εμμανουήλ Ιωάννη Τριβυζάς (γεν. 1901), ετών 2, άνευ, άγαμος.
–1902.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Αντώνιος Περούλη Τριβυζάς (γεν. 1902), ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1902.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αννέζα Νικολάου Τριβυζά (γεν. 1902), ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1910. Το 1910
γεννιέται ο κάτοικος της Κοινότητας Μάρπησσας Τριβυζάς Δημήτριος του Περούλη
εργάτης, το 1950 διαγράφεται ως αποβιώσαντας.
–1912-1922. Ηρώο Μάρπησσας «Εν
έτει 1929 ο Σύνδεσμος Μαρπησσέων Πάρου. Τοις Ενδοξως εν Πολέμοις πεσούσι
1912-1922 Μαρπησσέοις Αρχιλοχιταις» ΤΡΥΒΙΖΑΣ ΕΛ. Ν. και ΤΡΥΒΙΖΑΣ ΕΜ. Γ.
–1925. Το 1925
γεννιέται ο Τριβυζά Γεώργιος του
Αντώνιος, ξυλουργός και ο Τριβυζάς Δημήτριος του Μιχαήλ αρτοποιός, κάτοικοι
Δήμου Μαρπήσσης.
–1927. Το 1927
γεννιέται ο Τριβυζάς Γεώργιος του Ιωάννη κάτοικος Δήμου Μαρπήσσης.
–1928. Το 1928
γεννιέται ο Τριβυζάς Ιωάννη του Εμμανουήλ γεωργός, κάτοικος Δήμου Μαρπήσσης.
–1930. Το 1930
γεννιέται ο κάτοικος της Κοινότητας Μάρπησσας Τριβυζάς Ελευθέριος του Μιχαήλ.
–1932. Το 1932 γεννιέται ο Τριβιζάς Σταύρος του Εμμανουήλ.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τριβυζάς Γεώργιος του Εμμανουήλ, 73 ετών εργάτης, ο Τριβυζάς
Περούλης του Αντωνίου 74 ετών εργάτης, ο Τριβυζάς Μιχαήλ του Νικολάου 54 ετών
ταχυδρόμος, και ο Τριβυζάς Ιωάννης του Περούλη 47 ετών γεωργός.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τριβυζάς Ηλίας του Μιχαήλ 41 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς Νικήτας
του Ιωάννη 41 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς Γεώργιος του Ιωάννη 40 ετών γεωργός, ο
Τριβυζάς Εμμανουήλ του Ιωάννη 44 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς Δημήτριος του Περούλη
37 ετών εργάτης, ο Τριβυζάς Ιωάννης του Γεωργίου 52 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς
Ανδρέας του Γεωργίου 22 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς Νικόλαος του Γεωργίου 25 ετών
γεωργός, ο Τριβυζάς Εμμανουήλ του Γεωργίου 29 ετών γεωργός, ο Τριβυζάς Νικόλαος
του Μιχαήλ 23 ετών γεωργός και ο Τριβυζάς Δημήτριος του Ιωάννη 31 ετών γεωργός.
–Τριπολιτσιώτης ή Τριπολιτσώτης ή Τροπολιτσιώτης (Καλαναρχόπουλος,
Καλλαναρχόπουλος και Καρανακόπουλος): Το Τριπολιτσιώτης είναι
πατριδωνυμικό επώνυμο, συνδεόμενο με την Τριπολιτσά, τη σημερινή Τρίπολη της
Αρκαδίας. Η λεξικογραφική χρήση της λέξης δηλώνει άνθρωπο που έχει ως τόπο
γέννησης, κατοικίας ή καταγωγής την Τρίπολη. Η παριανή παράδοση τοποθετεί την
παλαιότερη καταγωγή της οικογένειας στην περιοχή του Βαλτετσίου Αρκαδίας
και αναφέρει ως αρχικό οικογενειακό επώνυμο το Καλαναρχόπουλος.
Η ίδια παράδοση αναφέρει ότι
οι πρώτοι Καλαναρχόπουλοι που εγκαταστάθηκαν στην Πάρο εμφανίζονται στη Νάουσα
και αργότερα στον Κώστο, ενώ διάφοροι κλάδοι της οικογένειας έγιναν
γνωστοί με παρωνύμια. Για τον κλάδο του Αμπελά αναφέρεται ιδιαίτερα το
παρωνύμιο «Μπάμπαλοι».
Η εγκατάσταση στην Πάρο
μετά τα Ορλωφικά
Η παριανή παράδοση συνδέει την
εγκατάσταση των Τριπολιτσιωτών με το μεταναστευτικό κύμα Πελοποννησίων που
ακολούθησε τα Ορλωφικά του 1770. Η παλαιότερη αναφορά που
χρησιμοποιήθηκε για την οικογένεια έδινε το έτος 1768, όμως ιστορικά η εξέγερση
στην Πελοπόννησο εκδηλώθηκε το 1770, μέσα στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του
1768–1774.
Οι πρώτες ασφαλείς
καταγραφές στη Νάουσα
Η παλαιότερη συγκεκριμένη
καταγραφή που διαθέτουμε είναι του 1803, όταν ο Στέργιος
Καλαναρχόπουλος εμφανίζεται εγγεγραμμένος στον Δήμο Νάουσας.
Το 1835 ο Ιωάννης
Καλαναρχόπουλος εμφανίζεται σε χρεωστική ομολογία στη Νάουσα της Πάρου,
γεγονός που επιβεβαιώνει ότι το οικογενειακό όνομα εξακολουθούσε να
χρησιμοποιείται κανονικά στις αρχές του 19ου αιώνα.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η
καταγραφή του 1844. Ο Στέργιος Καλαναρχόπουλος αναφέρεται τότε ως 70
ετών, ενώ στον ίδιο εκλογικό κατάλογο συνυπάρχουν Καλαναρχόπουλοι και άνθρωποι
με το επώνυμο Τριπολιτσώτης. Αυτό δείχνει ότι οι δύο μορφές δεν
αντικατέστησαν η μία την άλλη σε συγκεκριμένη ημερομηνία, αλλά χρησιμοποιούνταν
παράλληλα.
Από τον Καλαναρχόπουλο στον
Τριπολιτσιώτη
Το στοιχείο αυτό είναι
ιδιαίτερα σημαντικό για την ιστορία της οικογένειας. Το 1875 καταγράφονται ο Ανδρέας
Καλαναρχόπουλος του Στέργιου και ο Ιωάννης Καλαναρχόπουλος του Στέργιου,
και οι δύο 65 ετών και ναυτικοί.
Έτσι έχουμε μια ασφαλή
οικογενειακή σύνδεση:
Στέργιος Καλαναρχόπουλος →
Ανδρέας και Ιωάννης Καλαναρχόπουλοι.
Την ίδια περίοδο, όμως, το
πατριδωνυμικό Τριπολιτσιώτης είχε ήδη αρχίσει να χρησιμοποιείται ως
οικογενειακό επώνυμο. Το 1883 εμφανίζονται πολλοί Τροπολιτσιώτες στη Νάουσα,
ενώ την ίδια χρονιά καταγράφεται Τροπολιτσιώτης Δημήτριος του Μιχαήλ, 36
ετών, γεωργός, στον Κώστο.
Η εικόνα που προκύπτει
επομένως δεν είναι μιας απλής και απότομης αλλαγής του επωνύμου. Πιθανότερα
πρόκειται για σταδιακή μετάβαση και παράλληλη χρήση των δύο ονομάτων, με
το παλαιότερο Καλαναρχόπουλος να διατηρείται σε ορισμένους κλάδους και το
Τριπολιτσιώτης/Τροπολιτσιώτης να επικρατεί σε άλλους.
Πηγές:
·
«Παριανά ονόματα – επίθετα και οικόσημα»,
λήμμα «Τριπολιτσιώτης ή Τριπολιτσώτης ή Τροπολιτσιώτης».
·
Εκλογικοί κατάλογοι Πάρου και σχετικές
δημοσιευμένες γενεαλογικές καταγραφές για Καλαναρχόπουλους και Τριπολιτσιώτες.
·
Γιώργος Πίττας / Greek Gastronomy Guide –
Athens Voice, «Η ιστορία της οικογένειας Τριπολιτσιώτη στην Πάρο».
·
Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο Πάρου, στοιχεία
για τον ιστορικό αλιευτικό χαρακτήρα του Αμπελά.
–1768. Ο Δημήτρης
Δημητρακόπουλος γνήσιο τέκνο της Αρκαδίας, είχε γεννηθεί στην Αλωνίσταινα,
γενέτειρα της μητέρας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, της Ζαμπίας Κωτσάκη. Σήμερα
ανήκει διοικητικά στην επαρχία Μαντινείας. Από το χωριό του ο Δημητρακόπουλος
αναγκάσθηκε να εκπατριστεί μετά την αποτυχούσα επανάσταση του Ορλώφ (1768) και
να καταφύγει στην Πάρο μαζί με άλλους συμπατριώτες του, που σήμερα φέρουν τα
επώνυμα Μωραΐτης, Τριπολιτσιώτης Γραμματικόπουλος, Ασπρόπουλος κ.α.
–1803. Εγγεγραμμένος το 1803 στον
Δήμο Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), ο Στέργιος Καλαναρχόπουλος.
–1835. Χρεωστική ομολογία
δραχμ. 50. Ήτοι δραχμάς πενήντα εδανείσθην ο υποφαινόμενος Ιωάννης
Καλαναρχόπουλος παρά του κυρίου Φραντζέσκου Αναγνωστόπουλου … αγροικούμενος
συρμαγιά εις το τζερνίκιον ονομαζόμενον «Άγιος Δημήτριος» υπό σημαίαν Ελληνικήν
και διοικούμενον παρά του ιδίου πλοίαρχου.
Επί συμφωνίας τόκου ανά τρείς
ταις ο) ο τον μήνα διά τας οποίας υπόσχεται με το καλόν του αρρίβον μετρήσαι
αυτάς ομού και τον δουλωθέντα τόκον άνευ τινός αντιλογίας. Διό δέδωκε την
παρούσα χρεωστικήν ομολογίαν, υπογεγραμμένην παρά του ιδίου δι’ άλλου και παρά
του ιδίου δι άλλου και παρά αξιοπίστων μαρτύρων εις ασφάλεια.
Εν Ναούση της Πάρου τη 21
Φεβρουαρίου 1835.
Διά τον αγράμματον, Ιωάννη
Καλαναρχόπουλον του υπογράφω εγώ Κωνσταντίνος Πιπής.
Ο γράψας Α. Μπερμπόνης κατ
αίτησιν του άνωθεν μαρτυρώ.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις
18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος
ο Στέργιος Καλαναρχόπουλος 70 ετών αλιές. Εγγεγραμμένος στον Δήμο από το 1803.
Στον ίδιο κατάλογο είναι και ο Ιωαννης Καλαναρχόπουλος 38 ετών Ναυτικός, ο
34χρονος ναυτικός Καλαναρχόπουλος Ανδρέας, ο 26χρονος εργάτης Τριπολιτσώτης
Θεόδωρος, ο 34χρονος γεωργός Βαλεντής Τριπολιτσώτης, ο 38χρονος γεωργός
Τριπολιτσώτης Μ. Ιωάννης.
–1861. Το 1861 γεννιέται στην
Αθήνα ο Καλαναρχόπουλος Αντώνιος του Ιωάννη. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο
αρρένων της Κοινότητας Λευκών.
–1882. Το 1882 γεννιέται στη Νάουσα ο Τριπολιτσιώτης Νικόλαος του
Μήτρου.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Τροπολιτσιώτης Γεώργιος του
Μιχαήλ, 38 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Δημήτριος του Βαλεντή,
47 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Εμμανουήλ του Βαλεντή, 36 ετών,
εργάτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Ιωάννης του Ιωάννη, 28 ετών, ναύτης από
τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Μιχαήλ του Δημητρίου, ετών 61, γεωργός από τη Νάουσα,
Τροπολιτσιώτης Μήτρος του Ιωάννη, 35 ετών, ναύτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης
Νικόλαος του Βαλεντή, 40 ετών, εργάτης από τη Νάουσα, τροπολιτσιώτης Νικόλαος
του Θεόδωρου, 37 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Νικόλαος του Μιχαήλ,
30 ετών, εργάτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Ιωάννης του Μιχαήλ, 26 ετών,
γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Πέτρος του Μιχαήλ, 33 ετών, γεωργός από
τη Νάουσα.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
του Κώστου του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τροπολιτσιώτης Δημήτριος του
Μιχαήλ, 36 ετών, γεωργός.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Τροπολιτσιώτης Γεώργιος του
Μιχαήλ, 40 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Δημήτριος του Βαλεντή,
49 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Εμμανουήλ του Βαλεντή, 38 ετών,
εργάτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Ιωάννης του Ιωάννη, 30 ετών, ναύτης από
τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Μιχαήλ του Δημητρίου, ετών 63, γεωργός από τη Νάουσα,
Τροπολιτσιώτης Μήτρος του Ιωάννη, 37 ετών, ναύτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης
Νικόλαος του Βαλεντή, 42 ετών, εργάτης από τη Νάουσα, τροπολιτσιώτης Νικόλαος
του Θεόδωρου, 39 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Νικόλαος του
Μιχαήλ, 32 ετών, εργάτης από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Ιωάννης του Μιχαήλ, 26
ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Τροπολιτσιώτης Πέτρος του Μιχαήλ, 35 ετών, γεωργός
από τη Νάουσα και ο Τροπολιτσιώτης Δημήτριος του Μιχαήλ, 38 ετών, γεωργός από
τον Κώστο.
–1889. Ο Ανδρέας Βιώνης,
κοινοτάρχης στη Νάουσα μάλλον μεταξύ του 1949 και 1951. Γεννηθείς ήταν μάλλον
το 1889. Γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος Βιώνης του Παντελή και η Δάφνη
Αριανούτσου από τη Νάουσα. Για τον Κωνσταντίνο Βιώνη δεν είμαστε σίγουροι αν
ήταν από Νάουσα ή από Παροικιά. Ίσως και να ήταν από κάπου ενδιάμεσα, λογικά
εκείνος είχε αγοράσει κάποια κτήματα/οικόπεδα στις Κολυμπήθρες (ίσως και να
ήταν προίκα, αλλά μάλλον το αποκλείουμε). Ενδέχεται βέβαια και να τα
κληρονόμησε από τον πατέρα του Παντελή Βιώνη.
Ο Ανδρέα Βιώνη, ήταν ναυτικός παλιότερα, ενώ από τα μέσα της δεκαετίας του
1920 άνοιξε καφενείο η παντοπωλείο στη Νάουσα.
Γυναίκα του Ανδρέα Βιώνη
(1889) ήταν η Ευαγγελία Ρούσσου, γεννηθείς μάλλον το 1906. Πατέρας της ήταν ο
Αναστάσιος Ρούσσος του Ιωάννη από Μαράθι, ενώ μητέρα της ήταν η Δέσποινα
Τριπολιτσιώτη του Νικολάου από Νάουσα.
Ο γάμος μεταξύ Ανδρέα Βιώνη
και Ευαγγελίας Ρούσσου έγινε μεταξύ 1926 και 1927. Από τα 10 παιδιά τους δεν
έμεινε κάποιο στο νησί, τέσσερα πήγαν Αμερική και συγκεκριμένα στο Χιούστον,
Τέξας, ενώ τα υπόλοιπα στην Αθήνα. Από τα εγγόνια τους, επέστρεψε μόνο ο
Ανδρέας Ραυτόπουλος στο νησί.
Ένα από τα παιδιά τους, η
Δέσποινας Βιώνη (γεννηθείς 1928) το 1956 παντρεύτηκε στην Αθήνα τον Γεώργιο
Ραυτόπουλο με καταγωγή από την Κόρινθο.
–1903. Το 1903 γεννιέται στη Νάουσα ο μετέπειτα γεωργός Τριπολιτσιώτης
Νικόλαος του Ιωάννη.
–1910. Στις 23 Δεκεμβρίου 1910 ο ανταποκριτής
της εφημερίδας «ΑΙΓΑΙΟΝ» Μαρπησσαίος
Κωνσταντίνος Γ. Ναυπλιώτης αναφέρει για την επανίδρυση του Συλλόγου των Εν
Αθήναις Παρίων και Αντιπαρίων: «Η ανάμιξις εν τω Συλλόγω του βουλευτού της
Επαρχίας μας και καθηγητού του Πανεπιστημίου κ. Σκούφου ως Προέδρου, του κ. Β.
Καμπάνη, δημοδιδασκάλου ως Αντιπροέδρου, του ρέκτου και πρακτικωτάτου εις τας
ιδέας κ. Αντ. Μαυραγκά ως Ταμίου, των κ.κ. Κ. Γερασίμου, Αντ. Καλακώνα, Αλεξ.,
Ζησιμοπούλου, Γ. Χανιώτη, Π., Αρκά, Ν. Καλλαναρρχοπούλου, Φρ. Γαϊτανοπούλου,
Εμμ. Καντιώτη, Ν. Παυλή, Γ. Στέλλα, Εμμ., Γαβαλά, Μ. Παπαδοπούλου, Γρηγ.
Θρεψιάδου ως Συμβούλων, και του φίλου του «Αιγαίον» κ. Κων. Γ. Ναυπλιώτου ως
Γεν. Γραμματέως του Συλλόγου».
–1928. Γεννιέται
το 1921 ο Μιχάλης Βιτσαράς του Φραγκίσκου (1875) και της Μαρίας. Σύζυγός του η
Ειρήνη Μιχ. Τριπολιτσιώτη (1928).
–1929. Το 1929 γεννιέται στη Νάουσα ο Τριπολιτσιώτης Μοδέστος του
Μιχαήλ
–1930. Το 1930 γεννιέται στη Νάουσα ο Τριπολιτσιώτης Παναγιώτης του
Μιχαήλ.
–1930. Το 1930 γεννιέται ο Τριπολιτσιώτης Μιχαήλ του Σταύρου, κάτοικος
Νάουσας, μετέπειτα αγωγεύς.
–1931. Το 1931 γεννιέται ο
μετέπειτα γεωργός Τριπολιτσιώτης Γεώργιος του Νικολάου, κάτοικος Νάουσας.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 69χρονος κάτοικος Νάουσας, Τριπολιτσιώτης Μιχαήλ του Πέτρου, εργάτης, ο 59χρονος
Τριπολιτσιώτης Μιχαήλ του Αντωνίου, εργάτης, ο 69χρονος Τριπολιτσιώτης Γεώργιος
του Πέτρου εργάτης, ο Τριπολιτσιώτης Μιχαήλ του Γεωργίου 70 ετών εργάτης, ο
57χρονος Τριπολιτσιώτης Ιωάννης του Νικολάου φαροφύλαξ, ο 60χρονος
Τριπολιτσιώτης Ηλίας τους Γεωργίου εργάτης, ο 65χρονος Τριπολιτσιώτης Νικόλαος
του Πέτρου, εργάτης, ο 56χρονος γεωργός Τριπολιτσιώτης Νικόλαος του Αντωνίου, ο
47χρονος γεωργός Τριπολιτσιώτης Βασίλειος του Αντωνίου, ο 45χρονος γεωργός Γεώργιος
Τριπολιτσιώτης του Μιχαήλ, ο 49χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Βασίλειος του
Ιωάννη, ο 40χρονος αγωγεύς Τριπολιτσιώτης Σταύρος του Μιχαήλ, ο 33χρονος
γεωργός Πέτρος Τριπολιτσιώτης του Γεωργίου, ο 34χρονος γεωργός Ιωάννης
Τριπολιτσιώτης του Μιχαήλ, ο 38χρονος αγωγεύς Τριπολιτσιώτης Πέτρος του Μιχαήλ,
ο 38χρονος γεωργός Τριπολιτσιώτης Παναγιώτης του Εμμανουήλ., ο 23χρονος εργάτης
Τριπολιτσιώτης Εμμανουήλ του Μιχαήλ, ο 25χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Ιωάννης
του Μιχαήλ, ο 25χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Αντώνιος του Νικολάου, ο
Τριπολιτσιώτης Φώτιος του Μιχαήλ 26 ετών εργάτης, ο28χρονος εργάτης
Τριπολιτσιώτης Αντώνιος του Μιχαήλ ο 30χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Ελευθέριος
του Μιχαήλ, ο 23χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Γεώργιος του Νικολάου, ο 23χρονος
εργάτης Τριπολιτσιώτης Πέτρος του Νικολάου,
ο 22χρονος εργάτης Τριπολιτσιώτης Παντελής του Νικολάου, ο 21χρονος
βυρσοδέψης Τριπολιτσιώτης Πέτρος του Ιωάννη, ο 21χρονος γεωργός Τριπολιτσιώτης
Γεώργιος του Βασιλείου, ο 21χρονςο γεωργός Τριπολιτσιώτης Βασίλειος του Μιχαήλ
και ο 21χρονος γεωργός Τριπολιτσιώτης Θεόδωρος του Νικολάου.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει
εγγεγραμμένη η Τριπολιτσιώτη Γαρουφαλλιά, όνομα πατρός Ιωάννης Τριπολιτσιώτης,
η Τριανταφύλλου Ελένη, όνομα συζύγου Ζέππος, όνομα πατρός Νικόλαος
Τριπολιτσιώτης, η Τριπολιτσιώτη Μαρία, όνομα συζύγου Ιωάννης, όνομα πατρός
Νικόλαος Χαμηλοθώρης.
–1952. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Τριπολιτσιώτη
Ειρήνη, όνομα συζύγου Ιωάννης, όνομα πατρός Κωνσταντίνος Ρούσσος, η Τριπολιτσιώτη
Γαρυφαλιώ, όνομα συζύγου Ιωάννης, όνομα πατρός Μιχαήλ Φράγκος, η Τριπολιτσιώτου
Κυριακή, όνομα συζύγου Μιχαήλ, όνομα πατρός Σπανόπουλος Γεώργιος, η Τριπολιτσιώτη
Λουκία, όνομα συζύγου Πέτρος, όνομα πατρός Χρήστος Τσουνάκης, η Αργυρώ
Βαρβαρήγου, όνομα πατρός Εμμανουήλ Τριπολιτσιώτης, η Αναγνωστοπούλου Μαργαρίτα,
όνομα συζύγου Γεώργιος, όνομα πατρός Τριπολιτσιώτης Νικ., η Τριπολιτσιώτη
Καλλίτσα, όνομα συζύγου Γεώργιος, όνομα πατρός Τσουνάκης Αργύριος, η
Τριπολιτσιώτη Παρασκευή, όνομα συζύγου Νικόλαος, όνομα πατρός Ιωάννης
Σαγκριώτης, η Τριπολιτσιώτη Όλγα, όνομα συζύγου Πέτρος, όνομα πατρός Σφαέλος
Γεώργιος, η Τριπολιτσιώτη Νικολέττα,
όνομα συζύγου Αντώνιος, όνομα πατρός Ιωάννης Ρούσσος, η Αρκουλή Δαμασκηνή,
όνομα συζύγου Λουκάς, όνομα πατρός Τριπολιτσιώτης Γεώργιος, η Ρούσσου Βαρβάρα,
όνομα συζύγου Κωνσταντίνος, όνομα πατρός Πέτρος Τριπολιτσιώτης, η Τριπολιτσιώτη
Νικολέτα, όνομα πατρός Αντώνιος, η Τριπολιτσιώτης Παρασκευή, όνομα συζύγου
Γεώργιος, όνομα πατρός Θεόδωρος Σκιαδάς και η Σκιαδά Αργυρώ, όνομα συζύγου
Πέτρος, όνομα πατρός Νικ. Τριπολιτσιώτης.
–Τριώδας: Μικρασιατικό επώνυμο,
καταγεγραμμένο στα Αλατσατιανά επώνυμα, με σύνδεση της οικογένειας με τα
Αλάτσατα. Στην Πάρο καταγράφεται ο Δημήτριος Τριώδας, δάσκαλος στην
Παροικιά, ήδη το 1980. Η παριανή παράδοση αναφέρει ως παλαιότερη καταγωγή της
οικογένειας τον Καταρράκτη Χίου, όπου είχε εγκατασταθεί πρόγονός της. Ο
Δημήτριος απεβίωσε το 2017.
–1980. Το 1980 Δάσκαλος
Παροικιάς, Τριώδας Δημήτριος
–2017. Το 2017 απεβίωσε ο
δάσκαλος Τριώδας Δημήτρης.
–Τροχαλίτης:
Παριανό επώνυμο που απαντά στην Παροικιά ήδη από το 1822, με τον 26χρονο
Δημήτριο Τροχαλίτη. Το ίδιο πρόσωπο καταγράφεται το 1847, πλέον 51 ετών
και γεωργός, επιβεβαιώνοντας τη συνέχεια της οικογένειας στην Παροικιά. Η
ετυμολογία του επωνύμου δεν είναι μέχρι σήμερα τεκμηριωμένη.
–1822. Στα δημοτολόγια Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 26χρονος Τροχαλίτης
Δημήτριος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 51χρονος γεωργός
Τροχαλίτης Δημήτριος.
