Παριανά επίθετα Ζ και Ζ

Για οικόσημα βλέπε εδώ…

Z

–Ζαμαλάς: Το επώνυμο Ζαμαλάς (πιθανώς Ζαματάς, λόγω της παλαιάς γραφής των εγγράφων) εμφανίζεται στην Πάρο του 19ου αιώνα. Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή μαρτυρία εντοπίζεται στον ονομαστικό κατάλογο των μαθητών του Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας κατά το σχολικό έτος 1829.

Στον κατάλογο με τίτλο «Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της κομοπόλεως Ναούσης» αναφέρεται ο:

Γεώργιος Ζαμαλάς, ετών 9.

Η παρουσία του σε σχολικό κατάλογο της Νάουσας μαρτυρεί ότι η οικογένεια βρισκόταν ήδη εγκατεστημένη στην περιοχή κατά τα πρώτα χρόνια του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Η απουσία παλαιότερων καταγραφών δεν αποκλείει παλαιότερη παρουσία στην Πάρο, καθώς πολλά αρχεία του 16ου και 17ου αιώνα έχουν χαθεί ή καταστραφεί, ιδιαίτερα μετά τις επιδρομές του 1537 και τις αναστατώσεις που ακολούθησαν.

Το επώνυμο δεν φαίνεται να ανήκει στις πολυάριθμες παλαιές παριανές οικογένειες με εκτεταμένη παρουσία στις πηγές, όμως η αναφορά του Ζαμαλά στη Νάουσα του 1829 αποτελεί σημαντικό τεκμήριο για την ιστορική παρουσία της οικογένειας στο νησί ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα.

–1829. Ο ονομαστικός κατάλογος των μαθητών του Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας του σχολικού έτους 1829.

«Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της κομοπόλεως Ναούσης»

Γεώργιος Ζαμαλάς ετών 9 (ίσως Ζαματάς)

 

–Ζαματάς: Η οικογένεια Ζαματά εμφανίζεται στην Πάρο κατά τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα. Η παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα μαρτυρία εντοπίζεται στον ονομαστικό κατάλογο των μαθητών του Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας για το σχολικό έτος 1829.

Στον κατάλογο με τίτλο «Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της κομοπόλεως Ναούσης» αναφέρεται η:

Ειρήνη Ζαματά, ετών 13 (πιθανώς Ζαμαλά, λόγω της παλαιάς γραφής και της ομοιότητας των επωνύμων).

Η καταγραφή αυτή αποτελεί τεκμήριο ότι η οικογένεια βρισκόταν ήδη εγκατεστημένη στη Νάουσα της Πάρου κατά την περίοδο της δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Η πιθανή εναλλαγή μεταξύ Ζαματά και Ζαμαλά δείχνει τη ρευστότητα της ορθογραφικής απόδοσης των επωνύμων στα παλαιότερα χειρόγραφα, όπου συχνά τα ίδια οικογενειακά ονόματα καταγράφονταν με διαφορετικούς τρόπους.

Παρότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν πολλές γνωστές αναφορές για την οικογένεια, η παρουσία της σε σχολικό κατάλογο του 1829 προσθέτει ένα ακόμη στοιχείο στη δημογραφική και κοινωνική ιστορία της Νάουσας των αρχών του 19ου αιώνα. Η έρευνα σε ενοριακά κατάστιχα, συμβολαιογραφικά αρχεία και μητρώα του 19ου αιώνα ενδέχεται να αποκαλύψει περισσότερα στοιχεία για την προέλευση και την εξέλιξη της οικογένειας.

–1829. Ο ονομαστικός κατάλογος των μαθητών του Αλληλοδιδακτικού Σχολείου της Νάουσας του σχολικού έτους 1829.

«Οι μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της κομοπόλεως Ναούσης»

Ειρήνη Ζαματά ετών 13 (ίσως Ζαμαλά)

 

–Ζαμπέλης: Η οικογένεια Ζαμπέλη εμφανίζεται στην Πάρο ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα. Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή αναφορά εντοπίζεται σε συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1800.

Συγκεκριμένα, στη διαθήκη του Δημητρίου Ζέπου, με ημερομηνία 3 Νοεμβρίου 1800, αναφέρεται ο:

Μανόλης Ζαμπέλης, ως ιδιοκτήτης αγροτεμαχίου που συνορεύει με χωράφι του διαθέτη, στην τοποθεσία Λικούδια, ενώ ως άλλος γείτονας αναφέρεται ο Πέτρος Πατέλης.

Η αναφορά αυτή αποτελεί σημαντικό τεκμήριο για την παρουσία της οικογένειας Ζαμπέλη στην Πάρο κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο, πριν από την Ελληνική Επανάσταση. Η κατοχή αγροτικής περιουσίας και η καταγραφή του ονόματος σε διαθήκη δείχνουν ότι ο Μανόλης Ζαμπέλης ανήκε στον ενεργό αγροτικό πληθυσμό του νησιού και συμμετείχε στην τοπική οικονομική ζωή.

Δεν υπάρχουν μέχρι σήμερα αρκετές διαθέσιμες πληροφορίες για την προέλευση της οικογένειας ή την περαιτέρω εξέλιξή της, όμως η μαρτυρία του 1800 κατατάσσει τους Ζαμπέληδες στις οικογένειες που ήταν ήδη εγκατεστημένες στην Πάρο στις αρχές του 19ου αιώνα.

–1800. Στη διαθήκη του Δημητρίου Ζέπου στις 3 Νοεμβρίου 1800 αναφέρεται ο Μανόλης Ζαμπέλης με χωράφι σύμπλιος  του στην τοποθεσία Λικούδια και σύμπλιος του Πέτρου Πατέλη.

 

–Ζαμπέτρος: Η οικογένεια Ζαμπέτρου εμφανίζεται στην Πάρο κατά τον 19ο αιώνα, με παρουσία στην οικονομική και ναυτική ζωή του νησιού.

Η παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα αναφορά εντοπίζεται σε εκλογικό κατάλογο της Παροικίας του 1847, ο οποίος περιλαμβάνει και την Αντίπαρο. Εκεί είναι εγγεγραμμένος ο:

Ιωάννης Ζαμπέτρος, 28 ετών, μεταπράτης.

Η ιδιότητα του μεταπράτη δείχνει άνθρωπο που ασχολούνταν με το εμπόριο και τη διακίνηση προϊόντων, επάγγελμα ιδιαίτερα σημαντικό στις Κυκλάδες του 19ου αιώνα, όπου τα νησιά συνδέονταν οικονομικά μέσω των θαλάσσιων εμπορικών δικτύων.

Λίγα χρόνια αργότερα, στις 30 Μαΐου 1860, σε συμβολαιογραφική πράξη (πληρεξούσιο) στη Σύρο, αναφέρεται ο:

Ιωάννης Ζαμπέτρος, κάτοικος Πάρου, πλοίαρχος.

Η αναφορά αυτή φανερώνει τη σύνδεση της οικογένειας με τη ναυτιλία, έναν από τους βασικούς οικονομικούς τομείς της παριανής κοινωνίας τον 19ο αιώνα. Η μετάβαση από την εμπορική δραστηριότητα στη ναυτική ιδιότητα αποτυπώνει το πρότυπο πολλών παριανών οικογενειών της εποχής, που συνδύαζαν το εμπόριο, τη ναυτοσύνη και τις θαλάσσιες μεταφορές.

Η οικογένεια Ζαμπέτρου, αν και δεν διαθέτει μέχρι σήμερα εκτεταμένες γνωστές μαρτυρίες, καταγράφεται μέσα από τα αρχεία ως μέρος της κοινωνικής και οικονομικής ζωής της Πάρου των μέσων του 19ου αιώνα.

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 28χρονος μεταπράτης Ιωάννης Ζαμπέτρος.

–1860. Στις 30 Μαΐου 1860 σε συμβολαιογραφική πράξη [πληρεξούσιο] στην Σύρου αναφέρεται ότι ο κάτοικος Πάρου Ζαμπέτρος Ιωάννης πλοίαρχος.

 

–Ζαννής: Βαπτιστικό επώνυμο, προερχόμενο από το ιταλικό Zianni (παραλλαγή του Giovanni – Ιωάννης), όπως συμβαίνει με αρκετά επώνυμα των Κυκλάδων που δημιουργήθηκαν από βαπτιστικά ονόματα και πατρωνυμικές μορφές.

Η οικογένεια Ζαννή καταγράφεται στη Νάουσα της Πάρου κατά τον 20ό αιώνα. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952 αναφέρονται δύο μέλη της οικογένειας:

·        Πούλιου Σταματούλα, σύζυγος Μοσχονά, με όνομα πατρός Γ. Ζαννής.

·        Ζαννή Μαριγούλα, με όνομα πατρός Γ. Ζαννής.

Οι καταγραφές αυτές αποτελούν τεκμήρια της παρουσίας της οικογένειας Ζαννή στη Νάουσα κατά τα μέσα του 20ού αιώνα. Η προέλευση του επωνύμου από το ιταλικό Zianni εντάσσεται στο ευρύτερο γλωσσικό φαινόμενο των Κυκλάδων, όπου κατά τους αιώνες της βενετικής και δυτικής επιρροής διατηρήθηκαν ή δημιουργήθηκαν επώνυμα με ιταλική μορφή, τα οποία στη συνέχεια ενσωματώθηκαν στην ελληνική ονοματολογία.

–1952. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Πούλιου Σταματούλα, όνομα συζύγου Μοσχονάς, όνομα πατρός Γ. Ζαννής και η Ζαννή Μαριγούλα, όνομα πατρός Γ. Ζαννής.

 

–Ζαν Λούκα: Βλέπε Τζαν Λούκα

 

–Ζάννος: Το επώνυμο Ζάννος προέρχεται από το βαπτιστικό Ζαννής, δηλαδή τον Ιωάννη, και συνδέεται με το ιταλικό Gianni / Gianni. Η οικογένεια έχει καταγωγή από την Τζια (Κέα) και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην Πάρο κατά τον 19ο και 20ό αιώνα, με έντονη παρουσία στη διοίκηση, τα γράμματα, τη ναυτιλία και την οικονομική ζωή του νησιού.

Η εγκατάσταση των Ζάννων στην Πάρο συνδέεται με πρόσωπα που δραστηριοποιήθηκαν στην Παροικιά και στη Μάρπησσα. Από τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας υπήρξε ο Γεώργιος Ι. Ζάννος, συμβολαιογράφος Πάρου κατά τα έτη 1879–1897, ο οποίος προερχόταν από την Κέα. Ο γάμος του με τη Μαρινιώ Νικ. Δελαγραμμάτη συνέδεσε την οικογένεια Ζάννου με μία από τις παλαιότερες παριανές αρχοντικές οικογένειες.

Από την οικογένεια αυτή προήλθε ο Γιάγκος Γ. Ζάννος (1884–1956), που γεννήθηκε στην Πάρο και υπήρξε σημαντική πνευματική προσωπικότητα: καθηγητής Φυσικής, ποιητής και ζωγράφος. Νυμφεύθηκε τη Μαρινιώ Ν. Δελαγραμμάτη, συνεχίζοντας τη σύνδεση δύο ιστορικών οικογενειών της Πάρου. Ο Γιάγκος Ζάννος άφησε ιδιαίτερο αποτύπωμα στην πνευματική ζωή του νησιού και της Ελλάδας.

Σημαντική ήταν επίσης η παρουσία της οικογένειας στον χώρο της οινοποιίας. Στα τέλη του 19ου αιώνα ο Μ. Ζάννος και ο Γάλλος Μ. Εμ. Ρος (Roche) ίδρυσαν στην Παροικιά την εταιρεία «Ζάννος – Roche και Cie», με αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία οίνων. Η εταιρεία αξιοποίησε την παριανή αμπελουργική παραγωγή, αγόραζε σταφύλια από τους κατοίκους του νησιού και παρήγαγε κρασιά με γαλλικές μεθόδους οινοποίησης. Η δραστηριότητα αυτή αναφέρεται σε δημοσιεύματα της εποχής, όπως η επιστολή της εταιρείας το 1898 με την επωνυμία «Vins fins rouges et blancs des îles Eubée et Paros», καθώς και σε αναφορές του 1903 και 1906 για το οινοποιείο «Ζάννου και Ρως».

Η οικογένεια καταγράφεται επίσης στα δημοτολόγια του Δήμου Μαρπήσσης. Το 1903 εμφανίζονται μέλη της οικογένειας του Μιχαήλ Κωνσταντίνου Ζάννου (γεν. 1863), ξυλουργού, και της συζύγου του Ζαμπέτας Μιχαήλ Ζάννου (γεν. 1868), καθώς και τα παιδιά τους: Κωνσταντίνος (1885), Σταύρος (1888), Μαρούσα (1891), Ιωάννης (1894), Βασιλική (1897) και Ειρήνη (1902).

Η οικογένεια συνδέθηκε και με σημαντικά παριανά αρχοντικά. Το αρχοντικό του Σιόρ Μιχελή Κρίσπη, δημογέροντα και πληρεξουσίου, το οποίο το 1822 προικοδοτήθηκε στη σύζυγό του Κατίγκω Μάτσα – Δελαγραμμάτη, πέρασε σε μεταγενέστερους απογόνους και συνδέθηκε με οικογένειες όπως οι Κρίσπη, Δελαγραμμάτη, Ζάννου, Αργυροπούλου και άλλες επιφανείς παριανές οικογένειες. Αντίστοιχα, το αρχοντικό του Σιόρ Συμεών Δελαγραμμάτη στην Τρίτη Βρύση του Μαυρογένη κληροδοτήθηκε στις κόρες του, μεταξύ των οποίων η Μαρινιώ Ζάννου.

Η παρουσία των Ζάννων συνεχίστηκε στον 20ό αιώνα. Ο Νικόλαος Ιω. Ζάννος υπηρέτησε από το 1901 στους Σιδηροδρόμους Πελοποννήσου, ενώ ο Γεώργιος Ζάννος, γιος του ειρηνοδίκη Ιωάννη Ζάννου από την Κέα, υπηρέτησε στην Παροικιά, νυμφεύθηκε τη Μαρινιώ Δελαγραμμάτη και απέκτησε, μεταξύ άλλων, τον Γιάγκο Ζάννο.

