Παριανά επίθετα Ι

Για οικόσημα βλέπε εδώ…

Ι

–Ιατροπούλης ή Γιατροπούλης: Στις Λεύκες υπάρχει έως σήμερα και το επίθετο "Ιατροπούλης". Επώνυμο που δηλώνει επάγγελμα. Βλέπε Γιατροπούλης.

 

–Ιατρού: Η οικογένεια Ιατρού αποτελεί μία από τις παλαιές οικογένειες της Παροικιάς, με παρουσία στην Πάρο τουλάχιστον από τις αρχές του 18ου αιώνα. Σύμφωνα με τις μέχρι σήμερα ενδείξεις, προερχόταν από το Ναύπλιο, ενώ έχει διατυπωθεί η άποψη ότι απώτερη καταγωγή της ήταν ιταλική. Το επώνυμο είναι επαγγελματικής προέλευσης και ανάγεται στον ιατρό, όπως συνέβη με πολλά βυζαντινά και μεταβυζαντινά επώνυμα.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το οικόσημο που σώζεται σε ιδιωτική οικία της Παροικιάς, στην περιοχή της Κάτω Πόρτας, με χαραγμένη τη χρονολογία 1672. Το οικόσημο απεικονίζει έξι κυκλικά σύμβολα, τα οποία έχουν ερμηνευθεί είτε ως βυζαντινά νομίσματα είτε ως χάπια. Ο ερευνητής Νικόλαος Αλιπράντης, βασιζόμενος τόσο στην ομοιότητα του εμβλήματος με εκείνο της περίφημης ιταλικής οικογένειας Μεδίκων (Medici) όσο και στο αρχικό γράμμα «Ι», διατύπωσε την ενδιαφέρουσα υπόθεση ότι το οικόσημο ανήκε σε μέλος της οικογένειας Ιατρού, θεωρώντας πιθανή κάποια σχέση ή, έστω, έναν συμβολικό ισχυρισμό καταγωγής. Η άποψη αυτή δεν έχει τεκμηριωθεί ιστορικά και παραμένει ερευνητική υπόθεση, ωστόσο το οικόσημο αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα εραλδικά μνημεία της Παροικιάς.

Η πρώτη σαφής γραπτή μαρτυρία της οικογένειας εντοπίζεται στις 17 Αυγούστου 1732, σε έγγραφο όπου αναφέρεται: «Ινβεντάριο εις το τι έφερε τ’ Ασημηνάκη ποτέ Μιχαλάκη Ιατρού όντας ήρθε από το Ανάπλι». Η αναφορά αυτή επιβεβαιώνει ότι μέλος της οικογένειας είχε εγκατασταθεί στην Πάρο προερχόμενο από το Ναύπλιο, γεγονός που ενισχύει την παράδοση για την πελοποννησιακή προέλευση του παριανού κλάδου.

Η οικογένεια Ιατρού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα οικογένειας που ενσωματώθηκε στην κοινωνία της Παροικιάς κατά τους χρόνους της Βενετοκρατίας και της Οθωμανικής περιόδου, αφήνοντας ως σημαντικότερο τεκμήριο της παρουσίας της το σωζόμενο οικόσημο του 17ου αιώνα, ένα από τα ελάχιστα που διατηρούνται σήμερα στην Πάρο.

–1672. Οικόσημο που βρίσκετε σε ρούγα της Παροικιάς στο αρχοντικό των Μαύρων στην θέση Κάτω Πόρτα, έχει χρονολογία 1672.

–1732. Σε έγγραφο στις 17 Αυγούστου 1732 διαβάζουμε «Ινβεντάριο εις το τι έφερε τα’ Ασημηνάκη ποτέ Μιχαλάκη Ιατρού όντας ήρθε από το Ανάπλι».

 

–Ιγγλέσης: Εθνικό επώνυμο, που δηλώνει καταγωγή από την Αγγλία («ο Άγγλος»). Ωστόσο, η παριανή οικογένεια Ιγγλέση δεν φαίνεται να συνδέεται με αγγλική καταγωγή, αλλά με την οικογένεια Ιγγλέση της Κεφαλονιάς, από την οποία προέρχεται μέσω θηλυγονίας, με σύνδεσμο την παλαιά παριανή οικογένεια Δαφερέρα.

Η οικογένεια είναι γνωστή στην Παροικιά, όπου διατηρείται μέχρι σήμερα και συνδέεται με ένα ιδιαίτερα αξιόλογο οικόσημο, το οποίο σώζεται σε υπέρθυρο παλαιάς οικίας στον παραλιακό δρόμο της πόλης. Η ύπαρξη του οικοσήμου αποτελεί ένδειξη της κοινωνικής θέσης και της ιστορικής συνέχειας της οικογένειας και υπενθυμίζει τους δεσμούς της Πάρου με τα Επτάνησα και τον ευρύτερο ενετοκρατούμενο ελληνικό χώρο.

Η περίπτωση των Ιγγλέσηδων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα οικογένειας της οποίας η παρουσία στην Πάρο συνεχίσθηκε όχι από την ανδρική αλλά από τη γυναικεία γραμμή, γεγονός που αποδεικνύει ότι η ιστορία των παριανών οικογενειών δεν διαμορφώθηκε μόνο από μετακινήσεις ανδρών, αλλά και από γάμους και συγγενικούς δεσμούς που διατήρησαν ζωντανά επώνυμα και οικογενειακές παραδόσεις στο νησί.

 

–Ιερώνυμος: Πατρωνυμικό επώνυμο, προερχόμενο από το βαπτιστικό όνομα Ιερώνυμος, το οποίο έχει αρχαιοελληνική προέλευση («ἱερός» + «ὄνομα») και διαδόθηκε ευρέως στον ελληνορθόδοξο χώρο. Στην Πάρο το επώνυμο εμφανίζεται σπάνια στις μέχρι σήμερα γνωστές πηγές.