–Τσαγανέας:
Στην Πάρο το επώνυμο καταγράφεται στη Μάρπησσα το 1927, όταν στα
δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης αναφέρεται ο Μιχαήλ Γεωργίου Τσαγανέας,
45 ετών, κάτοικος Αθηνών. Πρόκειται για την παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή
παριανή καταγραφή του επωνύμου που εντοπίσαμε.
–1927. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
2 Μαρτίου 1927, είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Γεωργίου Τσαγανέας, ετών 45,
κάτοικος Αθηνών.
–Τσάγκαρης: Στην Πάρο το επώνυμο καταγράφεται το 1923, όταν
ο Νικ. Τσάγκαρης υπηρετούσε ως δάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς.
Μέχρι σήμερα δεν έχει εντοπιστεί τεκμηριωμένος γενεαλογικός κρίκος που να τον
συνδέει με τη σύγχρονη Ασπασία Τσάγκαρη ή με την οικογένεια Κονδύλη.
Η σχέση παραμένει πιθανή, αλλά ατεκμηρίωτη.
–1923. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς κατά την περίοδο 1923 ο
Νικ. Τσάγκαρης.
–Τσαγκάρης:
Στην Πάρο το επώνυμο καταγράφεται τουλάχιστον από το 1847, όταν ο
47χρονος γεωργός Κωνσταντίνος Τσαγκάρης εμφανίζεται στον εκλογικό
κατάλογο της Παροικιάς, στον οποίο περιλαμβανόταν και η Αντίπαρος.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 47χρονος γεωργός
Κωνσταντίνος Τσαγκάρης.
–Τσαλίκης ή Τζαλίκη: Το επώνυμο Τζαλίκης/Τσαλίκης
παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Πάρο, καθώς απαντά σε δύο διαφορετικά
ιστορικά συμφραζόμενα: ήδη στη Νάουσα το 1821 και, έναν αιώνα αργότερα,
σε οικογένεια προσφύγων από τη Μικρά Ασία.
Η παλαιότερη καταγραφή στην
Πάρο
Στις 20 Αυγούστου 1821,
στη Νάουσα της Πάρου, μεταξύ των κατοίκων που δήλωσαν ότι θα ακολουθούσαν τον
Φιλικό Παναγιώτη Δημητρακόπουλο στην Πελοπόννησο, υπογράφει ο Παναγιώτης
Σάββα Τζαλίκης. Η καταγραφή αυτή αποδεικνύει ότι το επώνυμο υπήρχε στη
Νάουσα ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα.
Ο προσφυγικός κλάδος του
1923
Παράλληλα, η παριανή
οικογενειακή παράδοση αναφέρει την άφιξη στην Πάρο, το 1923, του Λέοντα
Τσαλίκη, από τον Γέροντα της Μικράς Ασίας, μαζί με τη σύζυγό του
Μαρίκα. Η ίδια παράδοση τον θεωρεί γενάρχη του νεότερου παριανού κλάδου. Ο Λέων
είχε ήδη ένα παιδί όταν εγκαταστάθηκε στην Πάρο και απέκτησε ακόμη έξι.
Η παρουσία της οικογένειας στη
Νάουσα συνεχίζεται και στις επόμενες γενιές. Το 1928 γεννιέται ο Νικόλαος
Τσαλίκης του Λέοντα, ενώ στον εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1946
καταγράφονται ο Λέων Τσαλίκης του Σταμάτη, γεωργός, και ο Σταμάτιος
Τσαλίκης του Λέοντα, αστυφύλακας.
Οι Τσαλίκηδες στους Αγίους
Αποστόλους
Η οικογένεια εξακολουθεί να
είναι γνωστή στη Νάουσα και ειδικότερα στην περιοχή των Αγίων Αποστόλων.
Σύγχρονη επαγγελματική καταχώριση αναφέρει τους Αλέξανδρο και Αλκιβιάδη
Τσαλίκη στην περιοχή, επιβεβαιώνοντας τη διατήρηση του επωνύμου εκεί μέχρι
σήμερα.
–1821. Οι υπογεγραμμένοι
στρατιώτες υπόσχονται να ακολουθήσουν τον Φιλικό Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλο
και να απέλθωσιν εις Πελοπόννησο για να ενωθούν υπό τις οδηγίες του εκ
λαμπρότατου Πρίγκηπος Δημήτριο Υψηλάντη ελληνικών στρατευμάτων. Εις βεβαίωση
υπογράφονται Νάουσα Πάρου τη 20 Αυγούστου 1821, Παναγιώτης Σάββα Τζαλίκης.
–1923. Τσαλίκη
Μαρίκα σύζυγος Λέων, ετών 40, οικιακά γεννημένη στον Γέροντα το 1905.
–1928. Το 1928
γεννιέται ο Νικόλαος Τσαλίκης του Λέων, ιδιωτικός υπάλληλος, κάτοικος Νάουσας
Πάρου.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 50χρονος κάτοικος Νάουσας, Τσαλίκης Λέων του Σταμάτη, γεωργός
και ο 21χρονος αστυφύλαξ Τσαλίκης Σταμάτιος του Λέων.
–Τσαμαδής;:
Το επώνυμο Τσαμαδός ετυμολογείται από τη διαλεκτική λέξη τσαμαδό,
η οποία σήμαινε «άγριο σκυλί», επιθετικό σκυλί. Κατ’ επέκταση
χρησιμοποιούνταν μεταφορικά για άνθρωπο ισχυρογνώμονα, πεισματάρη, δύστροπο
ή πολύ επίμονο. Για το παριανό σου αρχείο, αυτή τη στιγμή θεωρώ πολύ
πιθανότερο ότι η εγγραφή του 1903 αφορά το επώνυμο Τσαμαδός/Τσαμαδού και όχι
Τσαμαδής.
–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρία Ιωάννη Τσαμαδού?, ετών 65,
οικιακά, χήρα.
–Τσαμαζής
Τσαμτσής ή Τσαμιτσής ή Τσαμτζής:
Πιθανότατα πρόκειται για διαφορετικές φωνητικές και γραφικές μορφές του ίδιου
παριανού επωνύμου. 1823: γεννιέται στην Παροικιά ο Γεώργιος Τσαμτσής.
1829: σε ηλικία 6 ετών καταγράφεται στην Αλληλοδιδακτική Σχολή της
Παροικιάς. 1833: στην Ελληνοδιδακτική Σχολή της Παροικιάς αναφέρεται ο Γ.
Τσαμιτσής, ο οποίος, λόγω ονόματος και χρονικής συνέχειας, πιθανότατα είναι
ο ίδιος Γεώργιος. 1847: στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς καταγράφεται ο
53χρονος βαρελοποιός Ηλίας Τσαμαζής. Η εναλλαγή των τύπων στις
παλαιότερες πηγές πιθανότατα αντανακλά διαφορετικές γραφές της ίδιας προφορικής
ονομασίας, χωρίς όμως να μπορεί ακόμη να θεωρηθεί απολύτως αποδεδειγμένη η
ταύτιση όλων των τύπων.
–1823: Γεννιέται στην Παροικιά το 1823 ο Τσαμτσής
Γεώργιος.
–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν
Σχολήν της πόλεως Παροικιάς
Τσαμτσής Γεώργιος ετών 6.
–1833. Σε κατάλογο της εν Παροίκια
Ελληνοδιδακτικής Σχολής μαθητευόντων παιδιών στις 28 Απριλίου 1833 αναφέρεται ο
Γ. Τσαμιτσής.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 53χρονος βαρελοποιός
Τσαμαζής; Ηλίας.
–Τσαμτσής
ή Τσαμτζής: Βλέπε Τσαμαζής
–Tσακίρης: Το επώνυμο απαντά σε οικογένεια της Μάρπησσας, μέσω της Πολυξένης
Ε. Τσακίρη, η οποία συνδέεται γενεαλογικά με την οικογένεια Ναυπλιώτη
και παλαιότερα με τους Δελαγραμμάτη. Η παλαιότερη αναφορά του επωνύμου
στην οικογενειακή αυτή γραμμή δεν προκύπτει από το συγκεκριμένο γενεαλογικό
απόσπασμα. Το Τσακίρης είναι ευρύ ελληνικό επώνυμο, πιθανότατα
επαγγελματικής προέλευσης, από τον τσακίρη, παλαιότερη ονομασία του
γερακιού/κυνηγετικού πτηνού, ή σχετικό προσωνύμιο.
–1821. Σιόρ Συμεών
Δελαγραμμάτης *2 (Δημογέρων) Επιστάτης Αγώνος 1821 ¬ Μαρίνα Κυπριανού (Γένος
Χαμάρτου) ¬ Τζώρτζης Δελαγραμμάτης *5 (Συμβολαιογράφος) Δήμαρχος Υρίας και Μάρπισσας
¬ Ανδριανή Παπαδοπούλου (Ανιψιά Κύριλλου Παπαδόπουλου) ¬ Βασιλική Δελαγραμάτη ¬
Γεώργιος Κων/νου Ναυπλιώτης (Νομικός κτηματίας, Δήμαρχος Μάρπησσας) ¬
Δελαγραμμάτης Γ. Ναυπλιώτης (Βιομήχανος) ¬ Αργυρώ Κων. Αιγινήτη ¬ Κων/νος
Δελαγρ. Ναυπλιώτης (Επιχ/τίας) ¬ Πολυξένη Ε. Τσακίρη ¬ Δελαγραμμάτης Κων/νος
Ναυπλιώτης (Επιχ/τίας) ¬ Φλωρίτσα Ιακ. Καπούτσου.
–Τσάκνης: Καταγράφεται στον Δήμο Νάουσας, με τον Κώστο, ο 33χρονος
γεωργός Βασίλειος Εμμ. Τσάκνης. 1847: στον Κώστο αναφέρονται ο
πατέρας του Εμμανουήλ Τσάκνης του Πέτρου, 65 ετών, και ο Βασίλειος. 1883–1885:
καταγράφεται ο Εμμανουήλ Τσάκνης του Βασιλείου. Το επώνυμο αποτελεί
παλαιό επώνυμο του Κώστου, όπου απαντά ήδη από το 1844.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις
18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστος), υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 33χρονος γεωργός Βασίλειος Εμμ. Τσάκνης.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο
Κώστου του 1847 υπάρχει εγγεγραμμένος ο 65χρονος γεωργός Εμμανουήλ Τσάκνης του
Πέτρου και ο υιός του 33 ετών γεωργός Βασίλειος Τσάκνης του Εμμανουήλ.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
του Κώστου του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τσάκνης Εμμανουήλ του Βασιλείου,
38 ετών, εργάτης.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχει εγγεγραμμένος ο, Τσάκνης Εμμανουήλ του Βασιλείου,
40 ετών, εργάτης από τον Κώστο.
–Τσαλόγλου: Βλέπε Τάλογλου
–Τσαμιτσής:
Βλέπε Τσαμτζή.
–Τσανακόπουλος:
Βλέπε Τζανακόπουλος
–Τσαντάνης ή Τζαντάνης: Το επώνυμο Τσαντάνης ή Τζαντάνης
αποτελεί ένα από τα ενδιαφέροντα παριανά επώνυμα με πιθανή δυτική – βενετική
σύνδεση. Η έρευνα οδηγεί στην παλαιά βενετική οικογένεια Centani,
Zantani, Zentani ή Zantanni, η οποία είχε σημαντική παρουσία στη Βενετία
και στο βενετικό θαλάσσιο κράτος.
Η οικογένεια πριν από την
Πάρο
Οι παλαιότερες βενετικές πηγές
συνδέουν την οικογένεια Centani με το Jesolo, ενώ αναφέρεται ως
παλαιά πατρικιακή οικογένεια της Βενετίας. Οι μορφές Centani – Zantani –
Zentani χρησιμοποιούνται στις πηγές για την ίδια οικογένεια, με τη μορφή Zantani
να είναι ιδιαίτερα συχνή στα ημερολόγια του Marin Sanudo.
Από τον 15ο και τον 16ο αιώνα
μέλη της οικογένειας εμφανίζονται σε σημαντικές θέσεις του βενετικού κράτους. Antonio
Zantani υπηρέτησε στη Μεθώνη (Modon), ενώ άλλοι Zantani
καταγράφονται στη Μονεμβασία, Κύπρο, Κρήτη, Αδριατική και σε άλλες βενετικές
κτήσεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρουσία Zantani και στον χώρο
των Κυκλάδων.
Οι Zantani και οι άρχοντες
της Πάρου
Η σχέση της οικογένειας με την
Πάρο είναι παλαιότερη από την πρώτη γνωστή καταγραφή του παριανού επωνύμου.
Το 1486 καταγράφεται
γάμος μέλους της οικογένειας Zentani με γυναίκα του οίκου των Sommaripa,
της δυναστείας που συνδεόταν με την κυριαρχία της Πάρου και της Άνδρου.
Το 1502, ο Nicolò I
Sommaripa, άρχοντας της Πάρου, παντρεύτηκε γυναίκα της οικογένειας Zentani.
Μόλις πέντε χρόνια αργότερα,
το 1507, ο Nicolò Venier, επίσης άρχοντας της Πάρου, παντρεύτηκε
γυναίκα της οικογένειας Zantani.
Οι γάμοι αυτοί αποτελούν
ιδιαίτερα σημαντικές μαρτυρίες, καθώς αποδεικνύουν ότι οι Zantani/Zentani
ανήκαν στον ίδιο κοινωνικό και οικογενειακό κύκλο με τους άρχοντες της Πάρου
στις αρχές του 16ου αιώνα.
Η παρουσία των Zantani στο
Αιγαίο
Η σχέση με τον παριανό χώρο
δεν περιορίζεται στις συγγένειες με τους Sommaripa και Venier. Σε βενετική πηγή
αναφέρεται επίσης nobile Zantani, ο οποίος είχε τοποθετηθεί στη διοίκηση
της Μήλου.
Έτσι, ήδη από τον 15ο και 16ο
αιώνα, η οικογένεια εμφανίζεται μέσα στο ευρύτερο βενετικό δίκτυο του Αιγαίου,
σε μια εποχή κατά την οποία η Πάρος, η Μήλος και τα υπόλοιπα νησιά αποτελούσαν
τμήμα ενός σύνθετου πολιτικού, ναυτικού και εμπορικού χώρου.
Η πρώτη γνωστή παρουσία
στην Πάρο
Η πρώτη συγκεκριμένη παριανή
μαρτυρία που έχουμε σήμερα τοποθετεί την οικογένεια στις αρχές του 18ου
αιώνα.
1710: σε κτηματική
αναφορά καταγράφεται χωράφι στο Βούτημο, με σύμπλιο Τζαντάνη.
1710: την ίδια χρονιά
αναφέρεται αμπέλι στις Ασπριές, με σύμπλιο τον Λευτέρη Τζαντάνη.
Οι δύο αυτές ανεξάρτητες
κτηματικές αναφορές έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δείχνουν ότι στις αρχές του 18ου
αιώνα το επώνυμο ήταν ήδη εγκατεστημένο στην παριανή κοινωνία και συνδεόταν με
ακίνητη περιουσία.
Η οικογένεια τον 18ο αιώνα
Κατά τον 18ο αιώνα το επώνυμο
συνεχίζει να εμφανίζεται σε παριανά έγγραφα. Σε κτηματική αναφορά μνημονεύεται «χωράφι
Αγία Βαρβάρα, σύμπλιος Τζαντάνης».
Ιδιαίτερα σημαντική είναι και
η μαρτυρία του 1747. Στη διαθήκη του σακελίου, ιερέως Κωνστάντιου
Βιτζάρα, της 30ής Μαρτίου 1747, αναφέρεται η Θεοδώρα Τζαντάνη.
Οι μαρτυρίες αυτές ενισχύουν
την εικόνα μιας οικογένειας που είχε πλέον σταθερή παρουσία στην Πάρο και όχι
μιας πρόσφατης, περιστασιακής εγκατάστασης.
Οι Τσαντάνηδες της
Παροικιάς
19ος αιώνας – οικογένεια
αλιέων και ναυτικών
Κατά τον 19ο αιώνα η
οικογένεια εμφανίζεται πλέον συστηματικά στην Παροικιά. Οι διαθέσιμες
καταγραφές δείχνουν έντονη σύνδεση με τη θάλασσα, καθώς πολλά μέλη αναφέρονται
ως αλιείς και ναυτικοί.
Στον εκλογικό κατάλογο της
Παροικιάς του 1847 καταγράφονται:
·
Γεώργιος Τσαντάνης, 36 ετών, αλιεύς.
·
Εμμανουήλ Τσαντάνης, 73 ετών, γεωργός.
·
Θεόδωρος Τσαντάνης, 30 ετών.
·
Φραγκίσκος Τσαντάνης, 33 ετών.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα και
μετά οι γεννήσεις και οι οικογενειακές καταγραφές πληθαίνουν, επιτρέποντας την
παρακολούθηση πολλών γενεών της οικογένειας.
Το 1865 γεννιέται ο Γεώργιος
Τσαντάνης του Εμμανουήλ, ναυτικός στην Παροικιά, ο οποίος απεβίωσε το 1947.
Το 1873 γεννιέται ο Γεώργιος
Τσαντάνης του Φραγκίσκου, αλιεύς, ενώ το 1876 ο Φίλιππος
Τσαντάνης του Εμμανουήλ, επίσης αλιεύς.
Το 1877 γεννιέται ο
λαϊκός ποιητής της Παροικιάς Γεώργιος Τσαντάνης, γνωστός ως «Φουντούκος»,
ο οποίος πέθανε το 1960 σε ηλικία 83 ετών.
Η παρουσία της οικογένειας
συνεχίζεται αδιάλειπτα με τους Αντώνιο, Εμμανουήλ, Νικόλαο, Χαράλαμπο,
Κωνσταντίνο, Σταμάτη, Δημήτριο, Ιωάννη, Στυλιανό, Φραγκίσκο, Μιχαήλ, Ηλία,
Παναγή και πολλούς ακόμη Τσαντάνηδες της Παροικιάς.
Η σχέση με τη Σύρο
Η μετακίνηση των Παριανών προς
την Ερμούπολη κατά τον 19ο και 20ό αιώνα αποτυπώνεται και στην οικογένεια
Τσαντάνη.
Στις 30 Δεκεμβρίου 1866,
η 23χρονη Κανέλα Τζαντάνη, από την Πάρο, κόρη του Φραντζέσκου,
παντρεύτηκε στην Ερμούπολη τον Βασίλειο Μαυρουδή από την Πάρο.
Το 1916, η Ελένη
Τσαντάνη αναφέρεται ως μητέρα του Παριανού Ιωάννη Κοντομάρκου, ο οποίος
παντρεύτηκε στην Ερμούπολη.
Το 1929 καταγράφεται
στα δημοτολόγια της Ερμούπολης ο Ιωάννης Δημ. Τσαντάνης, 30 ετών, με
καταγωγή από την Παροικιά.
Οι μαρτυρίες αυτές είναι
σημαντικές, διότι δείχνουν μετακίνηση Παριανών Τσαντάνηδων προς τη Σύρο
και όχι απαραίτητα καταγωγή της οικογένειας από τη Σύρο.
Η οικογένεια στον 20ό αιώνα
Κατά τον 20ό αιώνα το επώνυμο
παραμένει ισχυρά συνδεδεμένο με την Παροικιά.
Το 1904, σε δημοσίευμα
της εφημερίδας «Αιγαίον» της 28ης Φεβρουαρίου, αναφέρεται η απώλεια του Δημητρίου
Τσαντάνη ή Γράφου από την Παροικιά, ενός από τους δύο ναύτες που χάθηκαν
στο ναυάγιο της «Ελπίδος».
Η οικογένεια εξακολουθεί να
εμφανίζεται σε εκλογικούς καταλόγους, δημοτολόγια, κοινοτικές εκλογές και
κοινωνικές δραστηριότητες.
Το 1947 ο Εμμανουήλ
Τσαντάνης συμμετέχει στο Κοινοτικό Συμβούλιο Παροικιάς.
Το 1954 ο Ε. Τσαντάνης
είναι υποψήφιος στις κοινοτικές εκλογές της Παροικιάς.
Στις κοινοτικές εκλογές του 1959,
ο Φ. Παναγ. Τσαντάνης έλαβε 82 σταυρούς προτίμησης.
Η οικογένεια συμμετείχε επίσης
στην κοινωνική και αθλητική ζωή της Πάρου. Σε ομαδική φωτογραφία της
ποδοσφαιρικής ομάδας της Πάρου, τον Αύγουστο του 1960, διακρίνονται οι Ταντάνης
Στέλιος, Τσαντάνης Φίλιππος και Τσαντάνης Νικόλαος.
Το 1985, εικόνα του
Αποστόλου Φιλίππου στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, στην πλατεία Βεντουρή
της Παροικιάς, φέρει αφιέρωση του Γεωργίου Φιλ. Τσαντάνη, στη μνήμη
του πατέρα του Φιλίππου.
Προέλευση του επωνύμου
Η σύνδεση του παριανού
Τσαντάνη με τη βενετική οικογένεια Centani – Zantani – Zentani είναι
ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, αλλά χρειάζεται προσεκτική διατύπωση.
Ο ερευνητής Γιώργος Καπαρός,
στο έργο του Η Πάρος και τα Αρχοντόπουλα, συνδέει την οικογένεια Centani
με το Jesolo, αναφέρει την πατρικιακή της ιδιότητα και υποστηρίζει ότι η
οικογένεια αργότερα ονομαζόταν Zantani (Τζαντάνι) και με αυτή τη μορφή
έφθασε στην Πάρο. Συνδέει επίσης το Centani με το ιταλικό Centanni.
Η νεότερη έρευνα επιβεβαιώνει
ότι οι μορφές Centani, Zantani και Zentani πράγματι χρησιμοποιούνται για
την ίδια βενετική οικογένεια. Δεν επιβεβαιώνει όμως με την ίδια βεβαιότητα με
τον πρώτο Τζαντάνη της Πάρου.
Επομένως, η βενετική
σύνδεση πρέπει να θεωρείται σοβαρή ιστορική υπόθεση και όχι αποδεδειγμένη
γενεαλογία.
Πηγές: Γ. Καπαρός,
Η Πάρος και τα Αρχοντόπουλα · G. Ravegnani – Treccani, λήμμα Andrea
Centani · G. Tassini, Curiosità Veneziane · Marin Sanudo,
βενετικά ημερολόγια · πηγές Sommaripa – Venier για τις συγγένειες με
τους Zantani/Zentani · κτηματικά και εκκλησιαστικά αρχεία Πάρου
(1710–1747) · εκλογικοί κατάλογοι και δημοτολόγια Πάρου – Ερμούπολης
(19ος–20ός αι.) · εφημερίδα «Αιγαίον», 28.2.1904 · επιγραφή εικόνας
Αγίου Φιλίππου, Άγιος Γεώργιος, Παροικιά, 1985.
–1710. Χωράφι στο Βούτημο
σύμπλιος Τζαντάνης.
–1710. Αμπέλι στις Ασπριές
σύμπλιος Λευτέρης Τζαντάνης απέ τον …
–18ο αιώνας. Μνημονεύεται
σε έγγραφα του 18ου αιώνα «χωράφι Αγία Βαρβάρα σύμπλιος Τζαντάνης».
–1747. Στη διαθήκη του
σακελίου Βιτζαρά ιερέως Κωνσταντίου στις 30 Μαρτίου 1747 αναφέρεται η Θεοδώρα
Τζαντάνη.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 36χρονος αλιεύς
Γεώργιος Τσαντάνης, ο 73χρονος γεωργός Εμμανουήλ Τσαντάνης, ο 30χρονος Θεόδωρος
Τσαντάνης και ο 33χρονος Φραγκίσκος Τσαντάνης.
–1865. Το 1865 γεννιέται ο Τσαντάνης
Γεώργιος του Εμμανουήλ ναυτικός κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1947.
–1866. Στις 30 Δεκεμβρίου 1866 ο 25χρονος
ναύτης από την Πάρο Βασίλειος Μαυρουδής του Τριαντάφυλλου και της Φλουρού,
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 23χρονη από την Πάρο Κανέλα Τζαντάνη, του Φραντζέσκου.
–1873. Το 1873 γεννιέται ο Τσαντάνης
Γεώργιος του Φραγκίσκου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1876. Το 1876 γεννιέται ο Τσαντάνης
Φίλιππος του Εμμανουήλ αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1877. Το 1877 γεννιέται ο λαϊκός ποιητής της Παροικιάς Γεώργιος Τσαντάνης
(Φουντούκος). Πέθανε σε ηλικία 83 ετών το 1960.
–1881. Το 1881 γεννιέται ο Τσαντάνης
Αντώνιος του Φραγκίσκου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1891. Το 1891 γεννιέται ο Τσαντάνης
Εμμανουήλ του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1894. Το 1894 γεννιέται ο Τσαντάνης
Νικόλαος του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1901. Το 1901 γεννιέται ο Τσαντάνης
Χαράλαμπος του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1901. Το 1901 γεννιέται ο Τσαντάνης
Εμμανουήλ του Ιωάννη αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1902. Το 1902 γεννιέται ο Τσαντάνης
Κωνσταντίνος του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1903. Το 1903 γεννιέται ο Τσαντάνης
Νικόλαος του Ιωάννη αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1904. Ναυτικό ναυάγιο αναφέρεται στα 1904: «Η απώλεια της
«Ελπίδος» [προφανώς επιβατικό] και δια τον τόπον μας εσημείωσε 2 απώλειας
ναυτών οικογενειαρχών: του Δημητρίου Τσαντάνη ή Γράφου εκ Παροικίας και του
Νικ. Ιω. Κορωναίου εκ Ναούσης». (εφ. «Αιγαίον» 28 Φεβρουαρίου 1904.