Το 1916 η Αιμιλία Δημητρακοπούλου, κόρη του Παναγιώτη Δημητρακόπουλου και της Αικατερίνης Κρίσπη, παντρεύτηκε τον γυμνασιάρχη Ι. Ζάννο, δημιουργώντας έναν ακόμη δεσμό ανάμεσα στις μεγάλες οικογένειες της Πάρου. Σε φωτογραφία του 1929 στην περιοχή Καλάμι εμφανίζεται η Αιμιλία Ζάννου.

Η οικογένεια Ζάννου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα οικογένειας εξωπαριανής καταγωγής που ενσωματώθηκε πλήρως στην κοινωνία της Πάρου και κατάφερε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην πολιτική, οικονομική και πνευματική ζωή του νησιού για περισσότερο από έναν αιώνα.

–1822. To μεγάλο και επιβλητικό αρχοντικό του Σιόρ Μιχελή Κρίσπη, Δημογέροντα και πληρεξουσίου, με τα υστεροαναγεννησιακά μαρμάρινα παράθυρα, δίπλα στην εκκλησία Σεπτεμβριανή, προικοδοτήθηκε στη Σύζυγό του Κατίγκω Ν. Μάτσα το 1822 από τη Μητέρα της Ραμπελιώ Ν. Μάτσα, γένος Νικολάου Ιωάν. Δελαγραμμάτη, καθώς και άλλα υποστατικά. Γόνοι του σιόρ Μιχελή Κρίσπη και της Κατίγκως Μάτσα-Δελαγραμμάτη είναι οι οικογένειες: Γιάννη Βας. Γράβαρη, Συμβούλου Επικρατείας, Φλωρίτσας Ψαλτάκη-Βλάχου, Νικολάου και Μιχαήλ Κρίσπη, Ρένας Κρίσπη-Λάζαρη (σημερινή ιδιοκτήτρια), Γιάννη Μαρινάκη, Ειρήνη Ρούσσου, η οικογένεια Τώλη Δημητρακόπουλου, αντιναυάρχου, Αγνής Δημητρακοπούλου-Βάγια, Γιάννη Βάγια, καθηγητή Εθν. Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Βασίλη Κατσουρού, Ρενέ Ζάννου, Ολυμπιάδος Βενιέρη – Αγγελοπούλου κ.α.

–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Κωνσταντίνου Ζάννος (γεν. 1863), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 40, ξυλουργός, έγγαμος.

–1868. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ζαμπέτα Μιχαήλ Ζάννο (γεν. 1868), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 35, οικιακά, έγγαμος.

–1879. Συμβολαιογράφος Πάρου το 1879-97 ο Γεώργιος Ι. Ζάννος από την Κέα.

–1884. Το αρχοντικό του Σιόρ Συμεών Δελαγραμμάτη βρίσκεται στην Τρίτη Βρύση του Μαυρογένη. Κληροδοτήθηκε στο γιο του Νικόλαο Δελαγραμμάτη και ο οποίος στην πάροδο του χρόνου το εκληροδότησε στις δυο από τις κόρες του, Μαρινιώ Ζάννου και Ελέγκω Αργυροπούλου. Χωρίστηκε στη μέση λόγω της εκτάσεώς του και αποτέλεσε δύο κατοικίες. Σήμερα η μία ανήκει στην οικογένεια Δρύλη και η άλλη στην οικογένεια Ανδριανής Πατέλη. Γιάγκος Γ. Ζάννος, εκπαιδευτικός και ποιητής 1884. Καταγωγή από Κέα. Ένας Γάλλος, ο Μ. Εμ. Ρος κι ένας Έλληνας ο Μ. Ζάνος, εγκαταστάθηκαν στην Παροικιά, εκεί όπου παλιά βρίσκονταν οι εγκαταστάσεις της βελγικής κοινότητας μαρμάρων της Πάρου, στα μέσα του 1890 για να εκμεταλλευτούν τους αμπελώνες του νησιού. Αγοράζουν από τους νησιώτες τα σταφύλια τους, κάνουν επιτόπου την οινοποίηση σύμφωνα με τις διαδικασίες που ακολουθούνται στη Γαλλία και με τον τρόπο αυτό καταφέρνουν να εισαγάγουν στη Γαλλία ένα κρασί τέτοιας πρόσμιξης που μπορεί να ανταγωνιστεί ακόμη και τα καλύτερα κρασιά.

–1884. Γεννιέται στην Πάρο ο καθηγητής Φυσικής, ποιητής και ζωγράφος Γιάγκος Γ. Ζάννος. Απεβίωσε το 1956. Είχε νυμφευθεί την Μαρινιώ Ν. Δελαγραμμάτη.

–1885. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ Ζάννος (γεν. 1885), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 18, άγαμος.

–1888. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Σταύρος Μιχαήλ Ζάννος (γεν. 1888), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 15, υπηρέτης, άγαμος.

–1891. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Μιχαήλ Ζάννου (γεν. 1891), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 12, οικιακά, άγαμος.

–1894. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Μιχαήλ Ζάννος (γεν. 1894), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 9, μαθητής, άγαμος.

–1897. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική Μιχαήλ Ζάννου (γεν. 1897), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 6, άνευ, άγαμος.

–1898. Επιστολή της Εταιρίας Ζάννος – Roche και Cie, Vins fins rouges et blancs des iles Eubee et Paros, στις 13 Ιουλίου 1898. Πρόκειται για την εταιρία Οίνου και Οινοπνεύματος.   

–1901. Νικόλαος Ιω. Ζάννος, υπηρετεί από το 1901 στους Σιδηροδρόμους Πελοποννήσου.

–1902. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ειρήνη Μιχαήλ Ζάννου (γεν. 1902), κάτοικος Μαρπήσσης, ετών 1, άνευ, άγαμος.

–1903. Σε άρθρο εφημερίδας (φ. Γ82, 8 Μαρτ. 1903) του ανταποκριτή Νικηφόρου Γ. Κυπραίου αναφέρει «Το νεωστί τελειοποιηθέν λαμπρόν της οινοποιίας εργοστάσιον «Ζάννου και Ρώ»…

–1906. «Περί τας 400 βαρέας οίνου εφόρτωσεν η ενταύθα Οινοποιητική Εταιρεία Ζάννου και Ρώς επί του ατμοπολοίου «Τζών»…» (29 Μαΐου 1906).

–1907. Στην εφημερίδα ΑΙΓΑΙΟ φ. 262, στις 21 Ιουλίου 1907 γράφει την νεκρολογία του Γεωργίου Ζάννου. Ήταν γιος του ειρηνοδίκη Ιωάννη Ζάννου και αδερφός του κωμικού ηθοποιού Νικόλαου Ζάννου, από την Κέα. Ο Γεώργιος Ζάννος υπηρετώντας στην Παροικιά, νυμφεύθηκε την Παροικιώτισσα Μαρινιώ Νικ. Δελαγραμμάτη και απέκτησαν δύο θυγατέρες και ένα γιο, τον γνωστό καθηγητή και ποιητή Γίαγκο Ζάννο.

–1908. Στην εφημερίδα ΑΙΓΑΙΟ φ. 301, στις 31 Αυγούστου 1908 γράφει: «Ευτυχείς γάμοι. Ο κάλλιστος νέος και άριστος τηλεγρ. Υπάλληλος κ. Γεώργιος Ιω. Αργυρόπουλος ετέλεσεν εν Παροικία της Πάρου τους γάμους του εν στενώ οικογενειακώ κύκλω μετά της εναρέτου και χρηστής κόρης Μαριγούλας Γεωργίου Ζάννου, θυγατρός του μακαρίτου συμβολαιογράφου Γεωργίου Ζάννου.

–1916. Γεννιέται στην Πάρο το 1891 η Αιμιλία Δημητρακοπούλου του Παναγιώτη Δ. Δημητρακόπουλου (1849-1910) και της Αικατερίνης Κ. Κρίσπη (1855-1945).  Απεβίωσε το 1959 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένη από το 1916 με τον γυμνασιάρχη Ι. Ζάννο και απέκτησαν μία κόρη.

–1929. Σε ομαδική φωτογράφηση στην περιοχή Καλάμι στις 27 Ιουλίου 1929 απεικονίζεται Αιμιλία Ζάννου.

–1950. Σε εκλογικό κατάλογο του 1950 του Δήμου Μάρπησσας είναι εγγεγραμμένη η Ζάννου Καλλιόπη σύζυγος Κωνσταντίνος, όνομα πατρός Εμμανουήλ Τσιγώνιας, κάτοικος Μάρπησσας.

–1956. Γεννιέται στην Πάρο ο καθηγητής Φυσικής, ποιητής και ζωγράφος Γιάγκος Γ. Ζάννος. Απεβίωσε το 1956.

 

–Ζαντιώτης: Πατριδωνυμικό επώνυμο, δηλαδή επώνυμο που δηλώνει τόπο καταγωγής. Προέρχεται από το Ζάντε (Zante), την παλαιότερη ιταλική ονομασία της Ζακύνθου, και σημαίνει «ο καταγόμενος από τη Ζάκυνθο».

Η οικογένεια Ζαντιώτη αποτελεί παλαιό επώνυμο της Πάρου, γεγονός που δείχνει τις μετακινήσεις πληθυσμών μεταξύ των νησιών του Ιονίου και των Κυκλάδων, ιδιαίτερα σε περιόδους όπου το εμπόριο, η ναυτιλία και οι διοικητικές μετακινήσεις έφερναν κατοίκους από διαφορετικές περιοχές του ελληνικού χώρου.

Παρότι δεν έχουν μέχρι σήμερα εντοπιστεί εκτενείς παλαιότερες γραπτές μαρτυρίες για την οικογένεια στην Πάρο, το ίδιο το επώνυμο αποτελεί ένδειξη προγονικής σύνδεσης με τη Ζάκυνθο. Το επώνυμο διατηρείται μέχρι σήμερα, με παρουσία και στην Αθήνα.

 

–Ζαφειρόπουλος: Το επώνυμο Ζαφειρόπουλος, πατρωνυμικό από το βαπτιστικό Ζαφείριος, εμφανίζεται στην Πάρο ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα και συνδέεται με την κοινωνική, ναυτική και εκκλησιαστική ζωή του νησιού.

Κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναφέρεται ο Δημήτριος Ζαφειρόπουλος, παριανός αγωνιστής, καταγεγραμμένος ως Υπαξιωματικός Α΄ τάξης (Μ.Υ.17376), ενώ αργότερα αναφέρεται ως Υπαξιωματικός Β΄ τάξης (Μ.Ν.Υ.5398). Η παρουσία του στους αγωνιστές του 1821 αποτελεί μία από τις παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες της οικογένειας.

Στον εκλογικό κατάλογο της Παροικιάς του 1847 (ο οποίος περιλαμβάνει και την Αντίπαρο) καταγράφεται ο:

Πιέρρος Ζαφειρόπουλος, 25 ετών, σκυτοτόμος (υποδηματοποιός).

Η οικογένεια είχε επίσης παρουσία στη ναυτική ζωή της Πάρου. Σε συμβολαιογραφική πράξη (πωλητήριο) στη Σύρο, στις 24 Απριλίου 1855, αναφέρεται ο:

Πέτρος Δημ. Ζαφειρόπουλος, κάτοικος Παροικιάς Πάρου, ναυτικός, ο οποίος αγόρασε από τον Δημήτρη Κυρ. Βαφία, ναυτικό από τα Μοσχονήσια, το πλοίο τζερνίκιο «Ο Άγιος Νικόλαος». Η πράξη αυτή αποτυπώνει τη συμμετοχή της οικογένειας στη ναυτιλία και στις θαλάσσιες εμπορικές δραστηριότητες του 19ου αιώνα.

Σημαντική είναι και η εκκλησιαστική παρουσία της οικογένειας. Σε μαρμάρινη πλάκα του ενοριακού ναού Ζωοδόχου Πηγής Παροικιάς, σήμερα εντοιχισμένη πάνω από τη νότια θύρα του ναού, αναφέρεται ότι ο ναός, ο οποίος είχε οικοδομηθεί αρχικά το 1784, ανακαινίστηκε εκ βάθρων το 1889 με τη συνδρομή των Παρίων και την επιμέλεια του δημάρχου Ιωάννου Κ. Μάτσα και των εκκλησιαστικών επιτρόπων:

Δημητρίου Ζαφειρόπουλου, Ιωάννου Δ. Βιάζη και Γεωργίου Πατέλη.

Η αναφορά αυτή δείχνει την κοινωνική θέση και την ενεργή συμμετοχή μελών της οικογένειας στα κοινά της Παροικιάς.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Τιμολέων Ζαφειρόπουλος, ο οποίος εμφανίζεται σε παριανά έγγραφα του 1901, δεν ανήκει στην ίδια οικογένεια με τους παλαιότερους Ζαφειρόπουλους της Πάρου. Καταγόταν από την Αμοργό και εγκαταστάθηκε στην Πάρο μέσω γάμου. Συγκεκριμένα, την 1η Ιουλίου 1901, η εφημερίδα «Αιγαίον» ανακοίνωσε τον γάμο του, ως υποτελώνη της Αμοργού, με την Τερψιχόρη Νικ. Δελαγραμμάτη, κόρη του κτηματία Νικολάου Δελαγραμμάτη και μέλος της γνωστής παριανής οικογένειας της Παροικιάς.

Η Τερψιχόρη ήταν εγγονή του Αντωνίου Συμ. Δελαγραμμάτη, αγωνιστή του 1821, ο οποίος είναι θαμμένος στο αίθριο της Παναγίας Εκατονταπυλιανής. Θείος της ήταν ο Μιχαήλ Δελαγραμμάτης, δήμαρχος Πάρου, ενώ συγγενής της ήταν και η Βικτωρία, σύζυγος του Μιχαήλ Πρωτοδίκου.