Η παλαιότερη γνωστή μαρτυρία εντοπίζεται το 1831, όταν ο Κωνσταντίνος Ιερώνυμος συγκαταλέγεται μεταξύ των υπογραφόντων της σημαντικής επιστολής των κατοίκων της Πάρου προς τον Επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, με ημερομηνία 21 Οκτωβρίου 1831. Η επιστολή αυτή αποτελεί πολύτιμη ιστορική πηγή, καθώς περιγράφει τις συγκρούσεις και τις εντάσεις που είχαν δημιουργηθεί στο νησί ανάμεσα στους γηγενείς Παριανούς και τους Κρήτες νεοαποίκους, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στην Πάρο μετά την Κρητική Επανάσταση και τα γεγονότα που ακολούθησαν την οθωμανική ανακατάληψη της Κρήτης.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Κωνσταντίνος Ιερώνυμος.

 

–Ιθακίσιος: Πατριδωνυμικό επώνυμο, το οποίο δηλώνει καταγωγή από την Ιθάκη· «Ιθακήσιος» ή «Ιθακίσιος» είναι ο άνθρωπος που προέρχεται από το νησί του Ιονίου. Ανήκει στην κατηγορία των επωνύμων που δημιουργήθηκαν από τον τόπο προέλευσης οικογενειών οι οποίες μετακινήθηκαν σε άλλα νησιά ή περιοχές.

Η οικογένεια Ιθακισίου εμφανίζεται στην Πάρο ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, σε μια περίοδο έντονων μετακινήσεων πληθυσμών στον νησιωτικό χώρο, λίγο πριν και κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης.

Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή αναφορά εντοπίζεται το 1815, στα δημοτολόγια του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), όπου είναι εγγεγραμμένος ο Αναστάσιος Ιθακίσιος.

Το 1820, σε προικοσύμφωνο της 16ης Ιανουαρίου 1820, ο ίδιος Αναστάσιος Πιέρος Ιθακίσιος αναφέρεται ως υποψήφιος γαμπρός της Μαρίας Βαλέντζα, κόρης του Τζανή Βαλέντζα. Στο έγγραφο καταγράφεται η προίκα που προσφέρει ο πατέρας της, μεταξύ άλλων ένα εικόνισμα του Ευαγγελισμού, στοιχείο που μας δίνει μια εικόνα των οικογενειακών και κοινωνικών σχέσεων των παριανών οικογενειών της εποχής.

Το 1844, στον εκλογικό κατάλογο της Νάουσας, καταγράφεται ο Αναστάσιος Ιθακίσιος, ηλικίας 46 ετών, επαγγελματικά ναυτικός, γεγονός που ταιριάζει με τη μακρά ναυτική παράδοση των νησιωτικών οικογενειών του Αιγαίου και του Ιονίου.

Η οικογένεια Ιθακίσιος δεν φαίνεται να διατηρήθηκε σε ανδρική γραμμή μέχρι σήμερα. Το επώνυμο συνεχίζεται στην Πάρο μέσω θηλυγονίας, από την οικογένεια Βαλέντζα, με την οποία υπήρχαν ήδη συγγενικοί δεσμοί από τις αρχές του 19ου αιώνα.

Η παρουσία των Ιθακισίων στην Πάρο αποτελεί ακόμη ένα παράδειγμα των μικρών μετακινήσεων πληθυσμών ανάμεσα στα νησιά του ελληνικού χώρου, που άφησαν το αποτύπωμά τους στη διαμόρφωση της παριανής κοινωνίας.

–1815. Στα δημοτολόγια του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου) το 1815, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Αναστάσιος Ιθακίσιος.

–1820. Σε προικοσύμφωνο στις 16 Ιανουαρίου 1820 αναφέρεται ο Τζανής Βαλέντζας η γυνή του Μαρία και η θυγατέρα του Κυριακή, ζητεί δια αυτήν ο κυρ Αναστάσιος Πιέρος Ιθακίσιος για γυναίκα του. «Ο Τζανής Βαλέντζας δίδει στη Μαρία, την κόρη του, διά χάριν προικός ένα εικόνισμα τον Ευαγγελισμό», «ο Πιέρος Ιθακήσιος δεν προσφέρει εικόνες». (ΓΑΚ, 214 50-ΕΑΙΕΔ 8 (1958) 185).

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 46χρονος ναυτικός Ιθακίσιος Αναστάσιος.

 

–Ιμπριάλος: Μυκονιάτικης καταγωγής επώνυμο, το οποίο συνδέεται με οικογένεια που έφθασε στην Πάρο μέσω συγγενικών δεσμών και επιγαμιών με παλαιές παριανές οικογένειες.

Η γνωστότερη παριανή σύνδεση του επωνύμου αφορά τον Πέτρο Ιμπριάλο, ο οποίος ανήκε στην ιστορική οικογένεια Παπαβασιλείου της Παροικιάς. Ήταν εγγονός του παριανού ναυάρχου Όθωνα Αθ. Παπαβασιλείου και γιος του μυκονιάτη ιατρού Κωνσταντίνου Ιμπριάλου και της Αργυρώς Όθ. Παπαβασιλείου.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Σπούδασε ιατρική και αναγορεύθηκε διδάκτωρ της Ιατρικής το 1971. Από το 1985 υπηρέτησε ως επίκουρος καθηγητής Παθολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ενώ από το 1962 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ακολούθησε την ακαδημαϊκή και ιατρική του σταδιοδρομία.

Η περίπτωση του επωνύμου Ιμπριάλος φανερώνει για ακόμη μία φορά τη διασύνδεση της Πάρου με τα γειτονικά νησιά των Κυκλάδων. Μέσα από γάμους και οικογενειακές ενώσεις, οικογένειες από τη Μύκονο εντάχθηκαν στο κοινωνικό και ιστορικό δίκτυο της Παροικιάς, συνδεόμενες με παλαιούς παριανούς γενεαλογικούς κλάδους όπως οι Παπαβασιλείου.

–1943. Ο Πέτρος Ιμπριάλος ανήκει στην εξέχουσα οικογένεια Παπαβασιλείου της Παροικιάς, εγγονός του ναυάρχου Όθωνα Αθ. Παπαβασιλείου και γιός του μυκονιάτη ιατρού Κων. Ιμπριάλου και της Αργυρώς Οθ. Παπαβασιλείου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1943. Διδάκτωρ της ιατρικής (1971) και επίκουρος καθηγητής  της Παθολογίας στο Α.Π.Θ. από το 1985. Από το 1962 ζει στη Θεσσαλονίκη. Σύζυγός του η Χρύσα Ιορδανοπούλου από την Θεσσαλονίκη με την οποία απέκτησε ένα αγόρι, τον Κωστή το 1990.

 

–Ινζίδης: Επώνυμο πιθανότατα προσφυγικής προέλευσης, το οποίο δεν εμφανίζεται σε παλαιότερες παριανές πηγές και φαίνεται να εγκαταστάθηκε στο νησί κατά τον 20ό αιώνα. Η κατάληξη και η μορφολογία του επωνύμου παραπέμπουν σε οικογένεια που ενδέχεται να προέρχεται από τον μικρασιατικό ή ευρύτερο προσφυγικό ελληνισμό, χωρίς όμως να υπάρχουν μέχρι σήμερα επαρκή στοιχεία για ασφαλή ταυτοποίηση της αρχικής πατρίδας.

Η γνωστότερη μέχρι σήμερα αναφορά στην Πάρο εντοπίζεται το 1948, όταν στην εφημερίδα «Η Φωνή της Πάρου» διαφημίζεται ο Κωνσταντίνος Ιντζίδης, ως «ειδικός δια ταπετσαρίας αυτοκινήτων», με επαγγελματική έδρα στην οδό Πίσσα 3.

–1948. Στην «Φωνή της Πάρου» του 1948 διαφημίζεται ο «Ειδικός δια ταπετσαρίας αυτοκινήτων στην οδό Πίσσα 3, Κωνσταντίνος Ιντζίδης.

 

–Ιορδάνης ή Γιορδάνης ή Γιαρδάνης ή Τζορδάνης: Το επώνυμο Ιορδάνης, με τις παραλλαγές Γιορδάνης, Γιαρδάνης και Τζορδάνης, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα και σημαντικότερα παριανά επώνυμα. Πρόκειται για πατρωνυμικό βαφτιστικό επώνυμο, που προέρχεται από το βαφτιστικό όνομα Ιορδάνης.

Η οικογένεια συνδέθηκε στενά με την ιστορία της Παροικιάς, καθώς ο γενάρχης του παριανού κλάδου, Παύλος Ιορδάνης (Παυλάκης Γιορδάνης), θεωρείται ο κτήτορας του πρώτου πυρήνα της Μονής των Αγίων Αναργύρων Παροικιάς.

Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, ο Παύλος Ιορδάνης ήταν έμπορος από την Κωνσταντινούπολη, με επτανησιακή καταγωγή. Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς κατέφυγε στη Βενετία. Εκεί, μετά από ένα επεισόδιο σε κοκορομαχίες που οδήγησε στον θάνατο ενός Βενετού, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πόλη και, ύστερα από περιπλανήσεις, κατέληξε στην Πάρο.

Στο ύψωμα ανατολικά της Παροικιάς, πάνω σε αρχαία ερείπια, έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στους Αγίους Αναργύρους και μια μικρή κατοικία, όπου αποφάσισε να μονάσει. Το μικρό αυτό ασκητήριο εξελίχθηκε με τον χρόνο σε σημαντική μονή, η οποία αποτέλεσε ένα από τα σημαντικά θρησκευτικά κέντρα της Παροικιάς.

Η παλαιότερη γνωστή επιγραφή που συνδέεται με τον κτήτορα αναφέρει τη χρονολογία:

1660 – Παύλος Ιορδάνης, κτήτορας των Αγίων Αναργύρων Παροικιάς.

Η οικογένεια παρέμεινε για αιώνες συνδεδεμένη με τη μονή. Ο Νικόδημος Ιορδάνης (Τζορδάνης) υπήρξε ο σημαντικότερος συνεχιστής του έργου του Παύλου. Σε έγγραφο του 1775 αναφέρεται ως ιερομόναχος, ενώ το 1799 ανακαίνισε τη μονή και θεωρείται ο πραγματικός δημιουργός του σημερινού κτηριακού συγκροτήματος.

Στην πρόσοψη της μονής σώζεται επιγραφή:

«Νικόδημος Ιορ[δ]άνης κτίτωρ 1799»

Ο Νικόδημος διετέλεσε ηγούμενος των Αγίων Αναργύρων από το 1799 έως το 1825. Στη μονή σώζονται ακόμη στοιχεία της εποχής του, όπως τα κελλιά, ο παλιός φούρνος και η μαρμάρινη κρήνη του.

Το 1801 άλλη επιγραφή στη βάση του κωδωνοστασίου αναφέρει:

«Νικόλαος Ιορδάνης κτήτωρ 1801»

Η οικογένεια εμφανίζεται συχνά στα παριανά έγγραφα των αρχών του 19ου αιώνα. Το 1820, σε προικοσύμφωνο της Παροικιάς, αναφέρεται ο ιερομόναχος Νικόδημος Ιορδάνης, ο οποίος προσφέρει ως προίκα την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου. Το 1825 αναφέρονται ο Γρηγόριος, ο Παύλος, ο Ιωάννης και ο Πέτρος Ιορδάνης, μέλη της ίδιας οικογένειας.

Το 1831, στην επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους για τα προβλήματα που προκάλεσε η εγκατάσταση Κρητών νεοαποίκων στο νησί, υπογράφουν μεταξύ άλλων οι:

Παύλος Γιαρδάνης, Πέτρος Ιορδάνης και Ιωάννης Ιορδάνης.

Στους εκλογικούς καταλόγους του 1847 της Παροικιάς εμφανίζονται:

·        ο Ιωάννης Ιορδάνης, μυλωνάς,

·        ο Πέτρος Ιορδάνης, καφεπώλης,

·        ο Παύλος Ιορδάνης, πλοίαρχος.

Η οικογένεια ασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα, όπως η γεωργία, η ναυτιλία, η μυλοποιία, η βυρσοδεψία και το εμπόριο. Ο μύλος της οικογένειας Ιορδάνη αναφέρεται ότι αγοράστηκε το 1849.

Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα οι Ιορδάνηδες συνεχίζουν να καταγράφονται στην Παροικιά. Μεταξύ αυτών αναφέρονται:

·        ο Νικόλαος Ιορδάνης (γεν. 1839), γεωργός,

·        ο Παναής και ο Ιωάννης Ιορδάνης, δίδυμοι αδελφοί (γεν. 1867),

·        ο Κοσμάς Ιορδάνης, βυρσοδέψης,

·        ο Νικόλαος Ιορδάνης (γεν. 1894), διανομέας,

·        ο Λεονάρδος Ιορδάνης (γεν. 1926), ταχυδρομικός διανομέας,

·        ο Παναγιώτης Ιορδάνης (γεν. 1924), γεωργός.

Η παρουσία της οικογένειας συνεχίζεται μέχρι σήμερα στην Παροικιά, αποτελώντας έναν από τους παλαιούς παριανούς γενεαλογικούς κλάδους.

Η ιστορία των Ιορδάνηδων της Πάρου είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη θρησκευτική και κοινωνική ιστορία του νησιού. Από τον Παύλο Ιορδάνη του 17ου αιώνα έως τους νεότερους απογόνους, η οικογένεια άφησε έντονο αποτύπωμα στην Παροικιά, κυρίως μέσα από το σημαντικό μνημείο της Μονής των Αγίων Αναργύρων, που αποτελεί ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας της επί περισσότερους από τρεις αιώνες.

–1660. Η παλαιότερη επιγραφή του κτήτορα των Αγίων Αναργύρων Παροικιάς Παύλου Ιορδάνη  τον Ιούλιο του 1660.

–1775. Σε έγγραφο του 1775 μνημονεύεται ο ιερομόναχος Νικόδημος Ιορδάνης (Τζορδάνης).

–1799. Ο Νικόδημος Τζορδάνης (αργότερα σε έγγραφα, γράφεται Ιορδάνης) ήταν ανακαινιστής της μονής Αγίων Αναργύρων Παροικιάς κατά μια επιγραφή στην πρόσοψη ανάγλυφης Κρήτης στην αυλή της μονής: «Νικόδημος Ιορ[δ]αν/ης κτίτορ / 1799». Είχε διατελέσει και ηγούμενος της μονής από το 1799 έως το 1825. Ήταν το τελευταίος ηγούμενος και, όπως φαίνεται από τις λίγες σωζόμενες πηγές, πραγματικός κτήτορας του σημερινού κτηριακού συγκροτήματος της μονής. Στο υπόγειο του συγκροτήματος, υπάρχουν τέσσερα κελλιά στη σειρά, με τους απαραίτητους χώρους υγιεινής και στο βάθος του διαδρόμου, σχεδόν ανέπαφος, ο φούρνος της μονής. Εκεί βλέπουμε και την μαρμαρένια κρήνη, του Νικόδημου Ιορδάνη. Σε επαφή με τον νότιο τοίχο του καθολικού, δίπλα σε μια παλιά βρύση, βρίσκεται μια μαρμάρινη λάρνακα, με τα λείψανα του αείμνηστου Νικόδημου Γ. Κυπραίου.

–1801. Επιγραφή του 1801, που υπάρχει στη βάση του κωδωνοστασίου της μονής των Αγίων Αναργύρων Παροικιάς «Νικόλαος Ιορδάνης κτήρωρ 1801».

–1820. Προικοσύμφωνο Ιωάννου Νικοδ. Ιορδάνη και Χρυσούλας Νικοδ. Ιορδάνη, Παροικιά, 14 Δεκεμβρίου 1820. Υπογράφει ο γιός του ιερομόναχου, οικονόμος Ιορδάνης Γρηγόριος. «Ο πανοσιώτατος Νικόδημος Ιορδάνης δίδει στους μελλονύμφους χάριν προικός τα εξής πράγματα. Και πρώτον την εικόνα του Τιμίου Προδρόμου όπως έχουσιν αυτόν σκέπην και βοήθειαν εν παντί» Η Χρυσούλα, που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να είναι αδελφή του γαμπρού, ήταν θετή θυγατέρα του Νικοδήμου Ιορδάνη. (Παριανά Ι’ 33 Απρ. 1989).

–1824. Αγορά του αρχιμανδρίτη Κομνηνού ενός χωραφιού από τον Ιωάννη Ιορδάνη 29 Σεπτ. 1824.

–1825. Ο οικονόμος Παροικιάς Γρηγόριος Ιορδάνης «απαραιτεί» το κατώϊ στον Παύλο Ιορδάνη την Παροικιά 10 Ιανουαρίου 1825 όπως και «απαραιτεί» τη Λαγκαδιά στον Ιωάννη Ιορδάνη. (Η Λαγκαδιά είναι τοποθεσία που βρίσκεται νότια της μονής των Αγίων Αναργύρων της Παροικιάς.

–1826. Σε διαθήκη Παροικιάς, 6 Ιανουαρίου 1826, υπογράφει ο Παύλος Ιορδάνης.

–1826. Στις 21 Απριλίου 1826 ο ιερέας Γεώργιος Μωραΐτης, πατέρας της Χρυσούλας Μωραΐτου, συζύγου του Νικολάου Ιορδάνη αναφέρεται σε έγγραφο Παροικιάς. Ο εντιμότατος Άγιος οικονόμος Παροικιάς Ιορδάνης, Παύλος Ιορδάνης, Ιωάννης Ιορδάνης, και Πέτρος Ιορδάνης είναι οι υιοί της Χρυσούλας συζύγου Νικολή Ιορδάνη και κόρη του παπα Γιώργη Μωραΐτη.

–1826. Σε πωλητήριο Παροικιάς, 2 Δεκεμβρίου 1826 φαίνεται η συγγενική σχέση των οικογενειών Ιορδάνη και Βενιλερη: «… ο κύριος Λαζαράκης ποτέ πρωτόπαπας Νικήτας Βενιέρης πωλεί προς την θεία του κυρίαν Καλητζάκην σ’υζυγον Παύλου Ιορδάνη το αμπέλιον». Ο Παύλος Ιορδάνης ήταν αδερφός των Ιωάννη =, Πέτρου και του οικονόμου Γρηγορίου Ιορδάνη, παιδιά δε του Νικόδημου Ιορδάνη, ιερέα και ηγούμενου της Μονής των Αγίων Αναργύρων Παροικιάς.

–1827. Το 1827 αναφέρεται σε έγγραφο των Αγίων Αναργύρων (Παροικιάς) ο οικονόμος Γρηγόριος Ιορδάνης. Μετά την εδημία του, το 1840, το μικρό μοναστήρι έμεινε έρημο.

–1830. Από κατάλογο που είχε στείλει στο Υπουργείο Θρησκείας ο Επίσκοπος Παροναξίας Ιερόθεος στις 8 Φεβρουαρίου 1830, πληροφορούμαστε ότι η Πάρος διέθετε 52 ιερείς.

Κατωτέρω παραθέτουμε ονοματεπώνυμά με τα ανάλογα οφίκια που είχαν: «Οικονόμος Ιορδάνης –περιφέρεται τήδε κακείσε κρατών μερικά κόκκαλα τα οποία ονομάζει άγια λείψανα και εξαπατών τον κόσμον διά να αργυρολογή».

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Παύλος Γιαρδάνης.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Πέτρος και ο Ιωάννης Ιορδάνης.

–1833. Σε κατάλογο της εν Παροίκια Ελληνοδιδακτικής Σχολής μαθητευόντων παιδιών στις 28 Απριλίου 1833 αναφέρεται ο Γ. Ιορδάνης.

–1839. Γεννιέται το 1839 ο Νικόλαος Ιορδάνης. Σύζυγός του η Μαρία, τέκνα τους ο Παναής (1867) και ο Ιωάννης (1867) δίδυμα.

–1840. Το 1840 αναφέρεται σε έγγραφο των Αγίων Αναργύρων (Παροικιάς) ο οικονόμος Γρηγόριος Ιορδάνης.

–1846. Ο Παύλος Ιορδάνης αιτείται αποζημίωσης από την Επιτροπή του Αγώνος για τις υπηρεσίες που πρόσφερε κατά την Επανάσταση και καταθέτει τα σχετικά δικαιολογητικά: 1 αίτηση και 1 συνημμένο πιστοποιητικό (περιλαμβάνεται συνοδευτικό δίφυλλο) Ιορδάνης Παύλος: Η αίτησή του εξετάστηκε κατά την υπ΄αριθμόν 93/18 συνεδρίαση του ναυτικού τμήματος της Επιτροπής Αγώνος.

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 48χρονος μυλωνάς Ιωάννης Ιορδάνης, ο 50χρονος καφεπώλης Πέτρος Ιορδάνης, και ο πλοίαρχος Παύλος Ιορδάνης 58 ετών.

–1849. Μύλος της οικογένειας Ιωάννη Νικοδήμου Ιορδάνη τον αγόρασε στα 1849.

–1867. Γεννιέται το 1867 ο Παναής Ιορδάνης του Νικολάου (1839) και της Μαρίας. Σύζυγός του η Άννα και τέκνα τους ο Νικόλαος (1894).

–1867. Γεννιέται το 1867 ο δίδυμος αδερφός του Παναή, Ιωάννης Ιορδάνης του Νικολάου (1839) και της Μαρίας.

–1869. Στις 10 Φεβρουαρίου 1869 ο 27χρονος βυρσοδέψης από την Πάρο Κοσμάς Ιορδάνης, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 18χρονη από την Ύδρα Βασιλική Πιταρά.

–1872. Το 1872 γεννιέται ο Ιορδάνης Ιωάννης του Μιχαήλ ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1877. Στις 25 Απριλίου 1877 ο παριανός Ιορδάνης Κοσμάς 35 ετών μυλωνάς κάτοικος Σύρου δηλώνει τον θάνατο του πεθερού του Μίτζος Νικ. Παναγιώτης ετών 50 από την Ύδρα κάτοικο Ερμούπολης. Ασθένεια: Νόσος χρ..

–1878. Στις 19 Μαρτίου 1878 ο παριανή Γεώργιος Ιορδάνης 55 ετών βυρσοδέψης και η σύζυγός του Αικατερίνη Γιαλούρη κάτοικοι Σύρου δηλώνουν τον θάνατο του γιού τους Μιχαήλ 18 μηνών κάτοικο Ερμούπολης. Ασθένεια: Λαιμός.

–1885. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 60χρονος εργάτης Γεώργιος Ιω. Ιορδάνης, έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 4 Ιανουαρίου 1885.

–1894. Το 1894 γεννιέται ο Ιορδάνης Νικόλαος του Παναγή διανομεύς κάτοικος Παροικιάς. Σύζυγός του η Μαρία Λ. Ζουμή από το Κάτω Μαράθι. Τέκνα τους ο Παναγιώτης (1924), ο Λινάρδος (1926), η Άννα (1927), η Ελισάβετ (1930), ο Γιώργος (1932) και η Αικατερίνη (1934).

–1895. Πρόεδρος της εν Σμύρνης αδελφότητος των Παρίων «Η Εκατονταπυλιανή» Αντώνης Π. Ιορδάνης. Εν Σμύρνη κατά Μάϊον του 1895.

–1896. Το 1896 γεννιέται ο Ιορδάνης Δαμιανός του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1902. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 24 ετών βυρσοδέψης Παναγιώτης Κοσμά Ιορδάνης άγαμος και ο πατέρας του Κοσμάς Ιω. Ιορδάνης 62 ετών μάγειρας. Έδωσε όρκο στις 21 Ιανουαρίου 1902.

–1911. Το 1911 γεννιέται ο Ιορδάνης Αντώνιος του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1912. Το 1912 γεννιέται η Χρυσή Ιορδάνη του Ιωάννη, στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1951 φέρεται παντρεμένη με τον Ρούσσο Νικόλαο.

–1923. Το 1923 γεννιέται ο Ιορδάνης Γεώργιος του Νικολάου κάτοικος Παροικιάς.

–1924. Το 1924 γεννιέται ο Ιορδάνης Παναγιώτης του Νικολάου και της Μαρίας, γεωργός κάτοικος Παροικιάς. Σύζυγός του η Ειρήνη Τζοάνη. Τέκνα τους η Μαρία (συζ. Δημήτριος Μπαρμπαρής) και Νικόλαος (1956).

–1924. Το 1924 γεννιέται ο Ιορδάνης Ιωάννης του Δαμιανού έμπορος κάτοικος Παροικιάς.

–1926. Το 1926 γεννιέται ο Ιορδάνης Λεονάρδος του Νικολάου και της Μαρίας, ταχ. Διανομεύς, κάτοικος Παροικιάς. Σύζυγός του η Φεβρωνία Κ. Μπιζά. Τέκνα τους ο Νικόλαος (1954), ο δίδυμος αδερφός του Κώστας (1954) και η Ελένη.

–1926. Το 1926 γεννιέται ο Ιορδάνης Κωνσταντίνος του Δαμιανού ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1927. Το 1927 γεννιέται η Ιορδάνη Άννα του Νικολάου και της Μαρίας, σύζυγός της ο Ιωάννης Ρούσσος.

–1930. Το 1930 γεννιέται η Ιορδάνη Ελισάβετ του Νικολάου και της Μαρίας, σύζυγός της ο Κώστας Μαύρης.

–1932. Το 1932 γεννιέται ο Ιορδάνης Γεώργιος του Νικολάου και της Μαρίας, σύζυγός του η Αναστασία Καστρουνή και τέκνα τους η Ευαγγελία (συζ. Χρήστος Κρητικός), η Μαρία και η Ελευθερία (συζ. Κυριάκος Μυτιληναίος).

–1934. Το 1934 γεννιέται η Ιορδάνη Αικατερίνη του Νικολάου και της Μαρίας.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Κισκάκη Παρασκευή όνομα συζύγου Δημήτριος, το γένος Παναγιώτη Ιορδάνη.

–1954. Γεννιέται το 1954 ο Νίκος Ιορδάνης του Λινάρδου (1926)και της Φεβρωνίας. Σύζυγός του η Ασημίνα Λάσκου και τέκνο τους η Αναστασία.

–1954. Γεννιέται το 1954 ο Κώστας Ιορδάνης, δίδυμος αδερφός του Νίκου, του Λινάρδου (1926)και της Φεβρωνίας. Σύζυγός του η Ζαμπέτα Α. Μπάλλιου και τέκνο τους ο Λινάρδος.

–1956. Γεννιέται το 1956 ο Νικόλαος Ιορδάνης του Παναγιώτη (1924) και της Ειρήνης. Σύζυγός του η Ανδριανίκη Σπανού και τέκνο τους ο Παναγιώτης.

–1970. Σε σχολική παρέλαση στην Παροικιά στις 28 Οκτωβρίου 1970, διακρίνεται ο νεαρός πρόσκοπος Ιορδάνης _ και Ιορδάνης _.

 

–Ιουλιανός: Το επώνυμο Ιουλιανός αποτελεί ένα από τα παλαιότερα επώνυμα που συναντώνται στην Πάρο και συνδέεται με οικογένεια που πιθανόν διατηρούσε μνήμη βυζαντινής καταγωγής.

Η σημαντικότερη μαρτυρία για την παρουσία της οικογένειας στο νησί προέρχεται από τον ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στο Κάστρο της Παροικιάς, όπου σώζεται υπέρθυρη επιγραφή του 18ου αιώνα.

1752. Στο υπέρθυρο του ναού αναφέρεται ότι ο ναός ανεγέρθηκε εκ βάθρων με δαπάνη του Νικολάου Σκοριδήλη και της συζύγου του Μαρίας Ιουλιανής, η οποία χαρακτηρίζεται:

«γένος εκ Βυζαντίδος»

Η επιγραφή αποτελεί ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μαρτυρία, καθώς δηλώνει ότι η Μαρία Ιουλιανή προερχόταν από οικογένεια που διατηρούσε την παράδοση βυζαντινής προέλευσης. Η αναφορά αυτή εντάσσεται στη γενικότερη παρουσία στην Πάρο οικογενειών που μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και τις ανακατατάξεις του 15ου–17ου αιώνα μετακινήθηκαν προς τα νησιά του Αιγαίου.

Η δωρεά για την ανέγερση του ναού του Ευαγγελισμού στο Κάστρο δείχνει την οικονομική και κοινωνική θέση της οικογένειας, αλλά και τη βαθιά θρησκευτική της ευλάβεια. Η ανέγερση ενός ναού αποτελούσε για τις εύπορες οικογένειες της εποχής τρόπο έκφρασης της πίστης τους αλλά και διατήρησης της οικογενειακής μνήμης.

Η επιγραφή του 1752 αποτελεί μέχρι σήμερα την παλαιότερη γνωστή αναφορά του επωνύμου Ιουλιανός στην Πάρο και μια από τις σπάνιες γραπτές μαρτυρίες που συνδέουν παριανή οικογένεια με την παράδοση της βυζαντινής καταγωγής.

–1752. Σε υπέρθυρο του ναού Ευαγγελισμού στο Κάστρο Παροικιάς γράφει «1752 Ο ναός ούτος ο θείος της | Παρθένου διά δαπάνης εκ βάθρων ανηγέρθη του Νικολάου Σκοριδήλη |και Μαρίας Ιουλιανής γένος εκ Βυζαντίδος συζύγου | λαμπράς εις αθάνατον μνήμηνδεκτόν γενέσθαι… Παν]αγία το θερμόν αυτών ευλαβείας ως δώρον γενόμενον| Χριστέ μου μεσήτης προς τον θεόν… και στήναι τη κρίσει τη φοβερά ως ευσπλαχνος… … φύλαξ βοηθός μου της σωτηρίας.

 

–Ισιγώνης ή Ισιγώνιας ή Ισηγόνης Βλέπε Τσιγώνιας

 

–Ιωακειμίδης: Το επώνυμο Ιωακειμίδης είναι χαρακτηριστικό πατρωνυμικό επώνυμο μικρασιατικής προέλευσης, καθώς η κατάληξη -ίδης συναντάται ευρύτατα σε οικογένειες του Πόντου, της Μικράς Ασίας και γενικότερα των ανατολικών ελληνικών περιοχών.

Στην Πάρο η οικογένεια Ιωακειμίδη εμφανίζεται στη Νάουσα, πιθανότατα ως αποτέλεσμα των μετακινήσεων ελληνικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία κατά τον 20ό αιώνα.

Η παρουσία της οικογένειας αποτελεί μέρος της ιστορίας των νέων παριανών οικογενειών που εγκαταστάθηκαν στο νησί και εμπλούτισαν τον κοινωνικό και επαγγελματικό ιστό της Νάουσας, ενός λιμανιού που ανέκαθεν προσέλκυε ανθρώπους από διαφορετικές περιοχές του ελληνισμού.

Μέχρι στιγμής δεν έχουν εντοπιστεί παλαιότερες αναφορές του επωνύμου σε προνεότερα παριανά αρχεία, γεγονός που ενισχύει την εκτίμηση ότι πρόκειται για νεότερη εγκατάσταση μικρασιατικής οικογένειας στην Πάρο.

 

–Ιωάννου: Το επώνυμο Ιωάννου είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα ελληνικά επώνυμα και αποτελεί τυπικό πατρωνυμικό επώνυμο, δηλαδή προέρχεται από το βαφτιστικό όνομα του προγόνου: «ο γιος του Ιωάννη». Για τον λόγο αυτό συναντάται σε πολλές και διαφορετικές περιοχές του ελληνικού χώρου, χωρίς να δηλώνει απαραίτητα κοινή καταγωγή όλων των φορέων του.

Στην Πάρο το επώνυμο μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα και εμφανίζεται σε διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, από στρατιώτες και ναυτικούς έως μοναχούς και κατοίκους των παριανών χωριών.

Μία από τις παλαιότερες αναφορές εντοπίζεται στα χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης.

1821. Στις 20 Αυγούστου 1821, στη Νάουσα της Πάρου, υπογράφεται έγγραφο από στρατιώτες οι οποίοι δηλώνουν ότι θα ακολουθήσουν τον Φιλικό Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλο και θα μεταβούν στην Πελοπόννησο για να ενωθούν με τα στρατεύματα του Δημητρίου Υψηλάντη. Μεταξύ των υπογραφών βρίσκονται ο:

Κοσμάς Ιωάννου Σμυρναίος

καθώς και ο Πάριος στρατιώτης:

Νικόλαος Ιωάννου.

Η αναφορά αυτή παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς δείχνει τη συμμετοχή φορέων του επωνύμου Ιωάννου στον αγώνα της ανεξαρτησίας.

Η οικογένεια συνδέθηκε επίσης με τη μοναστική παράδοση της Πάρου και ιδιαίτερα με τη Μονή Λογγοβάρδας.

1825. Ο ιερομόναχος Ιερόθεος Ιωάννου, καταγόμενος από την Πελοπόννησο, εισήλθε στη Μονή Λογγοβάρδας. Κατά τη διάρκεια των διωγμών των Τούρκων εγκατέλειψε την περιοχή του και μαζί με άλλους μοναχούς κατέφυγε στην Πάρο. 1828. Στη Μονή Λογγοβάρδας εισέρχεται ο μοναχός Ιλαρίων Ιωάννου, σε ηλικία 20 ετών, ο οποίος αναφέρεται ως καταγόμενος από τη Λήμνο. 1832. Στη μονή εισέρχεται ο Ιωάσαφ Ιωάννου, καταγόμενος από τα Ιωάννινα, ο οποίος υπήρξε ο τελευταίος ηγούμενος της Μονής του Αγίου Ιωάννη του Δέτη. Την ίδια χρονιά, από τη Νάουσα της Πάρου, έλαβε συστατική επιστολή για να μεταβεί στις παραδουνάβιες χώρες και να συγκεντρώσει χρήματα για τη λειτουργία της Σχολής του Αγίου Αθανασίου στη Νάουσα.

Παράλληλα, το επώνυμο εμφανίζεται και στον ναυτικό κόσμο.

1828. Ο Γαρούφαλος Ιωάννου, ναύτης 17 ετών, καταγράφεται ως αφιχθείς στη Σύρο.

1835. Στα δημοτολόγια της Ερμούπολης εμφανίζεται ο παριανός ναύτης Γαρόφαλος Ιωάννου, 24 ετών.

Στην εκπαιδευτική ιστορία της Πάρου συναντούμε επίσης το επώνυμο:

1829. Στην Αλληλοδιδακτική Σχολή της Παροικιάς αναφέρεται ο μαθητής Γεώργιος Ιωάννου, 12 ετών.

Κατά τον 19ο αιώνα εμφανίζονται και άλλοι φορείς του επωνύμου:

1859. Σε συμβολαιογραφική πράξη στη Σύρο μνημονεύεται η κάτοικος Πάρου Κατίγκο χήρα Αγγελή Ιωάννου. 1882. Στην Ερμούπολη παντρεύεται η παριανή Σεβαστή Ιωάννου, κόρη του Ιωάννη, με τον Λεωνίδα Καλουδά από την Πάρο.

Οι μέχρι σήμερα γνωστές μαρτυρίες δείχνουν ότι το επώνυμο Ιωάννου στην Πάρο δεν αφορά απαραίτητα μία μόνο οικογένεια, αλλά διαφορετικούς κλάδους που εμφανίζονται στο νησί ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Η παρουσία του συνδέεται με σημαντικές πτυχές της παριανής ιστορίας: την Επανάσταση του 1821, τη μοναστική ζωή της Λογγοβάρδας, τη ναυτοσύνη και την κοινωνική ζωή των παριανών κοινοτήτων.

–1821. Οι υπογεγραμμένοι στρατιώτες υπόσχονται να ακολουθήσουν τον Φιλικό Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλο και να απέλθωσιν εις Πελοπόννησο για να ενωθούν υπό τις οδηγίες του εκ λαμπρότατου Πρίγκηπας Δημήτριο Υψηλάντη ελληνικών στρατευμάτων. Εις βεβαίωση υπογράφονται Νάουσα Πάρου τη 20 Αυγούστου 1821, Κοσμάς Ιωάννου Σμυρναίος. Στο ίδιο έγγραφο υπογράφει και ο Πάριος στρατιώτης Νικόλαος Ιωάννου.

–1825. Εισήλθε στην μονή της Λογγοβάρδας ο ιερομόναχος Ιερόθεος Ιωάννου από την Πελοπόννησο το 1825. Από εκεί φεύγοντας την μανία των Τούρκων μαζί με τον Φιλόθεο Γεωργίου και τον Λαζάρου Χαρίτων, ήλθε στην Πάρο στα 1825

–1828. Μοναχός Μονής Λογγοβάρδας ο Ιλαρίων Ιωάννου, εισήλθε στη Μονή το 1828 σε ηλικία 20 ετών. Φέρεται έχων πατρίδα την Λήμνο.

–1828. ΓΑΡΟΥΦΑΛΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ- Ναύτης, ετών 17,  αφίχθη στην Σύρο το 1828.

–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της πόλεως Παροικιάς

Ιωάννου Γεώργιος ετών 12.

–1832. Το 1832 εισήλθε στην μονή Λογγοβάρδας ο Ιωάσαφ Ιωάννου. Ο τελευταίος ηγούμενος της μονής του Αγίου Ιωάννη του Δέτη. από τα Ιωάννινα.

–1832. Εν Ναουση της Πάρου τη 27 Μαρτίου 1832 ο τελευταίος ηγούμενος του Αγίου Ιωάννη του Δέτη. Με συστατική επιστολή πάει στις παραδουνάβιες χώρες για να συγκεντρώσει χρήματα για να παραμείνει ανοιχτεί η Σχολή του Αγ. Αθανασίου στη Νάουσα.

–1835. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός ναύτης 24 ετών Γαρόφαλος Ιωάννου. Έδωσε όρκο στις 30 Ιουλίου 1835.

–1854. Στον κατάλογο του 1854 της Λογγοβάρδας αναφέρεται ο ιερομόναχος και ηγούμενος Ιερόθεος Ιωάννου. Στον ίδιο κατάλογο αναφέρεται και ο Ιωάσαφ Ιωάννου Μοναχός της μονής.

–1859. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1859 μνημονεύεται σε συμβολαιογραφική πράξη [πληρεξούσιο] στην Σύρο η κάτοικος Πάρου Νεζερίτη Κατίγκο χήρα Αγγελή Ιωάννου.

–1882. Στις 26 Δεκεμβρίου 1882 ο 24χρονος βαστάζος από την Πάρο Λεωνίδας Καλουδάς, του Νικολάου και της Λεμονιάς, κάτοικος Σύρου παντρεύεται στην Ερμούπολη την 22χρονη από την Πάρο Σεβαστή Ιωάννου, του Ιωάννη.

 

–Ιωσήπου: Το επώνυμο Ιωσήπου αποτελεί έναν από τους νεότερους κλάδους που εμφανίζονται στην Πάρο και πιθανότατα συνδέεται με συριανή καταγωγή. Η μορφή του επωνύμου παραπέμπει σε πατρωνυμικό σχηματισμό, δηλαδή «ο γιος ή ο απόγονος του Ιωσήπου», με πιθανή προέλευση από το εβραϊκής ρίζας βαπτιστικό όνομα Ιώσηπος (Ιωσήφ).

Η εγκατάσταση της οικογένειας στην Πάρο φαίνεται να έγινε σε νεότερους χρόνους, μέσα στο πλαίσιο των μετακινήσεων μεταξύ των Κυκλάδων, και ιδιαίτερα της στενής σχέσης που ανέπτυξαν η Πάρος και η Σύρος κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, λόγω εμπορίου, ναυτιλίας και εργασίας.

Παρότι δεν έχουν εντοπιστεί παλαιότερες μαρτυρίες για το επώνυμο στην Πάρο, οι νεότερες καταγραφές δείχνουν την παρουσία της οικογένειας στο νησί, κυρίως στην Παροικιά.

–1970. Σε σχολική παρέλαση στην Παροικιά στις 28 Οκτωβρίου 1970, διακρίνεται σημαιοφόρος ο Νίκος Ιωσήπου.

–1975. Στην «Φωνή της Πάρου» του 1975 διαβάζουμε τα αποτελέσματα των μαθητικών αγώνων του Γυμνασίου Πάρου. Στον Δρόμο 400μ ο Ιωσήπου Νικόλαος κατέλαβε την τρίτη θέση.

 

Για οικόσημα βλέπε εδώ…