–1905. Το 1905 γεννιέται ο Τσαντάνης Σταμάτης του Φίλιππου αλιεύς
κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς. Απεβίωσε το 1952.
–1907. Το 1907 γεννιέται ο Τσαντάνης
Δημήτριος του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1907. Το 1907 γεννιέται ο Τσαντάνης
Ιωάννης του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1908. Τσαντάνη Μαρία, όνομα συζύγου: Σταματέλος, Κύριο όνομα και επώνυμο πατρός:
Π. Σπανός. Έτος γέννησης: 1908. Επάγγελμα: οικοκυρά.
–1908. Το 1908 γεννιέται ο Τσαντάνης
Σταμάτης του Φίλιππου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1909. Το 1909 γεννιέται ο Τσαντάνης
Στυλιανός του Ιωάννη αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1910. Το 1910 γεννιέται ο Τσαντάνης
Εμμανουήλ του Φίλιππου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1912. Το 1912 γεννιέται ο Τσαντάνης
Φραγκίσκος του Γεωργίου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1914. Το 1914 γεννιέται ο Τσαντάνης
Μιχαήλ του Γεωργίου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1914. Το 1914 γεννιέται ο Τσαντάνης Ηλίας
του Φίλιππου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1916. Στις 23 Ιουλίου 1916 ο 29χρονος
καφεπώλης από την Πάρο Ιωάννης Κοντομάρκος του Νικολάου και της Ελένης Τσαντάνη
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 18χρονη από την Σύρο Άννα Γεράρδη, του Λεωνίδα,
και της Αικατερίνης Κωνσταντίνου.
–1918. Το 1918 γεννιέται ο Τσαντάνης
Παναγής του Φίλιππου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1918. Μουρλά Ευαγγελία, όνομα συζύγου: Πολυχρόνης, Κύριο όνομα και επώνυμο
πατρός: Ι. Τσαντάνης. Έτος γέννησης: 1918. Επάγγελμα: οικοκυρά.
–1919. Το 1919 γεννιέται η Τσαντάνη Μαρία
του Ηλία κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.
–1920. Το 1920 γεννιέται ο Τσαντάνης Γεώργιος του Εμμανουήλ κάτοικος
της Κοιν. Παροικιάς.
–1922. Το 1922 γεννιέται ο Τσαντάνης
Γεώργιος του Νικολάου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1923. Το 1923 γεννιέται ο Τσαντάνης
Γεώργιος του Φίλιππου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.
–1924. Στις 20 Ιουλίου 1924 ο 31χρονος
ναυτικός από την Πάρο Ιωάννης Μαύρης του Γεωργίου και της Καλυψώς Τσαντάνη
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 21χρονη από την Πάρο Ειρήνη Μπαρμπαρή του Μάρκου
και της Παρασκευούλας Μαύρη.
–1924. Το 1924 γεννιέται ο Τσαντάνης
Κωνσταντίνος του Στυλιανού υποδηματοποιός κάτοικος Παροικιάς.
–1927. Το 1927 γεννιέται ο Τσαντάνης Νικόλαος του Αντωνίου κάτοικος της
Κοιν. Παροικιάς.
–1929. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός [Παροικιά] 30χρονος Ιωάννης Δημ. Τσαντάνης. Έδωσε όρκο
στις 4 Μαρτίου 1929.
–1929. Το 1929 γεννιέται ο Τσαντάνης Ιωάννης του Νικολάου κάτοικος της
Κοιν. Παροικιάς.
–1930. Το 1930 γεννιέται ο Τσαντάνης Γεώργιος του Κωνσταντίνου αλιεύς
κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1930. Το 1930 γεννιέται ο Τσαντάνης Φίλιππος του Σταμάτη ναυτικός
κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1931. Το 1931 γεννιέται ο Τσαντάνης Βασίλειος του Νικολάου ναυτικός
κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1933. Το 1933 γεννιέται ο Τσαντάνης Πέτρος του Κωνσταντίνου ναυτικός
κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1933. Το 1933 γεννιέται ο Τσαντάνης Πέτρος του Σταμάτη κάτοικος της
Κοιν. Παροικιάς.
–1941. Σε φάκελο
της Στρατιωτικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας εμφανίζεται ο αποστολέας Δεκανέας του ΤΤ
212 23 Λόχου διαβιβάσεως Φραγκίσκος Τσαντάνης και παραλήπτης Μιχαήλ
Ζησιμόπουλος, Νήσος Πάρος, Κυκλάδες Παροικιάς. Πρόκειται για ''Ατελές'' Ταχυδρομικό δελτάριον (η βραχεία επιστολή) σταλμένο από
το μέτωπο 30-4-41 φέρει σφραγίδα του στρατιωτικού ταχυδρομικού τομέα -212- και
σφραγίς τριγωνική του (λογοκρίτη)του τομέα (212) με την υπογραφή του
(Μονογραφή).
–1947. Στις 20 Ιουνίου 1947, το στο
Κοινοτικό Συμβούλιο Παροικιάς συμμετέχει και ο Εμμανουήλ Τσαντάνης.
–1950. Σε εκλογικό
κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η
Τσαντάνης Ευαγγελία, όνομα συζύγου Βασίλειος, όνομα πατέρα Αναστάσιος Κάπαρης.
–1954. Στις
κοινοτικές εκλογές του 1954 υποψήφιος με τον συνδυασμό Παροικιάς Πάρου «ΠΡΟΟΔΟΣ
– ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ» ο Ε. Τσαντάνης.
–1959. 5 Απριλίου 1959 ΤΑ
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΠΑΡΟΙΚΙΑ: Εγγεγραμμένοι 2.614 εψήφισαν
1.392, άκυρα και λευκά 3.
Ο Συνδυασμός κ. Ανδρέα
Μαρινόπουλου έλαβεν 764 ο δε Συνδυασμός του κ. Μιχ. Κρίσπη 628.
Παραθέτομεν εν λεπτομερεία τους σταυρούς
προτιμήσεως τους οποίους έλαβεν έκαστος.
1)
Μαρινόπουλος Αθαν. Ανδρέας 626, Δενέγρης Στυλιανός 110, Μονδάνος Ανδ. Αντ. 105,
Κατρής Ν. Αγαπητός 103, Βενιζέλος Π. Ραγκούσης 94, Μπάος Π. Αντ. 66, Μαύρης Γ.
Αντ. 66, Καπούτσος Γ. Δημ. 60, Σιλβέστρος Π. Κωνστ. 55, Καλακώνας Μενέγου
Σάββας 44, Μαλατέστας Μιχ. Κωνστ. 41 κλπ.
2)
Κρίσπης Ν. Μιχαήλ 380, Φραγκούλης Νικολ. Ιωάννης 158, Σαρρής Μιχ. Νικόλαος 111,
Τσαντάνης Φ. Παναγ. 82, Κυριαζάνος Ι. Μάρκος 66, Αργυρόπουλος Δημ. Ιωάννης 63,
Μουρλάς Σπ. Γεώργιος 61, Φωκιανός Δημ. Βασίλειος 53, Κρητικός Γ. Παναγ. 49,
Γκίκας Ι. Αναστ. 45, Σπανός Εμμαν. Αντ. 41 κλπ οι οποίοι παραλείπονται ελλείψει
χώρου.
Σύμβουλοι
εξελέγησαν οι 5 πρώτοι εκ του πρώτου Συν/σμού και οι 4 εκ του δευτέρου.
–1960. Σε ομαδική
φωτογράφιση της ποδοσφαιρικής ομάδας της Πάρου
τον Αύγουστο του 1960 στην Παροικιά διακρίνονται οι ποδοσφαιριστές
Ταντάνης Στέλιος, Τσαντάνης Φίλιππος και Νικόλαος.
–1970. Σε φωτογραφεία του
1970, διακρίνεται στην Παροικιά ο νεαρός Κώστας Τσαντάνης.
–1985. Σε εικόνα του Αποστόλου Φιλίππου, αφιέρωμα Γεωργίου Φίλ. Τσαντάνη, εις
μνύμη του πατέρα του Φίλιππου. 1985, στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου. πλ.
Βεντουρή.
–Τσαντουλής ή Τζαντουλής ή
Ζαντουλής: Το επώνυμο Τσαντουλής, που απαντά και στις μορφές Τζαντουλής,
Ζαντουλής και Τζανδουλής, ανήκει στις παλιές οικογένειες της Πάρου και
παρουσιάζει ιδιαίτερα έντονη παρουσία στην περιοχή του Τζιπίδου, της
σημερινής Μάρπησσας, και γενικότερα στα χωριά του ιστορικού Κεφάλου. Τα
διαθέσιμα τεκμήρια δείχνουν μια οικογένεια με μακρά παρουσία, πολλούς επιμέρους
κλάδους και συμμετοχή στην οικονομική, εκκλησιαστική και κοινωνική ζωή της
ανατολικής Πάρου.
Η παλαιότερη μέχρι σήμερα
συγκεκριμένη αναφορά που έχει εντοπιστεί είναι του 1725, όμως τα νεότερα
αρχειακά ευρήματα αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο η οικογένεια να είναι
παλαιότερη.
Η πρώτη γνωστή μαρτυρία –
1725
Στις 21 Σεπτεμβρίου 1725,
σε προικοχάρτι που συντάχθηκε στον Τζιπίδο ενώπιον του πρωτονοταρίου Κεφάλου,
ιερέως Ευστρατίου Στάμενα, αναφέρεται η Μαρούσα Μιχάλη Τζαντουλή.
Η Μαρούσα προικοδοτεί τον γιο
της Δημήτριο Σιδεράκη, πιθανότατα από πρώτο γάμο, και του παραχωρεί, μεταξύ
άλλων, το σπίτι της που είχε κληρονομήσει από τους γονείς της στη γειτονιά της
Μάρπησσας, στον Άγιο Ευστάθιο.
Η αναφορά αυτή είναι ιδιαίτερα
σημαντική, καθώς το πατρωνυμικό «Μιχάλη Τζαντουλή» υποδηλώνει την παρουσία του
Μιχαήλ Τζαντουλή στην αμέσως προηγούμενη γενιά.
Οι Τζαντουλήδες και ο
κλήρος της Μάρπησσας
Κατά τον 18ο αιώνα
εμφανίζονται μέλη της οικογένειας στον ορθόδοξο κλήρο της περιοχής.
Το 1772 αναφέρεται στον
Τζιπίδο ο ιερέας παπα-Νικόλαος Τζαντουλής, ενώ το 1775 ο ίδιος ή
ομώνυμος ιερέας Νικόλαος Τζαντουλής αναφέρεται σε πωλητήριο έγγραφο της
Μάρπησσας.
Η εκκλησιαστική παρουσία της
οικογένειας γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα στις αρχές του 19ου αιώνα. Σε
έγγραφο του 1817 αναφέρεται η «πρωτοπαπαδιά του αειμνήστου πρωταπαπά
Κεφάλου Νικολάου Τζαντουλή», ενώ μαζί της εμφανίζεται ο Γεώργιος Τζαντουλής,
ως ανδραδελφός της.
Λίγα χρόνια αργότερα, σε
προικοσύμφωνο της 30ής Ιανουαρίου 1820, στον Κηπίδο (Τσιπίδο), ο
Γεώργιος Τζαντουλής αναφέρεται ως γιος του μακαριστού ιερέως του Τζιπίδου
Γεωργίου Τζαντουλή.
Μια οικογένεια ήδη μεγάλη
το 1829
Ιδιαίτερη σημασία έχει η
έρευνα του Γεωργίου Καπαρού για τις μεγαλύτερες οικογένειες της Πάρου
κατά το 1829.
Στην περιοχή του Τζιπίδου ο
Καπαρός καταγράφει οκτώ επικεφαλής οικογενειών με το επώνυμο Τζαντουλής.
Ο αριθμός αυτός τοποθετεί τους
Τζαντουλήδες ανάμεσα στις σημαντικότερες οικογένειες του χωριού. Την ίδια
χρονιά οι Μελανίτηδες είχαν δέκα οικογένειες, ενώ Άγουροι, Καντιώτηδες και
Τζιγώνιαδες από εννέα. Οι Τζαντουλήδες, με οκτώ οικογένειες, ακολουθούν αμέσως
μετά.
Από τον Τζιπίδο στα Μάρμαρα
και στα χωριά του Κεφάλου
Η παρουσία των Τζαντουλήδων
δεν περιοριζόταν στη Μάρπησσα.
Το 1822, σε έγγραφο των
Παριανών προς τους Υδραίους, αναφέρεται ο Μήτρος Τζαντουλής, κάτοικος
Μαρμάρων και λιγο αργότερα ως Μήτρος Ζαντουλής.
Η διπλή γραφή Τζαντουλής –
Ζαντουλής στην ίδια περίπου ιστορική περίοδο αποτελεί σημαντική ένδειξη για
τις ορθογραφικές παραλλαγές του επωνύμου.
Η οικογένεια στους
εκλογικούς καταλόγους του 1840
Οι εκλογικοί κατάλογοι του
1844 και του 1847 αποκαλύπτουν πλέον μια μεγάλη οικογένεια με πολλούς άνδρες
διαφορετικών γενεών.
Το 1844 στη Μάρπησσα
αναφέρονται ο Αντώνιος Τσαντουλής και ο Νικόλαος Εμμ. Τσαντουλής,
36 ετών, γεωργός. Στα Μάρμαρα καταγράφεται ο Μιχαήλ Ι. Τζαντουλής, 40
ετών, εργάτης.
Το 1847 στη Μάρπησσα
εμφανίζονται:
Μιχαήλ Τζαντουλής, 46
ετών, γεωργός,
Ιωάννης Μήτρ. Τζαντουλής, 46 ετών, γεωργός,
Γεώργιος Ιωάννη Τζαντουλής, 40 ετών, σκυτοτόμος,
Νικόλαος Μήτρ. Τζαντουλής, 60 ετών, γεωργός,
Θωμάς Τζαντουλής, 45 ετών, γεωργός,
Σταύρος Τζαντουλής, 32 ετών, γεωργός,
Αντώνιος Κ. Τζαντουλής, 57 ετών, γεωργός,
Γεώργιος Κ. Τζαντουλής, 41 ετών, γεωργός,
Νικόλαος Εμμ. Τζαντουλής, 39 ετών, γεωργός και
Σταυράκης Α. Τζαντουλής, 29 ετών, ποιμένας.
Στα Μάρμαρα καταγράφεται την
ίδια χρονιά ο Μιχαήλ Ι. Τζαντουλής, 43 ετών, μυλωνάς.
Η γραφή Τζανδουλής –
Τσαντουλής
Ιδιαίτερα πολύτιμη είναι μια
συμβολαιογραφική πράξη της 29ης Δεκεμβρίου 1846, σχετική με ανεμόμυλο
στη Μάρπησσα.
Η Καλλίτσα Σταύρου
Τζανδουλή πωλεί στον βαρελοποιό Γεώργιο Ιωάννου Τζιώτη το μισό ενός
αλευροανεμόμυλου στους Απάνω Μύλους, στη δυτική και υψηλότερη θέση του
χωριού, έναντι 525 δραχμών.
Στο ίδιο τεκμήριο το όνομα
αποδίδεται ως «Τζανδουλή [Τσαντουλή]».
Οι Τζαντουλήδες και τα
παραδοσιακά επαγγέλματα
Η οικογένεια συνδέεται επίσης
με την παλιά τεχνική ζωή της Μάρπησσας.
Στους επαγγελματίες που
ασκούσαν το επάγγελμα του σκυτοτόμου, δηλαδή του τεχνίτη που
επεξεργαζόταν δέρματα και κατασκεύαζε υποδήματα, αναφέρονται στη Μάρπησσα ο Ιωάννης
Τσαντουλής και ο Γιώργος Τσαντουλής.
Η παρουσία αυτή συμφωνεί με
τους εκλογικούς καταλόγους του 19ου αιώνα, όπου βρίσκουμε τον Γεώργιο Ιωάννη
Τζαντουλή ως σκυτοτόμο και αργότερα τον Ιωάννη Χαραλάμπου Τσαντουλή ως
υποδηματοποιό.
Η οικογένεια στα
δημοτολόγια του 19ου αιώνα
Καταγράφονται άνθρωποι που
φέρουν ως πατρωνυμικά τα ονόματα Μιχαήλ, Σταύρος, Νικόλαος, Ιωάννης,
Δημήτριος, Χαράλαμπος, Αυγουστής, Γεώργιος και Εμμανουήλ.
Μεταξύ αυτών βρίσκουμε
γεωργούς, ναυτικούς, εργάτες, υποδηματοποιούς και κατοίκους που είχαν ήδη
μετακινηθεί στην Αθήνα.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον
παρουσιάζει ο Ιωάννης Χαραλάμπου Τσαντουλής, γεννημένος το 1866,
υποδηματοποιός, αλλά και ο Γεώργιος Χαραλάμπου Τσαντουλής, γεννημένος το
1868, ναυτικός. Παράλληλα, αρκετά μέλη της οικογένειας εμφανίζονται ως κάτοικοι
Αθηνών, δείχνοντας ότι ήδη από τον 19ο αιώνα άρχισε η μετακίνηση μέρους των
Μαρπησσινών Τζαντουλήδων προς την πρωτεύουσα.
Η σύνδεση με τη Σύρο
Το 1876–1877 καταγράφεται στην
Ερμούπολη ο Νικόλαος Τζαντουλής, Παριανός εργάτης, με τη σύζυγό του
Αναστασία Μονδάνου από τη Σύρο.
Το 1878 εμφανίζεται ο
Κωνσταντίνος Δημητρίου Τζαντουλής, Παριανός ναυτικός.
Το 1896 ο 24χρονος
Ιωάννης Τσαντουλής, γιος του Δημητρίου και της Καλλίτσας, εργάτης από την Πάρο,
παντρεύεται στην Ερμούπολη τη Μαργαρώ Συρίγου από τη Σύρο.
Μια οικογένεια με ακίνητη
περιουσία και οικονομική δραστηριότητα
Ήδη από το 1725 υπάρχει
κληρονομημένο σπίτι στον Άγιο Ευστάθιο της Μάρπησσας. Το 1806 αναφέρεται
ακίνητο του Ιωάννη Τζαντουλή στην περιουσιακή καταγραφή της Παναγίας
Ξεχωριανής.
Το 1846 η Καλλίτσα Σταύρου
Τζαντουλή κατέχει το μισό ανεμόμυλου. Το 1861 ο Ιωάννης Μιχαήλ Τζαντουλής
εμφανίζεται σε μισθωτικό έγγραφο σε γη της περιοχής Μερσινίου–Λογαρά, ενώ η
οικογένεια εμφανίζεται και σε άλλες περιουσιακές πράξεις.
Η εικόνα που προκύπτει είναι
επομένως αυτή μιας οικογένειας με γεωργική βάση αλλά και ακίνητη περιουσία,
τεχνίτες, μυλωνάδες, ναυτικούς και εμπόρους.
Πηγές
1. Γενικά
Αρχεία του Κράτους (ΓΑΚ) – Συλλογή εγγράφων Ιεράς Μονής Αγίου Αντωνίου
Μάρπησσας Πάρου (Κ8ζ), GRGSA-CA-COL027.225, 1500–1799.
2. Παριανά
Ονόματα – Επίθετα και Οικόσημα, λήμμα «Τσαντουλής ή Τζαντουλής.
3. Γεώργιος
Καπαρός, «Οι μεγαλύτερες οικογένειες της Πάρου κατά το έτος 1829» – για την
παρουσία οκτώ οικογενειών Τζαντουλή στον Τζιπίδο.
4. Εκλογικοί
κατάλογοι Πάρου 1844–1875 – δημοτολογικές και εκλογικές καταγραφές των
Τζαντουλήδων στη Μάρπησσα, τα Μάρμαρα και τον Κέφαλο.
5. Αρχεία
Ερμούπολης και Σύρου – ληξιαρχικές και δημοτολογικές πράξεις για Παριανούς
Τζαντουλήδες που εγκαταστάθηκαν ή δραστηριοποιήθηκαν στη Σύρο κατά τον 19ο
αιώνα.
6. Αρχεία
της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Καθολικής Κοινότητας των Κυκλάδων – για τη
διερεύνηση της εκκλησιαστικής παρουσίας και της πιθανής παλαιότερης διασύνδεσης
της οικογένειας με άλλα νησιά.
–1725. Προικοχάρτι
του Δημ. Σιδεράκη, Τζιπίδος 21 Σεπτ. 1725: Εώπιον του πρωτονοταρίου Κεφάλου
ιερέως Ευστρατίου Στάμενα, που συνέταξε το έγγραφο, και μαρτυρούντων των παπα
Θωμά Μονόπατου, παπα Θεοδωρή Παπαδόπουλου, Δημητρίου Σιδεράκη, παπα Μιχαήλ
Στάμενα, ιερομόναχου και πνευματικού Γεδεών Ρίτζου, Μανόλη Παπαλέου και Νικόλα
Καντιώτου, η Μαρούσα Μιχάλη Τζαντουλή προικοδοτεί στον γιό της Δημήτρη Σιδεράκη
(προφανώς από πρώτο γάμο) και του δίδει το σπίτι της που είχε κληρονομια από
τους γονείς της στη γειτονιά της Μάρπησσας στον Άγιο Ευστάθιο…»
–1772. Ο ιερέας παπα Νικόλαος Τζαντουλής αναφέρεται σε έγγραφο
Τσιπίδου το 1772.
–1775. ο ιερέας Τζαντουλής
Νικόλαος αναφέρεται σε πωλητήριο έγγραφο Μάρπησσας στις 5 Απριλίου 1775.
–1806. Κατάλογος κινητής και
ακίνητης περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 15 Σεπτ. 1806. Έτερη πάρτη χωράφι
ονομαζόμενων Ιωάννου Τζαντουλή.
–1817. Παροικιά της Πάρου 1817, Δεκεμβρίου 7. Εξόφληση χρέους.
«Ενώπιον του κοινού καντζελλαρίου Πάρου Νικολάου Καλαβρού που συνέταξε το
έγγραφο και των μαρτύρων Λεονάρδου Κονδύλη, που υπογράφει στο όνομα της
πρωτοπρεσβυτέρας του Κεφάλου, του Ιωάννου Πρωτονετάρη που υπογράφει στο όνομα
του Γεωργίου Τζαντουλή, του λογοθέτη Ιακώβου Παγκάλου, ταξιλδάρη, Πέτρου Μάτζα
Μαυρογένη και Νικολάου Μάτζα, η πρωτοπαπαδιά του αειμνήστου πρωταπαπά Κεφάλου
Νικολάου Τζαντουλή και ο ανδραδελφός της Γεώργιος Τζαντουλής. Κατά την
σετέντζια που είχε συνταχθ’η στον Τζιπίδο, στις 9 Νοεμβρίου 1817, έλαβε η
ρηθείσα κυρά πρωτοπαπαδιά τα γρόσια οκτακόσια και διά περισσοτέραν ευχαρίστησιν
έλαβε και την οσπιστακίου ύλην».
–1820. Προικοσύμφωνο Γεωργίου Τζαντουλή. Κηπίδος 1820, Ιανουαρίου
30. Ενώπιον του ιερέως Εμμανουήλ Μονόπατου, που συνέταξε το έγγραφο και
μαρτυρεί, μαρτυρούντων του Ιωάννη Βαλσαμή και του Κωνσταντίνου Τζιγώνια, η
Μαρία, σύζυγος του Δημητρίου Πούλιου, προικίζει τη θυγατέρα της Θεοφύλακτη, η
οποία παίρνοι ως σύζυγο τον Γεώργιο Τζαντουλή, γιο του μακαριστού ιερέως του
Τζιπίδου Γεωργίου Τζαντουλή. Στο προικοσύμφωνο αυτό μνυμονεύονται και οι
σύμβιοι σε χωράφια, Δημήτριος Άγουρος, Ιωάννης Λιονταράκης, παπα Φραντζέσκος
Μαργαρίτης, Νικόλαος Πούλιος, Αννέζα γυνή ποτέ Δημητρίου Μαυρίκου, Ιωάννης
Βαλσαμής, παπα Εμμανουήλ Μονόπατος, Σπυρίδων Παπαδόπουλος, Μανώλης Κονταράτος,
Αντώνιος Καντιώτης και Μανόλης Μελέχας. Πηγή Παριανά 158.
–1822. Σε έγγραφο των Παριανών στους Υδραίους στις 13 Απριλίου 1822
αναφέρεται ο Μήτρος Τζαντουλής κάτοικος Μαρμάρων.
–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831,
σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για
τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο … Τζαντουλής
από τα χωριά του Κεφάλου.
–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831,
σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για
τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Μήτρος
Ζαντουλής από τα χωριά του Κεφάλου.