Η οικογένεια Ζαφειρόπουλου καταγράφεται έτσι ως μία παλαιά παριανή οικογένεια με παρουσία από τις αρχές του 19ου αιώνα, με μέλη που συμμετείχαν στον Αγώνα του 1821, στη ναυτιλία, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στη θρησκευτική ζωή της Παροικιάς.

–1821. Παριανός αγωνιστής του 1821 ο Ζαφειρόπουλος Δημήτριος (Μ.Υ.17376) Υπαξ. Α’ τάξης. Αργότερα έγινε υπαξ. Β’ τάξης (Μ.Ν.Υ.5398).

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 25χρονος σκυτοτόμος Πιέρρος Ζαφειρόπουλος.

–1855. Στις 24 Απριλίου 1855 μνημονεύεται σε συμβολαιογραφική πράξη [πωλητήριο] στην Σύρο ο κάτοικος Παροικίας Πάρου Πέτρος Δημ. Ζαφειρόπουλος, ναυτικός να αγοράζει από τον Δημήτρη Κυρ. Βαφία από τα Μοσχονήσια ναυτικό το πλοίο τζερνίκιο «ο Άγιος Νικόλαος».

–1889. Μαρμάρινη πλάκα στον ενοριακό ναό της Ζωοδόχου Πηγής στην Παροικιά, η οποία σήμερα είναι εντοιχισμένη πάνω από τη νότια θύρα του ναού και η οποία αναγράφει τα εξής: «Ο ιερός ώδε ναός οικοδομηθείς το πρώτον εν έτει 1784 νυν εξ εδάφους ανεκαινίσθη συνδρομή ευσεβών Παρίων και επιμελεία Δημάρχου Ιωάννου Κ. Μάτσα και των εκκλησιαστικών επιτρόπων Δημητρίου Ζαφειρόπουλου, Ιωάννου Δ. Βιάζη και Γεωργίου Πατέλη, αρχιμανδρίτου 1889.

–1901. Στο πρώτο φύλλο της 1^ης Ιουλίου 1901, το «Αιγαίον» αναγγέλλει τον γάμο του υποτελώνη της Αμοργού Τιμολέοντα Ζαφειρόπουλου και της Τερψιχόρης Νικ. Δελαγραμμάτη. Η νύφη είναι κόρη του κτηματία Νικολάου Δελαγραμμάτη, της γνωστής οικογένειας της Παροικιάς και εγγονή του Αντωνίου Συμ. Δελαγραμμάτη, αγωνιστή του 1821, που είναι θαμμένος στο αίθριο της Παναγίας Εκατονταπυλιανής. Θείος της Τερψιχόρης ήταν ο Μιχαήλ Δελαγραμμάτης, δήμαρχος Πάρου και η Βικτωρία σύζυγος Μιχαήλ Πρωτοδίκου.

 

–Zellini: Το επώνυμο Zellini εμφανίζεται στην Πάρο κατά τον 17ο αιώνα και αποτελεί μία από τις ενδείξεις της παρουσίας δυτικών οικογενειών στο νησί κατά την περίοδο της βενετικής επιρροής. Η μορφή του επωνύμου είναι ιταλική, γεγονός που πιθανόν συνδέεται με δυτική καταγωγή ή με οικογένεια που είχε ενταχθεί στο λατινικό διοικητικό και εμπορικό περιβάλλον των Κυκλάδων.

Η παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα αναφορά εντοπίζεται σε σημαντικό έγγραφο της ιστορίας της Πάρου. Στις 7 Μαΐου 1674, η κοινότητα της Παροικιάς παραχώρησε στους Πατέρες Ιησουίτες της Νάξου οικόπεδο από τα κτήματα της Παναγίας Εκατονταπυλιανής (Καταπολιανής), προκειμένου να ανεγερθεί μονή και σχολείο.

Στο έγγραφο αυτό, όπου υπογράφουν εκπρόσωποι της κοινότητας, ιερείς, πρόκριτοι και κάτοικοι της Παροικιάς, μεταξύ των ονομάτων αναφέρεται και:

Giacomo Zellini.

Η παρουσία του Giacomo Zellini ανάμεσα στους κατοίκους που συμμετείχαν σε κοινοτική πράξη μεγάλης σημασίας δείχνει ότι η οικογένεια ήταν ήδη εγκατεστημένη στην Παροικιά κατά το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα και είχε θέση μέσα στην τοπική κοινωνία.

Η μαρτυρία του 1674 είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς προέρχεται από μία περίοδο κατά την οποία η Πάρος βρισκόταν υπό βενετική επιρροή και οι κοινότητες των νησιών περιλάμβαναν πληθυσμούς διαφορετικής προέλευσης, με έντονη παρουσία εμπόρων, ναυτικών και οικογενειών με δυτικά επώνυμα. Η οικογένεια Zellini εντάσσεται σε αυτό το πολυπολιτισμικό περιβάλλον της παλιάς Παροικιάς.

Μέχρι σήμερα δεν έχουν εντοπιστεί περισσότερες πληροφορίες για την εξέλιξη της οικογένειας στην Πάρο, όμως η υπογραφή του Giacomo Zellini το 1674 αποτελεί μία από τις παλαιότερες καταγραφές του επωνύμου και πολύτιμο τεκμήριο για τη σύνθεση της παριανής κοινωνίας του 17ου αιώνα.

–1674. Στις 7 Μαΐου του 1674 η κοινότητα της Παροικιάς δώρισε στους Πατέρες Ιησουίτες εν Νάξο, εκ των κτημάτων του ναού της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, οικόπεδο για την ανέγερση Μονής. «Εις δόξαν χριστού αμήν 1674 εις τας 7 του μαϊου εν καστέλιω Παροικίας οι αιδεσιμωτάτοι πατέραις εκ της συντροφίας του Ιησού, διά να κτίσουσι μοναστήρι και σκολιό, και μην ευρίσκοντας τόπον αρμόδιον διά την αυτήν υπόθεσιν, διά τούτο θέλωμεν ημείς οι κατωθεν υπογεγραμμένοι, και εις το όνομα της κοινώτητος και δίδωμεν διά έργον χάρις των άνωθε αιδεσιμωτάτων πατέρων ένα κομμάτι χωράφι από της παναγίας μας της Καταπολιανής, εις το μάκρος ποδάρια του μέτρου εκατό δέκα και εις πλάτος άλλον τόσον και εις τούτο ομπληγαρόμαιστα οπώταν εις κανένα καιρόν ήθελε σικοθή τινάς να γυρέψει δικαιώματα εις το άνωθε κομμάτι το χωράφι όπου των χαρίζωμεν να ήμαιστε ημείς ομπληγάδοι να το πληρονωμεν της παναγίας, όθεν διά το βέβαιον απογράφωμεν διά χειρίσμας και εις το όνομα της άνωθε κοινότητος.

Οικονόμος Παροικίας, σακελλάριος Παροικίας, Νικόλαος ιερεύς πρωτοπαπάς Παροικίας, Πέτρος ιερεύς Βιτζαράς, Κώστας Μαίζας, Τεμένιγος ιερεύς, παπα Ιω. Γαλανός, Ελευθέριος ιερεύς Λουρδας, Νικόλαος ιερεύς…, παπα Ιωάννης …, παπα Πέτρος Μπουλαξής, παπα Στέφανος Βυτζαράς, παπα Φραντζέσκος Βιτζαράς, Γιακουμής Πατέλας, παπα Μιχαλής Κονταράτος, Μάρκος ιερεύς, Χωροεπίσκοπος Παροικιάς, Τζουάνες Σκληρός, Νικολός Κοντίλης, Μανόλης Αλισάφης, Μιχαήλ Βιτζαράς, Νικολός Κοτίλης, Γιώργης …, Μανώλης Αλεξάκης, Φραντζέσκος Μιχαλέτος Γραμματικός, Ιω. Βιτζαράς, Ιω. Σκιάδος, Ιω. Βιτζαράς, Κωστάκης Γαλανός, Τζώρτζης Ρουτες, Ιω. Σκιάδας, Γεώργης Μαυρομάτης, Ιω. Σπυρίδος, Δημήτρης Ταργέτας, Νικολός …, Μιχελής Δημητ…, Ιω. Πατελας, Ιω. Τουτέσκος, Bartolo Rozza, Γιαννούλης Ταργέντας, Αντώνης Αλλησάφης, τζουάνες Γιράρδης, Τζώρτζης Νταμόστος, Ιω. Του μαστρο Γιάκουμου, Γιόνης Μυστράτος, Δημήτρης Μαβρομάτης, Giacomo Zellini, Domenico Ferrari, Γιάννης Ντελαγραμμάτικας, Γεώργης Τακορόνιας.

 

–Ζέπος: Η οικογένεια Ζέπου εμφανίζεται στην Πάρο ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα, με παρουσία στην Παροικιά κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο.

Η παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα αναφορά εντοπίζεται σε συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1800. Συγκεκριμένα, στις 3 Νοεμβρίου 1800, ο σακελλάριος και νοτάριος Παροικιάς Κονταράτος συνέταξε τη διαθήκη του:

Δημητρίου Γεώργη Ζέπου, κατοίκου Παροικιάς.

Στη διαθήκη αναφέρονται και τα παιδιά του:

·        Φραγκέσκος Ζέπος

·        Γεώργης Ζέπος

Το έγγραφο αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την παρουσία της οικογένειας Ζέπου στην Παροικιά στις αρχές του 19ου αιώνα, καθώς καταγράφει οικογενειακές σχέσεις και τη συμμετοχή της σε ένα από τα βασικά θεσμικά έγγραφα της εποχής, τη διαθήκη.

Τη διαθήκη υπογράφει και μαρτυρεί ο Φραγκέσκος Μαυρομάτης (Μαβρομάτης), γεγονός που συνδέει την οικογένεια Ζέπου με το ευρύτερο δίκτυο των παριανών οικογενειών της Παροικιάς εκείνης της περιόδου.

Η μαρτυρία του 1800 αποτελεί μέχρι σήμερα το αρχαιότερο γνωστό τεκμήριο για το επώνυμο Ζέπος στην Πάρο και δείχνει την παρουσία μιας οικογένειας ενταγμένης στην κοινωνική ζωή της Παροικιάς πριν από την ίδρυση του ελληνικού κράτους.

–1800. Ο σακελλάριος, νοτάριος Παροικιάς Κονταράτος συντάσσει τη διαθήκη του Δημήτρη Γεώργη Ζέπου στην Παροικιά στις 3 Νοεμβρίου 1800. Αναφέρονται επίσης τα παιδιά του Φραγγεσκος και Γεώργης. Τη διαθήκη υπογράφει και μαρτυρεί ο Φραγγέσκος Μαβρομάτης (Μαυρομμάτης).

 

–Ζερβάκος: Η οικογένεια Ζερβάκου συνδέεται με την Πάρο κυρίως μέσω της μεγάλης μορφής της Ορθόδοξης Εκκλησίας, του Φιλοθέου Ζερβάκου, κατά κόσμον Κωνσταντίνου Παναγιώτου Ζερβάκου.

Γεννήθηκε το 1884 στα Πάκια Μολάων Λακωνίας. Στα νεανικά του χρόνια εργάστηκε ως διδάσκαλος· από το 1901 έως το 1904 υπηρέτησε στο Φοινίκι Μολάων. Η πνευματική του πορεία τον οδήγησε στην Πάρο, όπου στις 29 Δεκεμβρίου 1907 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Λογγοβάρδας.

Ο Φιλόθεος Ζερβάκος εξελίχθηκε σε μία από τις σημαντικότερες εκκλησιαστικές προσωπικότητες της νεότερης ιστορίας της Πάρου. Ως ηγούμενος της Ιεράς Μονής Λογγοβάρδας ανέπτυξε έντονη πνευματική και κοινωνική δράση, συνέβαλε στην αναγέννηση της μοναστικής ζωής του νησιού και απέκτησε ευρύτερη φήμη ως πνευματικός πατέρας και συγγραφέας.

Παρέμεινε συνδεδεμένος με την Πάρο για περισσότερο από επτά δεκαετίες και άφησε βαθύ αποτύπωμα στην εκκλησιαστική ιστορία του νησιού. Κοιμήθηκε στις 8 Μαΐου 1980 στη Μονή Λογγοβάρδας, όπου και συνδέθηκε άρρηκτα η μνήμη του με τη σύγχρονη πνευματική παράδοση της Πάρου.

Αν και η καταγωγή της οικογένειας Ζερβάκου δεν είναι παριανή, η παρουσία του Φιλοθέου Ζερβάκου αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο της νεότερης ιστορίας της Πάρου, καθώς το όνομά του ταυτίστηκε με την Ιερά Μονή Λογγοβάρδας και τη θρησκευτική ζωή του νησιού.

–1884. Φιλόθεος, κατά κόσμο Κωνσταντίνος Παναγιώτου Ζερβάκος γεννήθηκε στα Πάκια Μολάων Λακωνίας το 1884. Από το 1901 έως το 1904 υπηρέτησε ως διδάσκαλος στο Φοινίκι Μολάων. Στις 29 Δεκεμβρίου 1907 εκάρη μοναχός στην Ι. Μονή Λογγοβάρδας Πάρου. Κοιμήθηκε στις 8 Μαΐου 1980.

 

–Ζερβός: Πιθανότατα παρωνυμικό επώνυμο, προερχόμενο από τη λέξη ζερβός, που στη λαϊκή γλώσσα σημαίνει ο αριστερός (σε αντίθεση με το δεξιός). Όπως πολλά ελληνικά επώνυμα, πιθανόν δημιουργήθηκε από χαρακτηρισμό ή παρατσούκλι κάποιου προγόνου.

Η οικογένεια Ζερβού καταγράφεται στην Πάρο κατά τον 20ό αιώνα. Το 1931 αναφέρεται η:

Μαρία Ζερβού, διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς.

Η παρουσία της ως εκπαιδευτικού αποτελεί μαρτυρία της συμμετοχής της οικογένειας στην κοινωνική και εκπαιδευτική ζωή της Παροικιάς κατά τον Μεσοπόλεμο. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχουν εντοπιστεί παλαιότερες αναφορές για την οικογένεια στο νησί, η καταγραφή του 1931 αποτελεί τεκμήριο της παρουσίας της στην τοπική κοινωνία της Πάρου.

–1931. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς κατά την περίοδο 1931 η Μαρία Ζερβού.

 

–Ζερβουδάκης: Η οικογένεια Ζερβουδάκη κατάγεται από τη Χίο και συνδέεται με την Πάρο μέσω της μοναστικής παράδοσης και ιδιαίτερα με την Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας.

Το 1835 προσήλθε στη Μονή Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας ο ιερομόναχος Νικηφόρος Ζερβουδάκης, καταγόμενος από τη Χίο. Η παρουσία του στη μονή εντάσσεται στη μεταβυζαντινή παράδοση των Κυκλάδων, όπου μοναχοί από άλλα νησιά εγκαθίσταντο σε παριανές μονές και συνέβαλλαν στη διατήρηση της πνευματικής ζωής.

Ο Νικηφόρος Ζερβουδάκης ανέλαβε αργότερα το αξίωμα του Ηγουμένου της Μονής Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας και παρέμεινε στη θέση αυτή έως τον θάνατό του το 1871.

Η παρουσία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της κινητικότητας των μοναχών στον 19ο αιώνα και της σύνδεσης των νησιωτικών κοινοτήτων του Αιγαίου. Αν και η οικογένεια Ζερβουδάκη δεν φαίνεται να έχει παριανή καταγωγή, ο Νικηφόρος Ζερβουδάκης άφησε το αποτύπωμά του στην εκκλησιαστική ιστορία της Πάρου μέσω της ηγουμενίας του στη Μονή Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας.

–1835. Ο ιερομόναχος Νικηφόρος Ζερβουδάκης από την Χίο προσήλθε στη μονή του Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας το 1835.

–1871. Ο ιερομόναχος Νικηφόρος Ζερβουδάκης από την Χίο Ηγούμενος στη μονή του Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας εκοιμήθη το 1871.

 

–Ζηλιτζήρης: Βλέπε Τσιλιγγίρης

 

–Ζησημόπουλος: Βλέπε Ζησιμόπουλος

 

–Ζησιμόπουλος ή Ζησημόπουλος: Πατρωνυμικό επώνυμο, από το βαπτιστικό Ζήσιμος (ο γιος του Ζήσιμου). Η κατάληξη -όπουλος δηλώνει «τον γιο, το παιδί» και είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στην Πελοπόννησο. Η οικογένεια Ζησιμόπουλου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα παριανής οικογένειας με πελοποννησιακή καταγωγή, όπως και άλλες οικογένειες του νησιού (Δημητρακόπουλος, Αναγνωστόπουλος, Τριπολιτσιώτης, Μωραΐτης κ.ά.).

Η αρχική της κοιτίδα ήταν η Κορώνη Μεσσηνίας, από όπου προέρχεται και το παρωνύμιο «Κορωνιός». Η Κορώνη, σημαντικό ναυτικό και εμπορικό κέντρο της Μεσσηνίας, έδωσε πολλές ναυτικές οικογένειες. Οι Ζησιμόπουλοι, όπως και άλλοι πρόσφυγες από την Πελοπόννησο, φαίνεται ότι εγκαταστάθηκαν στην Πάρο μετά την αποτυχία της επανάστασης των Ορλωφικών (1770) και τις διώξεις από τις οθωμανικές αρχές. Η εγκατάστασή τους υπολογίζεται στη δεκαετία του 1770.

Πρώτα γνωστά μέλη της παριανής οικογένειας είναι τα αδέλφια Αντώνιος και Κωνσταντίνος Ζησιμόπουλος. Ο Αντώνιος πιθανότατα γεννήθηκε στην Πάρο το 1772, ενώ ο Κωνσταντίνος παρέμεινε στο νησί και συνέχισε το οικογενειακό γένος για σχεδόν δύο αιώνες.

Ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος υπήρξε σημαντική προσωπικότητα της Πάρου στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1806, σε ηλικία 34 ετών, παντρεύτηκε την παριανή Κοκώνα (ή Κοκωνιώ) και απέκτησαν δύο παιδιά, την Ευδοκία και τον Σπύρο. Υπήρξε έμπορος και καπετάνιος. Το 1819 αναφέρεται σε έγγραφο του Κοινού Καντζελαρίου της Πάρου, Τζαννή Νικ. Καμπάνη, να μεταφέρει και να εμπορεύεται κρασί (μούστο) από την Πάρο στην Ύδρα.

Κατά την Επανάσταση του 1821 έλαβε μέρος ως καπετάνιος των Αρμάτων. Το 1824, με έγγραφο της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδος, διορίστηκε επικεφαλής στρατιωτών στην Παροικιά, ενώ το 1827 ορίστηκε «εκλέκτωρ διά την ανάδειξιν Νοταρίου και Δημογέροντος της Πάρου». Η δράση του δείχνει την κοινωνική και πολιτική του θέση στην παριανή κοινωνία.

Στις εκπαιδευτικές καταγραφές της εποχής εμφανίζονται επίσης τα παιδιά της οικογένειας. Το 1829 στην Αλληλοδιδακτική Σχολή Παροικιάς αναφέρεται ο Σπύρος Ζησιμόπουλος, ετών 10, ενώ το 1832 ο Συρίδων Αντωνίου Ζησιμόπουλος και το 1833 αναφέρονται μαθητές με το επώνυμο Ζησιμόπουλος.

Η κόρη του Αντωνίου, Ευδοκία Ζησιμοπούλου (1810–1892), παντρεύτηκε το 1838 τον Γεώργιο Γερ. Γράβαρη, πλοίαρχο και μεγαλοκτηματία, θεωρούμενο γενάρχη της οικογένειας Γράβαρη της Πάρου. Ο γιος του Αντωνίου, Σπυρίδων Ζησιμόπουλος (1822–1883), εγκαταστάθηκε αργότερα στη Μεθώνη και διετέλεσε δήμαρχος Μεθώνης από το 1858 έως το 1870.

Ο δεύτερος μεγάλος κλάδος προήλθε από τον Μιχαήλ Ζησιμόπουλο (1813), ο οποίος το 1834 παντρεύτηκε την Καλλίτσα (Καλλίτζα), κόρη του Αντωνίου Νικ. Πρωτόδικου και της Μαρίνας Αντ. Χαμάρτου. Από τον γάμο αυτό γεννήθηκε το 1838 ο Κωνσταντίνος (Κωνσταντής) Ζησιμόπουλος, ο οποίος δημιούργησε πολυάριθμη οικογένεια και απεβίωσε το 1902.

Στα μέσα του 19ου αιώνα η οικογένεια καταγράφεται έντονα στην Παροικιά. Στον εκλογικό κατάλογο του 1847 αναφέρονται:

·        Κωνσταντίνος Ζησιμόπουλος, 58 ετών, αλιεύς

·        Μιχαήλ Ζησιμόπουλος, 36 ετών, αλιεύς.

Ο Αλέξανδρος Ζησιμόπουλος (1826–1894), γιος του Μιχαήλ και της Καλλίτσας, ακολούθησε τον εκκλησιαστικό δρόμο και έγινε ιερέας. Υπήρξε κτήτορας του εξωκλησιού της Αγίας Παρασκευής στην Κακάπετρα Παροικιάς, όπου υπάρχει ακόμη το οστεοφυλάκιό του με την επιγραφή:
«Ενθάδε κείται ιερεύς Αλέξανδρος Ζησιμόπουλος (1826-1894)».

Ο κλάδος του Κωνσταντίνου Ζησιμόπουλου και της Σμαράγδας δημιούργησε σημαντική παρουσία στην Πάρο. Τα παιδιά τους περιλαμβάνουν ναυτικούς, πλοιάρχους, εμπόρους και ανθρώπους με κοινωνική δράση:

·        Μιχαήλ Κων. Ζησιμόπουλος (1871–1958): αρχιμηχανικός εμπορικού ναυτικού, διευθυντής επί δεκαετίες στο εργοστάσιο ζυθοποιίας FIX και δύο φορές δήμαρχος Πάρου (1925–1927 και 1941–1943).

·        Μιχαήλ Κων. Ζησιμόπουλος (1874–1948): πλοίαρχος και ιδιοκτήτης εμπορικού πλοίου.

·        Σπύρος Κων. Ζησιμόπουλος (1876): πλοίαρχος, με εμπορική δραστηριότητα στο κρασί και καταστήματα στη Σύρο και την Πάρο.

·        Εμμανουήλ Ζησιμόπουλος (1878): πλοίαρχος.

Ιδιαίτερη περίπτωση αποτελεί ο Προκόπης Ζησιμόπουλος (1816), γιος του Μιχαήλ και της Καλλίτσας, ο οποίος παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μελανίτη από τη Μάρπησσα. Σε ταξίδι του στα Δωδεκάνησα εγκαταστάθηκε στη Νίσυρο, όπου δημιούργησε μεγάλη οικογένεια. Οι απόγονοί του βρίσκονται σήμερα στη Νίσυρο, στη Σύμη, στη Ρόδο, στην Κω και στη Χάλκη, ενώ αρκετοί μετανάστευσαν σε Αμερική, Καναδά και Αίγυπτο.

Η οικογένεια διατήρησε στενούς δεσμούς με την κοινωνία της Πάρου και τον 20ό αιώνα. Το 1910 ο Αλέξανδρος Ζησιμόπουλος συμμετείχε στην επανίδρυση του Συλλόγου των εν Αθήναις Παρίων και Αντιπαρίων. Το 1946 στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς καταγράφονται οι αδελφοί Εμμανουήλ, Σπύρος, Μιχαήλ και Νικόλαος Ζησιμόπουλοι.

Η οικογένεια συνδέθηκε επίσης με τη νεότερη ιστορία της Πάρου κατά τη δημιουργία του προσφυγικού συνοικισμού της Παροικιάς μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το 1926, πρόεδρος της Κοινότητας Παροικιάς ήταν ο καπετάν Μιχάλης Ζησιμόπουλος, ο οποίος συμμετείχε στην απόφαση για την εγκατάσταση των προσφύγων στον χώρο κοντά στην Εκατονταπυλιανή.

Οι Ζησιμόπουλοι αποτελούν μία από τις σημαντικότερες οικογένειες της νεότερης Πάρου: οικογένεια με ρίζες από την Κορώνη, που εγκαταστάθηκε στο νησί τον 18ο αιώνα και ανέδειξε εμπόρους, ναυτικούς, καπεταναίους, ιερείς, δημάρχους και ανθρώπους με σημαντική κοινωνική προσφορά. Η ιστορία τους αποτυπώνει τη στενή σύνδεση της Πάρου με τις μετακινήσεις πληθυσμών του Αιγαίου και της Πελοποννήσου.

–1772. Πιθανότατα ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος να γεννήθηκε στην Πάρο το 1772. 

–1805. Στα δημοτολόγια Παροικίας του 1805 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 18χρονος Ζησιμόπουλος Κωνσταντίνος.

–1806. Το έτος 1806 σε ηλικία 34 ετών ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος παντρεύεται την παριανή που έφερε το όνομα Κοκώνα ή Κοκωνιώ, αγνώστων άλλων στοιχείων και έφεραν στη ζωή δύο παιδιά, την Ευδοκία και τον Σπύρο.

–1808. Το 1808 γεννήθηκε η Ευδοκία Ζησιμοπούλου, απεβίωσε το 1892. Το 1838 η Ευδοκία Ζησιμοπούλου παντρεύτηκε τον Γεώργιο Γερ. Γράβαρη, καταγόμενο από την Κεφαλληνία, πλοίαρχο και μεγαλοκτηματία την εποχή εκείνη. Γενάρχη της οικογένειας Γράβαρη της Πάρου.

–1810. Το 1810 γεννιέται στην Πάρο η Ευδοκία Αντωνίου Ζησιμοπούλου.

–1813. Το 1813 γεννήθηκε ο Μιχαήλ Ζησιμόπουλος, το 1834 νυμφεύεται τη Καλλίτζα ή Καλλιτσώ, κόρη του Αντωνίου Νικ. Πρωτόδικου και της Μαρίνας Αντ. Χαμάρτου, με την οποία απέκτησαν το μοναχοπαίδι τους, τον Κωνσταντίνο (Κωνσταντή) το 1838.

–1816. Το 1816 γεννήθηκε ο Προκόπης Ζησιμόπουλος του Μιχαήλ Κων. Ζησιμόπουλου και της Καλλίτσας Αντ. Πρωτόδικου. Παντρεύτηκε την Καλλιόπη Μελανίτη από την Μάρπησσα. Σε ένα από τα ταξίδια του στα Δωδεκάνησα, πέρασε από τη Νίσυρο, όπου και περέμεινε έκτοτε εκεί. Απέκτησε μια πολύκλαδη και πολυάριθμη οικογένεια, οι απόγονοι της οποίας σήμερα διαμένουν νησί της Νισύρου και στα νησιά Σύμη, Ρόδο, Κω και Χάλκη. Πολλά μέλη των οικογενειών αυτών έχουν μεταναστεύσει κυρίως τη δεκαετία του 1950, και ζουν σήμερα στην Αμερική, Καναδά, Αίγυπτο και αλλού.

–1819. Ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος, τον Σεπτέμβριο του 1819, όπως φαίνεται από το επίσημο έγγραφο του Κοινού Καντζελαρίου της Πάρου, Τζαννή Νικ. Καμπάνη, μεταφέρει και εμπορεύεται κρασί (μούστο) από την Πάρο στην Ύδρα.

–1821. Ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος έλαβε μέρος στην Επανάσταση του 1821 ως καπετάνιος των Αρμάτων.

–1822. Το 1822 γεννιέται στην Πάρο ο Σπυρίδων Αντωνίου Ζησιμόπουλος. Διατέλεσε Δήμαρχος Μεθώνης από το 1858 έως το 1870. Απεβίωσε το 1883.

–1824. Σε έγγραφο στης 25 Ιανουαρίου 1824 της Προσωρινής Διοίκησης Ελλάδος, ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος διορίζεται επικεφαλής στρατιωτών στην Παροικιά.