–1838. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Χαράλαμπος Νικολάου Τσαντουλής (γεν.
1838), ετών 65, ναυτικός, έγγαμος.
–1838.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Εμμανουήλ Νικολάου Τσαντουλής (γεν. 1838), ετών 65, γεωργός, έγγαμος.
–1838. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρίνα? Σταύρου Τσαντουλή (γεν. 1838),
ετών 65, οικιακά, χήρα.
–1843.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αννέζα Εμμανουήλ Τσαντουλή (γεν. 1843), ετών 60, οικιακά, έγγαμος.
–1843. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ειρήνη ΧαραλάμπουΤσαντουλή (γεν. 1843),
ετών 60, οικιακά, έγγαμος.
–1844. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μαρμάρων το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Ι.
Τζαντουλής 40 ετών εργάτης.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο Δήμου Μάρπησσας
στις 5 Μαΐου 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Τσαντουλής και ο Νικόλαος
Εμμ. Τσαντουλής 36 ετών γεωργός.
–1846. Αγορά ανεμομύλου «Τζηπίδος 1846. Δεκεμβρίου
29» «Ενώπιον του ειρηνοδίκου Πάρου, που εξεπλήρωνε χρέη συμβολαιογράγου,
Δημητρίου Δελαγραμμάτη, ευρισκόμενος στο σπίτι του Γεωργίου Δελαγραμμάτη, που
ήταν στην οδό Αγίου Ευσταθίου, όπου και η φερώμενη εκκλησία, και ο οποίος
συνέταξε το έγγραφο, και των μαρτύρων Ιακώβου Ν. Κυπραίου και Νικήτα Ν. Σηφάκη,
κτηματιών, κατοίκων και δημοτών του Δήμου Μαρπήσσης, η Καλλίτσα Σταύρου
Τζανδουλή [Τσαντουλή] πωλεί στον βαρελοποιό (βαρελά) Γεώργιο Ιωάν. Τζιώτη τον
«ήμισυ αλευροανεμόμυλον, με τα αναλογούντα σε αυτόν έπιπλα και σκεύη, που
βρίσκεται στους Απάνω Μύλους, θέση στα δυτικά του χωριού, όπου το υψηλότερο
σημείο, αντί 525 δραχμών.
Στο πωλητήριο μνημονεύεται ως όμορος του ανωτέρω
μύλου και ο μύλος της Αικατερίνας Μιχ. Κανδιώτου. Αργότερα οι δύο μύλοι, που
βρίσκονταν στο μέρος όπου το παλαιό Δημοτικό Σχολείο και η δεξαμενή, περιήλθαν
στις ιδιοκτησίες του Αναπλιώτη (Γ. Ναυπλιώτη) και του Ντεμένεου (ανήκαν εξ
ημισείας στους Εμμ. Άγουρο και Φραγκίσκου Μελανίτη). ΠΗΓΗ: Παριανά 1982,10.
–1846. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικήτας Ιωάννη Τσαντουλής (γεν. 1846),
ετών 57, κηπουρός, έγγαμος.
–1846. Πιστοποιητικό που συνέταξαν οι
κάτοικοι του Δήμου Μαρπήσσης για να βεβαιώσουν τη συμμετοχή του συγχωριανού
τους Γεωργίου Φωκιανού στον αγώνα του 1821 όπου το 1826 χρημάτισε κατά του
Ιμπραΐμ στην πολιορκία της Τριπολιτσάς υπο τις οδηγίες του Δημητρίου Σάλα. Ένας
από τους υπογράφοντες συγχωριανούς του στις 20 Μαΐου 1846 στην Μάρπησσα ήταν
και ο Τσαντουλής Νικόλαος και ο Τζαντουλής Στελάκης.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 46χρονος
γεωργός Μιχαήλ Τζαντουλής, ο 46χρονος γεωργός Ιωάννης Μητρ. Τζαντουλής, ο
40χρονος σκυτοτόμος Γεώργιος Ιωάννη Τζαντουλής, ο 60χρονος γεωργός Νικόλαος
Μητρ. Τζαντουλής, ο 45χρονος γεωργός Θωμάς Τζαντουλής,ο 32χρονος γεωργός
Σταύρος Τζαντουλής, ο 57χρονος γεωργός Αντώνιος Κ. Τζαντουλής, ο 41χρονος
γεωργός Γεώργιος Κ. τζαντουλής, ο 39χρονος γεωργός Νικόλαος Εμμ. Τζαντουλής και
ο 29χρονος ποιμήν Σταυράκης Α. Τζαντουλής.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Μαρμάρων του
1847 είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος μυλωνάς Μιχαήλ Ι. Τζαντουλής.
–1848. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Καλλίτσα Δημητρίου Τσαντουλή (γεν.
1848), ετών 55, οικιακά, χήρα.
–1848. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Φραγκίσκος Τσαντουλής (γεν. 1848),
ετών 55, κάτοικος Αθηνών, μεταπράτης, έγγαμος.
–1851. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Σταύρου Τσαντουλής (γεν.
1851), ετών 52, εργάτης, κάτοικος Αθήνας, έγγαμος.
–1851. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Χαρίκλεια Νικήτα Τσαντουλή (γεν. 1851),
ετών 52, οικιακά, έγγαμος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Γεωργίου Τσαντουλής (γεν. 1853), ετών 50, σανδαλοποιός, έγγαμος.
–1853. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Χαρίκλεια Φραγκίσκου Τσαντουλή (γεν.
1853), ετών 50, κάτοικος Αθηνών, οικιακά, έγγαμος.
–1856. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Σταύρου Τσαντουλής (γεν.
1856), ετών 47, εργάτης, κάτοικος Αθήνας, άγαμος.
–1861. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Εμμανουήλ Τσαντουλής (γεν.
1861), ετών 42, γεωργός, έγγαμος.
–1861. Τζιπίδος 1861, Ιουλίου
11. «Ενοικίαση κτημάτων». Ο συμβολαιογράφος Πάρου Γεώργιος Σίμωνος [Σίμου]
Δελαγραμμάτης, ο οποίος είχε το γραφείο του στον Τζιπίδο, ενώπιον των μαρτύρων
Σπυρίδωνος Ασωνίτου, ναυτικού και Σταματίου Μελανίτου, μυλωνά, συντάσσει το
κατωτέρω Ενοικιαστήριον, διά του οποίου ωμολόγησε ο Ιωάννης Ελευθερίου Τζιώτης,
σκυτοτόμος, ότι με βάση δικαστικές πράξεις «των εν Σύρω Πρωτοδικών» διορίσθηκε
επιτροποκηδεμών του Ιωάννου Γ. Τζιώτη, «ανηλίκου τέκνου του αποβιώσαντος
Γεωργίου Τζιώτη», και ενοικιάζει, ως εκ τούτου, στον Αντώνιο Παντελαίο τα
κτήματα που άφησε ο μακαρίτης στον ανήλικο γιό του, για επτά χρόνια
(1861-1868), αντί 40δρχ. κατ’ έτος. Ακολουθεί η αναγραφή των ακινήτων (χωράφια
και αμπέλια) που βρίσκονατι στον Λογαρά και στο Μερσίνι, εν όλω πέντε.
Τα ανωτέρω γειτονεύουν με το
αμπέλι του εφημέριου του χωριού παπα-Γεωργίου Καραμιτζοπούλου και με ψαρόγα του
Ιωάννου Μιχ. Τζαντουλή και Δημητρίου Βελιώτη.
Στο τέλος του κειμένου
μνημονεύεται ότι «το ποσόν της ενοικιάσεως οφείλει ο ενοικιαστής να πληρώνει
ετησίως, παρελθούση δε της προθεσμίας υπόκειται εις τόκον υπερημερίας» ανά 12%
κατ’ έτος. Η υπερημερία είναι η παρέλευσις ταχθείσης προθεσμίας: η μη
εμπρόθεσμος εκπλήρωσις υποχρεώσεως τινος». ΠΑΡΙΑΝΑ 159.
–1861. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Σταύρου Τσαντουλής (γεν.
1861), ετών 42, υπηρέτης, άγαμος.
–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ελευθέριος ΧαραλάμπουΤσαντουλής (γεν.
1863), ετών 40, κάτοικος Αθήνας, άγαμος.
–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Νικολάου Τσαντουλή (γεν. 1863),
ετών 40, οικιακά, έγγαμος.
–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Σταύρου Τσαντουλής (γεν. 1863),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 40, γεωργός, έγγαμος.
–1865. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αυγουστής Αλέξ. Τσαντουλής (γεν.
1865), ετών 38, γεωργός, έγγαμος.
–1866.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Ιωάννης Χαρ. Τσαντουλής (γεν. 1866), ετών 37, υποδηματοποιός, έγγαμος.
–1867. Το 1867
γεννιέται ο Τσαντουλής Αυγουστής του Αλέξανδρου. Στον εκλογικό κατάλογο του
Δήμου Μαρπήσσης στις 4 Φεβρουαρίου 1950 διαγράφεται ως αποβιώσαντας.
–1868. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Φλώρα Μιχαήλ Τσαντουλή (γεν. 1868),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 35, οικιακά, έγγαμος.
–1868. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Δημητρίου Τσαντουλής (γεν.
1868), ετών 35, εργάτης, έγγαμος.
–1868. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος ΧαραλάμπουΤσαντουλής (γεν.
1868), ετών 35, ναυτικός, έγγαμος.
–1873. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος ΧαραλάμπουΤσαντουλής (γεν.
1873), ετών 30, ναυτικός, άγαμος.
–1873. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Φ? Τσαντουλής (γεν. 1873), ετών
30, γεωργός, έγγαμος.
–1873. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ζαμπία Αυγουστή Τσαντουλή (γεν. 1873),
ετών 30, οικιακά, έγγαμος.
–1873. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Σταύρου Τσαντουλής (γεν.
1873), ετών 30, γεωργός, έγγαμος.
–1873.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Ειρήνη Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1873), ετών 30, οικιακά, έγγαμος.
–1875. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρία Νικολάου Τσαντουλή (γεν. 1875),
ετών 28, οικιακά, έγγαμος.
–1876. Στις 31 Ιουλίου 1876 ο παριανή
εργάτης Νικόλαος Τσαντουλής 35 ετών και η γυναίκα του Αναστασία Μονδάνου
κάτοικοι Σύρου δηλώνουν τον θάνατο της κόρης τους Μαρίας 10 μηνών κάτοικο
Ερμούπολης. Ασθένεια: Δισεντερία.
–1876. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αρτέμιος Δημητρίου Τσαντουλής (γεν.
1876), ετών 27, εργάτης, άγαμος.
–1877. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Σταύρου Τσαντουλής (γεν.
1877), ετών 26, γεωργός, άγαμος.
–1877. Στις 13 Μαΐου 1877 ο παριανή εργάτης
Νικόλαος Τσαντουλής 36 ετών και η γυναίκα του Αναστασία Μονδάνου κάτοικοι Σύρου
δηλώνουν τον θάνατο της κόρης τους Ελένη 5 μηνών κάτοικο Ερμούπολης. Ασθένεια:
Δισεντερία.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Μιχαήλ Τσαντουλή (γεν. 1878),
ετών 25, οικιακά, έγγαμος.
–1878. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 25 ετών ναυτικός Κωνσταντίνος Δημ. Τσαντουλής (γεν. 1878) άγαμος. Έδωσε
όρκο στις 19 Ιανουαρίου 1903.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαριγώ Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1878),
ετών 25, οικιακά, έγγαμος.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Δημηρίου Τσαντουλής (γεν. 1878),
ετών 25, γεωργός, άγαμος.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Σταυριανή Γεωργίου Τσαντουλή (γεν.
1878), ετών 25, οικιακά, έγγαμος.
–1879. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Τσαντουλής
(γεν. 1879), ετών 24, αρτοποιός, έγγαμος.
–1880. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Φραγκίσκου Τσαντουλής (γεν.
1880), ετών 23, κάτοικος Αθηνών, ταπιτουργός, άγαμος.
–1881.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αικατερίνη σύζ. ΙωάννηΤσαντουλή (γεν. 1881), ετών 22, οικιακά, έγγαμος.
–1881. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Πέτρος Φραγκίσκου Τσαντουλής (γεν.
1881), ετών 22, κάτοικος Αθηνών, μεταπράτης, άγαμος.
–1883. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ευαγγελία Κωνσταντίνου Τσαντουλή (γεν.
1883), ετών 20, οικιακά, έγγαμος.
–1884. Υποθηκοδάνειο. Ερμούπολις Σύρου 1884,
Οκτωβρίου 18. Αναφέρεται ο Σταύρος Ανδρέα Θαλασσινός, πλοίαρχος, κάτοικος του
χωριού Τσιπίδου, του Δήμου Μαρπήσσης Πάρου. Αναφέρονται επίσης οι ιδιοκτήτες
κτημάτων στην Μεσάδα των Ιακώβου Αντωνόπουλου, Αντωνίου Κληρονόμου, Δημητρίου
Ανουσάκη. Στο Αυκουλάκι τα κτήματα του Ιωάννη Αλιπράντη και Βίτου Τσαντουλή και
του Αντωνίου Μελανίτη.
–1884. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Παναγιώτης Φραγκίσκου Τσαντουλής (γεν.
1884), ετών 19, κάτοικος Αθηνών, σανδαλοποιός, άγαμος.
–1886. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο …της? Φραγκίσκου Τσαντουλής (γεν.
1886), ετών 17, κάτοικος Αθηνών, υπάλληλος, άγαμος.
–1887. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Μιχαήλ Τσαντουλή (γεν. 1887),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 16, οικιακά, άγαμος.
–1888. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Άννα Αυγουστή Τσαντουλή (γεν. 1888),
ετών 15, οικιακά, άγαμος.
–1890. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Σταύρος Μιχαήλ Τσαντουλής (γεν. 1890),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 13, υπηρέτης, άγαμος.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Μαργαρίτα Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1891), ετών 12, οικιακά, άγαμος.
–1891. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Βονοφάτιος Μιχαήλ Τσαντουλής (γεν.
1891), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 12, υπηρέτης, άγαμος.
–1893. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Γεωργίτσα? Νικολάου Τσαντουλή (γεν.
1893), ετών 10, οικιακά, άγαμος.
–1895.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Αννέζα Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1895), ετών 8, μαθήτρια, άγαμος.
–1895. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Νικολάου Τσαντουλής (γεν.
1895), ετών 8, μαθητής, άγαμος.
–1895. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Γαρουφαλιά Αυγουστή Τσαντουλή (γεν.
1895), ετών 8, άνευ, άγαμος.
–1896. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Αυγουστή Τσαντουλής (γεν.
1896), ετών 6, άνευ, άγαμος.
–1896. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Θωμάς Νικολάου Τσαντουλής (γεν. 1896),
ετών 7, μαθητής, άγαμος.
–1896. Στις 30 Ιουνίου 1896 ο 24χρονος
εργάτης από την Πάρο Ιωάννης Τσαντουλής του Δημητρίου και της Καλλίτσας,
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη από την Σύρο Μαργαρώ Συρίγου, του
Νικολάου και της Μαρίας Γαβρίλη.
–1897. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ελένη Μιχαήλ Τσαντουλή (γεν. 1897),
κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 6, άνευ, άγαμος.
–1897.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Μαρία Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1897), ετών 6, μαθήτρια, άγαμος.
–1898. Πίναξ του Συνδέσμου των
εν Λαυρίω, Αθήναις περιχώροις και Πειραιει ΠΑΡΙΩΝ, εμφαίνων ονοματεπώνυμων
μελών της Περιόδου 1ης Ιουνίου 1898 ο Τσαντουλής Χ. Ιωάννης.
–1898. Στις
26 Ιουλίου 1898 ο 26χρονος ναυτικός από την Πάρο Σταμάτιος Περαντινός του
Οδυσσεύς και της Κανέλλας Τσαντάνη, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη από
την Πάρο Μαρία Γαρουφαλή, του Ιωάννη και της Άννας.
–1898. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Δημήτριος Νικολάου Τσαντουλής (γεν.
1898), ετών 5, άνευ, άγαμος.
–1899. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Νικολάου Τσαντουλή (γεν. 1899),
ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1900. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Γεωργίου Τσαντουλή (γεν. 1900),
ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1900. Το 1900
γεννιέται ο κάτοικος της Κοινότητας Μάρπησσας Τσαντουλής Αντώνιος του Αυγουστή
μικροπωλητής.
–1900. Το 1900 γεννιέται ο Τσαντουλής Δημήτριος του Μιχαήλ.
–1900. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Δημήτριος Μιχαήλ Τσαντουλής (γεν.
1900), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1900.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένη η
Χαρίκλεια Ιωάννη Τσαντουλή (γεν. 1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1900. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Αυγουστή Τσαντουλής (γεν.
1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1901. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννεζα Μιχαήλ Τσαντουλή (γεν. 1901),
ετών 2, άνευ, άγαμος.
–1901. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ειρήνη Γεωργίου Τσαντουλή(γεν. 1901),
ετών 2, άνευ, άγαμος.
–1902. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρκέλα Γεωργίου Τσαντουλή (γεν. 1902),
ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1902. Το 1902
γεννιέται ο Τσαντουλής Νικόλαος του Αυγουστή υποδηματοποιός, κάτοικος Δήμου
Μαρπήσσης.
–1902. Το 1902 γεννιέται ο Τσαντουλής Αντώνιος του Αυγουστή, υποδηματοποιός.
–1902. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Δημήτριος Νικολάου Τσαντουλής (γεν.
1902), ετών 1, άνευ, άγαμος.
–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ζαφείρα Μιχαήλ Τσαντουλή, ετών 6μηνών,
άνευ, άγαμος.
–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αυγουστίνα Νικολάου Τσαντουλή, ετών 4
μηνών, άνευ, άγαμος.
–1906. Στις 8 Οκτωβρίου 1906 ο 31χρονος
βαφεύς από την Πάρο Αρτέμιος Τσανουλής του Δημητρίου και της Καλλίτσας Φραντζή
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 25χρονη από την Κρήτη Ζαμπέτα Χατζηδάκη, του
Μιχαήλ, και της Καλλιόπης.
–1913. Στις 9 Ιουνίου 1913 ο 37χρονος βαφεύς
από την Πάρο Αρτέμιος Τσανουλής του Δημητρίου και της Καλλίτσας Φραντζή
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 26χρονη από την Σύρο Μαριέττα Πολυδούλη, του
Εμμανουήλ, και της Μαργαρώ Τσιγαράκη.
–1915. Μαυραγκά Μαρία, όνομα συζύγου: Πέτρος, Κύριο όνομα και επώνυμο
πατρός: Ι. Τσαντουλής. Έτος γέννησης: 1915. Επάγγελμα: οικοκυρά.
–1917. Στις 1 Οκτωβρίου 1917 ο 40χρονος
βαφεύς από την Πάρο Αρτέμιος Τσανουλής του Δημητρίου και της Καλλίτσας Φραντζή
παντρεύεται στην Ερμούπολη την 35χρονη από την Σύρο Θεσσαλία Πολίτου, του
Αριστείδη, και της Σιδεριάς.
–1925. Το 1925
γεννιέται ο Τσαντουλής Στυλιανός του Σταύρου, εργάτης και ο Τσαντουλής
Εμμανουήλ του Βικέντιου εργάτης, κάτοικοι Δήμου Μαρπήσσης.
–1928. Το 1928
γεννιέται ο Τσαντουλής Βασίλειος του Βονιφάτιου, γεωργός και ο Τσαντουλής
Νικόλαος του Εμμανουήλ γεωργός, κάτοικοι Δήμου Μαρπήσσης.
–1931. Το 1931 γεννιέται ο Τσαντουλής
Νικόλαος του Δημητριου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1953,
εργάτης.
–1939. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς κατά την περίοδο 1939 η
Μαρία Τσαντουλή.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τσαντουλής Αυγουστής του Αλέξανδρου, 79 ετών εργάτης, ο
Τσαντουλής Ιωάννης του Σταύρου 71 ετών εργάτης, ο Τσαντουλής Νικόλαος του
Σταύρου 71 ετών εργάτης, ο Τσαντουλής Μιχαήλ του Εμμανουήλ 66 ετών εργάτης, ο
Τσαντουλής Βονιφάτιος του Μιχαήλ 53 ετών γεωργός, ο Τσαντουλής Δημήτριος του
Μιχαήλ 45 ετών γεωργός, ο Τσαντουλής Δημήτριος του Νικολάου 46 ετών γεωργός και
ο Τσαντουλής Εμμανουήλ του Νικολάου 50 ετών γεωργός.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τσαντουλής Χαράλαμπος του Νικολάου 40 ετών ναυτικός, ο
Τσαντουλής Ιωάννης του Μιχαήλ 40 ετών ναυτικός, ο Τσαντουλής Νικόλαος του
Μιχαήλ 39 ετών εργάτης και ο Τσαντουλής Μιχαήλ του Σταύρου 25 ετών γεωργός.
–1951. 10 Μαΐου 1951. Αποτελέσματα
Κοινοτικών Εκλογών Μαρπήσσης: Εψήφισαν άρρενες 240 και θήλεις 45. Έλαβον
ψήφους: Συνδιασμός 1ος Αντώνιος Ν. Τσιγώνιας 182, Ιωάννης Γ. Τζιώτης
151, Ανδρέας Α. Στέλλας 135, Λεόντιος Ν. Παντελαίος 133 και Σταύρος Ν. Φραντζής
128.
Συνδιασμός 2ος Δημ. Ν.
Τσαντουλής 76, Δημ. Α. Μελανίτης 72, και Εμμ. Σταύρος Μελανίτης 70.
Μεμονωμένοι Βασίλειος Ε. Αλιπράντης 150,
Νικ. Δ. Χερουβείμ 120, Άγγελος Ν. Τσιγώνιας 94.
Εξελέγησαν οι κ.κ. Αντ. Ν. Τσιγώνιας, Ιωάννης
Γ. Τζιώτης, Βασίλειος Εμμ. Αλιπράντης, Ανδρ. Α. Στέλλας και Λεοντής Ν.
Παντελαίος.
–Τσαράκος:
Στην Πάρο τεκμηριώνεται τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα, ενώ το 1892 ο
Κωνσταντίνος Τσαράκος, 50 ετών, εργάτης και Παριανός, καταγράφεται στην
Ερμούπολη ως κάτοικος Σύρου. Η παρουσία του επιβεβαιώνει παριανό οικογενειακό
κλάδο που είχε μετακινηθεί στη Σύρο.
–1892. Στις 24 Δεκεμβρίου 1892 ο παριανός
Τσαράκος Κωνσταντίνος 50 ετών εργάτης κάτοικος Σύρου και η γυναίκα του Μαρουσώ
Μαούνη δηλώνουν τον θάνατο της κόρης τους Ανέζας 2 μηνών κάτοικο Ερμούπολης.
Ασθένεια: Εντερικός κατάρρους.
–Τσάρουχας ή Τζάρουχας ή Τσαρούχας: Επαγγελματικό επώνυμο,
πιθανότατα από τον τεχνίτη που κατασκεύαζε τσάρουχα, είδος παραδοσιακών
υποδημάτων. Στην Πάρο απαντά ήδη το 1665, όταν ο Νεόφυτος ιερομόναχος
Τζάρουχας υπογράφει ως μάρτυρας σε έγγραφο των Μαρμάρων. Η μαρτυρία
αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα την παλαιότερη γνωστή καταγραφή του επωνύμου στην
Πάρο.
–1665. Στις 15 Απριλίου του
1665 μνυμονεύεται ο μαστρο Μικές Παδιάτης «προσκαλεσμένος απέ τον μαστρο
Κομνενόν Φραντζή» Το έγγραφο Μαρμα΄ρων υπογράφουν και μαρτυρούν οι: Νεόφυτος
ιερομόναχος Τζάρουχας, ο Ιωάννης Χαρχαντήλης. Νοτάριος ο Παντολέ(ων) ο
μηνιάτ(Ης).
–Τσαχπίνης: Επώνυμο από το τουρκικό çapkın,
με σημασίες «άτακτος, ζωηρός, πονηρός, κατεργάρης» και «ερωτιάρης». Στην Πάρο η
οικογενειακή παράδοση τοποθετεί τον γενάρχη του παριανού κλάδου στα
Καπεδιανά Ρεθύμνου, από όπου μετοίκησε στη Νάουσα. Η οικογένεια
είναι γνωστή στη Νάουσα και από το 1972, όταν αναφέρεται ο Γεώργιος
Τσαχπίνης, αστυνομικός Πάρου.
–1972. Ο Γεώργιος Τσαχπίνης
καταγράφεται ως αστυνομικός στην Πάρο. Με τη σύζυγό του, καταγόμενη από τη
Νάξο και από την οικογένεια Δρίλη, απέκτησαν τον Παναγιώτη, τον Γιάννη,
τον Νεκτάριο και τον Μάρο Τσαχπίνη. Οι τέσσερις γιοι δραστηριοποιήθηκαν
επαγγελματικά στον χώρο της εστίασης, κυρίως στη Νάουσα και στον Αμπελά,
συνεχίζοντας τη νεότερη παρουσία της οικογένειας στην Πάρο.