–1826. Το 1826 γεννιέται ο Αλέξανδρος Ζησιμόπουλος υπήρξε το τέταρτο παιδί του Μιχαήλ και της Καλλίτσας Ζησιμοπούλου. Απεβίωσε το 1894. Έλαβε το αξίωμα του ιερέα και μάλιστα είναι ο κτήτος του εξωκλησιού της Αγίας Παρασκευής, στη θέση «Κακάπετρα» της Παροικιάς, (σήμερα ιδιοκτησία Μαρίας Καμπάνη), υπάρχει σε και το οστεοφυλάκιο με την επιγραφή «ενθάδε κείται ιερεύς Αλέξανδρος Ζησιμόπουλος (1826-1894)». Ο πατήρ Αλέξανδρος με την σύζυγο του Αικατερίνη απέκτησαν δύο παιδιά, τον Κωνσταντίνο και τον Ιωάννη

–1826. Στις 17 Ιανουαρίου 1826, στην Παροικιά, ο καπετάνιος Αντώνιος Ζησιμόπουλος αγοράζει το καΐκι του Κοσμά Λυβαδινόπουλου (ΓΑΚ, κωδ. 216φ.41ν).

–1827. Σε έγγραφο του 1827 της Γενικής Συνέλευσης του Κοινού της Παροικιάς ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος ορίζεται «εκλέκτωρ δια την ανάδειξιν Νοταρίου και Δημογέροντος της Πάρου».

–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της πόλεως Παροικιάς

Ζησιμόπουλος Σπύρος ετών 10.

–1830. Το 1830 η Ευδοκία Αντωνίου Ζησιμοπούλου παντρεύεται σε ηλικία 20 ετών  τον Αναστάσιο Παπαδόπουλο. «ο καπετάν Αντώνης Ζησιμόπουλος και η γυναίκα του Κοκκώνα δίδουν στην κόρη τους δύο εικονίσματα την Ελεούσαν και τους Αγίους Αναργύρους…» Το προικοσύμφωνο συντάχθηκε από τον Δημόσιο Μνήμων της Παροικιάς Δημήτριο Καλαβρό στις 29 Οκτωβρίου 1830. (ΓΑΚ, 219, 102ν)

–1832. Σε έγγραφο της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Παροικιάς του 1832 φέρεται ο 10χρονος μαθητής Συρίδων Αντωνίου Ζησιμόπουλος.

–1833. Σε κατάλογο της εν Παροίκια Ελληνοδιδακτικής Σχολής μαθητευόντων παιδιών στις 28 Απριλίου 1833 αναφέρεται ο Μ., ο Αλ. και ο Χ. Ζησιμόπουλος.

–1838. Το 1838 ο Αντώνιος Ζησιμόπουλος εγκαταλείπει την Πάρο μαζί με τον 16χρονο γιό του Σπύρο και επιστρέφει στην Κορώνη, στην γενέτειρα των προγόνων του όπου παραμένει εκεί για τέσσερα χρόνια και στη συνέχεια εγκαθίσταται στη Μεθώνη.

–1838. Το 1838 γεννιέται ο Κωνσταντίνος (Κωνσταντής) Ζησιμόπουλος του Μιχαήλ και της Καλλίτσας. Το 1866 νυμφεύεται την καλή του, Σμαράγδα, μια από τις κόρες του Γεώργιου Δημ. Μουρλά και της Αικατερίνης Σπυρ. Φωκιανού, με την οποία δημιούργησαν μια πολύκλαδη οικογένεια. Απεβίωσε το 1902.

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 58χρονος αλιεύς Ζησιμόπουλος Κωνσταντίνος και ο Ζησιμόπουλος Μιχαήλ 36 ετών αλιεύς..

–1854. Εγγραφή στα δημοτολόγια της Κοινότητας Παροικιάς το 1854 ο Ζησιμόπουλος …

–1858. Δήμαρχος Μεθώνης από το 1858 έως το 1870 ο πάριος Σπυρίδων Αντωνίου Ζησιμόπουλος.

–1868. Το 1868 γεννιέται η Ζησιμοπούλου Άννα του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1934. Το 1891 παντρεύεται τον ιερέα Γεώργιο Σκαραμαγκά (1867-1944).

–1870. Το 1870 γεννιέται ο Ζησημόπουλος Σπυρίδων του Κωνσταντίνου κάτοικος Παροικιάς.

–1870. Το 1870 γεννιέται η Ζησιμοπούλου Αικατερίνη του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1952. Το 1894 παντρεύεται τον έμπορο και κτηματία Νικόλαο Ιωάννη Φραγκούλη (1825-1880) και αποκτούν τρία αγόρια και τέσσερα κορίτσια.

–1871. Το 1871 γεννιέται ο Ζησιμόπουλος Μιχαήλ του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1958. Αρχιμηχανικός εμπορικού ναυτικού. Διετέλεσε δύο φορές Δήμαρχος Πάρου, τη διετία 1925-27 και κατά την περίοδο της κατοχής 1941-1943, επιδείξας πλούσια κοινωνική προσφορά στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Νυμφεύεται το ‘ετος 1893 την Παρασκευή Τσαντάνη και αποκτούν το μοναχοπαίδι του Κωνσταντίνο. Υπηρέτησε ως αρχιμηχανικός και στη συνέχεια Διευθυντής επί σαράντα και πλέον έτη, στο εργοστάσιο ζυθοποιίας FIX.

–1873. Σε έγγραφα που αφορούν δοσοληψίες στις 26 Ιανουαρίου 1873 αναφέρεται ο μάρτυς Νικόλαος Φ. Καμπάνης πρώην ειρηνοδίκης, ο υποδηματοποιός Εμμανουήλ Ρίτζος και η δημοδιδάσκαλος Μαρουσώ Περαντινού. Ο Γεώργιος Μουρλάς και ο Γεώργιος Σκούφος με κτήματα στην Πούντα (Αντιπάρου), ο Σπυρίδων Μαύρος, Θεόδωρος Καμπάνης και Γεώργιος Γράβαρης με κτήματα στην περιοχή Βολάδα ή Κάτω Κήπος. Ο Μιχαήλ Πρωτόδικος, η Παρασκευή Πέτρου Λάζαρη, ο Κωνσταντίνος Πατέλης και ο Αντώνιος Καλακώνας με κτήματα στην θέση Καβάκι. Οι κληρονόμοι Αριστοτέλη Κυπριανού και η Καλίτζα Μιχαήλ Ζησιμοπούλου.

–1874. Το 1874 γεννιέται ο Ζησιμόπουλος Μιχαήλ του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1948. Πλοίαρχος και ιδιοκτήτης εμπορικού πλοίου. Το 1906 νυμφεύεται την Ειρήνη Διον. Τριανταφύλλου, με την οποία αποκτούν το μοναχοπαίδι τους Κωνσταντίνο, ανώτερο στέλεχος του Υπουργείου Οικονομικών.

–1876. Το 1876 γεννιέται ο Σπύρος Ζησιμόπουλος του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας, πλοίαρχος και κάτοχος εμπορικού πλοίου. Ασχολήθηκε κυρίως με το εμπόριο κρασιού, διαθέτοντας αποθήκεςκαι καταστήματα στη Σύρο και Πάρο. Παντρεύτηκε την εκ Σύμης καταγόμενη Σεβαστή Καρανίκη, με την οποία απέκτησαν το μοναχοπαίδι τους Κώστα αρχιπλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού ο οποίος με την σειρά του νυμφεύεται την εκ Σαντορίνης Ειρήνη Βλάχου.

–1878. Το 1878 γεννιέται ο Ζησιμόπουλος Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου πλοίαρχος κάτοικος Παροικιάς.

–1879. Το 1879 γεννιέται ο Μανώλης Ζησιμόπουλος του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας. Απεβίωσε το 1965. Από τον δεύτερο του γάμο με την Ειρήνη Πιπή το 1907 απέκτησαν τον Στέλιο.

–1881. Το 1881 γεννιέται η Καλυψώ (Καλλίτσα) Ζησιμοπούλου του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας. Απεβίωσε το 1968. Παντρεύτηκε τον Νικόλαο Δρακάκη ο επονομαζόμενος Κεράς. Τέκνα τους ο Γεώργιος (1908), ο Μιχαλάκης (1913), η Σμαραγδή (1918), η Ανδριανή (1918) και ο Κωνσταντής (1920).

–1883. Το 1883 γεννιέται ο Μανώλης Ζησιμόπουλος του Κωνσταντίνου και της Σμαράγδας. Απεβίωσε το 1950.

–1888. Στις 14 Φεβρουαρίου 1888 ο 30χρονος τυπογράφος από την Πάρο Ιωάννης Μοστράτος του Φραντζέσκου και της Αικατερίνης Ζησιμοπούλου, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη από την Αμοργό Αγγελική Συνοδινού, του Νικήτα και της Άννας.

–1889. Το 1889 γεννιέται ο Ιωάννης Ζησιμόπουλος του Αλέξανδρου, απεβίωσε το 1930

–1899. Σε καταστατικό της Εν Αθήναις Αδελφότητος «Η Εκατονταπυλιανή» στις 11 Νοεμβρίου 1899 εν Αθήναις υπογράφει ως [Η επί της αναθεωρήσεως Επιτροπή] ο Ιωάννης Ζησημόπουλος.

–1907. Τον Σεπτέμβριο του 1907 «η διά πλείστων χαρισμάτων πεπροικισμένη κόρη Κατίνα Μιχ. Δελαγραμμάτη γυναικαδέλφη του βουλευτού κ. Νικ. Κρίσπη, εμνηστεύσατο, υπό την ανυπόκριτον χαράν φίλων και συγγενών, τον αξιόλογον νέον κ. Παναγ. Ζησιμόπουλον, τελωνειακόν υπάλληλον, γόνον της γνωστής εν Μεθώνη πολιτευομένης οικογενείας των Ζησιμοπούλων».

–1900. Φωτογραφεία του 1900, απεικονίζει το εμποροκάϊκο του Μανώλη Ζησιμόπουλου.

–1910. Στις 23 Δεκεμβρίου 1910 ο ανταποκριτής της εφημερίδας «ΑΙΓΑΙΟΝ»  Μαρπησσαίος Κωνσταντίνος Γ. Ναυπλιώτης αναφέρει για την επανίδρυση του Συλλόγου των Εν Αθήναις Παρίων και Αντιπαρίων: «Η ανάμιξις εν τω Συλλόγω του βουλευτού της Επαρχίας μας και καθηγητού του Πανεπιστημίου κ. Σκούφου ως Προέδρου, του κ. Β. Καμπάνη, δημοδιδασκάλου ως Αντιπροέδρου, του ρέκτου και πρακτικωτάτου εις τας ιδέας κ. Αντ. Μαυραγκά ως Ταμίου, των κ.κ. Κ. Γερασίμου, Αντ. Καλακώνα, Αλεξ., Ζησιμοπούλου, Γ. Χανιώτη, Π., Αρκά, Ν. Καλλαναρρχοπούλου, Φρ. Γαϊτανοπούλου, Εμμ. Καντιώτη, Ν. Παυλή, Γ. Στέλλα, Εμμ., Γαβαλά, Μ. Παπαδοπούλου, Γρηγ. Θρεψιάδου ως Συμβούλων, και του φίλου του «Αιγαίον» κ. Κων. Γ. Ναυπλιώτου ως Γεν. Γραμματέως του Συλλόγου».

–1911. Ιωάννης Αλέξ. Ζησιμόπουλος, ιερέας το 1911 στην Αγία Φωτεινή της Αθήνας.

–1914. Το 1914 γεννιέται ο Ζησιμόπουλος Στυλιανός του Εμμανουήλ ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1922. Τα προσφυγικά στην Παροικιά

Προτού να γίνει το Κέντρο Υγείας και προτού ανοιχτεί ο δρόμος προς Νάουσα το 1937, υπήρχε μια μεγάλη χωράφα από το σημερινό Κ.Υ. και  έφτανε μέχρι το ποτάμι στην διασταύρωση του περιφερειακού όπου είχε τότε μέσα του ρωμαϊκούς τάφους που έχουμε τώρα στο μουσείο μπροστά.

Το 1926 ο Δελαγραμμάτη Ναυπλιώτης ο οποίος ήταν ενεργό στοιχείο της Παροικίας περνούσε κάποτε με το μπαστούνι του κάτω από την κοινότητα, η κοινότητα τότε ήταν απέναντι από το σπίτι του Βάλληνδρα, πίσω από το ΚΑΠΗ, και ήταν μαζεμένοι οι πρόσφυγες. Οι Παριανοί δεν τους είχαν δει με καλό μάτι, ήταν λοιπόν μαζεμένοι εκεί, σταμάτησε ο αείμνηστος Ναυπλιώτης και τους λέει, «τι κάνετε ρε παιδιά εδώ?» και του λένε «Κύριε Ντελαγραμμάτη, είμαστε εδώ μια βδομάδα και ο πρόεδρος μαζί με τα μέλη σκέπτονται να δούνε που να κάνουνε τον προσφυγικό συνοικισμό, στα Κακάπετρα ή στα Λιβάδια» τότε ο Ναυπλιώτης πήρε τρείς από τους πρόσφυγες, ένας εξ αυτών ο Κουτσουράκης ο οποίος αναφέρει το γεγονός, μπαίνουν στην κοινότητα όπου πρόεδρος της κοινότητας τότε ήταν ο καπετάνιος Μιχάλης Ζησιμόπουλος και ρωτάει τον Ναυπλιώτη… «Καλώς τον Ντελαγραμμάτη, ποιος καλός καιρός σε έφερε κατά δω?» και του απαντάει ο Ναυπλιώτης «Δεν με έφερε καπτάν Μιχάλη κανένας καλός καιρός, με έφερε η αγανάκτηση να βλέπω τους πρόσφυγες τα αδέρφια μας, τους κατατρεγμένους από τη Μικρά Ασία να περιμένουν από κάτω πότε θα αποφασίσετε εσείς που θα κτιστεί ο προσφυγικός συνοικισμός». Εσύ που μας λες Ντελαγραμμάτη? στα Κακάπετρα ή στα Λιβάδια?, ρώτησε ο καπτάν Μιχάλης. Ούτε στο ένα ούτε στο άλλο, να τους βάλετε στην χωράφα της Εκατονταπυλιανής να τους έχω και γείτονες, του απάντησε ο Ναυπλιώτης.

Ο Δελλαγραμμάτης Ναυπλιώτης φιλάνθρωπος και ελεήμων και παρότι είχε μεγάλη οικογένεια πάντα προσπαθούσε να βοηθήσει τους πρόσφυγες. Όταν πέθανε το 1939 σε ηλικία 49 ετών οι πρόσφυγες ήρθαν πρώτοι για να σταθούν δίπλα στην χήρα Ναυπλιώτενα.

Τα σπίτια ήταν δίδυμα. Αν ήταν από τρία άτομα και πάνω παίρνανε ένα σπίτι που είχε χολ, κουζίνα και σάλα.

Τα τρία πρώτα ήταν για πολυμελή οικογένεια και υπόλοιπα τρία για μονομελη οικογένεια, μονόχωρο με το τζάκι κάτω στο δάπεδο και όχι όπως τα παριανά που ήταν στον τοίχο και εκεί μαγείρευαν. Και, 7ο και 8ο πολυμελές. Σύνολο 16 οικογένειες.

Οι οικογένειες ήταν: στο 1ο σπίτι ο Χατζής (γιατί είχε πάει στα Ιεροσόλυμα) Πανάς Βεργούλης (το όνομα) σύζυγος Δέσποινα. Στο 2ο σπίτι διέμενε ο Κωνσταντίνος Κλαδάκης, σύζυγος Ελένη. Το 3ο σπίτι ήταν η οικογένεια του Απόστολου Λαγού, σύζυγος Κλεονίκη. Η μία κόρη του η Μαριώ παντρεύτηκε κι έμεινε στη Νάουσα. Το 4ο σπίτι του Ιωάννη Λαγού σύζυγος Δέσποινα, το επόμενο ήταν του Καπλάνη γνωστό ως σπίτι της Καπλάνενας και δίπλα του ο Κωνσταντίνος Καραντζάς. Στο επόμενο ο Ναουσαίος Βαγγέλης Αιγινήτης, σύζυγός του η Μικρασιάτισσα Ευθυμία, το από δίπλα ήτανε του Δημητρίου Κυπραίου σύζυγος Διαμαντώ Βαζουράκη* και οι δύο Μικρασιάτες, απέναντι διέμεναν ο Γιαννακός Επιτροπάκης σύζυγος  Ουρανία και πίσω ήταν το σπίτι του Νικόλαου Κουτσουράκη σύζυγος Ρηνιώ. Πάρα δίπλα ήταν ένα άλλο το οποίο ήταν του Στυλιανού Κρητικού σύζυγος Δέσποινα και δίπλα τους ένα σπίτι χωρισμένο στα δύο από δυο αδέρφια. Στο πρώτο διέμενε ο Φώτης Βαζουράκης* με την σύζυγό του Φώτω το γένος Ι. Κουτσομήτρου και στο δίπλα ο Στέλιος ο Βαζουράκης με την σύζυγό του Ελένη το γένος Νικ. Κατζαμπά. Στα πιο κάτω σπίτια ήταν οι οικογένειες του Μανώλη Χαραλάμπους σύζυγος Δέσποινα Βαζουράκη και στο άλλο ήτανε ο Σεραφείμ Ταλόγλου σύζυγος Βασιλεία το γένος Μουτάφη η οποία έχει μείνει στην ιστορία για την φράση της «φύγαμε και αφήσαμε την λάμπα αναμμένη…». Από κάτω ήταν τα σπίτια της χήρας Βασιλικώς Καλαϊντζή και δίπλα από πίσω ήταν η χήρα Τριανταφυλλιώ η οποία έκανε και μάγια. Πέθανε στο κρεβάτι σκουληκιασμένη. Και τέλος, άλλα δύο μονόχωρα σπίτια, στο ένα έμενε ο Δημητρώς Καλαϊντζής με την σύζυγό μου Αγγελικώ και στο από πίσω ο Κωνσταντίνος Κουτσουράκης  σύζυγος Μακρίνα.

Όλοι σκεπαστήκανε εκεί κι έτσι έμεινε γνωστό σήμερα ως ο προσφυγικός συνοικισμός.

Πολλοί από τους παραπάνω πήγαν πρώτα στη Νάουσα και στην συνέχεια έμειναν στον συνοικισμό.

Ήταν από όλη την Μικρά Ασία. Η Δέσποινα Ιωάννου Λαγού ήταν από την Έφεσο όπως και η Φώτω Βαζουράκη. Από το Μπουντρούμ, την αρχαία Αλικαρνασσό ήταν τα αδέρφια Λαγού.

*Το πραγματικό επώνυμο των Βαζουράκη ήταν Μπαζιουρούκη. Η οικογένεια άλλαξε το επώνυμό της στην Πάρο για απλούστευση, δεδομένου ότι οι Παριανοί το μπέρδευαν και το πρόφεραν λάθος.

–1929. Σε ομαδική φωτογράφηση στην περιοχή Καλάμι στις 27 Ιουλίου 1929 απεικονίζεται η Λένα Ζησιμοπούλου.

–1941. Σε φάκελο της Στρατιωτικής Ταχυδρομικής Υπηρεσίας εμφανίζεται ο αποστολέας  Δεκανέας του ΤΤ 212 23 Λόχου διαβιβάσεως Φραγκίσκος Τσαντάνης και παραλήπτης Μιχαήλ Ζησιμόπουλος, Νήσος Πάρος, Κυκλάδες Παροικιάς, 1941.

–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1946 υπάρχουν εγγεγραμμένα τα αδέρφια,  Ζησημόπουλος Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου πλοίαρχος, Σπύρος, Μιχαήλ και Νικόλαος  κάτοικοι Παροικιάς.

–1950. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η Ζησιμοπούλου Μαριέττα, όνομα πατέρα Εμμανουήλ Ζησιμόπουλος.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Ζησιμοπούλου Σεβαστή όνομα συζύγου Σπύρος, το γένος Βασίλειος Καρανίκας.

 

–Ζολώτας: Το επώνυμο Ζολώτας πιθανόν προέρχεται από παρωνυμική ή προσωπωνυμική ρίζα, χωρίς να έχουν μέχρι σήμερα εντοπιστεί σαφείς πληροφορίες για την ετυμολογία του στην Πάρο.

Η παλαιότερη γνωστή μέχρι σήμερα αναφορά εντοπίζεται στον εκλογικό κατάλογο των Λευκών του 1847, όπου είναι εγγεγραμμένος ο:

Ανδρέας Ζολώτας, 25 ετών, γεωργός.

Η καταγραφή αυτή αποτελεί τεκμήριο της παρουσίας της οικογένειας Ζολώτα στις Λεύκες Πάρου κατά τα μέσα του 19ου αιώνα. Η αναφορά ως γεωργού δείχνει ένταξη στην αγροτική κοινωνία του χωριού, όπου η καλλιέργεια της γης αποτελούσε μία από τις βασικές οικονομικές δραστηριότητες των κατοίκων.

Μέχρι σήμερα δεν έχουν εντοπιστεί περισσότερες πληροφορίες για την προέλευση ή την εξέλιξη της οικογένειας στην Πάρο, όμως η μαρτυρία του 1847 αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την ιστορική παρουσία της στις Λεύκες.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 25χρονος γεωργός Ζολώτας Ανδρέας.

 

–Ζόμπας: Το επώνυμο Ζόμπας πιθανόν προέρχεται από παρωνυμική ρίζα ή από παλαιότερο προσωπωνύμιο, χωρίς να έχουν μέχρι σήμερα εντοπιστεί σαφείς πληροφορίες για την ετυμολογία του.

Η οικογένεια καταγράφεται στην Παροικιά ήδη κατά τις αρχές του 19ου αιώνα. Στις 31 Οκτωβρίου 1830, σε προικοσύμφωνο μεταξύ του Ιωάννη Πουλόστομου και της Παρασκευής Ζόμπα, αναφέρεται η Αουστινιώ (ή Αοστινιώ), σύζυγος του μακαρίτη Κωνσταντή Ζόμπα, η οποία προσφέρει στην κόρη της δύο εικόνες, τη Δευτέρα Παρουσία και τον Άγιο Στυλιανό. Η αναφορά αυτή αποτελεί σημαντική μαρτυρία για την οικογένεια και τη συμμετοχή της στα έθιμα της προίκας και της οικογενειακής κληρονομιάς της εποχής.

Λίγα χρόνια αργότερα, στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1847 (ο οποίος συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο), αναφέρεται ο:

Γεώργιος Ζόμπας, 35 ετών, κουρεύς.

Η καταγραφή του επαγγέλματός του δείχνει την παρουσία της οικογένειας στην αστική κοινωνία της Παροικιάς του 19ου αιώνα, όπου επαγγέλματα όπως του κουρέα συνδέονταν με τις καθημερινές ανάγκες και τη ζωή της κοινότητας.

Οι μέχρι σήμερα γνωστές αναφορές τοποθετούν την οικογένεια Ζόμπα στην Παροικιά τουλάχιστον από τις αρχές του 1800, χωρίς όμως να έχουν εντοπιστεί παλαιότερα στοιχεία για την καταγωγή ή την εγκατάστασή της στο νησί.

–1830. Στο προικοσύμφωνο Ιωάννη Πουλόστομου και Παρασκευής Ζόμπα (Παροικιά, 31 Οκτωβρίου 1830) «η Αοστινιώ (και Αουστινιώ) γυναίκα του μακαρίτη Κωνσταντή Ζόμπα δίδουν στην κόρη τους δύο εικόνας την Δευτέραν Παρουσία και τον Άγιο Στελιανόν και ο Δημήτριος Μανόλη Πουλόστομος δίδει στον γιό του δύο εικόνες τα Εισόδια και τον Άγιον Ιωάννην τον Πρόδρομον με τούτο να κάμνει την αρτοκλασίαν των Εισοδίων κανονικώς» (ΓΑΚ, 219, αρ. 191, 104r).

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 35χρονος κουρεύς Ζόμπας Γεώργιος.

 

–Ζομπόνης: Βλέπε Σομπόνης.

 

–Ζορμπάνος ή Ζουρμπάνος: Το επώνυμο πιθανόν προέρχεται από την τουρκική λέξη zorba, που σημαίνει ο δυνατός, ο αυθαίρετος, ο τσαμπουκάς, ο τραμπούκος. Τέτοιου τύπου επώνυμα δημιουργήθηκαν συχνά από χαρακτηρισμούς ή παρωνύμια προσώπων που ξεχώριζαν για τον χαρακτήρα ή τη συμπεριφορά τους.

Η οικογένεια Ζορμπάνου καταγράφεται στην Πάρο κατά τον 19ο αιώνα, ενώ μέλη της εμφανίζονται σε επαγγελματική δραστηριότητα στη γειτονική Ερμούπολη της Σύρου, το σημαντικότερο εμπορικό και ναυτικό κέντρο των Κυκλάδων.

Το 1860 στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο:

Ιωάννης Σπύρος Ζορμπάνος, παριανής καταγωγής, 26 ετών, μεταπράτης, έγγαμος, ο οποίος έδωσε όρκο στις 24 Μαΐου 1860.

Το 1864 καταγράφεται ο:

Ζαχαρίας Ζουρμπάνος, παριανής καταγωγής, 30 ετών, βυρσοδέψης, άγαμος, ο οποίος έδωσε όρκο στις 9 Φεβρουαρίου 1864.

Η οικογένεια φαίνεται ότι είχε παρουσία στον χώρο της βιοτεχνίας, καθώς το επάγγελμα του βυρσοδέψη ήταν ιδιαίτερα σημαντικό στις πόλεις του 19ου αιώνα.

Στις 7 Ιουνίου 1868, ο Εμμανουήλ Ζορμπάνος, 24 ετών, βυρσοδέψης από την Πάρο, παντρεύτηκε στην Ερμούπολη την 18χρονη Αλεξάνδρα Μαντζαράκη από τη Σύρο.

Το 1869 ο ίδιος καταγράφεται ξανά στα δημοτολόγια Ερμούπολης ως Εμμανουήλ Ζορμπάνος, παριανής καταγωγής, 26 ετών, βυρσοδέψης, έγγαμος, δίνοντας όρκο στις 12 Απριλίου 1869.

Οι παραπάνω μαρτυρίες δείχνουν μια παριανή οικογένεια του 19ου αιώνα με επαγγελματική κινητικότητα, που ακολούθησε τη γενικότερη τάση πολλών Κυκλαδιτών να δραστηριοποιούνται στην αναπτυσσόμενη Ερμούπολη, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν εντοπιστεί παλαιότερες αναφορές για την εγκατάστασή της στην Πάρο.

–1860. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 26χρονος μεταπράτης Ζορμπάνος Ιω. Σπύρος, έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 24 Μαΐου 1860.

–1864. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 30χρονος βυρσοδέψης Ζαχαρίας Ζουρμπάνος, άγαμος. Έδωσε όρκο στις 9 Φεβρουαρίου 1864.

–1868. Στις 7 Ιουνίου 1868 ο 24χρονος βυρσοδέψης από την Πάρο Εμμανουήλ Ζορμπάνος, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 18χρονη από την Σύρο Αλεξάνδρα Μαντζαράκη.

–1869. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 26χρονος βυρσοδέψης Εμμανουήλ Ζορμπάνος, έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 12 Απριλίου 1869.

 

–Ζόρμπας Ζώμπας: Το επώνυμο πιθανόν προέρχεται από την τουρκική λέξη zorba, που σημαίνει ο τσαμπουκάς, ο αυθαίρετος, ο τραμπούκος. Όπως πολλά επώνυμα που προέρχονται από παρωνύμια, πιθανότατα δημιουργήθηκε από χαρακτηρισμό κάποιου προγόνου και στη συνέχεια πέρασε ως οικογενειακό όνομα.