–Τσεσμελής:
Πατριδωνυμικό επώνυμο, από το Τσεσμέ (Çeşme) της Μικράς Ασίας, δηλαδή «ο
καταγόμενος από το Τσεσμέ». Η ετυμολογία συνδέεται με το τουρκικό Çeşmeli,
«του Τσεσμέ». Στην Πάρο καταγράφεται τουλάχιστον από το 1902, όταν ο Κωνσταντίνος
Τσεσμελής, 33 ετών, ναυτικός και Παριανός, κάτοικος Πάρου, παντρεύεται στην
Ερμούπολη.
–1902. Στις 27 Ιουλίου 1902 ο 33χρονος
ναυτικός από την Πάρο Κωνσταντίνος Τσεσμελής του Δημητρίου και της Καλλίτσας
Καζή [κάτοικοι Πάρου], παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη από την Σύρο
Ευαγγελία Αργυρού, του Μάρκου και της Καλλίτσας.
–Τσετσεκλής:
Η ετυμολογία του επωνύμου δεν έχει μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί με ασφάλεια. Η
παλαιότερη γνωστή παριανή μαρτυρία είναι του 1891, όταν ο Γεώργιος
Λουκάς Τσετσεκλής, γεννημένος περίπου το 1815, καταγράφεται στα δημοτολόγια
της Ερμούπολης ως 76χρονος έμπορος, έγγαμος και καταγόμενος από την Πάρο.
Μεταγενέστερη αρχειακή έρευνα τον καταγράφει ως οινοπώλη και σημειώνει
τη μεταδημότευσή του στην Ερμούπολη το 1897.
–1891. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι
εγγεγραμμένος ο παριανός 76 ετών έμπορος Γεώργιος Λουκά Τσετσεκλής έγγαμος.
Έδωσε όρκο στις 22 Ιανουαρίου
1891.
–Τσιγκινάρης: Ο παριανός κλάδος αναφέρεται ως συριανής
καταγωγής, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει εντοπιστεί ανεξάρτητο συριανό
τεκμήριο που να προσδιορίζει τον πρόγονο ή τον χρόνο της μετακίνησης στην Πάρο.
Η πρώτη γνωστή παριανή μαρτυρία είναι του 1896, όταν γεννιέται ο Γεώργιος
Τσιγκινάρης του Ευάγγελου, κρεοπώλης στην Παροικιά, ο οποίος καταγράφεται
και στον εκλογικό κατάλογο του 1946. Η οικογένεια συνεχίζεται στην Παροικιά με
τον Ανάργυρο Τσιγκινάρη και νεότερη επαγγελματική δραστηριότητα στις μεταφορές.
–1896. Το 1896
γεννιέται ο Τσιγκινάρης Γεώργιος του Ευάγγελου κρεοπώλης κάτοικος Παροικιάς.
–1946. Στον εκλογικό
κατάλογο Παροικιάς του 1946 είναι εγγεγραμμένος ο Τσιγκινάρης Γεώργιος του
Ευάγγελου κρεοπώλης κάτοικος Παροικιάς.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Τσιγκινάρη Μαρία, όνομα συζύγου
Γεώργιος όνομα πατρός Ιωάννης Κοντός.
–1958. Σε μαθητική
φωτογράφηση της ΣΤ’ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Παροικίας εικονίζεται ο
μαθητής Ανάργυρος Τσιγκινάρης.
–1990. Μεταφορική
Εταιρία Πάρου το 1990 του Τσιγκινάρη
Ανάργυρου κάτοικος Παροικιάς.
–Τσίγκινης: Επαγγελματικό επώνυμο, πιθανότατα συνδεόμενο με
επάγγελμα ή τεχνική που σχετιζόταν με τον τσίγκο. Ο παριανός κλάδος
αναφέρεται ως συριανής καταγωγής. Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή
μαρτυρία είναι του 1896, όταν ο Γεώργιος Ευάγγελου Τσίγκινης, από
τη Σύρο, καταγράφεται ως συνδεόμενος με τον παριανό κλάδο.
–1896. Ο Γεώργιος Ευάγγελου Τσίγκινης
από την Σύρο μαρτυρείται το 1896.
–Τσίγκος: Στην Αντίπαρο
καταγράφεται τουλάχιστον από το 1927, όταν γεννιέται ο Εμμανουήλ
Τσίγκος του Στυλιανού, ναυτικός και κάτοικος Αντιπάρου. Το 1950
καταγράφεται επίσης η Αγαπία Τσίγκου, σύζυγος του Στυλιανού Τσίγκου και
θυγατέρα του Ν. Φαρούπου, στον εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου.
–1927. Το 1927 γεννιέται ο Τσίγκος
Εμμανουήλ του Στυλιανού ναυτικός κάτοικος Αντιπάρου.
–1950. Σε εκλογικό
κατάλογο Αντιπάρου στις 11 Ιανουαρίου 1950 υπάρχει εγγεγραμμένη η Τσίγκου
Αγαπία, όνομα συζύγου Στυλιανός Τσίγκος, όνομα πατρός Ν. Φαρούπος.
–Τσιγώνιας ή Τζιγώνιας ή Ισιγώνης ή Ισηγόνης: Η οικογένεια Τσιγώνια
είναι μία από τις παλαιές οικογένειες της Πάρου με μακρά και συνεχόμενη
παρουσία, ιδιαίτερα στην περιοχή του Κεφάλου και του Τσιπίδου (σημερινή
Μάρπησσα). Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή καταγραφή του επωνύμου στην
Πάρο χρονολογείται στις 9 Ιανουαρίου 1669. Σε έγγραφο του Τσιπίδου
αναφέρεται η Μαρία Φραντζέσκου Ιωάννου Τζιγώνια, η οποία αφιερώνει κτήμα
στη μονή του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου.
Το 1725 ο Γεώργιος
Στεφανή Τζιγώνιας εμφανίζεται ως εκτιμητής μοναστηριακού χωραφιού στη θέση
Ξεχωριανή, ενώ το 1738 ο παπάς Αντώνης Τζιγόνιας υπογράφει ως εκπρόσωπος
του κοινού του Τσιπίδου μαρτυρία υπέρ του ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα. Το 1746
ο Μαθιός Τσιγώνιας αγοράζει τρία χωράφια, το 1751 ο Αντώνιος Τζιγώνιας
αναφέρεται ως επίτροπος του Τσιπίδου και το 1757 η Άννα Ιωάννου Τσιγώνια
εμφανίζεται σε προικοσύμφωνο. Η οικογένεια συμμετέχει έτσι όχι μόνο στην
αγροτική ζωή αλλά και στη διοίκηση και στις κοινότητες του χωριού.
Κατά τον 18ο και τις αρχές του
19ου αιώνα οι καταγραφές πληθαίνουν. Το 1797, σε προικοσύμφωνο του
Τσιπίδου, ο Μιχαήλ Καρυστινός δίνει την κόρη του Παράδεισα ως σύζυγο στον Μιχαήλ
Τσιγώνια, γιο της Μαρίας Γεωργίου Τσιγώνια. Από αυτή την οικογένεια
προήλθαν αργότερα οι εκπαιδευτικοί της Σμύρνης που χρησιμοποίησαν το επώνυμο Ισηγόνης.
Στις αρχές του 19ου αιώνα οι
Τσιγώνια εμφανίζονται πλέον σε πολλές και διαφορετικές δημόσιες πράξεις. Ο
Γεώργιος Μιχαήλ Τσιγώνιας, γεννημένος το 1800, ήταν δάσκαλος στον
Τσίπιδο. Ο Μιχαήλ Τσιγώνιας εμφανίζεται από το 1801 σε έγγραφα ως μάρτυρας
και αργότερα ως σημαντικό πρόσωπο της κοινότητας. Το 1820 συμμετείχε,
μαζί με τον Ιωάννη Κορτιάνο, ως απεσταλμένος της κοινότητας Πάρου στην
Κωνσταντινούπολη για ζητήματα των σουλτανικών προσόδων του νησιού. Το 1821
αναφέρεται ως αγωνιστής, ενώ το 1822 εμφανίζεται στα έγγραφα των
Παριανών και ως κάτοικος Μαρμάρων.
Η κοινωνική θέση του Μιχαήλ
Τσιγώνια ενισχύεται κατά την επόμενη δεκαετία. Το 1826 υπογράφει ως
έφορος του Τσιπίδου, το 1829 εμφανίζεται ως δημόσιος νοτάριος του
Τσιπίδου και από το 1830 έως το 1833 αναφέρεται ως δημόσιος νοτάριος,
γραμματέας της κοινότητας και υπαστυνόμος των χωριών του Κεφάλου. Το 1831
αναφέρεται επίσης ως μνήμων στο συμβολαιογραφικό σύστημα της εποχής.
Από τον Τσιγώνια στον
Ισηγόνη
Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία
της οικογένειας κατέχει ο Αντώνιος Μιχαήλ Τσιγώνιας (1812–1894).
Γεννήθηκε στην Πάρο, γιος του Μιχαήλ Τσιγώνια και της Παράδεισας Καρυστινού.
Όταν έφυγε για σπουδές στη Σύρο, εξακολουθούσε να φέρει το επώνυμο Τσιγώνιας.
Αυτό επιβεβαιώνεται από το διαβατήριό του, που εκδόθηκε στο Ναύπλιο τον Μάιο
του 1831. Η αλλαγή σε Ισηγόνης έγινε μετά την εγκατάστασή του στη
Σμύρνη.
Στη Σμύρνη ο Αντώνιος Ισηγόνης
εξελίχθηκε σε σημαντικό εκπαιδευτικό της ελληνικής κοινότητας. Το 1851
ίδρυσε το Ελληνικόν Παιδαγωγείον Σμύρνης, το οποίο ανέλαβε αργότερα να
διευθύνει. Ασχολήθηκε ενεργά με την εκπαίδευση και τα γράμματα και το 1880
τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος. Πέθανε στη Σμύρνη το
1894.
Παράλληλα, μέλη της ίδιας
οικογένειας στην Πάρο εξακολούθησαν να χρησιμοποιούν το Τσιγώνιας. Στα
δημοτολόγια της Μάρπησσας του 1903 υπάρχουν μάλιστα περιπτώσεις όπου
εμφανίζεται παράλληλα η μορφή Τσιγώνιας–Ισιγώνιας, γεγονός που δείχνει
ότι οι δύο μορφές συνυπήρχαν.
Η προέλευση του επωνύμου
Η ετυμολογία του Τσιγώνια
θεωρείται από την παριανή ονοματολογική παράδοση συνδεδεμένη με το ιταλικό cicogna,
δηλαδή «πελαργός», και εντάσσεται στα δυτικής, κυρίως ιταλικής ή βενετικής
προέλευσης επώνυμα της Πάρου. Αυτό είναι συμβατό με το ιστορικό περιβάλλον της
Πάρου και την παρουσία δυτικών οικογενειών στο νησί κατά τους αιώνες της
Λατινικής και Βενετικής κυριαρχίας.
Υπάρχει μάλιστα ένα ιδιαίτερα
ενδιαφέρον παράλληλο τεκμήριο. Ο Ιταλός λόγιος Εμανουέλε Αντόνιο Cicogna
αναφέρει ότι κλάδος της οικογένειας Cicogna είχε εγκατασταθεί επί γενεές
στην Κρήτη, όπου αποκαλούνταν Ziguni. Μετά την απώλεια της Κρήτης το
1669, ο κλάδος αυτός μετακινήθηκε στη Μορέα και αργότερα στη Βενετία. Η
μαρτυρία αυτή αποδεικνύει ότι η μετάβαση των μορφών Cicogna → Ziguni
υπήρξε πράγματι ιστορικό φαινόμενο στον ελληνικό χώρο.
Ωστόσο, δεν έχει μέχρι
σήμερα βρεθεί γενεαλογικό τεκμήριο που να συνδέει απευθείας τους Τσιγώνια της
Πάρου με τον συγκεκριμένο οίκο Cicogna της Βενετίας ή με τον κλάδο Ziguni της
Κρήτης. Επομένως η σχέση αυτή πρέπει να παραμείνει ως σοβαρή ετυμολογική
και ιστορική υπόθεση και όχι ως αποδεδειγμένη καταγωγή.
Η συνέχεια στη Μάρπησσα
Κατά τον 19ο αιώνα η
οικογένεια είχε πλέον ισχυρή παρουσία στη Μάρπησσα. Το 1843 και 1844
καταγράφονται Τσιγώνια στους εκλογικούς καταλόγους, ενώ στον κατάλογο του 1847
εμφανίζονται τουλάχιστον εννέα άνδρες του επωνύμου, μεταξύ τους γεωργοί,
κτηματίες, υπηρέτης και ο δάσκαλος Γεώργιος Μ. Τσιγώνιας. Το 1846 ο
Αντώνιος Τσιγώνιας συγκαταλέγεται στους 48 κατοίκους της Μάρπησσας που
υπογράφουν πιστοποιητικό για τη συμμετοχή του Γεωργίου Φωκιανού στον Αγώνα του
1821.
Η πολυάριθμη παρουσία της
οικογένειας συνεχίζεται στα δημοτολόγια του τέλους του 19ου αιώνα.
Καταγράφονται δεκάδες Τσιγώνια διαφορετικών κλάδων και πατρωνύμων, ενώ το 1891,
1892 και 1899 εμφανίζονται και οι παράλληλες μορφές Τσιγώνια–Ισιγώνια.
Η εικόνα αυτή δείχνει ότι το επώνυμο δεν ήταν ένας μεμονωμένος κλάδος αλλά
μεγάλη οικογένεια εγκατεστημένη επί πολλές γενιές στη Μάρπησσα.
Η παρουσία της οικογένειας
συνεχίζεται και στον 20ό αιώνα. Τα ονόματα Τσιγώνια περιλαμβάνονται στο Ηρώο
της Μάρπησσας για τους πεσόντες των πολέμων 1912–1922, ενώ στον εκλογικό
κατάλογο του 1950 καταγράφονται περισσότεροι από είκοσι άνδρες του επωνύμου. Το
1951 ο Αντώνιος Ν. Τσιγώνιας εξελέγη κοινοτικός σύμβουλος Μάρπησσας με
182 ψήφους. Το επώνυμο εξακολουθεί να είναι ζωντανό στην Πάρο μέχρι σήμερα.
Πηγές – συνοπτικά
·
ΓΑΚ, Μοναστηριακός Φάκελος 595 – το
έγγραφο του Τσιπίδου της 9.1.1669, η αρχαιότερη γνωστή καταγραφή.
·
ΓΑΚ, Συλλογή εγγράφων Ι. Μονής Αγίου Αντωνίου
Μάρπησσας Πάρου, Κ8ζ, GRGSA-CA-COL027.225, έγγραφα 1500–1799.
·
«Παριανά ονόματα – επίθετα και οικόσημα»,
λήμμα Τσιγώνιας, με παραπομπές στα παριανά συμβόλαια, δημοτολόγια και κοινοτικά
έγγραφα.
·
Α. Ισηγόνης, «Το Ελληνικόν Παιδαγωγείον
Σμύρνης», Μικρασιατικά Χρονικά ΙΒ΄ (1965) και σχετική βιβλιογραφία.
·
Εκδόσεις Δωδώνη – Αντώνιος Μ. Ισηγόνης,
για τη διαδρομή Τσιγώνιας → Ισηγόνης και την εγκατάσταση στη Σμύρνη.
·
Emanuele Antonio Cicogna, βιογραφικό λεξικό
– για τον κλάδο Cicogna που στην Κρήτη αναφέρεται ως Ziguni.
–1669. Σε έγγραφο Τσιπίδου, 9
Ιανουαρίου 1669 «αφιέρωμα κτήματος εις την μονήν του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου
παρά της Μαρίας Φραντζέσκου Ιωάννου Τζιγώνια» (ΓΑΚ, Μοναστ. Φακ. 595).
–1725. Στις 2 Απριλίου 1725, σε πωλητήριο Τζιπίδου ο ιερομόναχος,
ηγούμενος της μονής του Αγίου Αντωνίου Μεσαρίτης Μελέτιος πωλεί ένα
μοναστηριακό χωράφι, στην τοποθεσία Ξεχωριανή, στον Δημήτρη Σιδεράκη καθώς το
εστιμάρισε ο Γεώργιος Στεφανή Τζιγώνιας.
–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως
συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για
αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα
κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο παπά Αντώνης Τζιγόνιας από το
κοινό του Τζιπίδου.
–1746. Ο ιερομόναχος της Αγίας Κυριακής Νικόδημος πωλεί στον Μαθιό
Τσιγώνια, Τζιπίδος 9 Μαρτίου 1746, τρία χωράφια.
–1751. Σε έγγραφο Πάρου του
1751 αναφέρεται ο Αντώνιος Τζιγώνιας ως επίτροπος Τζιπίδου.
–1757. Στο προικοσύμφωνο
Ελευθ. Τζιώτη και Άννας Ιωάν. Τσιγώνια (Τζιπίδος, 27 Ιαν. 1757 «στου Γαλανού το
Χωράφι εδικόν τζη σύμπλιον Αντώνης παπά-Γεδεού».
–1763. Πώληση ακινήτων. Τζιπίδος 1763,
Δεκεμβρίου 14. Ενώπιον του Ελευθερίου πρωτοπαπά και επιτρόπου Τζιπίδου, που
συνέταξε το έγγραφο, δηλώνεται ότι ο μαστρο Ιωάννης Αρμπουλάς τα πράγματά του
είχε πωλήσει στον μαστρο Μανογέλη Ανεραντζόπουλο, από τις Λεύκες, κάτοικος
Σμύρνης, για ρεάλια 100, σύμφωνα με το πωλητήριο έγγραφο που το έκαναν στην
Σμύρνη. Το έγγραφο το έστειλε ο Ανεραντζόπουλος στον αδερφό του Μαστρο
Κωνσταντή που ζούσε στην Πάρο, στον οποίο έδωσε και 100 ρεάλια η αδερφή του
Ιωάννη Αρμπουλά. Το έγγραφο υπογράφουν ο σακελλάριος Κεφάλου ο πρωτοπαπάς
Ελευθέριος Τζιώτης, και ο επίτροπος Τσιπίδου, ο Γεώργιος Χαβιανός και ο
Αντώνιος Τζιγώνιας.
–1784. Συμφωνητικό ιερέως Ελευθερίου Τζιώτη και κουνιάδας του για τα
σπίτια. Τζιπίδος, 26 Αυγούστου 1784. «Με
το να εζητά η κερα Μαρία γυνή Γεώργη Ληπράντου από τον παπα κύρ Ελευθέριον
δούλεψες οπού είχε καμωμένες…» ανταλλάσει ένα αμπέλι με το σπίτι του Δραγάζη
σην Μάρπησσα. «ήλθεν εις τον εκλαμπρότατον άρχοντα αυθέντη Δημητράκην Μαυρογένη
και εζητά τον κόπον της όθεν ευρήκεν
έβλογον ο άρχοντας με τους ευρισκομένους…». Δημητράκης Μαυρογένης υποβεβαιώ,
Ιωάννης Μονόπατος και επίτροπος μαρτυρώ, Δημήτριος Γαβαλάς μάρτις, Αντώνης Τζιγώνιας
μάρτης.
–1785. Στις 7 Σεπτεμβρίου 1785 ο ιερέας Μαργαρίτης Μιχαήλ συντάσσει και
υπογράφει πωλητήριο χωραφιού στον Τζιπίδου. «Ενώπιον των μαρτύρων Αντώνη
Τζιγώνια, Πετράκη Καντιώτου, Γεωργίου Σκορδίλη και του ιερέως Μιχαήλ Μαργαρίτη,
ο οποίος συνέταξε το έγγραφο, το κερά Μαρουσάκι γυνή ποτέ Δημητράκη Ρούσου
πωλεί στον ανιψιό της χωρεπίσκοπο Άγουρο ένα κομμάτι χωράφι τοποθεμένο εις τα
Φυρόγια, σύνορον Ερινάκι Ιωαννάκη Μαυρουδή θυγάτηρ για 30 γρόσια». Εκτιμητής
του κτήματος ήταν ο Γεώργιος Μαούνης.
–1797. Ο Μιχαήλ Καρυστινός έδωσε την κόρη του Παραδείσα ως σύζυγο στον γιό
της Μαρίας Γεωργίου Τσιγώνια Μιχαήλ (προικοσύμφωνο Τσιπίδου, 23 Αυγούστου
1797). Οι απόγονοι του ζεύγους είχαν διαπρέψει ως εκπαιδευτικοί και επιστήμονες
στη Σμύρνη με το επώνυμο Ισιγώνης. «Προικοσύμφωνο Μιχαήλ Τσιγώνια και
Παραδείσας Καρυστινού» «Ο Μιχ. Καρυστινός δίδει στην αδελφή του Παραδείσα διά
χάριν προικός την εικόνα του Χριστού και της Θεοτόκου… Και η κερά Μαρία δίδει
του γιού της Μιχαήλ την εικόνα των Βαϊοφόρων και τον Άγιο Βλάσιον».
(Μικρασιατικά Χρονικά ΙΒ 1965, 107-108).
–1800. Γεώργιος Μιχ. Τσιγώνιας
(1800-1886) διδάσκαλος στον Τσιπίδο και αδερφός του Ιωάννη Μιχ. Ισηγόνη,
διδάσκαλου στη Σμύρνη.
–1801. Μιχαήλ Τσιγώνιας. Πατέρας του μεγάλου παιδαγωγού της Σμύρνης Αντωνίου
Μιχ. Τσιγώνια (Ισηγόνη) [1812-1894]. Γνωστός ως συντράκτης εγγράφων από το
1801, ως μάρτυς σε έγγραφο.
–1804. Το 1804 γεννιέται ο
Ισιγόνης Γεώργιος. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.
–1806. Κατάλογος κινητής και
ακίνητης περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 15 Σεπτ. 1806. Έτερον χωράφι ψαρόγα
εις το Κιόνι σύμπλεον Ιωάννης Τζιγώνιας.
–1808. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Γεωργίου Τσιγώνιας (γεν.
1808), ετών 95, άνευ, χήρος.
–1812. Παριανός Παιδαγωγός της
Σμύρνης και ιδρυτής του Παιδαγωγείου Σμύρνης Αντώνης Μιχ. Τσιγώνιας (Ισηγόνης)
[1812-1894].
–1816. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1816 Νικόλαος Σκορδίλης,
προύχοντας Δραγουλά. Συνυπογράφει με άλλους προεστούς και των άλλων χωριών της
Πάρου τη σετέντζα που αφορά στη Μονή του Αγίου Μηνά. Από τον Τσιπίδο υπογράφουν
οι Μιχαήλ Τσιγώνιας, Νικόλαος Τζιώτης και Εμμανουήλ Μονόπατος και από τα
Μάρμαρα οι Αλέξανδρος Μπαρότζης και Εμμανουήλ Άγουρος, ο οικονόμος Κεφάλου και
ένας Βλάσης Πλαζές (?).
–1818. Κατάλογος της ακίνητης
περιουσίας της Παναγίας Ξεχωριανής 16 Απρ. 1818, έτερον χωράφι Απάνω Ανιγούρα
πλησίον Μιχάλης Τζιγώνιας.
–1820. Προικοσύμφωνο Γεωργίου Τζαντουλή. Κηπίδος 1820, Ιανουαρίου
30. Ενώπιον του ιερέως Εμμανουήλ Μονόπατου, που συνέταξε το έγγραφο και
μαρτυρεί, μαρτυρούντων του Ιωάννη Βαλσαμή και του Κωνσταντίνου Τζιγώνια, η
Μαρία, σύζυγος του Δημητρίου Πούλιου, προικίζει τη θυγατέρα της Θεοφύλακτη, η
οποία παίρνοι ως σύζυγο τον Γεώργιο Τζαντουλή, γιο του μακαριστού ιερέως του
Τζιπίδου Γεωργίου Τζαντουλή. Στο προικοσύμφωνο αυτό μνυμονεύονται και οι
σύμβιοι σε χωράφια, Δημήτριος Άγουρος, Ιωάννης Λιονταράκης, παπα Φραντζέσκος
Μαργαρίτης, Νικόλαος Πούλιος, Αννέζα γυνή ποτέ Δημητρίου Μαυρίκου, Ιωάννης
Βαλσαμής, παπα Εμμανουήλ Μονόπατος, Σπυρίδων Παπαδόπουλος, Μανώλης Κονταράτος,
Αντώνιος Καντιώτης και Μανόλης Μελέχας. Πηγή Παριανά 158.
–1820? Γεννιέται στον Τσιπίδο ο Ιωάννης Μιχ.
Τσιγώνιας (αγότερα Ισηγόνης), αδελφός του μεγάλου παιδαγωγού της Σμύρνης
Αντωνίου Μιχ. Ισηγόνη και του διδάσκαλου στον Τσιπίδο Γεωργίου Μιχ. Τσιγώνια
(1800-1886). Ο Ιωάννης Ισηγόνης, καθηγητής φιλολογίας στη Σχολή του αδελφού του
στη Σμύρνη, ήταν απόφοιτος της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης. Διακρίθηκε και ως
ποιητής.