Η οικογένεια Ζόρμπα (ή Ζώμπα) καταγράφεται στην Πάρο κατά τον 19ο αιώνα, ενώ μέλη της εμφανίζονται εγκατεστημένα στην Ερμούπολη της Σύρου, ακολουθώντας την οικονομική ανάπτυξη του μεγάλου εμπορικού κέντρου των Κυκλάδων.

Στις 8 Ιουλίου 1887, ο Ελευθέριος Ζόρμπας, 35 ετών, κουρεύς, γιος του Γεωργίου και της Αναστασίας, παριανής καταγωγής και κάτοικος Σύρου, παντρεύτηκε στην Ερμούπολη τη 19χρονη Γεωργία Βορριά, κόρη του Γεωργίου και της Κυριακής Θέμελη, από τη Σύρο.

Το 1891 στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο:

Δημήτριος Γεωργίου Ζόρμπας, παριανής καταγωγής, 50 ετών, αρτοποιός, έγγαμος, ο οποίος έδωσε όρκο στις 22 Ιανουαρίου 1891.

Το 1893 καταγράφεται επίσης:

Ελευθέριος Ρ. Ζώμπας, παριανής καταγωγής, 40 ετών, κουρεύς, έγγαμος, ο οποίος έδωσε όρκο στις 4 Φεβρουαρίου 1893.

Οι αναφορές αυτές φανερώνουν την παρουσία της οικογένειας Ζόρμπα στον επαγγελματικό κόσμο των Κυκλάδων, κυρίως μέσα από τεχνικά και βιοτεχνικά επαγγέλματα, ενώ παράλληλα δείχνουν τη στενή σχέση της Πάρου με την Ερμούπολη, όπου πολλοί Παριανοί εγκαταστάθηκαν ή δραστηριοποιήθηκαν οικονομικά κατά τον 19ο αιώνα.

–1887. Στις 8 Ιουλίου 1887 ο 35χρονος κουρεύς από την Πάρο Ελευθέριος Ζόρμπας, του Γεωργίου και της Αναστασίας, κάτοικος Σύρου παντρεύεται στην Ερμούπολη την 19χρονη από την Σύρο Γεωργία Βορριά, του Γεωργίου και της Κυριακής Θέμελη.

–1891. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 50 ετών αρτοποιός Δημήτριος Γεωρ. Ζόρμπας έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 22 Ιανουαρίου 1891.

–1893. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 40 ετών κουρεύς Ελευθέριος Ρ. Ζώμπας έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 4 Φεβρουαρίου 1893.

–Ζουάνες: Βλέπε Τζουάνες

 

–Ζουμής: Η οικογένεια Ζουμή αποτελεί μία από τις παλαιότερες και πολυπληθέστερες οικογένειες της νεότερης Πάρου, με έντονη παρουσία κυρίως στις Λεύκες, τον Κώστο και τη Νάουσα.

Σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, γενάρχης της παριανής οικογένειας θεωρείται ο Ρώσος ναύτης Γιάννης Μόσχοβιτς, ο οποίος υπηρετούσε στο Ρωσικό Πολεμικό Ναυτικό κατά την περίοδο της ρωσικής παρουσίας στην Πάρο στα Ορλωφικά (1770-1774). Η παράδοση αναφέρει ότι το 1772 εγκατέλειψε το ρωσικό πλοίο μαζί με τον αδελφό του, παίρνοντας μαζί τους πολύτιμα αντικείμενα, και κατέφυγαν στο εσωτερικό του νησιού.

Σύμφωνα με την ίδια αφήγηση, οι δύο αδελφοί διέφυγαν με βάρκα από τη ρωσική βάση του Αγίου Ιωάννη Δέτη προς τον Δρυό και πιθανώς βρήκαν καταφύγιο στη Μονή Αγίου Γεωργίου Λαγκάδας. Ο Γιάννης Μόσχοβιτς απέκτησε το παρωνύμιο «Ζουμής», το οποίο στη συνέχεια έγινε οικογενειακό επώνυμο. Η παράδοση δίνει διάφορες εκδοχές για την προέλευση του ονόματος: είτε επειδή χρησιμοποιούσε συχνά τη λέξη «ζουμί» για κάθε είδους ρόφημα, ακόμη και για το νερό, είτε επειδή ζητούσε συνεχώς ποτό. Μία ακόμη εκδοχή, που αναφέρει ο ιατρός Γεώργιος Καπαρός, θέλει τον πρώτο Ζουμή να εγκαθίσταται στη Νάουσα και να ασχολείται με τη μαγειρική, παρασκευάζοντας ρωσικές σούπες, με αποτέλεσμα οι Ναουσαίοι να τον αποκαλούν «Ζουμή».

Η πρώτη αυτή παράδοση δεν έχει μέχρι σήμερα επιβεβαιωθεί από αρχειακές πηγές, όμως αποτελεί σημαντικό στοιχείο της οικογενειακής μνήμης και συνδέει την απαρχή των Ζουμίδων με την ιδιαίτερη ιστορική περίοδο των Ορλωφικών.

Η οικογένεια εμφανίζεται στις πηγές ήδη στις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1819 καταγράφεται ο Γρηγόριος Ιωάννη Ζουμής, γεωργός, κάτοικος Νάουσας, ενώ την ίδια περίοδο αναφέρεται και ο Γεώργιος Ζουμής στις Λεύκες.

Το 1831 οι Ζουμήδες εμφανίζονται σε σημαντικά έγγραφα της εποχής. Στις 2 Μαΐου 1831, στους μαθητές της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Λευκών αναφέρονται οι Λινάρδος Ζουμής και Γρηγόριος Ζουμής. Την ίδια χρονιά, σε επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους σχετικά με τις δυσκολίες που προκάλεσε η εγκατάσταση Κρητών εποίκων στο νησί, υπογράφουν μεταξύ άλλων οι Σταμάτης και Χρουσής Ζουμής.

Η οικογένεια είχε ισχυρή παρουσία στις κοινότητες των Λευκών και του Κώστου. Στους εκλογικούς καταλόγους του 1847 εμφανίζονται πολλοί Ζουμήδες, κυρίως ως γεωργοί, γεγονός που δείχνει την έντονη σύνδεσή τους με την αγροτική οικονομία της Πάρου.

Στις Λεύκες καταγράφονται:

·        Γεώργιος Ζουμής

·        Λεονάρδος Χρ. Ζουμής

·        Ιωάννης Γ. Ζουμής

·        Μάρκος Ζουμής

·        Χρύσος Ζουμής

Στον Κώστο:

·        Ιωάννης Ζουμής του Φραγκέσκου

·        Ευστράτιος Ζουμής

·        Κωνσταντίνος Ζουμής

·        Θεολόγος Γ. Ζουμής

·        Φραγκίσκος Γ. Ζουμής

Στην Παροικιά:

·        Γεώργιος Ζουμής

·        Δημήτριος Ζουμής

·        Ελευθέριος Ζουμής

·        Ιανούλης Ζουμής

·        Μένεγος Ζουμής

·        Σταματέλος Ζουμής

·        Φίλιππος Ζουμής

Σημαντική μορφή της οικογένειας υπήρξε ο Γεωργάκης Ν. Ζουμής στα μέσα του 19ου αιώνα, από τις Λεύκες, του οποίου οι απόγονοι συνεχίζουν μέχρι σήμερα την παρουσία της οικογένειας στην Πάρο.

Το 1859 ο Γιώργος Νικ. Ζουμής αγόρασε το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στη Νάουσα (Κραύγα) από τους Σφαέλο και Βατιμπέλα, γεγονός που δείχνει την οικονομική επιφάνεια ορισμένων κλάδων της οικογένειας.

Κατά τον 19ο και 20ό αιώνα οι Ζουμήδες ανέπτυξαν ποικίλες δραστηριότητες. Εκτός από γεωργοί, υπήρξαν ναυτικοί, αλιείς, τεχνίτες και επαγγελματίες. Αναφέρονται:

·        Ιωάννης Ζουμής (1872), αλιεύς στην Παροικιά.

·        Δημήτριος Ζουμής (1896), ναυτικός.

·        Νικόλαος Ζουμής, πρόεδρος της Κοινότητας Λευκών την περίοδο 1912-1914.

Η οικογένεια συμμετείχε ενεργά και στα κοινά. Το 1923 ο Ιωάννης Ζουμής ήταν μέλος του Εξωραϊστικού Φιλοδασικού Συλλόγου Λευκών. Αργότερα, μέλη της οικογένειας συμμετείχαν σε κοινοτικά συμβούλια, όπως στον Κώστο και στις Λεύκες.

Η παρουσία των Ζουμήδων συνεχίζεται μέχρι σήμερα στις παριανές κοινότητες. Στις εκλογικές καταγραφές του 20ού αιώνα εμφανίζονται δεκάδες μέλη της οικογένειας στη Νάουσα, την Παροικιά, τις Λεύκες και τον Κώστο, διατηρώντας τη συνέχεια ενός γένους που συνδέθηκε με την αγροτική ζωή, τη ναυτοσύνη και την κοινωνική ιστορία του νησιού.

Η ιστορία των Ζουμήδων αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικές περιπτώσεις οικογενειών της Πάρου που, σύμφωνα με την παράδοση, ξεκίνησαν από έναν ξένο στρατιώτη της περιόδου των Ορλωφικών και μέσα σε δύο και πλέον αιώνες ενσωματώθηκαν πλήρως στην παριανή κοινωνία, αφήνοντας ισχυρό αποτύπωμα ιδιαίτερα στις Λεύκες και στη Νάουσα.

–1772. Γενέτειρας των Ζουμίδων της Πάρου ο Ναύτης του Ρωσικού Ναυτικό το 1772 Μόσχοβιτς Γιάννης;. 

–1819. Το 1819 γεννιέται ο γεωργός Γρηγόριος Ιωάννη Ζουμής κάτοικος Νάουσας.

–1819. Το 1819 γεννιέται ο Ζουμής Γεώργιος. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1824. Έγγραφο Παροικίας, έτους 1824.

–1831 Η Ευδοκία σύζυγος του μακαρίτη Ιωάννη Κορωναίου δίδει στον γιό της Αντώνιο, που παίρνει γυναίκα του την Γιακουμίνα Ζουμή μιαν εικόνα τα Εισόδια της Παναγίας» Παροικιά 3 Ιανουαρίου 1831. (ΓΑΚ, 219, αρ. 269, 132r). Από τις μεγάλες και αρχοντικές οικογένειες του νησιού ήταν και του Γεωργάκη Ν. Ζουμή (μέσα 19^ου αι.) από τις Λεύκες, που απόγονοί του ζουν μέχρι σήμερα στην Πάρο.

–1831. Λεύκες 1831 Μαΐου 2. Ο μαθητής της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Λευκών Ζουμής Λινάρδος και Ζουμής Γρηγόριος.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Σταμάτης και ο Χρουσής Ζουμής.

–1841. Ο Νικόλαος Γ. Ζουμής γεννήθηκε  το 1841. Διατέλεσε Πρόεδρος της κοινότητας Λευκών το 1912-14.

–1844. Το 1844 γεννιέται στις Λεύκες ο Ζουμής Χρουσής του Γεωργίου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστος), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 59χρονος γεωργός Ιωάννης Φραγκίσκος Ζουμής, ο 45χρονος γεωργός Ευστράτιος Ζουμής, ο 50χρονος εργάτης Κωνσταντίνος Γεωργίου Ζουμής, ο 29χρονος γεωργός Ιωάννης Φρ. Ζουμής, ο 60χρονος γεωργός Θεολόγος Γ. Ζουμής, ο 85χρονος γεωργός Φραγκίσκος Γ. Ζουμής.

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 46χρονος γεωργός Γεώργιος Ζουμής, ο 41χρονος γεωργός Δημήτριος Ζουμής, ο 33χρονος γεωργός Ελευθέριος Ζουμής, ο 58χρονος γεωργός Ιανούλης Ζουμής, ο 38χρονος γεωργός Μένεγος Ζουμής, ο 33χρονος γεωργός Σταματέλος Ζουμής και ο 26χρονος γεωργός Φίλιππος Ζουμής.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 26χρονος γεωργός Γεώργιος Ζουμής, ο 35χρονος Χρ. Γεώργιος Ζουμής, ο 26χρονος γεωργός Λεονάρδος Χρ. Ζουμής, ο 46χρονος γεωργός Ιωάννης Γ. Ζουμής, ο 30χρονος βουτζάς Μάρκος Ζουμής και ο 55χρονος γεωργός Χρύσος Ζουμής.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Κώστου του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 59χρονος γεωργός Ιωάννης Ζουμής του Φραντσέσκου, ο 45χρονος γεωργός Ευστράτιος Ζουμής του Φραγκέσκου, ο 50χρονος εργάτης Κωνσταντίνος Ζουμής του Γεωργίου, ο 29χρονος γεωργός Φραντσέσκος Ζουμής του Ιωάννη, ο 60χρονος γεωργός Θεολόγος Γ. Ζουμής και ο 85χρονος γεωργός Φραντσέσκος Γ. Ζουμής.

–1851. Το 1851 γεννιέται στις Λεύκες ο Ζουμής Νικόλαος του Γεωργίου και ο Ζουμής Χρουσής του Λεονάρδου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.  

–1859. Το 1859 ο Γιώργος Νικ. Ζουμής αγοράζει το μοναστήρι του Αγίου Ανδρέα στη Νάουσα (Κραύγα) από τους Σφαέλο και Βατιμπέλα.

–1860. Το 1860 γεννιέται στην Αθήνα ο Ζουμής Ιωάννης του Λεονάρδου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1864. Στις 10 Ιουλίου 1864 ο 28χρονος μαραγκός από την Πάρο Γεώργιος Γαβαθιώτης του Παναγιώτη και της Ελένης Ζουμίδενας (Ζουμή), παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη Ανδριώτισσα Μαρία Κουρκουμάρη, του Απόστολου και της Ειρήνης Βαστάζη;.

–1871. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1871 ο Ζουμής Μιχαήλ του Γεωργίου.

–1872. Το 1872 γεννιέται ο Ζουμής Ιωάννης του Φίλιππου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1953.

–1873. Το 1873 γεννιέται ο Ζουμής Ελευθέριος του Ιωάννη αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.

–1875. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1875 ο Ζουμής Γεώργιος του Χρουσή.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Υρίας του 1875, υπάρχει εγγεγραμμένος ο 47χρονος γεωργός Ζουμής Γεώργιος του Ιωάννη, ο Ηλίας Ζουμής του Ιωάννη, γεωργός, καθώς και ο 47χρονος κτηματίας Γεώργιος Ζουμής του Χρουσή.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Ζουμής Ιωάννης του Εμμανουήλ 30 ετών γεωργός κάτοικος Μαρμάρων.

–1882. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1882 ο Ζουμής Ηλίας του Γεωργίου και ο Ζουμής Ανδρέας του Χρουσή.

–1883. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1883 ο Ζουμής Γεώργιος του Νικολάου.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Ζουμής Φραγκίσκος του Γεωργίου, 25 ετών, γεωργός.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο του Κώστου του 1883, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι: Ζουμής Αναστάσιος του Ιωάννη, 40 ετών αρτοποιός από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Ιωάννη, 58 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Κωνσταντίνου, 50 ετών, κουρεύς από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Θεολόγου, 48 ετών, εργάτης από τον Κώστο, Ζουμής Γρηγόριος του Ιωάννη, 66 ετών, κτηματίας από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Μάρκου, 28 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Κωνσταντίνος του Γεώργιου, ετών 29, υπηρέτης από τον Κώστο, Ζουμής Μάρκος του Χρύση, 68 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Φραγκίσκος του Ιωάννη, 68 ετών, κτηματίας από τον Κώστο, Ζουμής Χρύσης του Μάρκου, 36 ετών, γεωργός από τον Κώστο και Ζουμής Ιωάννης του Γεωργίου, 28 ετών, στρατιώτης από τον Κώστο.

–1885. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1885 ο Ζουμής Μιχαήλ του Λεονάρδου.

–1885. Λινάρδος Κόττης (1902-1945) ήταν το έκτο παιδί, από τα οκτώ, του Γεωργίου Κόττη και της Μαρίας Μιχ. Ραγκούση (μετέπειτα μοναχής Αγαθαγγέλης) [1867-1934], η οποία σε πρώτο γάμο της με τον Λινάρδο Ζουμή είχε αποκτήσει ένα παιδί, τον Μιχαήλ Λ. Ζουμή 918885-1965). Ήταν κτίστης ο Λινάρδος Γ. Κόττης, αδερφός του Φραγκίσκου Γ. Κόττη, μετέπειτα μοναχός Ιωσήφ του Ησυχαστού, Αγιορείτου (1897-1959). Είχε νυμφευθεί τη Μαρία Ανδρ. Χατζηανδρέου (μετέπειτα μοναχή Μελάνη) γεννημένη ατη Σμύρνη (1910-14.2.1997).

–1885. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Ζουμής Φραγκίσκος του Γεωργίου, 27 ετών, γεωργός από τη Νάουσα, Ζουμής Αναστάσιος του Ιωάννη, 42 ετών αρτοποιός από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Ιωάννη, 60 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Κωνσταντίνου, 52 ετών, κουρεύς από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Θεολόγου, 50 ετών, εργάτης από τον Κώστο, Ζουμής Γρηγόριος του Ιωάννη, 68 ετών, κτηματίας από τον Κώστο, Ζουμής Γεώργιος του Μάρκου, 30 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Κωνσταντίνος του Γεώργιου, ετών 31, υπηρέτης από τον Κώστο, Ζουμής Μάρκος του Χρύση, 70 ετών, γεωργός από τον Κώστο, Ζουμής Φραγκίσκος του Ιωάννη, 70 ετών, κτηματίας από τον Κώστο, Ζουμής Χρύσης του Μάρκου, 38 ετών, γεωργός από τον Κώστο και Ζουμής Ιωάννης του Γεωργίου, 30 ετών, στρατιώτης από τον Κώστο.

–1887. Ζουμής Ηλίας του Χρουσή. Έτος γέννησης το 1887 στις Λεύκες. Εγγεγραμμένος στο Μητρώο των Αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1889. Ζουμής Ιωάννης της 15 Αυγούστου 1899, πρόεδρος του Συνδέσμου κατά την Λαυρίω τακτικήν Συνέλευσιν των μελών.

–1890. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1890 στις Λεύκες ο Ζουμής Αναστάσιος του Χρουσή.

–1891. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1891 στις Λεύκες ο Ζουμής Γεώργιος του Ιωάννη.

–1893. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1893 στις Λεύκες ο Ζουμής Ιωάννης του Νικολάου και ο Ζουμής Ευθύμιος του Χρουσή.

–1895. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1895 στις Λεύκες ο Ζουμής Παναγιώτης του Ιωάννη και ο Ζουμής Μιχαήλ του Χρουσή.

–1896. Το 1896 γεννιέται ο Ζουμής Δημήτριος του Ελευθέριου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1898. Το 1898 γεννιέται ο Ζουμής Ιωάννης του Κωνσταντίνου κηπουρός κάτοικος Παροικιάς.

–1898. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1898 στις Λεύκες ο Ζουμής Ηλίας του Ιωάννη.

–1899. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1899 στις Λεύκες ο Ζουμής Βασίλειος του Χρουσή.

–1901. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1901 στις Λεύκες ο Ζουμής Εμμανουήλ του Ιωάννη.

–1901. Το 1901 γεννιέται ο Ζουμής Ιωάννης του Ελευθέριου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.

–1906. Το 1906 γεννιέται ο Ζουμής Νικόλαος του Ελευθέριου αλιεύς κάτοικος Παροικιάς.

–1908. Το 1908 γεννιέται ο Ζουμής Στυλιανός του Κωνσταντίνου κηπουρός κάτοικος Παροικιάς.

–1909. Το 1909 γεννιέται ο Ζουμής Μιχαήλ του Εμμανουήλ γεωργός κάτοικος Παροικιάς.

–1912. Πρόεδρος της κοινότητας Λευκών το 1912-14 ο Νικόλαος Γ. Ζουμής.

–1912. Σαμαλτάνη Μπιλιώ, όνομα συζύγου: Ηλίας, Κύριο όνομα και επώνυμο πατρός: Λ. Ζουμής. Έτος γέννησης: 1912. Επάγγελμα: οικοκυρά.

–1914. Το 1914 γεννιέται ο Ζουμής Κωνσταντίνος Ελευθέριου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1921. Το 1921 γεννιέται ο Ζουμής Αντώνιος του Γεωργίου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.

–1921. Το 1921 γεννιέται στη Νάουσα ο Ζουμής Νικόλαος του Γεωργίου.

–1923. Μέλος του Εξωραϊστικού Φιλοδασικού Συλλόγου Λευκών, εν Λεύκαις τη 17 Απριλίου 1923 ο Ιωάννης Ζουμής.

–1925. Το 1925 γεννιέται ο Ζουμής Ελευθέριος του Δημητρίου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1926. Το 1926 γεννιέται ο Ζουμής Στυλιανός του Γεωργίου γεωργός κάτοικος Παροικιάς.

–1926. Το 1926 γεννιέται ο Ζουμής Αντώνιος του Ιωάννη εργάτης κάτοικος κοιν. Κώστου.

–1927. Το 1927 γεννιέται ο Ζουμής Παντελής του Αναστασίου γεωργός κάτοικος κοιν. Κώστου.

–1927. Το 1927 γεννιέται ο Ζουμής Κωνσταντίνος του Ιωάννη κηπουρός κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.

–1929. Το 1929 γεννιέται στη Νάουσα ο Ζουμής Χρήστος του Ευθύμιου.

–1929. Το 1929 γεννιέται ο Ζουμής Βαρθολομαίος του Ιωάννη κάτοικος της Κοιν. Παροικιάς.

–1930. Το 1930 γεννιέται ο Ζουμής Απόστολος του Ιωάννη, κάτοικος Νάουσας.

–1946. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει εγγεγραμμένος ο 63χρονος κάτοικος Νάουσας, Ζουμής Ανδρέας του Χρυσή, γεωργός, ο 38χρονος γεωργός Ζουμής Χρήστος του Γεωργίου, ο 36χρονος γεωργός Ζουμής Επαμεινώνδας του Γεωργίου, ο 53χρονος γεωργός Ζουμής Ευθύμιος του Χρήστου, ο 34χρονος γεωργός Ιωάννης Ζουμής του Γεωργίου, ο 24χρονος εργάτης Ζουμής Ηλίας του Γεωργίου, π 24χρονος εργάτης Ζουμής Γεώργιος του Ιωάννη, ο 22χρονος εργάτης Ζουμής Ηλίας του Ευθυμίου και ο 32χρονος εργάτης Ζουμής Γεώργιος του Μάρκου.

–1947. Στις 20 Ιουνίου 1947, το στο Κοινοτικό Συμβούλιο Κώστου συμμετέχει και ο Ι. Ζουμής.

–1950. Στον εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Παροικιάς στις 17 Μαΐου 1950 είναι εγγεγραμμένη η Σαμαλτάνη Μπιλιώ (γεν. 1912), όνομα συζύγου Ηλίας, όνομα πατρός Α. Ζουμής.

–1950. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1950 είναι εγγεγραμμένη η Ζουμή Πηγή  όνομα συζύγου Ιωάννης, όνομα πατρός Βαρθ. Σερφιώτης κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1950. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η Μαρούλα και η Ιουλία Ζουμή, όνομα πατέρα Γεώργιος Ζουμής.

–1951. Πρόεδρος της κοινότητας Λευκών ο Νικόλαος Φρ. Περράκης το 1951-54. Στις 10 Μαΐου 1951. Αποτελέσματα Κοινοτικών Εκλογών Λευκών: Εξελέγησαν κατά σειράν επιτυχίας: Νικόλαος Φραγκ. Περάκης με ψήφους 240 επί ψηφισάντων 287, Παντελαίος Πέτρος 215, Παντελαίος Αντ. Εμμ. 198, Κοντός Τζανέτου Κωνσταντίνος 178, Καπούτσος Αντ. Μπενέτος 146, Βιντζηλαίος Π. Ιωάννης 100. Εκ των άλλων υποψηφίων έλαβαν ψήφους: Ηλίας Ανδρ. Ζουμής 97, Ανδρ. Ιωάν. Χανιώτης 90, Εμμ. Βασ. Ραγκούσης 74 και Γεώργιος Νικήτα Χανιώτης 59.

–1952. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας του 1952, υπάρχει εγγεγραμμένη η Ζουμή Μαργαρίτα, όνομα συζύγου Νικόλαος, όνομα πατρός Αντώνιος Κορτιάνος, η Ζουμή Μαρκέττα, όνομα συζύγου Επαμεινώνδας, όνομα πατρός Πέτρος Αλιπράντης.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Ζουμή Ελένη, όνομα συζύγου Νικόλαος όνομα πατρός Εμμανουήλ Τούρτας.

–1954. 21 Νοεμβρίου 1954 ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΚΩΣΤΟΥ: Εξελέγησαν οι κ.κ. Αναστ. Γ. Ρούσσος με 76 ψήφους, Αναστ. Εμμ. Ρούσσος με 66, Παντελαίος Αντ. Παντελής με 56, οι Ζουμής Ι. Γεώργιος και Χερουβείμ Κ. Νικ. Έλαβον έκαστος 51.

–1964. Κοινοτικαί Εκλογαί 5 Ιουλίου 1964. Εις ΚΩΣΤΟΣ: Κατήλθεν 3 Συνδ. ο 1ος υπό τον πρόεδρον κ. Νικ. Μαυραγκάν όστις έλαβε 70 ψήφους ο 2ος υπό τον κ. Γ. Ζουμή με 77 και ο 3^ος υπό τον Μιχ. Αναστ. Ρούσσον με 17.

 

–Ζουρμπάνος: Βλέπε Ζορμπάνος

 

–Ζωγραφάκης: Το επώνυμο Ζωγραφάκης είναι παρωνυμικό και συνδέεται πιθανότατα με την ιδιότητα ή το προσωνύμιο του «ζωγράφου». Στην ιστορία της Πάρου συνδέθηκε κυρίως με τον Γεώργιο Κ. Ζωγραφάκη, έναν από τους σημαντικότερους λυρικούς ποιητές του 20ού αιώνα, ο οποίος αν και δεν καταγόταν αποκλειστικά από την Πάρο, είχε παριανή καταγωγή από τη μητρική του γραμμή.

Η μητέρα του, Φλωρεντία Μιλτιάδη Χανιώτη, καταγόταν από τις Λεύκες της Πάρου, γεγονός που τον συνέδεσε βαθιά με το νησί και την παριανή παράδοση.

Το 1926 εμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα με το έργο «Σκέψεις – Διάλογοι – Λυρισμοί», εγκαινιάζοντας μια σημαντική ποιητική πορεία. Η ποίησή του χαρακτηρίστηκε από έντονο λυρισμό, φιλοσοφική διάθεση και εσωτερικό στοχασμό, ενώ θεωρείται ένας από τους αξιόλογους εκπροσώπους της λυρικής ποίησης του 20ού αιώνα.

Ο Γεώργιος Κ. Ζωγραφάκης απεβίωσε το 1991, αφήνοντας πίσω του σημαντικό ποιητικό έργο και μια ιδιαίτερη σύνδεση με την Πάρο μέσω της μητρικής του καταγωγής.

–1926. Ο Γεώργιος Κ. Ζωγραφάκης, από τους κορυφαίους παριανούς ποιητές. Μητέρα του η Φλωρεντία Μιλτιάδη Χανιώτη από τις Λεύκες. Πρωτοεμφανίζεται με τις «Σκέψεις – Διαλόγους – Λυρισμούς» το 1926. Απεβίωσε το 1991.

 

–Ζώμπας: Βλέπε Ζόρμπας

 

Για οικόσημα βλέπε εδώ…