–1820. Λογαριασμός των
Απεσταλμένων της Κωνσταντινούπολης το 1821 έτος, υπόμεν το μέρος της κοινοτήτος
Πάρου ο Μιχαήλ Τσιγώνιας, από δε το μέρος του ποτέ Πέτρου Μάτσα Μαυρογένους,
ενοικιάζου των Σουλτανικών προσόδων και πολιτικών δικαιωμάτων της Νήσου μας, ως
το συμφωνητικόν, αυτού του Ενοικιου του και Κοινότητος Γεγραμμένον τη 3:
Δεκεμβρίου 1820 και καταχωρημένον εις τον Κώδηκα της κοινότητος, τον Ιωάννη
Κορτιάνον, οίτινες απεσταλμένοι Τσιγώνιας και Κορτιάνος εξάλθησαν εξή να
αγοράσουν αυτάς τας προσόδους, ετεί λογαριασμόν του ρηθατος; Ενοικιαζου.
–1821. Παριανός αγωνιστής του
1821 ο Μιχαήλ Τζιγώνιας.
–1822. Σε έγγραφο των Παριανών στους Υδραίους στις 13 Απριλίου 1822
αναφέρεται ο Μιχαήλ Τζιγόνιας κάτοικος Μαρμάρων.
–1822. Στις 24 Νοεμβρίου 1822 γράμμα του
Πέτρου Μάτζα Μαυρογένη και των δημογερόντων του Τζιπίδου Τσιγώνια Μιχαήλ και
Νικολάου Πούλιου.
–1822. Σε αντίγραφο Κριτηρίου Πάρου της
18 Δεκεμβρίου 1822 αναφέρεται ο Μιχαήλ Τζιγώνιας.
–1826. Υπογράφων ως έφορος
Τσιπίδου στις 29 Δεκεμβρίου 1826 ο Μιχαήλ Τσιγώνιας.
–1829. Σε πωλητήριο έγραφο του Τσιπίδου (8 Απριλίου 1829) υπάρχει η
σφραγίδα σε σχήμα οβάλ της Νοταρίας Τσιπίδου. Στο κέντρο εικονίζεται όρθια η
Αθηνά με το δόρυ της. Και κυκλικά η επιγραφή ΝΟΤΑΡΙΑ ΚΙΠΗΔΟΥ. Το έγγραφο
συνέταξε και το υπογράφει ο δημόσιος νοτάριος Κηπίδου Μιχαήλ Κηγόνιας
–1829. Σε έγγραφο της Εκατονταπυλιανής «Εν Παροικία της Πάρου» την 19
Μαΐου 1829 αναφέρονται οι εκλογείς της επαρχίας Πάρου και Αντιπάρου: Αθανάσιος
Μαύρος, Μ.Μ. Μαυρογένης, Δημήτριος Καλαβρός, Νικ. Μαλατέστας, Ιω. Μεταξάς, Θ.
Ρικιέρης, Ιάκωβως Λουκής, Ν. Μωραΐτης, Μιχαήλ Τζιγώνιας, Ιω. Βαλσαμής,
Ευστράτιος Στάμενας, Ζέπος Δελαγραμμάτης, Ν. Κονταράτος, Ν. Ρούσσος, Γεώργιος
…, Τζανής Μάτζας, Δαμιανός Μπιάζης, Γεώργιος Βιτζαράς.
–1830. Από το 1830 ως το 1833 αναφέρεται ο πρόκριτος Τζιπίδου Τσιγώνιας
Μιχαήλ ως Δημόσιος Νοτάριος Τσιπίδου (συμβολαιογράφος, γραμματέας της
κοινότητας) αλλά και υπαστυνόμος των χωριών Κεφάλου σε έγγραφο Τσιπίδου στις 6
Σεπτεμβρίου 1830..
–1830. Αλεκ Ισιγώνης, ο
σχεδιαστής του Mini Austin Morris
γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1906, ο παππούς του είχε φύγει από την Πάρο το 1830 για να εργαστεί στη Σμύρνη για
την αγγλική εταιρία Σιδηροδρόμων. Εκεί πείρε την βρετανική υπηκοότητα.
–1831. Στις 6 Ιουνίου 1831.
Ιδρύεται Μνημονία στην Αντίπαρο με πρώτο μνήμονα τον Δαμιανό Βιάζη. Η Μνημονία
ήταν το συμβολαιογραφείο επί Καποδίστρια, και μνήμονες αναφέρονται στην
Παροικιά ο Δημήτριος Καλαβρός και στον Τσιπίδο ο Μιχαήλ Τσιγώνιας (έγγραφο 27
Οκτωβρίου 1831).
–1833. Στις 5 Ιουνίου 1833 αναφέρεται σε επιστολή του προύχοντα Τζιπίδου
Μιχαήλ Τσιγώνια και ιερέα Εμμανουήλ Μονόπατου οικονόμου Κεφάλου «φανερώνω ότι ο
πανοσιολογιώτατος ιερομόναχος κυρ Ιωάσαφ Θεολογίτης στο χωρίον Κηπήδου της
Πάρου…»
–1833.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Άγγελος Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1833), ετών 70, γεωργός, έγγαμος.
–1838.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Στασώ? Άγγελου Τσιγώνια (γεν. 1838), ετών 65, οικιακά, έγγαμος.
–1843.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Αντώνιος Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1843), ετών 60, σανδαλοποιός, έγγαμος.
–1843. Σε εκλογικό κατάλογο του 1843, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας
Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Τσιγώνιας και ο Τσιγώνιας Αντώνιος.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο Δήμου Μάρπησσας
του 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Τσιγώνιας, ο Αντώνιος Τσιγώνιας ο
Νικόλαος Γ, Τσιγώνιας 35 ετών γεωργός.
–1846. Ο Μαρπησσαίος Γεώργιος
Φωκιανός έλαβε μέρος στην Ελληνική Επανάσταση και αγωνίστηκε υπό τις οδηγίες
του Παριανού Δημητρίου Σάλλα «κατά το 1826 εις την κατά του Ιμβραήμ πολιορκίαν
Τριπολιτσάς (…) και διέμεινεν εκεί μέχρι της πτώσεως της» κατά μαρτυρία των
δημοτών και κατοίκων του Δήμου Μαρπήσσης, σε έγγραφο τους («εν Μαρπίσση την 16
Μαΐου 1846»). Ακολούθως διέμεινε στα Βέρβαινα και τέλος στο Ναύπλιο. Αρχηγός δε
των όπλων ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Το πιστοποιητικό το υπογράφουν 48
προύχοντες και κάτοικοι της Μάρπησσας, μεταξύ των οποίων οι: Άγουρος Ιωάννης,
Ιωάννης Ασωνίτης, Ελευθέριος Τζιώτης, Αναγνώστης Α. Βιτσαράς, Παναγ.
Νικηφοράκης, Αντώνιος Τζιγώνιας, Αρτέμιος Ευλογιάς, Ανδρέας Αλιπράντης, Νικ.
Βατιμπέλας, Νικόλαος Πούλιος, Γουλιέλμος Καντιώτης, Μακάριος Στάμενας. Το
επικυρώνει δε καθώς και τις υπογραφές, ο δήμαρχος Μάρπησσας Γεώργιος Σιμ.
Δελαγραμμάτης («εν Μαρπίσση την 20 Μαΐου 1846»).
–1846. Πιστοποιητικό που συνέταξαν οι
κάτοικοι του Δήμου Μαρπήσσης για να βεβαιώσουν τη συμμετοχή του συγχωριανού
τους Γεωργίου Φωκιανού στον αγώνα του 1821 όπου το 1826 χρημάτισε κατά του
Ιμπραΐμ στην πολιορκία της Τριπολιτσάς υπο τις οδηγίες του Δημητρίου Σάλα. Ένας
από τους υπογράφοντες συγχωριανούς του στις 20 Μαΐου 1846 στην Μάρπησσα ήταν
και ο Τσιγώνιας Αντώνιος.
–1847. Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 48χρονος
γεωργός Εμμανουήλ Α. Τσιγώνιας, ο 40χρονος γεωργός Αντώνιος Γ. Τσιγώνιας, ο
38χρονος γεωργός Νικόλαος Τσιγώνιας, ο 31χρονος γεωργός Θωμάς Τσιγώνιας, ο
30χρονος γεωργός Νικόλαος Κ. Τσιγώνιας, ο 44χτονος διδάσκαλος Γεώργιος Μ.
Τσιγώνιας, ο 27χρονος υπηρέτης Ιωάννης Μ. Τσιγώνιας, ο 32χρονος κτηματίας
Αντώνιος Μ. Τσιγώνιας και ο 38χρονος γεωργός Αντώνιος Κ. Τσιγώνιας.
–1848.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Πέτρος Νικολάου Τσιγώνιας (γεν. 1848), ετών 55, γεωργός, έγγαμος.
–1848.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Κωνσταντίνος Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν. 1848), ετών 55, γεωργός, έγγαμος.
–1851. Γεννιέται στον Τσιπίδο
ο Αντώνιος Μιχαήλ Τσιγώνιας, ο μέλλων διαπρεπής παιδαγωγός της Σμύρνης και
ιδρυτής στην πόλη αυτή της Ιωνίας το 1851 δικού του Σχολείου με τίτλο:
Ελληνικόν Παιδαγωγείον Σμύρνης. Η τας γιός του προύχοντα, δημογέροντα και
δημόσιου Μνήμονα Μαρπήσσης Μιχαήλ Τσιγώνια. Όταν θα φθάσει στη Σμύρνη, την 1η
Μαΐου 1831, ο Αντώνιος Τσιγώνιας θα αλλάξει το επώνυμό του σε Ισηγόνης. Από
τους διαπρεπέστερους Παριανούς εκπαιδευτικούς του 19ου αιώνα.
Συνετέλεσε στη διάδοση των ελληνικών γραμμάτων και διέπρεψε ως συγγραφέας
πρωτοποριακών παιδαγωγικών βιβλίων και μελετών που δημοσιεύονταν στον
Μικρασιάτικο Τύπο (Αμάλθεια, Σμύρνη, Ιωνία, Ιωνική, Μέλισσα, κ.α.).
Το 1880 τιμήθηκε από το Κράτος
με τον Αργυρούς Σταυρόν του Σωτήρος. Με την σύζυγό του Αναστασία Μαυρομμάτη από
τη Νάξο, απέκτησε δώδεκα παιδιά που διακρίθηκαν ως επιστήμονες και συγγραφείς
στη Μικρά Ασία και στην Ελλάδα, καθώς και τα εγγόνια του, όπως ο Αντώνιος Μιχ.
Ισηγόνης (Σμύρνη 1898-Αθήνα ?), καθηγητής Μέσης Εκπαίδευσης, διευθυντής
Παιδαγωγικών Ακαδημιών και συγγραφέας περισπούδαστων έργων. Ο Αντώνιος Ισηγόνης
πέθανε στη Σμύρνη το 1894, σε ηλικία 82 ετών.
–1851. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Δημοσθένη Τσιγώνιας (γεν.
1851), ετών 52, έμπορος, έγγαμος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Άννα Αντωνίου Τσιγώνια (γεν. 1853), ετών 50, οικιακά, έγγαμος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Άννα Πέτρου Τσιγώνια (γεν. 1853), ετών 50, οικιακά, έγγαμος.
–1853.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Μαρούσα Κωνσταντίου Τσιγώνια (γεν. 1853), ετών 50, οικιακά, έγγαμος.
–1853. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Παναγιώτης Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν.
1853), ετών 50, ναυτικός, έγγαμος.
–1855. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική συζ. Παναγιώτη Τσιγώνια (γεν.
1855), ετών 48, οικιακά, έγγαμος.
–1856. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρία Νικολάου Τσιγώνια (γεν. 1856),
ετών 47, οικιακά, έγγαμος.
–1858.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Εμμανουήλ Ευάγγελου? Τσιγώνιας (γεν. 1858), ετών 45, γεωργός, έγγαμος.
–1858. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Γεωργίου Τσιγώνιας (γεν.
1858), ετών 45, υδραυλικός, έγγαμος.
–1862. Απόφαση αριθ,1, της 31ης
Ιανουαρίου του 1862 του Δημοτικού Συμβουλίου Μάρπησσας. «Εγκρίνει επ’ ονόματι
του τελευταίου πλειοδότου Ν. Εμμ. Αρκά του Δημοτικού επί του ελαίου φόρου δια
δραχμάς εβδομήκοντα. Η παρούσα κοινοποιηθήσεται όπου δέον εν τω Δημοκαταστήματι
την 31 Ιανουαρίου 1862. Το Δημ. Συμβούλιο ο Πρόδρος Γεώργιος Χ. Χανιώτης, Κ.
Αρκάς, Β. Χανιώτης, Ιωάννης Ν. Κονταράτος, Πέτρος Πυργής, Εμμ. Μ. Βαλσαμής,
Εμμ. Ν. Αρκάς, Γεώργιος Εμ. Δελαγραμμάτης.
Απόφαση αρ. 2. «Παρατηρήσαν
ότι τα καταλληλότερα δια την θέσιν ταύτην πρόσωπα, δια μεν το Σχολείον της
Πρωτευούσης εισίν οι Κ.Ν.Μ. Ρούσσος, Γ.Α. Περάκης, Ιωάννης Νερούσσος και ο
ιερεύς Κ. Χανιώτης.
–1863.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Αικατερίνη Εμμανουήλ Τσιγώνια (γεν. 1863), ετών 40, οικιακά, έγγαμος.
–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρία Ιωάννη Τσιγώνια (γεν. 1863), ετών
40, οικιακά, έγγαμη.
–1863.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Κωνσταντίνος Γεωργίου Τσιγώνιας (γεν. 1863), ετών 40, εργάτης, άγαμος.
–1871.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Κωνσταντίνος Θωμάς Τσιγώνιας (γεν. 1871), ετών 32, γεωργός, έγγαμος.
–1873.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Μαρουσώ Κωνσταντίνου Τσιγώνια (γεν. 1873), ετών 30, οικιακά, έγγαμος.
–1875.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Εμμανουήλ Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν. 1875), ετών 28, ναυτικός, άγαμος.
–1875. Σε εκλογικό κατάλογο
του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο
Ισιγώνης Σπύρος του Γεωργίου 30 ετών τεχνίτης.
–1876. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Κωνσταντίνου Τσιγώνιας (γεν.
1876), κάτοικος Σερίφου, εργάτης, ετών
27, έγγαμος.
–1876.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Μιλτιάδης Γεωργίου Τσιγώνιας (γεν. 1876), ετών 27, υπηρέτης, άγαμος.
–1877. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Αγγελή Τσιγώνιας (γεν. 1877),
ετών 26, γεωργός, έγγαμος.
–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Κανδιώ Αντωνίου Τσιγώνια (γεν. 1878),
κάτοικος Σερίφου, οικιακά, ετών 25,
έγγαμος.
–1878.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Μαργέτα Αντωνίου Τσιγώνια (γεν. 1878), ετών 25, οικιακά, άγαμος.
–1881.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Ιωάννης Κωνσταντίου Τσιγώνιας (γεν. 1881), ετών 22, υπηρέτης, άγαμος.
–1881. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Βασίλιος Παναγιώτη Τσιγώνιας (γεν.
1881), ετών 22, ναυτικός, άγαμος.
–1882.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Νικήτας Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν. 1882), ετών 21, εργάτης, άγαμος.
–1883. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Κυριακή Νικολάου Τσιγώνια (γεν. 1883),
ετών 20, οικιακά, έγγαμος.
–1883.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Εμμανουήλ Νικολάου Τσιγώνιας (γεν. 1883), ετών 20, γεωργός, άγαμος.
–1883.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Φλώρα Πέτρου Τσιγώνια (γεν. 1883), ετών 20, υπηρέτρια, άγαμος.
–1884.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Ευάγγελος Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1884), ετών 19, γεωργός, άγαμος.
–1884.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Γεώργιος Πέτρου Τσιγώνιας (γεν. 1884), ετών 19, γεωργός, άγαμος.
–1885. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αντώνιος Παναγιώτη Τσιγώνιας (γεν.
1885), ετών 18, ναυτικός, άγαμος.
–1885. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαριγώ Ιωάννη Τσιγώνια (γεν. 1885),
ετών 18, οικιακά, άγγαμος.
–1885.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Καλλίτσα Εμμανουήλ Τσιγώνια (γεν. 1885), ετών 18, οικιακά, άγαμος.
–1886.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Γεώργιος Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν. 1886), ετών 17, σανδαλοποιός, άγαμος.
–1886. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Σταματέλα? Παναγιώτη Τσιγώνια (γεν.
1886), ετών 17, οικιακά, άγαμος.
–1886.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Αικατερίνη Νικολάου Τσιγώνια (γεν. 1886), ετών 17, οικιακά, άγαμος.
–1887. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρουσώ Παναγιώτη Τσιγώνια (γεν. 1887),
ετών 15, οικιακά, άγαμος.
–1888.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Κυριακή Νικολάου Τσιγώνια (γεν. 1888), ετών 15, οικιακά, άγαμος.
–1889. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αθανάσιος Ιωάννη Τσιγώνιας (γεν.
1889), ετών 14, εργάτης, άγαμος.
–1889.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Λεωνίδας Αντωνίου Τσιγώνιας (γεν. 1889), ετών 14, μαραγκός, άγαμος.
–1890. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Παναγιώτη Τσιγώνιας (γεν.
1890), ετών 13, μαθητή, άγαμος.
–1890.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Θωμάς Κωνσταντίνου Τσιγώνιας (γεν. 1890), ετών 13, άνευ, άγαμος.
–1891. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ελένη Νικολάου Τσιγώνια Ισιγώνια (γεν.
1891), ετών 12, οικιακά, άγαμος.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Θωμάς Νικολάου Τσιγώνιας (γεν. 1891), ετών 12, μαθητής, άγαμος.
–1891.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Κωνσταντίνος Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1891), ετών 12, γεωργός, άγαμος.
–1892. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ειρήνη Νικολάου Τσιγώνια Ισιγώνια (γεν.
1892), ετών 11, οικιακά, άγαμος.
–1893. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αικατερίνα Παναγιώτη Τσιγώνια (γεν.
1893), ετών 10, ανευ, άγαμος.
–1893.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Βασιλική Κωνσταντίου Τσιγώνια (γεν. 1893), ετών 10, άνευ, άγαμος.
–1895. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αννέζα Ιωάννη Τσιγώνιας (γεν. 1895),
ετών 8, μαθήτρια, άγαμος.
–1895.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Νικολέτα Εμμανουήλ Τσιγώνια (γεν. 1895), ετών 8, άνευ, άγαμος.
–1895.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Σταυριανή Πέτρου Τσιγώνια (γεν. 1895), ετών 8, άνευ, άγαμος.
–1897. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Παναγιώτη Τσιγώνιας (γεν.
1897), ετών 6, μαθητή, άγαμος.
–1899.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμένος ο
Νικόλαος Κωνσταντίνου Τσιγώνιας (γεν. 1899), ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1899. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αλέξανδρος Νικολάου Τσιγώνιας
Ισιγώνιας (γεν. 1899), ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1899.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Ιωάννης Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1899), ετών 4, άνευ, άγαμος.
–1899. Το 1899 γεννιέται ο Τσιγώνιας Νικόλαος του Κωνσταντίνου
γεωπόνος.
–1900.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος
ο Χαρίλαος Εμμανουήλ Τσιγώνιας (γεν. 1900), ετών 3, άνευ, άγαμος.
–1901. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις
28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Αγγελής Νικολάου Τσιγώνιας (γεν.
1901), ετών 2 μηνών.
–1901.
Στο Δημοτολόγιο του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η
Μαρία Κωνσταντίνου Τσιγώνια (γεν. 1901), ετών 2, άνευ, άγαμος.
–1904. Στις 1 Απριλίου 1904 ο 27χρονος
γεωργός από την Πάρο Νικόλαος Μελανίτης του Ιάκωβου και της Αικατερίνης
Τσιγώνια [κάτοικοι Πάρου], παντρεύεται στην Ερμούπολη την 21χρονη από την Πάρο
Αικατερίνη Καλουδά, του Δημητρίου και της Ανεζώς Ρίτσου [κάτοικοι Σύρου].
–1912-1922. Ηρώο Μάρπησσας «Εν
έτει 1929 ο Σύνδεσμος Μαρπησσέων Πάρου. Τοις Ενδοξως εν Πολέμοις πεσούσι
1912-1922 Μαρπησσέοις Αρχιλοχιταις» ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ ΕΥΑΓ. ΕΜΜ., ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ ΗΛΙΑΣ Μ.,
ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ ΧΑΡ. ΕΜΜ. και ΤΣΙΓΩΝΙΑΣ ΗΛ. Γ.
–1922. Το 1922
γεννιέται ο γεωργός Τσιγώνιας Αυγουστής του Άγγελου. Στον εκλογικό κατάλογο του
Δήμου Μαρπήσσης στις 4 Φεβρουαρίου 1950 διαγράφεται ως αποβιώσαντας.
–1925. Το 1925
γεννιέται ο Τσιγώνιας Εμμανουήλ του Αθανασίου, εργάτης και ο Τσιγώνιας Χαρίλαος
του Κώστα μαθητής, κάτοικοι Δήμου Μαρπήσσης.
–1928. Το 1928
γεννιέται ο Τσιγώνιας Μιχαήλ του Θωμά ναυτικός, κάτοικος Δήμου Μαρπήσσης.
–1928. Το 1928 γεννιέται ο Τσιγώνιας
Εμμανουήλ του Αθανασίου γεωργός κάτοικος κοιν. Μάρπησσας.
–1928. Το 1928 γεννιέται ο Τσιγώνιας
Δημήτριος του Εμμανουήλ ναυτικός κάτοικος κοιν. Αρχιλόχου.
–1930. Το 1930
γεννιέται ο Τσιγώνιας Εμμανουήλ του Ιωάννη.
–1931. Το 1931 γεννιέται ο Τσιγώνιας Μιχαήλ του Θωμά.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τσιγώνιας Μιχαήλ του Γεωργίου, 59 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας
Κώστας του Θωμά 77 ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Νικόλαος του Άγγελου 68 ετών
κτηματίας, ο Τσιγώνιας Γεώργιος του Πέτρου 56 ετών κτηματίας, ο Τσιγώνιας Θωμάς
του Κώστα 55 ετών εφαπλωματάς, ο Τσιγώνιας Θωμάς του Νικολάου 56 ετών γεωργός,
ο Τσιγώνιας Κώστας του Εμμανουήλ 55 ετών γεωργός και ο Τσιγώνιας Ιωάννης του
Εμμανουήλ 47 ετών γεωργός.
–1947. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς, Αγκαιριάς και Νάουσας
κατά την περίοδο 1947-48 ο Αντώνιος Τσιγώνιας.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 2 Σεπτεμβρίου 1950 υπάρχει
εγγεγραμμένος ο Τσιγώνιας Άγγελος του Νικολάου 42 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας
Εμμανουήλ του Νικολάου 39 ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Θεόδωρος του Νικολάου 33
ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Αθανάσιος του Νικολάου 34 ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας
Αντώνιος του Νικολάου 38 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Γεώργιος του Νικολάου 41
ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Αλέξανδρος του Νικολάου 23 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας
Γεώργιος του Ηλία 34 ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Νικόλαος του Μιχαήλ 33 ετών
εργάτης, ο Τσιγώνιας Γεώργιος του Μιχαήλ 38 ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Αντώνιος
του Μιχαήλ 26 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Νικήτας του Μιχαήλ 24 ετών γεωργός, ο
Τσιγώνιας Ηλίας του Μιχαήλ 25 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Γεώργιος του Άγγελου 34
ετών εργάτης, ο Τσιγώνιας Αντώνιος του Ιωάννη, ο Τσιγώνιας Εμμανουήλ του
Ευάγγελου 39 ετών αγροφύλαξ, ο Τσιγώνιας Αυγουστής του Ευάγγελου 24 ετών
γεωργός, ο Τσιγώνιας Γεώργιος του Κώστα 23 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Εμμανουήλ
του Κώστα 26 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Εμμανουήλ του Θωμά 23 ετών γεωργός, ο
Τσιγώνιας Παναγιώτης του Θωμά 24 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Φραγκίσκος του Θωμά
25 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας Κώστας του Θωμά 29 ετών γεωργός, ο Τσιγώνιας
Πέτρος του Γεωργίου 23 ετών γεωργός και ο Τσιγώνιας Δημήτριος του Νικηφόρου 28
ετών ναυτικός.
–1951. 10 Μαΐου 1951. Αποτελέσματα
Κοινοτικών Εκλογών Μαρπήσσης: Εψήφισαν άρρενες 240 και θήλεις 45. Έλαβον
ψήφους: Συνδιασμός 1ος Αντώνιος Ν. Τσιγώνιας 182, Ιωάννης Γ. Τζιώτης
151, Ανδρέας Α. Στέλλας 135, Λεόντιος Ν. Παντελαίος 133 και Σταύρος Ν. Φραντζής
128.
Συνδιασμός 2ος Δημ. Ν.
Τσαντουλής 76, Δημ. Α. Μελανίτης 72, και Εμμ. Σταύρος Μελανίτης 70.
Μεμονωμένοι Βασίλειος Ε. Αλιπράντης 150,
Νικ. Δ. Χερουβείμ 120, Άγγελος Ν. Τσιγώνιας 94.
Εξελέγησαν οι κ.κ. Αντ. Ν. Τσιγώνιας,
Ιωάννης Γ. Τζιώτης, Βασίλειος Εμμ. Αλιπράντης, Ανδρ. Α. Στέλλας και Λεοντής Ν.
Παντελαίος.
–1954. 21 Νοεμβρίου 1954
ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΜΑΡΠΗΣΣΑ:
Εξελέγησαν κατά σειράν επιτυχίας οι κ.κ. Ιωάν. Γ. Φραντζής ή Ντετόρος, Ανδρέας
Αντ. Στέλλας, Θωμάς Κ. Τσιγώνιας, Εμμ. Γ. Άγουρος και Δημ. Κ. Περαντινός.
–1964. Κοινοτικαί Εκλογαί 5 Ιουλίου 1964. Εις ΜΑΡΠΙΣΣΑ: 2 Συνδ. υπό
Γ. Φραντζή και Ηλία Περαντινού. Πρόεδρος Γ. Φραντζής, Αντιπρ. Γ. Πουλάκης και
Σύμβουλοι Εμμαν. Άγουρος, Ηλ. Περαντινός και Αντ. Τσιγώνιας.
–Τσιλιγγίρης ή Σιλιγγίρης ή Σιλιτζίρης ή Σιλιντζίρης ή Σιλιτσίρης ή
Ζηλιτζήρης: Το Τσιλιγγίρης, που στην Πάρο απαντά και ως Σιλιγγίρης,
Σιλιτζίρης, Σιλιντζίρης, Σιλιτσίρης και Ζηλιτζήρης, είναι επαγγελματικό
επώνυμο. Η λέξη προέρχεται από το οθωμανικό τουρκικό çilingir,
«κλειδαράς», το οποίο ανάγεται στο περσικό cilānger / čelengar, με
σημασία σχετική με τον τεχνίτη των λεπτών μεταλλικών εργασιών, των κλειδιών και
των κλειδαριών.
Η παριανή παράδοση συνδέει τον
συγκεκριμένο κλάδο με ποντιακή καταγωγή από την Κερασούντα, από όπου η
οικογένεια φέρεται να μετακινήθηκε στη Σύμη και στη συνέχεια στην Πάρο.
Η διαδρομή αυτή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, επειδή το επώνυμο Τσιλιγγίρης
απαντά πράγματι στην Κερασούντα.
Η παλαιότερη γνωστή
παρουσία στην Πάρο
Η μέχρι σήμερα παλαιότερη
συγκεκριμένη μαρτυρία που έχει εντοπιστεί είναι του 1831.
Στις 20 Φεβρουαρίου 1831,
σε γαμήλιο–προικοσύμφωνο της Παροικιάς, αναφέρεται ο Ιωάννης Ζηλιτζίρης,
γιος του Νικολάου και της Ελένης Ζηλιτζίρη. Το έγγραφο βρίσκεται στα
ΓΑΚ, αρ. 219, φ. 137v.
Στο ίδιο έγγραφο αναφέρεται η
Αρμελινιώ, θυγατέρα του Στέλιου Μακρή και σύζυγος του Γεώργη Καμινάρη,
η οποία, μέσω της προηγούμενης οικογενειακής της σχέσης με τον Μανόλη Πέτρου
Μπαρμπαρή, συνδέεται με αντικείμενα προίκας, μεταξύ των οποίων αναφέρονται δέκα
εικόνες και μία ασημένια καρδιά με Τίμιο Ξύλο.
Η μαρτυρία αυτή αποδεικνύει
ότι η οικογένεια ήταν εγκατεστημένη στην Παροικιά ήδη πριν από το 1831.
Ο Νικόλαος Σιλιτζίρης και η
παλαιότερη γενιά
Ιδιαίτερη σημασία έχει ο
εκλογικός κατάλογος της Παροικιάς του 1847, όπου καταγράφονται:
·
Νικόλαος Σιλιτζίρης, 73 ετών, γεωργός.
·
Ιωάννης Σιλιτζίρης, 43 ετών, γεωργός.
·
Γεράσιμος Σιλιτζίρης, 31 ετών,
σκυτοτόμος.
Ο Νικόλαος, εφόσον η
αναγραφόμενη ηλικία είναι ακριβής, είχε γεννηθεί περίπου το 1774. Το
στοιχείο αυτό μεταφέρει την ιστορία της οικογένειας αρκετές δεκαετίες πίσω από
την πρώτη συμβολαιογραφική μαρτυρία του 1831.
Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν ο
Νικόλαος ήταν γεννημένος στην Πάρο, στη Σύμη ή αλλού. Εάν όμως συνδέεται με την
παράδοση της Κερασούντας, τότε η μετακίνηση προς την Πάρο θα πρέπει να είχε
πραγματοποιηθεί πριν από τα μεγάλα προσφυγικά κύματα της Ελληνικής
Επανάστασης.
Η οικογένεια στην Παροικιά
Η συνέχεια του επωνύμου είναι
σαφής σε όλο τον 19ο και τον 20ό αιώνα.
Το 1900 αναφέρεται ο Θεόδωρος
Σιλιτζίρης του Φραγκίσκου, ναυτικός, στην Παροικιά, και το 1901 ο Ιωάννης
Σιλιτζίρης του Φραγκίσκου, υπάλληλος. Το 1904 καταγράφεται ο Μάρκος
Σιλιτζίρης του Ιωάννη, ναυτικός.
Το 1910 εμφανίζονται ο Νικόλαος
Σιλιτζίρης του Φραγκίσκου, σκυτοτόμος, και η Ελένη Σιλιτζίρη,
θυγατέρα του Ιωάννη. Το 1914 ο Δημήτριος Σιλιτζίρης του Φραγκίσκου,
βαρκάρης, ενώ το 1929 ο Φραγκίσκος Σιλιτζίρης του Ιωάννη.
Το 1932 συναντούμε την Αικατερίνη
Σιλιντζίρη, θυγατέρα του Θεοδώρου, ενώ το 1943 αναφέρεται ο παριανός
γιατρός Λευτέρης Θ. Τσιλιγγίρης.
Στον εκλογικό κατάλογο του 1946
εμφανίζονται και πάλι στην Παροικιά οι Ιωάννης, Θεόδωρος και Νικόλαος
Σιλιτζίρης, γιοι του Φραγκίσκου, καθώς και ο Μάρκος, γιος του
Ιωάννη.
Οι διαφορετικές μορφές του
επωνύμου δεν αποτελούν κατ’ ανάγκην διαφορετικές οικογένειες. Η ίδια παριανή
ονοματολογική παράδοση παραπέμπει τους τύπους Σιλιγγίρης, Σιλιντζίρης,
Σιλιτζίρης, Σιλιτσίρης και Ζηλιτζήρης στον Τσιλιγγίρη.
Από τον κλειδαρά στους
ναυτικούς και τους τεχνίτες
Η ετυμολογία του επωνύμου δεν
πρέπει να συγχέεται με τα μεταγενέστερα επαγγέλματα των μελών της οικογένειας.
Ο Γεράσιμος Σιλιτζίρης
ήταν το 1847 σκυτοτόμος, ενώ άλλοι μεταγενέστεροι Σιλιτζίρηδες ήταν
γεωργοί, ναυτικοί, βαρκάρηδες, υπάλληλοι και γιατρός.
Το γεγονός ότι κάποιος
απόγονος ασκούσε το επάγγελμα του σκυτοτόμου δεν σημαίνει ότι από αυτό προήλθε
το επώνυμο. Η ετυμολογική του βάση παραμένει το çilingir, δηλαδή ο κλειδαράς.
Η Κερασούντα και η ποντιακή
παράδοση
Η αναφορά της οικογενειακής
παράδοσης στην Κερασούντα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή το ίδιο
επώνυμο επιβεβαιώνεται ανεξάρτητα στον Πόντο.
Σε τεκμήριο του 1909
από την Κερασούντα αναφέρεται το «Φωτογραφείο Η Οδησσός – Τσιλιγγίρης Γ.
Παύλος», ενώ σε άλλο υλικό απαντά η λατινική γραφή:
Paul G. Tchilinghiris –
Kerassunde.
Έτσι γνωρίζουμε ότι το επώνυμο
Tchilinghiris / Τσιλιγγίρης υπήρχε πράγματι στην Κερασούντα και στον
ελληνικό πληθυσμό της περιοχής.
Αυτό αποτελεί σημαντικό
παράλληλο τεκμήριο για την παριανή παράδοση, αλλά δεν αποδεικνύει από μόνο
του συγγένεια. Για να αποδειχθεί η σχέση θα χρειαζόταν ένα ενδιάμεσο
γενεαλογικό τεκμήριο: βάπτιση, γάμος, συμβόλαιο, οικογενειακή μερίδα, απογραφή
ή άλλο έγγραφο που να συνδέει συγκεκριμένο πρόσωπο της Κερασούντας με τη Σύμη
και κατόπιν με την Πάρο.
Η Σύμη και το ζήτημα της
μετακίνησης
Η Σύμη είναι ίσως το
πιο ενδιαφέρον κομμάτι της οικογενειακής παράδοσης. Αν η αναφερόμενη διαδρομή Κερασούντα–Σύμη–Πάρος
ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, η μετακίνηση μπορεί να μην είχε σχέση με τα
μεγάλα προσφυγικά κύματα του 1821 ή του 1922.
Η ηλικία του Νικολάου
Σιλιτζίρη, ο οποίος γεννήθηκε περίπου το 1774, καθιστά πιθανότερο ένα
παλαιότερο ταξίδι ή μια μετακίνηση μέσα στα ναυτικά και εμπορικά δίκτυα του
Αιγαίου, παρά την άφιξη ως πρόσφυγα μετά την Επανάσταση.
Η οικογένεια και τα
προσφυγικά κύματα
Η Πάρος δέχθηκε κατά τον 19ο
και 20ό αιώνα πληθυσμούς από τη Μικρά Ασία και τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.
Μετά την καταστροφή των Κυδωνιών το 1821, Αϊβαλιώτες κατευθύνθηκαν και
προς τις Κυκλάδες, ενώ υπήρξαν επίσης μετακινήσεις από Χίο, Ψαρά, Κάσο,
Κρήτη και άλλες περιοχές.
Τα αρχεία των ΓΑΚ αποδεικνύουν
ότι τέτοιες μετακινήσεις καταγράφονταν διοικητικά και εκκλησιαστικά.
Τι γνωρίζουμε και τι
παραμένει ανοικτό
Τα στοιχεία επιτρέπουν σήμερα
να θεωρήσουμε ασφαλή τα εξής:
Το επώνυμο είναι
επαγγελματικό και προέρχεται από το çilingir, «κλειδαράς», λέξη περσικής
προέλευσης.
Η οικογένεια είναι
τεκμηριωμένη στην Παροικιά τουλάχιστον από το 1831.
Ο Νικόλαος Σιλιτζίρης,
73 ετών το 1847, γεννήθηκε περίπου το 1774, γεγονός που δείχνει ότι η
οικογένεια είχε παρουσία στην Πάρο ή στην άμεση προγενέστερη διαδρομή της ήδη
από τον 18ο αιώνα.
Το επώνυμο συνεχίζεται
στην Παροικιά για περισσότερο από έναν αιώνα, με πολλές ορθογραφικές παραλλαγές
και μέλη διαφορετικών επαγγελμάτων.
Η παρουσία του επωνύμου
στην Κερασούντα επιβεβαιώνεται ανεξάρτητα.
Αυτό που δεν έχει ακόμη
αποδειχθεί είναι η ακριβής γενεαλογική σύνδεση Κερασούντα → Σύμη → Πάρος.
Πηγές
·
ΓΑΚ, συμβόλαιο Παροικιάς, 20.2.1831, αρ.
219, φ. 137v.
·
Εκλογικός κατάλογος Παροικιάς 1847, με
Νικόλαο, Ιωάννη και Γεράσιμο Σιλιτζίρη.
·
Παριανή ονοματολογική παράδοση, λήμμα
«Τσιλιγγίρης».
·
SearchCulture / Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού
Ελληνισμού, τεκμήρια για τον Παύλο Γ. Τσιλιγγίρη και την Κερασούντα.
·
ΓΑΚ, αρχεία για τις προσφυγικές και
διοικητικές μετακινήσεις προς την Πάρο και τις Κυκλάδες κατά την περίοδο της
Επανάστασης.
·
Λεξικογραφικές και ετυμολογικές πηγές για το çilingir,
από το περσικό cilānger / čelengar.
–1831. Στο προικοσύμφωνο
Ιωάννη Ζηλιτζήρη (γονείς του: Νικολός και η Ελένη Ζηλιτζήρη) και Μαρίας
Μπαρμπαρή (Παροικιά 20 Φεβρουαρίου 1831). «η κυρία Αρμελινιώ, θυγάτηρ ποτέ
Στέλιου Μακρή και σύζυγος νυν του Γεώργη Καμινάρη έχουσα η ρηθείσα Αρμελίνα με
τον προαποθανόντα σύζυγόν της Μανόλην Πέτρου Μπαρμπαρή ονόματι Μαρίαν, δίδει
δέκα εικόνες και μία καρδιά ασημένια με τίμιον ξύλον μέσα». (ΓΑΚ, 219, 137ν)
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 73χρονος γεωργός Σιλιτζίρης
Νικόλαος, ο 31χρονος σκυτοτόμος Γεράσιμος Σιλιτσίρης και ο 43χρονος γεωργός
Ιωάννης Σιλιτσίρης.
–1900. Το 1900 γεννιέται ο Σιλιτζίρης
Θεόδωρος του Φραγκίσκου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1901. Το 1901 γεννιέται ο Σιλιτζίρης
Ιωάννης του Φραγκίσκου υπάλληλος κάτοικος Παροικιάς.
–1904. Το 1904 γεννιέται ο Σιλιτζίρης
Μάρκος του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1910. Το 1910 γεννιέται ο Σιλιτζίρης
Νικόλαος του Φραγκίσκου υποδηματοποιός κάτοικος Παροικιάς.
–1910. Το 1910 γεννιέται η Σιλιτζήρη Ελένη
του Ιωάννη κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.
–1914. Το 1914 γεννιέται ο Σιλιτζίρης
Δημήτριος του Φραγκίσκου λεμβούχος κάτοικος Παροικιάς.
–1929. Το 1929 γεννιέται ο Σιλιτζίρης Φραγκίσκος του Ιωάννη κάτοικος
της Κοιν. Παροικιάς.
–1932. Το 1932 γεννιέται η Σιλιντζίρη
Αικατερίνη του Θεόδωρου κάτοικος κοιν. Παροικιάς.
–1943. Ιατρός Πάρου ο Λευτέρης
Θ. Τσιλιγγίρης (γεν. 1943).
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1946 είναι εγγεγραμμένοι οι Σιλιτζίρης Ιωάννης του Φραγκίσκου, Θεόδωρος του
Φραγκίσκου, Νικόλαος του Φραγκίσκου και Μάρκος του Ιωάννη κάτοικοι Παροικιάς.
–1951. Στον εκλογικό κατάλογο της Παροικιάς του 1951 είναι
εγγεγραμμένος ο Σιλιτζίρης Φραγκίσκος του Ιωάννη κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.
–1953. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Σιλιτζίρη Ειρήνη το γένος Ν. Βεντουρή, όνομα
συζύγου Δημήτριος κάτοικος Παροικιάς.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Σπαθαροπούλου Ειρήνη όνομα συζύγου
Κωνσταντίνος, όνομα πατρός Φραγκίσκος Σιλιτζίρης.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Σιλιτζίρη Παρασκευή όνομα συζύγου
Θεόδωρος, όνομα πατρός Κωνσταντίνος Δαβαρίας.
–1953. Στο εκλογικό κατάλογο
Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Σιλιτζίρη Μαρίνα του Φραγκίσκου.
–1959. Σε
φωτογραφεία του 1959 στην Παροικιά διακρίνεται η μαθήτρια … Σιλιγκίρη του
Ιωάννη.
–Τσίπης: Επώνυμο που στην Πάρο καταγράφεται το 1935-36, με
τον Δημήτριο Τσίπη, διοικητή του Σταθμού Χωροφυλακής Λευκών, καταγόμενο
από το Αγγελόκαστρο Κορινθίας. Η ετυμολογία του παραμένει αβέβαιη· δεν
εντόπισα ασφαλή σύνδεση με συγκεκριμένο τοπωνύμιο ή επάγγελμα. Σύγχρονες πηγές
το καταγράφουν ως ελληνικό επώνυμο, ενώ μία λεξικογραφική πηγή το χαρακτηρίζει αρβανίτικο,
χωρίς όμως να τεκμηριώνει την ετυμολογική του βάση.
–1935-36. Διοικητής του
Σταθμού Χωροφυλακής της Κοινότητας των Λευκών Πάρου από το 1935-36 ο Δημήτριος
Τσίπης από το Αγγελόκαστρο Κορινθίας.
–Τσιρίγος: Βλέπε Τζιρίγος
–Τσιριγώτης ή Τζιριγώτης: Το Τσιριγώτης ή Τζιριγώτης είναι
πατριδωνυμικό επώνυμο, από το Τσιρίγο, τη δημώδη ονομασία των Κυθήρων,
και αρχικά σήμαινε «ο από το Τσιρίγο».
Στα πατριδωνυμικά δεν είναι
απαραίτητο όλοι οι φορείς του ίδιου επωνύμου να είναι συγγενείς.
Οι παλαιότερες καταγραφές
στην Πάρο
Η παλαιότερη μέχρι σήμερα
γνωστή καταγραφή είναι της 2ας Μαΐου 1717, σε έγγραφο του Τσιπίδου,
της σημερινής Μάρπησσας: «ομοία της Μαρίας Παύλου Τζιριγώτη».
Ακολουθούν:
·
1725: Τζιριγώτη Ειρήνη Θεοδ.
·
30 Ιουλίου 1737: σε αμοιβαία διαθήκη στην
Παροικιά, αναφέρεται η Ανδριάνα Ιωάννη Τζιριγώτη.
·
1 Νοεμβρίου 1823: ο Αναστάσης Ρεΐζη
Τζιρογώτης στέλνει επιταγές στον Γεώργιο Βιτζαρά στη Νάουσα,
για να εισπράξει το ποσό και να το παραδώσει στον εξάδελφό του Νικόλαο
Κατζαρό, με τον οποίο συγκατοικούσε.
·
1829: στην απογραφή προσφύγων της Παροικιάς
καταγράφονται ο Αντώνιος Τζιριγώτης, 30 ετών, εργάτης, και η σύζυγός του
Δέσποινα Τζιριγώτου.
Η καταγραφή του 1829 είναι
ενδιαφέρουσα, επειδή ο Αντώνιος χαρακτηρίζεται πρόσφυγας, όμως το συγκεκριμένο
απόσπασμα δεν αναφέρει τον τόπο προέλευσής του. Επομένως δεν μπορούμε να
θεωρήσουμε αποδεδειγμένη την κυθηραϊκή του καταγωγή μόνο από αυτή την ένδειξη.
Ο Τζιρίγος της Παροικιάς
Παράλληλα με το Τζιριγώτης,
στην Πάρο απαντά και ο τύπος Τζιρίγος, που συνδέεται επίσης με το
Τσιρίγο. Ο ιερέας Μιχάλης Τζιρίγος μνημονεύεται στην Παροικιά το
1737, 1743 και 1746, σε σχέση με το Κοινό της Παροικιάς. Η παράλληλη
παρουσία των δύο τύπων ενισχύει τη σχέση τους με το κυθηραϊκό τοπωνύμιο.
Ο Ζαχαρίας Τσιριγώτης –
Πρακτικίδης
Ξεχωριστή περίπτωση είναι ο Ζαχαρίας
Τσιριγώτης, γνωστός αργότερα ως Πρακτικίδης. Γεννήθηκε το 1784
στο Ηράκλειο Κρήτης, έγινε ιερομόναχος και δάσκαλος και οι πηγές αναφέρουν
ότι το πραγματικό οικογενειακό του επώνυμο ήταν Τσιριγώτης.
Το 1822 διορίστηκε γραμματέας
της Καγκελαρίας Σφακίων, αργότερα εγκαταστάθηκε στη Σύρο και στη
συνέχεια στην Πάρο, όπου υπηρέτησε ως δάσκαλος. Πέθανε στη Νάουσα της
Πάρου στις 16 Απριλίου 1845. Η οικογενειακή του παράδοση συνδέει τους
προγόνους του με τα Κύθηρα, ενώ το Τσιριγώτης σταδιακά αντικαταστάθηκε
από το Πρακτικίδης.
Δεν πρέπει, όμως, να συνδεθεί
γενεαλογικά με τους Τζιριγώτηδες της Πάρου του 1717 και εξής. Η περίπτωση αυτή
αποτελεί ξεχωριστό κλάδο και αποδεικνύει ακριβώς ότι το ίδιο
πατριδωνυμικό μπορούσε να δημιουργηθεί σε διαφορετικές οικογένειες κυθηραϊκής
καταγωγής.
Η οικογένεια Τσιριγώτη της
Μάνης
Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο
παλαιός κλάδος Τσιριγώτη του Δρυαλιού της Ανατολικής Μάνης. Η τοπική
γενεαλογική έρευνα τοποθετεί τον Γιάννη Τσιριγώτη περίπου στο 1770
και αναφέρει ότι η οικογένεια έφερε αρχικά το επώνυμο Διακόπουλος, το
οποίο μεταβλήθηκε σε Τσιριγώτης κατά την εγκατάστασή της στο Δρυαλί, περίπου το
1760.
Στον νότιο τοίχο του ναού των Ταξιαρχών
στο Δρυαλί υπάρχει επιγραφή του 1763, σύμφωνα με την οποία ο ναός
ανεγέρθηκε με τη συνδρομή του ιερομονάχου Παπα-Μακαρίου από τα Κύθηρα,
γεγονός που εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο των κυθηραϊκών μετακινήσεων. Ο γιος του
Γιάννη, Γρηγόρης Τσιριγώτης, έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821, ενώ η
ίδια γενεαλογική έρευνα συνδέει τον κλάδο με τον Ηλία Τσιργωτάκη το
1821.
Νάξος και Μήλος
Το επώνυμο εμφανίζεται και σε
άλλες Κυκλάδες. Επιστημονική μελέτη για τα ξενικά πατριδωνυμικά της Νάξου
καταγράφει τα Τσιρίγος, Τσιριγώτης και Τσιριγωτάκης ως επώνυμα από τα
Κύθηρα και εντοπίζει το Τσιριγώτης στη Νάξο/Χώρα.
Στη Μήλο υπάρχει επίσης
ισχυρή παρουσία του επωνύμου, ενώ στο ιστορικό ανδρικό μητρώο Μήλου
1839–1900 εμφανίζονται οι τύποι Τσιριγώτης–Τσιριγωτάκης. Τα στοιχεία
αυτά δείχνουν ευρύτερη διάδοση του κυθηραϊκού πατριδωνυμικού, αλλά δεν
αποδεικνύουν συγγένεια με τον παριανό κλάδο.
Πηγές
·
Παριανά ονόματα – επίθετα και οικόσημα:
καταγραφές Τζιριγώτη/Τσιριγώτη.
·
«Ναξίων σύγχρονα ξενικά πατριδωνυμικά
επώνυμα»: Τσιρίγος–Τσιριγώτης–Τσιριγωτάκης, από τα Κύθηρα.
·
Γενεαλογική έρευνα οικογένειας Τσιριγώτη
Δρυαλιού: μεταβολή Διακόπουλος → Τσιριγώτης και επιγραφή Ταξιαρχών του
1763.
–1717. Σε έγγραφο Τσιπίδου της
2ας Μαΐου 1717 «ομοία της Μαρίας Παύλου Τζιριγώτη».
–1725. Το 1725 αναφέρεται σε έγγραφο η Τζιριγώτη Ειρήνη Θεοδ.
–1737. Αμοιβαία διαθήκη
συζύγων της 30 Ιουλίου 1737 στην Παροικιά της κυρά Ζαμπέτας συμβίας Ανδρουλή
Παπαγιάννενου της έτυχε θάνατος του ανδρός της, αναφέρεται η Ανδριάνα Ιωάννη
Τζιριγώτη.
–1823. Την 1η Νοεμβρίου 1823,
έπεμψε τας εν λόγω επιταγάς με τον Αναστάση Ρεϊζη Τζιρογώτη προς τον εν Ναούση
Γεώργιο Βιτζαρά. δια να φροντίσει να εισπράξει το ποσό και να το εγχειρίσει
προς τον ξάδερφο του Νικόλαο Κατζαρό συγκατοικούντα μετ' αυτού εις την εν Ναούση
κατοικίαν του.
–1829: Σε απογραφή προσφύγων
της Παροικιάς του 1829 αναφέρεται ο Τζιριγώτης Αντώνιος 30 ετών εργάτης και η
σύζυγός του Δέσποινα Τζιριγώτου.
–1830–1836: Ο Ηρακλειώτης
ιερομόναχος και διδάσκαλος Ζαχαρίας Τσιριγώτης, γνωστός ως Πρακτικίδης,
εγκαταστάθηκε το 1830 στη Σύρο και στη συνέχεια στην Πάρο, όπου υπηρέτησε ως
δάσκαλος και σε δημόσιες υπηρεσίες των Κυκλάδων. Το 1845 πέθανε στη Νάουσα της
Πάρου.
–Τσισκάκης:
Βλέπε Κισκάκης
–Τσιτονάκης: Η παλαιότερη συγκεκριμένη μαρτυρία που εντοπίζεται
είναι ο Στυλιανός Τσιτονάκης του Μιχαήλ, έμπορος από τη Νάουσα,
κάτοικος Σύρου, 58 ετών το 1883 και 60 το 1885. Το επώνυμο παρουσιάζει
σαφή και ισχυρή παρουσία στην Κρήτη, ιδιαίτερα στα Χανιά, όπου υπάρχουν
νεότερες καταγραφές.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο, Τσιτονάκης Στυλιανός του Μιχαήλ,
58 ετών, έμπορος από τη Νάουσα, κάτοικος Σύρου.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχει εγγεγραμμένος ο, Τσιτονάκης Στυλιανός του Μιχαήλ,
60 ετών, έμπορος από τη Νάουσα, κάτοικος Σύρου.
–Τσόγιας: Σύμφωνα με την παριανή παράδοση, ο Βίκτωρ Ιω. Τσόγιας,
καταγόμενος από τον Νομό Σερρών, ήρθε στα Μάρμαρα ως δάσκαλος.
Εκεί παντρεύτηκε Μαρμαριανή και δημιούργησε πολυμελή οικογένεια, από την οποία
συνεχίστηκε ο παριανός κλάδος των Τσόγια.
Ο Βίκτωρ Τσόγιας συνδέθηκε
ιδιαίτερα και με τη θρησκευτική ζωή της Πάρου, καθώς υπήρξε ιεροψάλτης,
αφήνοντας τη δική του παρουσία στην εκκλησιαστική και μουσική παράδοση του
νησιού.
–Τσονάκης: Βλέπε Τσουνάκης
–Τσονάνης:
Το επώνυμο Τσονάνης καταγράφεται στην Πάρο ήδη από το 1847, όταν
στην Παροικιά εμφανίζονται ο Γεώργιος Τσονάνης, 48 ετών, και ο Κωνσταντίνος
Τσονάνης, 38 ετών, και οι δύο γεωργοί.
–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
(συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 48χρονος γεωργός
Γεώργιος Τσονάνης και ο 38χρονος γεωργός Κωνσταντίνος Τσονάνης.
–Τσουκαλάς ή Τζικαλάς ή Τζικαλιάς: Το
επώνυμο Τσουκαλάς ή Τζικαλάς έχει παλαιά παρουσία στην Πάρο. Ήδη το 1714,
σε έγγραφο του Τσιπίδου (Μάρπησσα), αναφέρεται «το χωράφι στον Τζικαλά
(Τσουκαλά)», ενώ το 1746 καταγράφεται ξανά ο τύπος Τζικαλάς στην
ίδια περιοχή. Η μεταγενέστερη οικογένεια συνεχίζεται στην Παροικιά, με τον Νικόλαο
Τσουκαλά, βαρελοποιό, το 1895 και τον γιο του Δημήτριο το 1925, ενώ πατέρας
και γιος καταγράφονται και το 1946.
–1714. Στις 12 Δεκεμβρίου
1714, στον Τσίπιδος (σημερινή Μάρπησσα), Κέφαλος: «Ο Πέτρος Σκορδίλης πωλεί
στον Δημήτριο Μονόπατο το χωράφι στον Τζικαλά (Τσουκαλά) που έχει αγορά από τον
Μιχάλη Ροζάκη». Μάρτυρας ήταν ο παπά-Μιχαήλ Στάμενας.
–1746. Σε έγγραφο Τσιπίδου 9
Μαρτίου 1746 αναφέρεται ως Τζικαλάς. Προέρχεται από το επώνυμο Τζικαλάς.
–1895. Το 1895 γεννιέται ο Τσουκαλάς
Νικόλαος του Δημητρίου βαρελοποιός κάτοικος Παροικιάς.
–1925. Το 1925 γεννιέται ο Τσουκαλάς
Δημήτριος του Νικολάου εργάτης κάτοικος Παροικιάς.
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1946 είναι εγγεγραμμένος ο Τσουκαλάς Νικόλαος του Δημητρίου βαρελοποιός και
ο γιός του Δημήτριος κάτοικοι Παροικιάς.
–Τσουνάκης ή Τσονάκης: Το επώνυμο Τσουνάκης, που απαντά και
ως Τσονάκης και Τζουνάκης, αποτελεί ένα από τα επώνυμα που
συνδέθηκαν ιδιαίτερα με τη Νάουσα της Πάρου. Η ετυμολογία του έχει συνδεθεί με
το βαπτιστικό Τζουάνης, μέσω υποκοριστικών τύπων όπως Τζουανάκης και
Τσουανάκης. Η ετυμολογική αυτή ερμηνεία είναι πιθανή, χωρίς όμως να μπορεί από
μόνη της να αποδείξει την καταγωγή της συγκεκριμένης παριανής οικογένειας.
Η παράδοση για την Κρήτη
και τον Δημήτριο Καλλέργη
Η παλαιότερη οικογενειακή
παράδοση συνδέει τους Τσουνάκηδες της Νάουσας με την Κρήτη. Υπάρχει
μάλιστα παριανή τοπική μαρτυρία που εντάσσει τους Τσουνάκηδες στις κρητικές
οικογένειες οι οποίες συνδέθηκαν με τον Δημήτριο Καλλέργη και
εγκαταστάθηκαν στην Πάρο κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης.
Η παράδοση αυτή έχει ιδιαίτερο
ενδιαφέρον, επειδή δεν αποτελεί απλώς μεταγενέστερη οικογενειακή αφήγηση.
Εμφανίζεται και σε ανεξάρτητη παριανή δημοσίευση για τις κρητικές οικογένειες
της Νάουσας, όπου αναφέρονται ρητά οι Τσουνάκηδες, μαζί με τους
Γαλανάκηδες και Βιτσαδάκηδες, ως οικογένειες Κρητών που συνδέθηκαν με το τάγμα
του Καλλέργη και, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, δεν συμμετείχαν στις
λεηλασίες αλλά παρέμειναν σε καλές σχέσεις με τους ντόπιους.
Ωστόσο, μέχρι σήμερα δεν έχει
εντοπιστεί πρωτογενές έγγραφο που να αναφέρει ονομαστικά κάποιον Τσουνάκη ως
μέλος του σώματος του Καλλέργη ή να αποδεικνύει ότι συγκεκριμένος πρόγονος της
οικογένειας εγκαταστάθηκε τότε στην Πάρο. Επομένως, η σύνδεση αυτή πρέπει να
παραμείνει τεκμηριωμένη ως τοπική ιστορική παράδοση και όχι ως αποδεδειγμένο
γεγονός.
Ο ίδιος ο Δημήτριος Καλλέργης
ήταν Κρητικός, γεννημένος το 1803, και κατά την Επανάσταση συνδέθηκε πράγματι
με Κρήτες αγωνιστές. Το 1825 βρισκόταν στο Άργος ως επικεφαλής περίπου 700
Κρητικών. Η γενικότερη παρουσία Κρητών στον ελλαδικό χώρο κατά την Επανάσταση
είναι επομένως ιστορικά απολύτως τεκμηριωμένη· αυτό που δεν έχει ακόμη
αποδειχθεί είναι η συγκεκριμένη διαδρομή Καλλέργης → Πάρος → Τσουνάκηδες.
Μια ενδιαφέρουσα προφορική
μαρτυρία
Στη Νάουσα έχει διασωθεί και
παλαιότερη προφορική μαρτυρία σύμφωνα με την οποία ο «γερο-Τσουνάκης»
φορούσε τις χαρακτηριστικές κρητικές βράκες. Η μαρτυρία αυτή δεν
αποτελεί από μόνη της γενεαλογική απόδειξη, έχει όμως ιδιαίτερη λαογραφική
αξία, επειδή συμφωνεί με την οικογενειακή παράδοση περί κρητικής καταγωγής.
Παρόμοιες μαρτυρίες πρέπει να
διακρίνονται σαφώς από τα αρχειακά τεκμήρια. Στην περίπτωση των Τσουνάκηδων, η
προφορική παράδοση παρουσιάζει μια συνεπή εικόνα κρητικής προέλευσης, αλλά η
ακριβής γενεαλογική γέφυρα προς την Κρήτη δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Τα παλαιότερα χρονολογημένα
πρόσωπα
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται
στις παλαιότερες χρονολογίες που έχουν καταγραφεί για το επώνυμο. Αναφέρονται:
1769 – Σταμάτιος
Τσουνάκης, πατέρας του Γεωργίου (1819) και του Μιχαήλ (1820).
1779 – Εμμανουήλ
Τσουνάκης.
1795 – Γεώργιος
Τσονάκης ή Τσουνάκης.
1810 – Γεώργιος
Τζουνάκης.
Οι χρονολογίες αυτές είναι
εξαιρετικά σημαντικές για την έρευνα του επωνύμου, αλλά δεν πρέπει να
χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι γεννήθηκαν ή
κατοικούσαν στην Πάρο. Για τα πρόσωπα αυτά δεν έχει μέχρι σήμερα διαπιστωθεί με
ασφάλεια ο τόπος γέννησης. Συνεπώς, δεν μπορούμε να ταυτίσουμε αυτομάτως τους
τέσσερις αυτούς φορείς του επωνύμου με την οικογένεια της Νάουσας.
Αυτό είναι σημαντικό, διότι
διαφορετικά θα δημιουργούσαμε μια γενεαλογική συνέχεια που σήμερα δεν
αποδεικνύεται από τις πηγές.
Η ασφαλέστερη παρουσία στην
Πάρο
Η παριανή παρουσία των
Τσουνάκηδων τεκμηριώνεται πλέον με μεγαλύτερη ασφάλεια κατά τον 19ο αιώνα.
1830 – Καταγράφεται ο Ανδρέας
Τσουνάκης στον Κώστο του Δήμου Νάουσας.
1839 – Καταγράφεται
στον Κώστο ο Αντώνιος Τσουνάκης.
1842 – Καταγράφεται ο Σταμάτιος
Τσουνάκης στον Δήμο Νάουσας.
18 Μαρτίου 1844 – Στον
εκλογικό κατάλογο του Δήμου Νάουσας καταγράφονται ο 65χρονος γεωργός
Εμμανουήλ Τσουνάκης και ο 34χρονος εργάτης Γεώργιος Τσουνάκης.
Η παρουσία αυτή αποκτά ακόμη
μεγαλύτερη σημασία επειδή δεν περιορίζεται σε ένα μόνο πρόσωπο. Το επώνυμο
εμφανίζεται ήδη σε περισσότερους φορείς και σε διαφορετικούς οικισμούς της
περιοχής της Νάουσας.
Η οικογένεια στη Νάουσα στα
τέλη του 19ου αιώνα
1819 – Γεννιέται ο Γεώργιος
Σταματίου Τσουνάκης, ο οποίος αργότερα καταγράφεται στη Νάουσα.
1820 – Γεννιέται ο Μιχαήλ
Σταματίου Τσουνάκης.
1883 – Στον εκλογικό
κατάλογο της Νάουσας καταγράφονται ο Γεώργιος Τσουνάκης του Σταμάτη, 64
ετών, γεωργός, και ο Σταμάτης Τσουνάκης του Γεωργίου, 43 ετών, ποιμένας.
1883 – Στον Κώστο
καταγράφεται ο Ανδρέας Τσονάκης του Σταμάνη, 53 ετών, ποιμήν.
1885 – Στον εκλογικό
κατάλογο της Νάουσας επανεμφανίζονται ο Γεώργιος Τσουνάκης του Σταμάτη και ο
Σταμάτης Τσουνάκης του Γεωργίου, επιβεβαιώνοντας τη συνέχεια της οικογένειας.
Η παρουσία γεωργών και
ποιμένων ανάμεσα στους φορείς του επωνύμου δείχνει ότι οι Τσουνάκηδες είχαν
ενσωματωθεί πλήρως στην αγροτοκτηνοτροφική κοινωνία της βόρειας Πάρου.
Ο Ανάργυρος Τσουνάκης και η
συνέχεια του κλάδου
1884 – Γεννιέται στη
Νάουσα ο Ανάργυρος Τσουνάκης του Σταμάτη και της Ελένης.
Από τον γάμο του με την Ελένη
Τσουνάκη συνδέεται η επόμενη γενιά της οικογένειας. Μεταξύ των παιδιών τους
αναφέρονται ο Σταμάτιος Τσουνάκης, γεννημένος το 1912, η Λουκία
Τσουνάκη, γεννημένη το 1919, καθώς και οι Γεώργιος, Μηνάς και άλλες κόρες
της οικογένειας.
1912 – Γεννιέται στη
Νάουσα ο Σταμάτης Τσουνάκης του Ανάργυρου και της Ελένης.
1919 – Γεννιέται στη
Νάουσα η Λουκία Τσουνάκη του Ανάργυρου και της Ελένης.
Η μεγάλη παρουσία της
οικογένειας το 1946
Η συνέχεια της οικογένειας
είναι ιδιαίτερα εμφανής στον εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας της 30ής
Απριλίου 1946, όπου καταγράφονται πολλοί Τσουνάκηδες διαφορετικών ηλικιών
και επαγγελμάτων: ο Αργύρης Τσουνάκης του Σταμάτη, ο Νικόλαος
Τσουνάκης του Σταμάτη, ο Αθανάσιος Τσουνάκης του Σταμάτη, ο Γεώργιος
Τσουνάκης του Αργύρη, ο Σταμάτης Τσουνάκης του Γεωργίου, ο Νικόλαος
και ο Πέτρος Τσουνάκης του Νικολάου, ο Σταμάτης Τσουνάκης του Νικολάου,
ο Γεώργιος και ο Αντώνιος Τσουνάκης του Χρήστου και ο Μηνάς Τσουνάκης
του Αργύρη.
Η καταγραφή αυτή είναι
ιδιαίτερα σημαντική, διότι δείχνει ότι μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα το επώνυμο
είχε αποκτήσει πολυάριθμη παρουσία στη Νάουσα και είχε πλέον βαθιές ρίζες στην
τοπική κοινωνία.
Ένας διαφορετικός κλάδος
από την Κάτω Παναγιά
Παράλληλα με την παλαιότερη
παράδοση της κρητικής καταγωγής υπάρχει και ένας νεότερος οικογενειακός
κλάδος, ο οποίος σύμφωνα με οικογενειακή παράδοση προέρχεται από την Κάτω
Παναγιά της Μικράς Ασίας.
Η Κάτω Παναγιά βρισκόταν στη
χερσόνησο της Ερυθραίας, απέναντι από τη Χίο, και αποτελούσε σημαντικό ελληνικό
οικισμό της περιοχής πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Η παράδοση αυτή πρέπει να
αντιμετωπιστεί ως ξεχωριστή γενεαλογική υπόθεση. Δεν έχει μέχρι σήμερα
αποδειχθεί ότι ο μικρασιατικός αυτός κλάδος αποτελεί συνέχεια του παλαιότερου
κρητικού κλάδου των Τσουνάκηδων της Νάουσας.
Πηγές και τεκμήρια
Η έρευνα βασίζεται στους
εκλογικούς καταλόγους Νάουσας και Κώστου του 19ου και 20ού αιώνα, στις
γενεαλογικές καταγραφές που έχουν διασωθεί για την οικογένεια, καθώς και σε
παριανές δημοσιεύσεις για τους Κρήτες της Πάρου. Η αναφορά στον Καλλέργη
διασταυρώνεται με βιογραφικές και αρχειακές πηγές για τον Δημήτριο Καλλέργη,
ενώ η ιστορική ύπαρξη και θέση της Κάτω Παναγιάς επιβεβαιώνεται από πηγές για
τον ελληνικό πληθυσμό της Ερυθραίας.
–1769. Γεννιέται το 1769 ο
Σταμάτιος Τσουνάκης. Τέκνα του ο Γεώργιος (1819) και ο Μιχαήλ (1820).
–1779. Γεννιέται ο Εμμανουήλ
Τσουνάκης. Είναι εγγεγραμμένος στον Εκλογικό κατάλογο Ναούσης στις 18 Μαρτίου
του 1844.
–1795. Γεννιέται ο Γεώργιος
Τσονάκης ή Τσουνάκης. Είναι εγγεγραμμένος στον Εκλογικό κατάλογο Ναούσης στις
18 Μαρτίου του 1844.
–1810. Γεννιέται ο Γεώργιος
Τζουνάκης. Είναι εγγεγραμμένος στον Εκλογικό κατάλογο Ναούσης στις 18 Μαρτίου
του 1844.
–1819. Γεννιέται ο Γεώργιος
Σταματίου Τσουνάκης. Είναι εγγεγραμμένος στον Εκλογικό κατάλογο Ναούσης στις 18
Μαρτίου του 1844.
–1820. Γεννιέται το 1820 ο
Μιχαήλ Σταματίου Τσουνάκης.
–1830. Ανδρέας Τσουνάκης 1830,
εγγεγραμμένος στο χωριό Κώστος του Δήμου Ναούσης.
–1839. Αντώνιος Τσουνάκης
1839, εγγεγραμμένος στο χωριό Κώστος του Δήμου Ναούσης.
–1842. Σταμάτιος Τσουνάκης
1842, εγγεγραμμένος στον Δήμο Ναούσης.
–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις
18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος
ο 34χρονος εργάτης Τσουνάκης Γεώργιος, ο 65χρονος γεωργός Εμμανουήλ Τσουνάκης.
–1884. Το 1884 γεννιέται στη
Νάουσα ο Ανάργυρος Τσουνάκης του Σταμάτη και της Ελένης. Παιδιά του που
απέκτησε με την Ελένη Τσουνάκη ήταν οι: Σταμάτιος Τσουνάκης (γεν. 1912),
Γεώργιος Τσουνάκης, Μηνάς Τσουνάκης, Λουκία Τσουνάκη (γεν. 1919), Λουκία
Τσουνάκη (γεν. 1919) (συζ. Σπύρος Πετρόπουλος, πρώην χήρα Βασ. Κρητικού) και
Καλλίτσα ή Καλλιόπη Τσουνάκη (συζ. Γεώργιος Τριπολιτσιώτης).
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
του Κώστου του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τσονάκης Ανδρέας του Σταμάνη, 53
ετών, ποιμήν.
–1883. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1883, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Τσουνάκης Γεώργιος του
Σταμάτη, 64 ετών, γεωργός από τη Νάουσα και Τσουνάκης Σταμάτης του Γεωργίου, 43
ετών, ποιμήν από τη Νάουσα.
–1885. Σε εκλογικό κατάλογο
της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Τσουνάκης Γεώργιος του
Σταμάτη, 66 ετών, γεωργός από τη Νάουσα και Τσουνάκης Σταμάτης του Γεωργίου, 45
ετών, ποιμήν από τη Νάουσα.
–1912. Το 1912 γεννιέται στη
Νάουσα ο Τσουνάκης Σταμάτης του Ανάργυρου και της Ελένης.
–1919. Το 1919 γεννιέται στη
Νάουσα η Λουκία Τσουνάκη του Ανάργυρου και της Ελένης.
–1946. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει
εγγεγραμμένος ο 62χρονος κάτοικος Νάουσας, Τσουνάκης Αργύρης του Σταμάτη,
εργάτης, ο 53χρονος γεωργός Τσουνάκης Νικόλαος του Σταμάτη, ο 56χρονος μυλωθρός
Τσουνάκης Αθανάσιος του Σταμάτη, ο 36χρονος ναύτης Τσουνάκης Γεώργιος του
Αργύρη, ο 36χρονος εργάτης Τσουνάκης Σταμάτης του Γεωργίου, ο 22χρονος εργάτης
Τσουνάκης Νικόλαος του Χρήστου, ο 23χρονος εργάτης Τσουνάκης Πέτρος του
Νικολάου, ο 25χρονος εργάτης Τσουνάκης Σταμάτης του Νικολάου, ο 31χρονος
γεωργός Τσουνάκης Γεώργιος του Χρήστου, ο 28χρονος γεωργός Τσουνάκης Αντώνιος
του Χρήστου και ο 26χρονος εργάτης Τσουνάκης Μηνάς του Αργύρη.
–1950. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει
εγγεγραμμένη η Τσουνάκη Μαρία, όνομα συζύγου Σταύρος, όνομα πατρός Δημητρίου
Γαβαλά.
–1952. Σε
εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Τριπολιτσιώτη
Λουκία, όνομα συζύγου Πέτρος, όνομα πατρός Χρήστος Τσουνάκης και η
Τριπολιτσιώτη Καλλίτσα, όνομα συζύγου Γεώργιος, όνομα πατρός Αργύριος Τσουνάκης,
η Κρητικού Λουκία, όνομα συζύγου Βασίλειος, όνομα πατρός Αργύριος Τσουνάκης, η
Τσουνάκη Ελένη, όνομα συζύγου Αργύριος, όνομα πατρός Μηνάς Γερμανής και η Τσουνάκη Γαρυφαλλιά, όνομα συζύγου Σταμάτιος,
όνομα πατρός Ιωάννης Σκιαδάς.
–1959. Το 1959
γεννιέται στην Πάρο ο Ανάργυρος Τσουνάκης του Σταμάτη και της Πηνελόπης το
γένος Ευσταθίου ή Κουτσογεώργου από το Κεραμίδι Βόλου.
–Τσούντας: Ο Χρήστος Τσούντας (1857–1934) υπήρξε
ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αρχαιολόγους και πρωτοπόρος της ελληνικής
προϊστοριολογίας. Γεννήθηκε στη Στενήμαχο της Θράκης και εργάστηκε στην
Αρχαιολογική Εταιρεία και στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Είναι ιδιαίτερα γνωστός
για τις ανασκαφές του στις Μυκήνες και για τη θεμελίωση της συστηματικής
μελέτης του προϊστορικού πολιτισμού των Κυκλάδων.
–1897. Ο αρχαιολόγος Χρήστος
Τσούντας βρίσκεται στην Πάρο και πραγματοποιεί αρχαιολογική έρευνα σε
διάφορες θέσεις του νησιού. Ερευνά, μεταξύ άλλων, τα πρωτοκυκλαδικά νεκροταφεία
στη Γλυφά, την Παναγία και τον Πύργο, ενώ την ίδια περίοδο ερευνά την
Αντίπαρο και το Δεσποτικό. Οι παριανές ανασκαφές του δημοσιεύθηκαν στα «Κυκλαδικά»
της Αρχαιολογικής Εφημερίδας το 1898.
–Τσούτσος: ο επώνυμο Τσούτσος
απαντά σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και δεν έχει μέχρι σήμερα ασφαλώς
τεκμηριωμένη ετυμολογία. Περιλαμβάνεται στη μελέτη του Κωνσταντίνου Ντίνα για
τα κοζανίτικα επώνυμα (1759–1916), χωρίς όμως να έχει αποδειχθεί σχέση με τον
παριανό κλάδο. 1921. Γεννιέται ο Ιωάννης Τσούτσος του Σταύρου,
ναυτικός, κάτοικος Παροικιάς. 1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
καταγράφεται ο ίδιος ως ναυτικός και κάτοικος Παροικιάς, αποτελώντας την
παλαιότερη μέχρι σήμερα συγκεκριμένη μαρτυρία του επωνύμου στην Πάρο.
–1921. Το 1921 γεννιέται ο Τσούτσος
Ιωάννης του Σταύρου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.
–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς
του 1946 είναι εγγεγραμμένος ο Τσούτσος Ιωάννης του Σταύρου ναυτικός κάτοικος
Παροικιάς.
–Τσοχαλής: Το επώνυμο απαντά στις Λεύκες της Πάρου και ο παριανός
κλάδος, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, προέρχεται από τη Νεάπολη Βοιών
Λακωνίας. Η παλαιότερη συγκεκριμένη καταγραφή που διαθέτουμε είναι του 1903,
όταν στα Δημοτολόγια Λευκών αναφέρεται ο Θεόδωρος Τσοχαλής του Χαράλαμπου
και της Καλλιόπης, από τη Νεάπολη Λακωνίας. Το ίδιο έτος γεννήθηκε στις
Λεύκες ο Χαράλαμπος Τσοχαλής, γνωστός ως ποιητής με το ψευδώνυμο Μπάμπης
Αγιάσης (1903–1964), ο οποίος δημοσίευε ποιήματά του σε αθηναϊκές σατιρικές
εφημερίδες από το 1927.
–1903. Στα Δημοτολόγια Λευκών
το έτος 1903 αναφέρεται ο Θεόδωρος Τσοχαλής του Χαράλαμπου και της Καλλιόπης
από τη Νεάπολη Λακωνίας.
–1903. Χαράλαμπος Τσοχαλής ποιητής
(ψευδώνυμο Μπάμπης Αγιάσης), γεννήθηκε και πέθανε στις Λεύκες (1903-1964).
Δημοσιεύει ποιήματά του σε αθηναϊκές σατιρικές εφημερίδες από το 1927.
Για οικόσημα βλέπε
εδώ…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου