Παριανά επίθετα Λ και L

Για οικόσημα βλέπε εδώ…

Λ

–Λάβδας: Το επώνυμο Λάβδας έχει καταγραφεί στην Πάρο και για την ετυμολογία του έχει διατυπωθεί η άποψη ότι πιθανώς συνδέεται με βλαχική προέλευση και τη λέξη lavda, από το λατινικό laus, laudis, που σημαίνει «έπαινος». Ο παριανός κλάδος που είναι γνωστός από τις παλαιότερες αναφορές κατάγεται από τη Σύρο.

1944. Γεννιέται ο δικηγόρος Σπύρος Α. Λάβδας, ο οποίος συνδέθηκε για πολλές δεκαετίες με τη δημόσια και κοινωνική ζωή της Πάρου. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κυκλάδων και, το 2017, πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Υγείας Πάρου–Αντιπάρου, ενώ υπηρέτησε και ως δημοτικός και νομαρχιακός σύμβουλος. Υπήρξε επίσης για πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Πάρου.

2009. Στη Νάουσα καταγράφεται ήδη η Natassa Lavda Gallery, ενώ υπάρχουν νεότερες αναφορές στη δραστηριότητά της το 2013 και σε άλλους Λάβδα στον καλλιτεχνικό χώρο το 2018.

Ο Σπύρος Λάβδας έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 2023. Για τις άλλες σύγχρονες οικογένειες Λάβδα που εμφανίζονται στην Πάρο, ιδιαίτερα στη Νάουσα, δεν έχει μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί συγγενική σχέση με τον συριακό κλάδο και επομένως πρέπει να εξετάζονται χωριστά.

–1944. Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας, έτος γέννησης το 1944. Απεβίωσε το 2023.

–1997–1999: Ο Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας διετέλεσε πρόεδρος του Α.Ο. Πάρου, στοιχείο που δείχνει ότι είχε ήδη σημαντική παρουσία στην κοινωνική ζωή του νησιού.

–2008: Ο Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας  αναφέρεται ως πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κυκλάδων.

–2009. Στη Νάουσα, στο Astir of Paros, λειτουργεί η Natassa Lavda Gallery. Η «Καθημερινή» αναφέρει έκθεση που πραγματοποιείται εκεί από 20 Ιουνίου έως 20 Σεπτεμβρίου 2009. Αυτό είναι σημαντικό γιατί αποδεικνύει ότι το όνομα Λάβδα είχε ήδη επαγγελματική και πολιτιστική παρουσία στη Νάουσα τουλάχιστον από το 2009

–2017: Ο Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας επανεμφανίζεται έντονα στη δημόσια ζωή της Πάρου ως πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Υγείας Πάρου–Αντιπάρου. Η απόφαση της 2ης ΥΠΕ προέβλεπε τριετή θητεία.

–2017: Υπάρχουν αρκετές δημοσιεύσεις όπου ο Σπύρος Λάβδας ενεργεί ως πρόεδρος του Κέντρου Υγείας, μεταξύ άλλων για την ενίσχυση της μονάδας και τη λειτουργία νέων ιατρικών ειδικοτήτων.

–2019: Ο Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας παραιτήθηκε από τη Διοίκηση του Κέντρου Υγείας Πάρου–Αντιπάρου.

–2023: Απεβίωσε ο Δικηγόρος Πάρου Σπύρος Α. Λάβδας. Τα δημοσιεύματα τον χαρακτηρίζουν σημαντικό στέλεχος της παριανής και κυκλαδικής κοινωνίας. Υπήρξε επίσης για πολλά χρόνια νομικός σύμβουλος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Πάρου.

 

–Λαγγούσης ή Λαγούσης: βλέπε Λιγούσης

 

–Λαγός ή Λαγγός: Λαγός ή Λαγγός – Οι Μικρασιάτες Λαγοί της Πάρου

Το επώνυμο Λαγός ή Λαγγός είναι παρωνυμικό και προέρχεται από τον λαγό. Η οικογένεια των Λαγών που εγκαταστάθηκε στην Πάρο κατάγεται από το Μπουντρούμ (Bodrum), την αρχαία Αλικαρνασσό της Μικράς Ασίας, και έφθασε στο νησί ως προσφυγική οικογένεια μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.

Οι Λαγοί εγκαταστάθηκαν στην Παροικιά, στον προσφυγικό συνοικισμό που δημιουργήθηκε στα χρόνια μετά την άφιξη των Μικρασιατών προσφύγων. Σύμφωνα με προφορική μαρτυρία, ανάμεσα στις οικογένειες που στεγάστηκαν εκεί ήταν και η οικογένεια του Απόστολου Λαγού, με σύζυγο την Κλεονίκη, καθώς και η οικογένεια του Ιωάννη Λαγού, με σύζυγο τη Δέσποινα. Η ίδια μαρτυρία αναφέρει ότι τα δύο σπίτια των Λαγών βρίσκονταν ανάμεσα στα πρώτα σπίτια του συνοικισμού.

Η δημιουργία του προσφυγικού συνοικισμού συνδέεται με ένα χαρακτηριστικό επεισόδιο του 1926. Ο Παριανός Δελαγραμμάτης Ναυπλιώτης, γνωστός για τη φιλανθρωπία του, βρήκε τους πρόσφυγες συγκεντρωμένους κοντά στην τότε Κοινότητα Παροικιάς, ενώ ακόμη συζητούσαν πού θα δημιουργηθεί ο συνοικισμός. Με δική του παρέμβαση προτάθηκε να εγκατασταθούν στη μεγάλη χωράφα κοντά στην Εκατονταπυλιανή, ώστε να αποτελέσουν γείτονές του. Εκεί δημιουργήθηκε τελικά ο προσφυγικός συνοικισμός της Παροικιάς.

Οι οικογένειες των Λαγών είχαν ήδη δημιουργήσει οικογενειακούς δεσμούς στην Πάρο. Το 1902 γεννήθηκε ο Ιωάννης Λαγός του Απόστολου, το 1904 ο Εμμανουήλ, το 1910 ο Κωνσταντίνος, το 1917 ο Γεώργιος και το 1918 ο Αναστάσιος, όλοι καταγεγραμμένοι αργότερα ως κάτοικοι Παροικιάς και, στην πλειονότητά τους, ως ναυτικοί. Οι καταγραφές αυτές δείχνουν ότι η οικογένεια είχε παρουσία στον παριανό χώρο ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ενώ η προσφυγική εγκατάσταση του 1922 εντάσσεται στο ευρύτερο κύμα Μικρασιατών που εγκαταστάθηκαν τότε στην Πάρο.

Ιδιαίτερη είναι η περίπτωση του Τριαντάφυλλου Λάγου, γεννημένου το 1915 στην Πάρο, ο οποίος υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, αιχμαλωτίστηκε και καταγράφηκε ως πολεμικός αιχμάλωτος 32722 στο Stalag VIIIB Lamsdorf. Μετά τη Μάχη του Μόντε Κασσίνο τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι και μεταφέρθηκε στην Οξφόρδη για νοσηλεία, όπου πέθανε στις 18 Οκτωβρίου 1944. Είναι θαμμένος στο Ηνωμένο Βασίλειο και θεωρείται ο μόνος Έλληνας στρατιώτης που έχει ταφεί εκεί.

Η παρουσία των Λαγών στην Παροικιά συνεχίζεται και στις μεταπολεμικές δημοτολογικές και εκλογικές καταγραφές. Το 1946 εμφανίζονται στον εκλογικό κατάλογο τα αδέλφια Ιωάννης, Εμμανουήλ, Κωνσταντίνος, Γεώργιος και Αναστάσιος του Απόστολου, ενώ το 1952 καταγράφεται ο Απόστολος Λαγός του Ιωάννη και το 1953 οι Λαγού Άννα και Καλομοίρα του Απόστολου, μαζί με τη μητέρα τους Κλεονίκη.

Έτσι, οι Λαγοί της Πάρου αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα μικρασιατικής οικογένειας που, μετά την προσφυγική εγκατάσταση του 1922, ενσωματώθηκε σταδιακά στην κοινωνία της Παροικιάς. Από το Μπουντρούμ και τα παράλια της Μικράς Ασίας βρέθηκαν στον προσφυγικό συνοικισμό της Παροικιάς, όπου δημιούργησαν μια νέα οικογενειακή εστία και συνέχισαν τη ζωή τους, με αρκετά μέλη της οικογένειας να ακολουθούν το επάγγελμα του ναυτικού.

–1900. Λαγγού Δέσποινα, σύζυγος Ιωάννης, ετών 45, οικιακά, γεννημένη το 1900 στον Γέροντα.

–1902. Το 1902 γεννιέται ο Λαγός Ιωάννης του Απόστολου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1904. Το 1904 γεννιέται ο Λαγός Εμμανουήλ του Απόστολου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1910. Το 1910 γεννιέται ο Λαγός Κωνσταντίνος του Απόστολου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1915. Τριαντάφυλλο Λάγο, γεννημένο το 1915 στην Πάρο. Πολεμικός Αιχμάλωτος 32722 από το Stalag VIIIB Lamsdorf. Ο στρατιώτης Τριαντάφυλλος Λάγος πήγε στην Οξφόρδη από τη Μάχη του Μόντε Καζίνο όπου υπέστη σοβαρό τραυματισμό στο κεφάλι - και μεταφέρθηκε στην Οξφόρδη για θεραπεία. Εκεί απεβίωσε στις 18 Οκτωβρίου 1944. Είναι ο μόνος Έλληνας στρατιώτης που έχει ταφεί στο Ηνωμένο Βασίλειο.

–1917. Το 1917 γεννιέται ο Λαγός Γεώργιος του Απόστολου ράπτης κάτοικος Παροικιάς.

–1918. Το 1918 γεννιέται ο Λαγός Αναστάσιος του Απόστολου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1930. Το 1930 γεννιέται ο Λαγός Απόστολος του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1930. Το 1930 γεννιέται η Λαγού Κλεονίκη του Ιωάννη κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1946 υπάρχουν εγγεγραμμένα τα αδέρφια Λαγός Ιωάννης, Εμμανουήλ Κωνσταντίνος, Γεώργιος και Αναστάσιος του Απόστολου ναυτικοί κάτοικοι Παροικιάς.

–1952. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1952 είναι εγγεγραμμένος ο Λαγός Απόστολος του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1953. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένες οι αδερφές Λαγού Άννα και Λαγού Καλομοίρα του Απόστολου καθώς και η μητέρα του Κλεονίκη Λαγού κάτοικοι Παροικιάς και η Λαγού Δέσποινα όνομα συζύγου Ιωάννης, όνομα πατρός Σπ. Γιαβάσης.

 

–Λαγούδης: Το επώνυμο Λαγούδης πιθανώς αποτελεί παραφθορά παλαιότερου επωνύμου, όπως Λαγούσης ή Λιγούσης. Η παρουσία του στην Πάρο τεκμηριώνεται ήδη από τον 19ο αιώνα, αν και μέχρι σήμερα δεν έχουν εντοπιστεί αρκετά στοιχεία για να παρακολουθήσουμε την οικογένεια σε βάθος χρόνου.

1889. Στα δημοτολόγια της Ερμούπολης καταγράφεται ο Δημοσθένης Λαγούδης, Παριανός, 42 ετών, έγγαμος και επαγγελματικά ελαιοχρωματιστής. Στις 27 Δεκεμβρίου 1889 έδωσε τον προβλεπόμενο όρκο. Η καταγραφή αυτή αποτελεί σημαντική ένδειξη για την παρουσία Παριανού με το επώνυμο Λαγούδης στη Σύρο στα τέλη του 19ου αιώνα και φανερώνει τις στενές μετακινήσεις και επαγγελματικές σχέσεις μεταξύ Πάρου και Ερμούπολης κατά την εποχή εκείνη.

Η μέχρι σήμερα γνωστή μαρτυρία αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να υπήρχε στην Πάρο παλαιότερη οικογένεια Λαγούδη, από την οποία προερχόταν ο Δημοσθένης, όμως η ακριβής γενεαλογική της πορεία χρειάζεται περαιτέρω έρευνα στα παριανά δημοτολόγια και εκκλησιαστικά αρχεία.

–1889. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 42 ετών ελαιοχρωματιστής Δημοσθένης Λαγούδης έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 27 Δεκεμβρίου 1889.

 

–Λαδέας: Το επώνυμο Λαδέας απαντά στην Πάρο ήδη από τον 17ο αιώνα. Στα μέσα του αιώνα συνδέεται με την παρουσία των Αγιοταφιτών στο νησί και με το αδελφάτο της Πάρου «Χώρα Άγουσα».

1652. Με την ίδρυση στην Πάρο αγιοταφίτικου μετοχίου καταγράφεται ο μαστρο-Δημήτρης Λαδέας, με σύζυγο τη Μαρία. Στην ίδια αναφορά το επώνυμο σημειώνεται ενδεχομένως ως Λαδιανός, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο διαφορετικής γραφής ή συγγενικής μορφής του επωνύμου.

Η μαρτυρία του 1652 αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις παλαιότερες γνωστές ενδείξεις για την παρουσία της οικογένειας Λαδέα στην Πάρο και τοποθετεί την οικογένεια στον παριανό χώρο ήδη κατά τον 17ο αιώνα.

–1652. Ίδρυση στην Πάρο αγιοταφίτικου μετοχίου κατά το έτος 1652.

Της Πάρου αδελφάτα «Χώρα Άγουσα»

+μαστρο Δημήτρης Λαδέας (ίσως Λαδιανός), η γυνή Μαρία.

–1655? Στο Ναό της Θεοσκέπαστης στα Κραύγα υπάρχει η επιγραφή εις δέησης Κωνσταντίνου Λαδιανού.

 

–Λαδιανός: Βλέπε Λαδέας

 

–Λαζανιάς: Το επώνυμο Λαζανιάς απαντά στην Πάρο ήδη από τον 17ο αιώνα και συνδέεται με την καθολική κοινότητα της Παροικιάς. Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή μαρτυρία προέρχεται από συμβολαιογραφικό έγγραφο του 1682, δημοσιευμένο στα ΠΑΡΙΑΝΑ το 1983 από τη συλλογή του Σίμου Συμεωνίδη, σχετικά με την Καθολική Συνοικία της Παροικιάς.

1682. Σε πράξη αγοραπωλησίας και δωρεάς που συντάχθηκε στις 30 Μαρτίου 1682 (παλαιό ημερολόγιο), σχετικά με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου του Αρρανού, στην τοποθεσία Καινούργιο Πηγάδι, αναφέρεται ως μάρτυρας ο Τζώρτζης Λαζανιάς. Η πράξη αφορά την παραχώρηση της εκκλησίας από την καθολική Αντριάνα, σύζυγο του πατρόν Φραντζέσκου Ρόσι, στον καθολικό ιερέα Φραντζέσκο Κρίσπο, με σκοπό την ανακαίνιση και την επαναλειτουργία του ναού.

Η παρουσία του Τζώρτζη Λαζανιά ανάμεσα στους μάρτυρες της πράξης αποτελεί σημαντική ένδειξη ότι η οικογένεια Λαζανιά ήταν εγκατεστημένη στην Παροικιά και είχε παρουσία μέσα στον κύκλο της καθολικής κοινότητας ήδη από τα τέλη του 17ου αιώνα. Στο ίδιο έγγραφο εμφανίζονται πρόσωπα με ελληνικά, κρητικά και δυτικοευρωπαϊκά ονόματα, αποτυπώνοντας τον σύνθετο κοινωνικό χαρακτήρα της καθολικής συνοικίας της Παροικιάς εκείνη την εποχή.

–1682. Έγγραφο αγοραπωλησίας που είχε δημοσιευθεί στα «ΠΑΡΙΑΝΑ» το 1983 από την συλλογή του Σίμου Συμεωνίδη σχετικά με την Καθολική Συνοικία στην Παροικία.

+ Εις δόξαν Χριστού αμήν, 1682 εν μηνί μαρτίου 30 κατά το παλαιό. Προσκαλεσμένος εγώ ο νοτάριος υπογεγραμμένος Παροικίας από ένσταση της κερ’ Αντριάνας θυγάτηρ του ποτέ Ιωάννη Καλαβρέ, γυνή του πατρόν Φραντζέσκου Ρόσι ομάδι με την αδελφήν της την κερά Μαρία οι οποίες λέγουσι πως τους ευρίσκεται κληρονομική της άνωθεν Αντριάνας από την Άννα θυγάτηρ του ποτέ μαστο Γιάκουμου Αρτήμη μία εκκλησία καλούμενη Άγιος Νικόλαος ο Αρρανός εν τη τοποθεσία Καινούργιο Πηγάδι καθώς παρών την σήμερον εμαρτύρησαν η κεράτζα της και η αδελφή της μάνας της αυτής Αντριάνας πως είναι η εκκλησία ιδική των ονομαζόμενες Ειρήνη και Μαργαρίτα, σύμπλιος της αυτής εκκλησίας Τζώρτζης Χριστιανόπουλος και Μιχάλης Κατζαούνης και Πατίστας Ντουλόνος και Μαρκάκης Καλλέργης, η οποία κέρ Αντριάνα προβλέποντας και καταλεπτώς γνωρίζοντας ότι εφοβέριζε κίνδυνος κατά κράτος χαλασμού, διά τούτο πρίν χαλάσει εβουλήθηκε να προμηθέψη να την ανακαινίση και να την αναστήση διά ψυχινήν της σωτηρίαν και παντοτεινόν μνημόσυνον αυτηνής και των γονέων της και των κληρονόμων της με το να των τηνε αφιερώσουν δορυφόρων διά πάντοτε – λοιπόν βουλόμενοι συνγνωμικώς το άνω αντρόγυνο, ήγουν ο πατρόν Φραντζέσκος και η συμβία του Αντριάνα έχοντας παντοία γνώμη ως άνωθεν μαρτυρούσι οι άνωθεν Ειρήνη και Μαργαρίτα η κεράτζαν της πώς είναι καθολική νοικοκυρά και κληρονόμησα γνωρίζοντας το συμφέρον της ψυχής της και διά καλόν επιτηρητήν τον ευλαβέστατον εν ιερεύσι προ Φραντζέσκο Κρίσπο καπελάνο του αλτάριου του λατίνου εις την κερία την Καταπολιανή τον οποίο στερκτοί αποφασιστικά θέλουν και ελεύθερα χωρίς κανενός παρακίνηση προσηλώνουν, δόνουν, χαρίζουν και απαρατούν από την σήμερον τουν αυτόν ναόν με πάσαν του δικαίωμα που τον αγκίζει να ημπορή να κτίση, να αναστήση και να αυξήση και ως ορέγεται διά καλύτερον εις αυτόν να πράξη ως πράγμα ιδικόν του:

-ξεκαθαρίζοντας ότι όποτε θεού θέλημα είχε γενεί ο Μπατίστας ο υιός της άνωθεν Αντριάνας άξιος ιερεύς και επιτήδειος διά την υπηρεσίαν ταύτης της Εκκλησίας να προτιμάται υπέρ άλλου μετά τον θάνατον του ειρημένου Κρίσπου καθολικού εφημέριου να έχη την χάριν να εφημερεύει την αυτήν εκκλησίαν. Έστον τας ακόμη και τούτο, να έχουν μέσα εις τον αυτόν ναόν την μπαντοτεινή τως κατοικίαν, να θάβουνται και να μνημονέβουνται αιωνίως αυτοί και οι γονοί των και οι κληρονόμοι των και αν κανείς από τους κληρονόμους τονε κληρονόμος είχε αμφιβάλει εναντίον της θεαρέστου κανά πληρή κοντάνα της κατά καιρούς αφεντίας ριάλια 20 και να κληρονομά και την κατάρα του αγίου και των γονέων τως, μάλιστα να διαφεντέρουν και να ξεμηστεύουν από πάσαν κακότροπον άνθρωπον τον αυτόν υπηρέτην λεγόμενον Κρίσπον ως καθολικό οικοκύρη και κληρονόμο τους και ειρηνικού και παντοτεινό Ποσέσο διά το οποίον εις βεβαίωσιν τοιαύτης μισταποδόσεως προσκαλούμεν και μάρτυρες παρακαλετοί εις ασφάλειαν:

-διά μαρτυρίας του Τζώρτζη Λαζανιά

-δια μαρτυρίας του Ιωάννη Καλόπλαστου

Διά μαρτυρίας του Μανθέου Μπαρπέρη Κρητικού

Πέτρος ιερεύς Βιτζαράς νοτάριος Παροικίας έγραψα

(Τ.Σ.) Εμείς ANTONIO SPIRIDO Πρόξενος Βενετίας στην Πάρο βεβαιώνουμε την υπογραφή του ανωτέρω παπά Πέτρου Βητζαρά καθώς και την αυθεντικότητα του αντιγράφου της ανωτέρω πράξεως.

Πάρος 18 Απριλίου 1684 νέο ANTONIO SPIRIDO CONSOLE VENETO

Εμμανουήλ Κομητάς Προξενικός Καντζιλιέρης.

–Λάζαρης ή Λαζάρης ή Λαζάρου ή Ντελατζάρο ή Δελαζάρου: Το επώνυμο Λάζαρης ή Λαζάρης, με τις μορφές Λαζάρου, Δελαζάρης και Ντελάτζαρο, αποτελεί ένα από τα παλαιότερα επώνυμα που συναντώνται στην Πάρο. Έχει συνδεθεί με τα δυτικά Lazari και Lazzari, πατρωνυμικούς τύπους του λατινικού Lazari, «του Λάζαρου». Οι διαφορετικές μορφές του επωνύμου ενδέχεται να οφείλονται σε γλωσσικές παραλλαγές και στον τρόπο με τον οποίο καταγράφονταν τα ονόματα στα παλαιότερα παριανά και συριανά έγγραφα.

Οι πρώτες μαρτυρίες στην Παροικιά

1710. Σε έγγραφο αναφέρεται «περιβόλι Χώρας (Παροικιάς), σύμπλιος Φρανσές Λάζαρης».

1728. Σε λιβάδι στις Δάφνες αναφέρεται ως σύμπλιος ο Φρανσές Ντελάτζαρο, μαρτυρία που παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την πιθανή σχέση των δύο μορφών του επωνύμου.

Οι Λαζάρηδες ως κτηματίες

1806. Ο Ιωάννης Λάζαρης αναφέρεται ως γείτονας σε συμβολαιογραφική πράξη για κτήματα στο Αλωνάκι.
1815. Η Κατερινάκη, σύζυγος του ποτέ Πετράκη Λαζάρη, πωλεί αλώνι στο Σαρακίνικο.
1818. Ο Πετράκης Λάζαρης καταγράφεται ως κτηματίας στις Ασπριές.

Οι αναφορές αυτές δείχνουν ότι στις αρχές του 19ου αιώνα η οικογένεια διέθετε ήδη ακίνητη περιουσία και δραστηριοποιούνταν στην οικονομική ζωή της Παροικιάς.

Παρουσία στα κοινά και στην εκπαίδευση

1822. Αναφέρονται ο επίτροπος Μπενάρδος Λάζαρης και ο Ιάκωβος Λάζαρης ως κάτοικοι Παροικιάς.

1827. Καταγράφονται ομολογίες χρέους του Ιακώβου Λαζάρου και του Νικολετακίου Λαζάρου.

1829. Στην Αλληλοδιδακτική Σχολή της Παροικιάς εμφανίζονται ο Ιωάννης Λαζάρου και η Αικατερίνη Λαζάρου. Την ίδια χρονιά η Νικολετάκη, σύζυγος Ιακώβου Λαζάρου, προικίζει την κόρη της Καλλίτζα.

1831. Η Νικολετακιού Λάζαρη υπογράφει την επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο του Αιγαίου Πελάγους σχετικά με τα προβλήματα μεταξύ ντόπιων και Κρητών νεοαποίκων.

1833. Ο Π. Λάζαρης αναφέρεται μεταξύ των μαθητευομένων της Ελληνοδιδακτικής Σχολής Παροικιάς.

Η μορφή Δελαζάρης

Στα μέσα του 19ου αιώνα εμφανίζεται πλέον καθαρά και η μορφή Δελαζάρης.

1847. Στον εκλογικό κατάλογο της Παροικιάς καταγράφονται ο 31χρονος κτηματίας Γεώργιος Δελαζάρης και ο 38χρονος μεταπράτης Ιερώνυμος Δελαζάρης.

1849. Ο Γεώργιος Δελαζάρης εμφανίζεται ως μάρτυρας σε πωλητήριο.

Οι μαρτυρίες αυτές ενισχύουν την πιθανότητα ότι οι τύποι Λαζάρης και Δελαζάρης ανήκαν στον ίδιο ευρύτερο οικογενειακό κλάδο, χωρίς όμως να μπορεί ακόμη να θεωρηθεί αποδεδειγμένη η πλήρης ταύτισή τους.

Οι Λαζάρηδες στην εκπαίδευση και στις Κυκλάδες

1859. Ο Θουκυδίδης Λαζάρης, δημοδιδάσκαλος στην Ερμούπολη και κάτοικος Πάρου, εμφανίζεται σε συμβολαιογραφική πράξη μαζί με τη σύζυγό του Μαρούσα Μαυρομμάτη.

1882. Ο 29χρονος Παριανός τυπογράφος Πλάτων Δελαζάρης του Γεωργίου παντρεύεται στην Ερμούπολη.

1898. Ο 23χρονος Παριανός ράπτης Δημήτριος Λαζάρης του Νικολάου εγκαθίσταται στην Ερμούπολη και παντρεύεται εκεί. Στα συριανά έγγραφα το επώνυμό του καταγράφεται ως Λαζάρου, πιθανότατα από παραφθορά.

Ο Ιάκωβος Λαζάρης στην Αλεξάνδρεια

Ιδιαίτερη θέση στην οικογενειακή ιστορία κατέχει ο Ιάκωβος Θουκυδίδης Λάζαρης, γιος του δημοδιδασκάλου Θουκυδίδη Λαζάρη. Στις αρχές του 20ού αιώνα αναδείχθηκε σε διακεκριμένο δικαστικό στην Αλεξάνδρεια, όπου μαρτυρείται το 1911.

Ένα διαφορετικό επώνυμο Λαζάρου

Ο Χαρίτων Λαζάρου, μοναχός της Μονής Λογγοβάρδας, ο οποίος εγκαταστάθηκε στη μονή το 1825, είχε γεννηθεί στο Τεπελένι της Βορείου Ηπείρου και δεν φαίνεται να είχε συγγενικό δεσμό με την παριανή οικογένεια των Λαζάρηδων.

Μια οικογένεια με μακρά παρουσία

Οι συνεχείς μαρτυρίες από το 1710 έως τις αρχές του 20ού αιώνα δείχνουν ότι οι Λαζάρηδες αποτελούσαν παλιά και εγκατεστημένη οικογένεια της Παροικιάς, με κτήματα, οικονομική δραστηριότητα, συμμετοχή στα κοινά και παρουσία στην εκπαίδευση. Οι μορφές Λαζάρης, Λαζάρου, Δελαζάρης και Ντελάτζαρο παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και πιθανότατα συνδέονται με την ιστορική εξέλιξη του οικογενειακού ονόματος, αν και η πλήρης γενεαλογική τους ταύτιση χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση.

–1710. Έγγραφο του 1710 αιώνα «περιβόλι Χώρας (Παροικιάς) σύμπλιος Φρανσές Λάζαρης».

–1728. Λιβάδι στις Δάφνες σύμπλιος Φρανσές Ντελάτζαρο.

–1806 Στις 29 Οκτωβρίου 1806, Δια της παρούσης Καγγελιερικής πωλήσεως φανερώνεται ότι ο σιόρ Ζεπάκης Δελεγραμμάτικας πωλεί και αιωνίως αποξενώνει προς τον σιόρ Ελευθέριον Χαμάρτον με ιδίαν του βουλήν και απαραβίαστον θέλησιν τά πατρογονικά του χωράφια τά κείμενα είς την βολήν, Σαρακίνικου όλα από πάνω έως κάτω καθώς τα είχεν ο καθ’ αυτό οικοκύρης ομού και το χωράφι Φραγκιάδενας είς το Αλωνάκι, οπού έχει από πάνω από το νερόν σύμπλιος Ιωάννης Λάζαρης εις όλα επί τιμή γροσίων χιλίων τετρακοσίων καθώς τα είχε κρεσέρη εις το κοινόν και ιμπούπλικον ινκάντο το φυλαττόμενον εν τη κοινή Καγγελαρία. Όθεν εις το εξής είναι εις την κυριότητα και αυτοδεσποτείαν του διαλειφθέντος κυρίου Χαμάρτου να τα κάμνη ως θέλει και βούλεται ως ιδιόκτητά του μούλκια και κτήματα, ως καλώς πωλημένα και καλώς αγορασμένα. Και έλαβεν ο πωλητής την, να διαφεντέψη εις πάσαν τυχούσαν εναντίαν αυτών περίστασιν. Διό και εις ενδειξιν των ανωτέρω εγένετο η παρούσα ενυπόγραφος πώλησις βεβαιωμένην παρά του πωλητού τη ιδία αυτού υπογραφή και εδόθη εις χείρας του αγοραστού προς πιστωσιν και διηνεκή ασφάλειαν: 1806: 29 Οκτωβρίου, Παρκιά. Ζέπος Δελαγραμμάτικας στέργω και βεβαιώνω το παρόν, ο Κ: Κ: Πάρου Γρυπάρης γράψας μαρτυρώ.

–1815. Απρίλιος 11 1815 Παροικια. «Την σήμερον η κυρία Κατερινάκη συμβία του ποτέ Πετράκη Λαζάρη δίνει και πάντι ελεύθερα πωλεί εις τον Νικολό υιόν Γεωργίου Καλδόρου ένα ……. με δύο χώρια μέσα και μία μάνδρα εις τοποθεσία Σαρακίνικο σύμπλιος Λευτεράκης Χαμάρτος, διά γρόσια τριανταπέντε ως καθώς αναμεταξύν του εσυμφώνησαν διά γρόσια 35. Όθεν από την σήμερον και εις το εξής το αυτό αλώνι με τα δικαιώματά του μένει εις την εξουσίαν και κυριότητα του άνωθεν αγοραστού να το κάνει ως θέλει και βούλεται και μένει υποσχομένη η πώλησις αν εις κανένα καιρόν σηκωθή τινάς αδίκως ή ξένος να ζητεί δικαιώματα να αποκρίνεται και ο αγοραστής να μείνει άπρακτος. Διό εις πίστωσι έγινε το παρόν υπογεγραμμένο από αξιόπιστοι μάρτυρες εις πίστωσιν. Αντώνιος …ούρης (?)  γέγραφα εις όνομα της κυρα Κατερίνας Πέτρου Λάζαρη ότι … και βεβαιώνει το παρόν καθώς μαρτυρώ και εγώ.

–1818. Κατάλογος από νέους κτηματίες της Παροικιάς 22 Μαΐου 1818 "αμπ. χέρσον Ασπριές σύμπλιος Πετράκη Λάζαρη.

–1822. Το μεγάλο και επιβλητικό αρχοντικό του Σιόρ Μιχελή Κρίσπη, Δημογέροντα και πληρεξουσίου, με τα υστεροαναγεννησιακά μαρμάρινα παράθυρα, δίπλα στην εκκλησία Σεπτεμβριανή, προικοδοτήθηκε στη Σύζυγό του Κατίγκω Ν. Μάτσα το 1822 από τη Μητέρα της Ραμπελιώ Ν. Μάτσα, γένος Νικολάου Ιωάν. Δελαγραμμάτη, καθώς και άλλα υποστατικά. Γόνοι του σιόρ Μιχελή Κρίσπη και της Κατίγκως Μάτσα-Δελαγραμμάτη είναι οι οικογένειες: Γιάννη Βας. Γράβαρη, Συμβούλου Επικρατείας, Φλωρίτσας Ψαλτάκη-Βλάχου, Νικολάου και Μιχαήλ Κρίσπη, Ρένας Κρίσπη-Λάζαρη (σημερινή ιδιοκτήτρια), Γιάννη Μαρινάκη, Ειρήνη Ρούσσου, η οικογένεια Τώλη Δημητρακόπουλου, αντιναυάρχου, Αγνής Δημητρακοπούλου-Βάγια, Γιάννη Βάγια, καθηγητή Εθν. Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Βασίλη Κατσουρού, Ρενέ Ζάννου, Ολυμπιάδος Βενιέρη – Αγγελοπούλου κ.α.

–1822. Σε έγγραφο Πάρου στις 13 Απριλίου 1822 αναφέρεται ο επίτροπος Μπενάρδος Λάζαρης και ο Ιάκωβος Λάζαρης κάτοικοι Παροικιάς.

–1823. Λάζαρης Πεναρδάκης 1823 «απέθανε ο μακαρίτης Πεναρδάκης Λάζαρης ο οποίος ενταφιάσθη έξω εις του Καλόγερου, εις του Λεονάρδάκη Κονδύλη (Καλάμι) το χωράφι».

–1825. Ο Χαρίτων Λαζάρου μοναχός της Λογγοβάρδας που είχε έρθει στη Μονή το 1825, γεννημένος στο Τεπελένι της Βορείου Ηπείρου δεν φέρει κανέναν συγγενικό δεσμό με τους υπολοίπους συνονόματους.

–1827. Καταγραφή των (μερικών) χρεών των κοινοτήτων του κάθε Μέρους κοινού της Πάρου εις την Κωνσταντινούπολιν. 17 Απριλίου 1827.

Ομολογία Ιακώβου Λαζάρου Κεφάλαιον γρ. 879 και Νικολετακίου Λαζάρου 100γρ.

–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της πόλεως Παροικιάς

Λαζάρου Ιωάννης ετών 13 και η Λαζάρου Αικατερίνη ετών 6 (ίσως το σωστό Λαζάρης)

*Ο παριανός Δημήτριος Λαζάρης που μετοίκησε στην Σύρο το 1898 σε έγγραφα της Ερμούπολης αναφέρεται ως Λαζάρου από παραφθορά.

–1829. «Προικοσύμφωνο Ιωάννη Σταμ. Καμπάνη και Καλλίτζας Σκυφιάνου» Παροικιά, 3 Νοεμβρίου 1829. «Η Νικολετάκη σύζυγος Ιακ. Λαζάρου, δίδει στην κόρη της Καλλίτζα Αντων. Σκυφιάνου εν πρώτοις δύο εικονίσματα, της Παναγίας την Κοίμησιν, τον Άγιον Γεώργιον και το Γενέσιον του Προδρομου». «Και ο Ιωάν. Σταματέλου Καμπάνης έχει εις προίκαν τα ακόλουθα είδη: εν εικόνισμα τον Μέγαν Βασίλειον, έτερον τον Άγιον Βλάσιον και τον Άγιο Μοδέστρον και ένα σταυρόν σιταφένιον (=σινταφένιο, μαργαριταρένιο). (ΓΑΚ, 219, 45r-47r).

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… η Νικολετακιού Λάζαρη.

–1833. Σε κατάλογο της εν Παροίκια Ελληνοδιδακτικής Σχολής μαθητευόντων παιδιών στις 28 Απριλίου 1833 αναφέρεται ο Π. Λάζαρης.

–1847. Σε εκλογικό κατάλογο Παροικίας του 1847 (συμπεριλαμβάνει και την Αντίπαρο) είναι εγγεγραμμένος ο 31χρονος κτηματίας Γεώργιος Δελαζάρης και ο 38χρονος μεταπράτης Ιερόνυμος Δελαζάρης.

–1849. Σε πωλητήριο στις 22 Νοεμβρίου 1849 αναφέρεται ως μάρτυρας ο Γεώργιος Δελαζάρης, κτηματίας και κατοικοδημότης Δήμου Πάρου.

–1859. Στις 10 Οκτωβρίου 1859 μνημονεύεται σε συμβολαιογραφική πράξη [επιτροπικό] στην Σύρο ο κάτοικος Πάρου Θουκυδίδης Λαζάρης Δημοδιδάσκαλος στην Ερμούπολη και η σύζυγός του Μαρούσα Μαυρομμάτη διορίζουν τον εν Πάρο Πέτρο Φ. Μαυρομμάτη δια να επιστατεί εις εν Πάρω κτήματα.

–1873. Σε έγγραφα που αφορούν δοσοληψίες στις 26 Ιανουαρίου 1873 αναφέρεται ο μάρτυς Νικόλαος Φ. Καμπάνης πρώην ειρηνοδίκης, ο υποδηματοποιός Εμμανουήλ Ρίτζος και η δημοδιδάσκαλος Μαρουσώ Περαντινού. Ο Γεώργιος Μουρλάς και ο Γεώργιος Σκούφος με κτήματα στην Πούντα (Αντιπάρου), ο Σπυρίδων Μαύρος, Θεόδωρος Καμπάνης και Γεώργιος Γράβαρης με κτήματα στην περιοχή Βολάδα ή Κάτω Κήπος. Ο Μιχαήλ Πρωτόδικος, η Παρασκευή Πέτρου Λάζαρη, ο Κωνσταντίνος Πατέλης και ο Αντώνιος Καλακώνας με κτήματα στην θέση Καβάκι. Οι κληρονόμοι Αριστοτέλη Κυπριανού και η Καλίτζα Μιχαήλ Ζησιμοπούλου.

–1882. Στις 9 Ιουλίου 1882 ο 29χρονος τυπογράφος από την Πάρο Πλάτων Δελαζάρης, του Γεωργίου και της Αυγουστίνας Πανά, κάτοικος Σύρου παντρεύεται στην Ερμούπολη την 18χρονη από την Σύρο Αικατερίνη Ελευθερίου, του Συμεών και της Σοφίας.

–1898. Στις 26 Μαρτίου 1898 ο 23χρονος ράπτης από την Πάρο Δημήτριος Λαζάρης του Νικολάου και της Ελένης Λώρη, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 18χρονη από την Θήρα Μαργαρίτα Βαμβακούση, του Πέτρου και της Άννας Μενδρινού.

–1911. Ιάκωβος Θουκυδ. Λάζαρης, διακεκριμένος δικαστικός στην Αλεξάνδρεια το 1911.

–2010. Το 2010 υδραυλικός Πάρου, κάτοικος Παροικιάς ο Νικήτας Λαζάρης.

 

–Λαζαρινός: Το επώνυμο Λαζαρινός μαρτυρείται στην Παροικιά από τις αρχές του 20ού αιώνα. Η οικογένεια συνδέεται ιδιαίτερα με το επάγγελμα του κρεοπώλη και φαίνεται να είχε σταθερή παρουσία στην κοινωνική ζωή της Παροικιάς.

Οι πρώτες καταγραφές

1909. Γεννιέται ο Δημήτριος Λαζαρινός του Σπυρίδωνα, κρεοπώλης στην Παροικιά.

1914. Γεννιέται ο Ιωάννης Λαζαρινός του Σπυρίδωνα, επίσης κρεοπώλης στην Παροικιά.

Η οικογένεια μετά τον πόλεμο

Οι δύο αδελφοί καταγράφονται και στους μεταπολεμικούς εκλογικούς καταλόγους της Παροικιάς, επιβεβαιώνοντας τη συνέχεια της οικογένειας στο νησί. Ο Δημήτριος αναφέρεται και σε μεταγενέστερη εκλογική καταγραφή, ενώ το 1953 μαρτυρείται και η Μαρία Λαζαρινού, σύζυγός του.

Μια παριανή οικογένεια του 20ού αιώνα

Οι μέχρι σήμερα γνωστές μαρτυρίες τοποθετούν τους Λαζαρινούς στην Παροικιά ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα και καταγράφουν τη σταθερή παρουσία τους έως τη μεταπολεμική περίοδο. Παλαιότερες ρίζες της οικογένειας στην Πάρο δεν έχουν μέχρι σήμερα τεκμηριωθεί.

–1909. Το 1909 γεννιέται ο Λαζαρινός Δημήτριος του Σπυρίδωνα κρεοπώλης κάτοικος Παροικιάς. Το 1947 διαγράφετε από τον εκλογικό κατάλογο ως στερηθέντας των πολιτικών του δικαιωμάτων.

–1914. Το 1914 γεννιέται ο Λαζαρινός Ιωάννης του Σπυρίδωνα κρεοπώλης κάτοικος Παροικιάς.

–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαζαρινός Δημήτριος και Ιωάννης του Σπυρίδωνα κρεοπώλης κάτοικος Παροικιάς.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Λαζαρινού Μαρία, όνομα συζύγου Δημήτριος όνομα πατρός Νικ. Μανόματος (παραφθορά του Μονόπατος).

 

–Λαζάρου: Πατρωνυμικό επώνυμο, από το βαπτιστικό όνομα Λάζαρος. Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στην Πάρο αφορά τον μοναχό Χαρίτωνα Λαζάρου, ο οποίος καταγόταν από το Τεπελένι της Βορείου Ηπείρου.

Ο Χαρίτων γεννήθηκε το 1799 και, αφού εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι, πέρασε αρχικά στην Πελοπόννησο. Μαζί με τον Φιλόθεο Γεωργίου και τον Ιερόθεο Ιωάννου Βοσυνιώτη, μετέπειτα ηγούμενο της Λογγοβάρδας, έφθασε στην Πάρο το 1825. Εγκαταστάθηκε στη Μονή Λογγοβάρδας, όπου έζησε ως μοναχός μέχρι τον θάνατό του το 1862, σε ηλικία 63 ετών.

–1799. Μοναχός της Λογγοβάρδας ο Λαζάρου Χαρίτων. Γεννήθηκε στο Τεπελένι της Βορείου Ηπείρου το 1799 και εκοιμήθη σε ηλικία 63 ετών στη Λογγοβάρδα το 1862. Αφήνοντας το πατρικό σπίτι του έφθασε στην Πελοπόννησο. Από εκεί φεύγοντας την μανία των Τούρκων μαζί με τον Φιλόθεο Γεωργίου και τον Ιερόθεο Ιωάννου Βοσυνιώτη, μετέπειτα ηγούμενο της Λογγοβάρδας, ήλθε στην Πάρο στα 1825.

 

–Λαζίδης: Το επώνυμο Λαζίδης απαντά στην Πάρο με τον Ιωάννη Λαζίδη, πρόσφυγα από τη Μικρά Ασία, ο οποίος εγκαταστάθηκε στην Νάουσα.

Το 1946 και το 1947, στην εφημερίδα Η Φωνή της Πάρου, ο Ιωάννης Λαζίδης διαφήμιζε το χρυσοχοείο του στην Αθήνα, στην οδό Αδριανού 97, απευθυνόμενος στους Παριανούς της Αθήνας και του Πειραιά. Στις διαφημίσεις αναφέρεται ως «Ι. Λαζίδης εκ Πάρου» και, ειδικότερα το 1947, ως «Ι. Λαζίδης εκ Ναούσσης».

Η αναφορά αυτή αποτελεί ένδειξη της παρουσίας μιας οικογένειας μικρασιατικής προσφυγικής καταγωγής στη Νάουσα και των δεσμών της με την παριανή κοινωνία.

–1946. Στην εφημερίδα Φωνή της Πάρου συνήθιζαν οι παριανοί της Αθήνας και του Πειραιά, να βάζουν διαφήμιση για να προσελκύσουν τους συμπατριώτες τους στα μαγαζιά τους, ένα από αυτά τα μαγαζιά το 1946 ήταν το «Χρυσοχοείον» του Εκ Πάρου Ι. Λαζίδη Οδός Αδριανού 97 (Παραπλεύρως Εφορίας) Τηλ. 25393.

–1947. Στην εφημερίδα «Η Φωνή της Πάρου» το 1947 ο Ιωάννης Λαζίδης διαφημίζει την επιχείρηση του «ΧΡΥΣΟΧΟΕΙΟΝ Ι. ΛΑΖΙΔΗ ΕΚ ΝΑΟΥΣΣΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥ 97 ΑΘΗΝΑΙ».

 

–Λάϊος: Ονοματικό επώνυμο, από το αρχαίο κύριο όνομα Λάιος, γνωστό από τη μυθολογία των Θηβών.

Το επώνυμο απαντά στην Πάρο με τον Βασίλειο Λάϊο, ο οποίος υπηρέτησε ως διδάσκαλος στα Δημοτικά Σχολεία Παροικιάς και Λευκών κατά το σχολικό έτος 1921–1922.

–1921. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς και Λευκών κατά την περίοδο 1921-22 ο Βασίλειος Λάϊος.

–Λακταρίδης ή Λαχταρίδης: Λακταρίδης ή Λαχταρίδης

Μια οικογένεια του Κώστου με ρίζες στη Ματσούκα της Τραπεζούντας

Το επώνυμο Λακταρίδης, που σήμερα απαντά συχνά και ως Λαχταρίδης, είχε παλαιότερα συνδεθεί ετυμολογικά με τη λέξη «λαχτάρα». Νεότερη οικογενειακή προφορική παράδοση, όμως, δίνει διαφορετική και ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα προέλευση: το επώνυμο φέρεται να προέρχεται από τον τόπο καταγωγής του πρώτου προγόνου, τη Λαραχανή της Ματσούκας Τραπεζούντας, σήμερα Akarsu ή Larhan. Σύμφωνα με την παράδοση, από το Λαραχαρίδης προέκυψε με προφορική αλλοίωση το Λαχαρίδης, στη συνέχεια το Λακταρίδης και τελικά το σημερινό Λαχταρίδης. Η ετυμολογία αυτή παραμένει προφορική παράδοση και δεν μπορεί να θεωρηθεί οριστικά τεκμηριωμένη.

Η παρουσία της οικογένειας στην Πάρο τεκμηριώνεται ήδη από τον Θεόδωρο Λακταρίδη του Κωνσταντίνου, γεννημένο περίπου το 1810, ο οποίος εμφανίζεται στα δημοτολόγια και στους εκλογικούς καταλόγους του Κώστου. Ο Θεόδωρος απέκτησε, μεταξύ άλλων, τον Κωνσταντίνο (1835), τον Ευστράτιο (1840) και τον Ιωάννη (1850). Ο Ευστράτιος εμφανίζεται το 1883 και το 1885 σε εκλογικούς καταλόγους της Νάουσας, ενώ ο ίδιος Θεόδωρος και οι γιοι του Κωνσταντίνος και Ιωάννης καταγράφονται στον Κώστο.

Ιδιαίτερα σημαντικός κλάδος είναι εκείνος του Κωνσταντίνου Λακταρίδη, γιου του Θεόδωρου, και της Αργυρώς. Από την οικογένεια αυτή προέρχεται ο Δημήτριος Λακταρίδης, που γεννήθηκε στον Κώστο το 1875 και πέθανε το 1968, σε ηλικία 93 ετών. Ο Δημήτριος, γεωργός, παντρεύτηκε τη Μαρία Μπάλιου από τον Κώστο και απέκτησαν πέντε παιδιά, μεταξύ των οποίων τον Κωνσταντίνο, την Κατερίνα, τη Μαρουλία, την Καλλιόπη και τον Χρυσόστομο. Από τους απογόνους τους η οικογένεια συνέχισε να συνδέεται με τον Κώστο, αλλά και με τα Μάρμαρα, τη Νάουσα και άλλες παριανές οικογένειες.

Άλλος γιος του Κωνσταντίνου ήταν ο Πέτρος Λαχταρίδης, γεννημένος το 1888, γεωργός στον Κώστο, ο οποίος πέθανε το 1966. Το επώνυμο συναντάται επίσης σε διάφορες πηγές των αρχών του 20ού αιώνα. Το 1906 η εφημερίδα Αιγαίον αναφέρει περιστατικό με «τον εκ Κώστου Λαχταρίδη», ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά από πρόωρη έκρηξη δυναμίτιδας ενώ ψάρευε έξω από τη Νάουσα. Στα κατάστιχα του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά, το 1908 και το 1909, καταγράφεται Λαχταρίδης που εργαζόταν σε αμπέλια.

Η οικογένεια εξακολουθεί να μαρτυρείται στον Κώστο και κατά τον 20ό αιώνα. Το 1932 αναφέρεται σε ακτοπλοϊκό εισιτήριο ο ταχυδρόμος Γιάννης Λαχταρίδης από τον Κώστο, ενώ το 1966 ο Ιωάννης Πέτρου Λαχταρίδης δήλωσε τον θάνατο του πατέρα του. Το επώνυμο Λακταρίδης/Λαχταρίδης διατηρείται στον Κώστο μέχρι σήμερα, επιβεβαιώνοντας τη μακρά παρουσία της οικογένειας στην περιοχή.

–1810. Λακταρίδης Θεόδωρος του Κωνσταντίνου, γεννημένος το 1810. Απέκτησε τους, Κωνσταντίνο (1835), Ευστράτιο (1840), τον Ιωάννη (1850) κ.α.

–1835. Λακταρίδης Κωνσταντίνος του Θεόδωρου, γεννημένος το 1835. Σύζυγός του η Αργυρώ και κόρη του η Μαρουσώ Λακταρίδη – Ευδαίμονος..

–1840. Λακταρίδης Ευστράτιος του Θεόδωρου, γεννημένος το 1840.

–1850. Λακταρίδης Ιωάννης του Θεόδωρου, γεννημένος το 1850.

–1863. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Κωνσταντίνου Λακταρίδης, ετών 40, γεωργός, έγγαμος. Γεννημένος το 1863.

–1867. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η …η? Ιωάννα Λακταρίδου, ετών 36, οικιακά, έγγαμος. Γεννημένη το 1867.

–1875. Γεννιέται στον Κώστο ο Δημήτριος Λακταρίδης του Κωνσταντίνου και της Αργυρώς. Εγγονός του Θεόδωρου Λακταρίδη. Αδερφός των Πέτρου και Νικηφόρου Λακταρίδη. Απεβίωσε το 1968 σε ηλικία 93 ετών σύμφωνα με τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του από την Κοινότητα Κώστου.

Είχε παντρευτεί την Μαρία Μπάλιου από τον Κώστο, με την οποία απέκτησαν τους εξής απογόνους:
1. Κωνσταντίνο Λακταρίδη.

Παντρεύτηκε τη Ζαμπέτα Ρούσσου από τον Κώστο κι απέκτησαν το Μίμη (Δημήτρη) και τη Στέλλα.
2. Κατερίνα Λακταρίδη συζ. Ρούσσου

Παντρεύτηκε το Μάρκο Ρούσσο από τον Κώστο κι απέκτησαν τη Σοφία, το Στρατή, τον Παντελή, τον Κώστα και το Νίκο. Ο Παντελής Ρούσσος είχε διατελέσει Κοινοτάρχης Κώστου τη δεκαετία του '80.

3. Μαρουλία (Μαρούλα) Λακταρίδη συζ. Μηλαίου.

Παντρεύτηκε τον Δημήτρη Μηλαίο από τα Μάρμαρα κι απέκτησαν το Βαγγέλη.
4. Καλλιόπη Λακταρίδη συζ. Βασιλειάδη.

Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Βασιλειάδη από την Κωνσταντινούπολη και απέκτησαν τον Λάκη (Νικόλαος).
5. Χρυσόστομος Λακταρίδης.

Παντρεύτηκε τη Μαρουσώ Ζουμή από τον Κώστο κι απέκτησαν το Δημήτρη, το Μάρκο, τον Κώστα, τη Μαρουλία, τη Μαρία, την Κατίνα, τη Φραγκώ, την Ανδριάνη και τη Μαρίνα.

–1880. Σε έγγραφο στις 20 Φεβρουαρίου 1880 «εμβήκαν του Φ. Χανιώτη οι γάιδαροι εις του Τζιμπούκη, Αποκοπτής Ιωάννης Κληρονόμος, πινάκια δυο, μάρτυρες Ν. Ζομπόνης, Μάρκος Δελέντας, Ιωαν. Λαχταρίδης. Εις τας 4 Μαρτίου εμβήκεν ο γάιδαρος του Σπανόπουλου εις το Τζιμπούκη, το απόκοχε ο αποκοφτής Ι. Κληρονόμος, πινάκια τρία. Νικόλαος Παυλάκης, Πέτρος Καβάλης».

–Γύρω στα 1880 γεννιέται στον Κώστο η Μαρουσώ Λακταρίδη. Κόρη του Κωνσταντίνου Λακταρίδη (1835-?) και της Αργυρώς. Εγγονή του Θεόδωρου Λακταρίδη (1810-?). Αδερφή των Ιωάννη Λακταρίδη (1863-?), Δημητρίου Λακταρίδη (1875-1968), Πέτρου Λακταρίδη (1888-1966) και Νικηφόρου Λακταρίδη (18?-19?).

Η Μαρουσώ Λακταρίδη παντρεύτηκε τον Ευάγγελο Ευδαίμονος και απέκτησαν τα εξής παιδιά:
1. Την Αλεξάνδρα Ευδαίμονος, μετέπειτα σύζυγο Παναγιώτη Γκομόζια.

2. Τον Γιάννη Ευδαίμονος

3. Τον Κώστα Ευδαίμονος

4. Την Άρτεμη Ευδαίμονος, μετέπειτα σύζυγο Κωνσταντίνου Αναγνωστόπουλου (γόνο της  οικογένειας των Αναγνωστόπουλων της Νάουσας). Γιος της Άρτεμης είναι ο δικηγόρος Ιωάννης Αναγνωστόπουλος από τον Κώστο.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λακταρίδης Ευστράτιος του Θεόδωρου, 43 ετών, εργάτης.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο του Κώστου του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λακταρίδης Θεόδωρος του Κωνσταντίνου, 73 ετών, εργάτης, ο Λακταρίδης Ιωάννης του Θεόδωρου, εργάτης, ετών 33 και ο Λακταρίδης Κωνσταντίνος του Θεόδωρου, 48 ετών, κηπουρός.

–1885. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Λακταρίδης Ευστράτιος του Θεόδωρου, 45 ετών, εργάτης από τη Νάουσα, Λακταρίδης Θεόδωρος του Κωνσταντίνου, 75 ετών, εργάτης από τον Κώστο, Λακταρίδης Ιωάννης του Θεόδωρου, 35 ετών, εργάτης από τον Κώστο και Λακταρίδης Κωνσταντίνος του Θεοδώρου, 50 ετών, κηπουρός από τον Κώστο.

–1888. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Άννα Ιωάννη Λακταρίδου, ετών 15, οικιακά, άγαμος. Γεννημένος το 1888.

–1888. Γεννιέται στον Κώστο ο γεωργός Πέτρος Λαχταρίδης το 1888. Απεβίωσε στις 10 Απριλίου 1966 στον Κώστο σε ηλικία 78 ετών. Υιός του Κωνσταντίνου και της Αργυρώς.

Ο Πέτρος Λαχταρίδης παντρεύτηκε την Μαρουσώ αλλά απεβίωσε σύντομα. Η Ανδριανή ήταν η δεύτερη του σύζυγος όπου μαζί απέκτησαν 5 παιδιά.

–1893. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αργυρώ Ιωάννη Λακταρίδου, ετών 10, άνευ, άγαμος. Γεννημένος το 1893.

–1897. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1897 στις Λεύκες ο Λαχταρίδης Κωνσταντίνος του Θεόδωρου.

–1898. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική Ιωάννη Λακταρίδου, ετών 5, άνευ, άγαμος. Γεννημένος το 1898.

–1899. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Βασίλειος Ιωάννη Λακταρίδης, ετών 12, γεωργός, άγαμος. Γεννημένος το 1899.

–1901. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μανταλένα Ιωάννη Λακταρίδου, ετών 2, άνευ, άγαμος. Γεννημένος το 1901.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Παναγιώτης Ιωάννη Λακταρίδης, ετών 7μηνών, άνευ, άγαμος.

–1906. Διαβάζουμε στην εφ. "ΑΙΓΑΙΟΝ" στις 15 Απριλίου 1906: "Ο εκ Κώστου της ημετέρας νήσου Λαχταρίδης αλιεύων διά δυναμίτιδος έξωθι της Ναούσης απώλεσε την χείρα του εκ προώρου αναφλέξεως της δυναμίτιδος".

–1907. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1907 στις Λεύκες ο Λαχταρίδης Νικόλαος του Θεόδωρου.

–1908. Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Δεκέμβριος 13, 1908. Επάστρεψε ο Λαχταρίδης τα αμπέλια και τα κλάδεψε, Ιανουάριο, δραχμάς 12,00».

–1909 Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Ο Λαχταρίδης κλάδα πάστρα δρχ. 11,00 (1909).

–1932. Ακτοπλοϊκό εισιτήριο από Πάρο για Πειραιά τη 7^η Ιουνίου 1932 αναφέρεται ο κάτοχος Ταχυδρόμος Γιάννης Λαχταρίδης από τον Κώστο.

–1966. Ο καφεπώλης Κώστου Ιωάννης Πέτρου Λαχταρίδης στις 10 Απριλίου του 1966 δηλώνει στον ληξίαρχο Κώστου Ζουμή τον θάνατο του πατέρας του.

–2015. Το επίθετο μνημονεύεται έως και σήμερα στον Κώστο. Γυμνάστρια Μαρία Λακταρίδου.

 

–Λαμπαδάκης: Το επώνυμο Λαμπαδάκης είναι πιθανότατα επαγγελματικό ή παρατσουκλιακό και προέρχεται από το ουσιαστικό λαμπάδα, με τη σημασία του πυρσού ή του φωτεινού κεριού.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1899, στην Ερμούπολη, παντρεύτηκε ο 25χρονος γεωργός από την Πάρο Ιωάννης Πατέλης του Γεωργίου και της Μαριγώς Παπαδοπούλου, την 21χρονη Ευαγγελιώ Μπαρμπαρήγου, κόρη του Νικολάου και της Γαρουφαλιάς Λαμπαδάκη, επίσης από την Πάρο. Η αναφορά αποτελεί μέχρι σήμερα τη γνωστή μαρτυρία για το επώνυμο Λαμπαδάκης στην παριανή γενεαλογική έρευνα.

–1899. Στις 21 Σεπτεμβρίου 1899 ο 25χρονος γεωργός από την Πάρο Ιωάννης Πατέλης του Γεωργίου και της Μαριγώς Παπαδοπούλου, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 21χρονη από την Πάρο Ευαγγελιώ Μπαρμπαρήγου, του Νικολάου και της Γαρουφαλιάς Λαμπαδάκη.

–Λαμπράκης: Το Λαμπράκης είναι πατρωνυμικό επώνυμο, που προέρχεται από το βαπτιστικό όνομα Λάμπρος. Η οικογένεια αναφέρεται ως κρητικής καταγωγής και διατηρεί την παρουσία της στην Πάρο μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα στις Λεύκες.

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στην Πάρο εντοπίζεται το 1823, όταν στο δημοτολόγιο του Δήμου Νάουσας της επαρχίας Νάξου καταγράφεται ο Εμμανουήλ Λαμπράκης. Το 1844, σε εκλογικό κατάλογο του ίδιου Δήμου, εμφανίζεται και πάλι ο Εμμανουήλ Λαμπράκης, 44 ετών, ναυτικός.

Η οικογενειακή συνέχεια τεκμηριώνεται με τον Ιωάννη Λαμπράκη του Εμμανουήλ, ο οποίος καταγράφεται στους εκλογικούς καταλόγους της Νάουσας το 1883 και το 1885, ηλικίας 44 και 46 ετών αντίστοιχα, ως ναυτικός και ναύτης.

Η παρουσία του επωνύμου συνεχίζεται στις Λεύκες, όπου υπάρχει εγγραφή στα δημοτολόγια του 1960. Το 1975, η Φωνή της Πάρου αναφέρει τον Ζαχαρία Λαμπράκη, ο οποίος κατέλαβε την τρίτη θέση στον δρόμο των 1.500 μέτρων στους μαθητικούς αγώνες του Γυμνασίου Πάρου.

Η διαδοχική παρουσία του επωνύμου από τον Εμμανουήλ του 1823 έως τις νεότερες γενιές επιβεβαιώνει τη μακρά παρουσία της οικογένειας στην Πάρο και ιδιαίτερα στις Λεύκες.

–1823. Στο δημοτολόγιο του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου) το 1823, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Λαμπράκης.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 44χρονος ναυτικός Εμμανουήλ Λαμπράκης.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαμπράκης Ιωάννης του Εμμανουήλ, 44 ετών, ναυτικός.

–1885. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας, του 1885, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαμπράκης Ιωάννης του Εμμανουήλ, 46 ετών, ναύτης από τη Νάουσα.

–1960. Εγγραφή στα δημοτολόγια Λευκών το έτους 1960.

–1975. Στην «Φωνή της Πάρου» του 1975 διαβάζουμε τα αποτελέσματα των μαθητικών αγώνων του Γυμνασίου Πάρου. Στον Δρόμο 1500μέτρων ο Λαμπράκης Ζαχαρίας  κατέλαβε την τρίτη θέση.

–Λαμπρινόπουλους: Το επώνυμο Λαμπρινόπουλος είναι πατρωνυμικό και σημαίνει «ο γιος του Λάμπρου ή Λαμπρινού». Η κατάληξη -όπουλος έχει πατρωνυμική σημασία και δηλώνει τον γιο ή το παιδί κάποιου.

Η παλαιότερη σχετική αναφορά εντοπίζεται το 1830 στη Σμύρνη, όπου στις 4 Δεκεμβρίου καταγράφεται ο Ιωάννης Ν. Λαμπρινόπουλος, σε μια πόλη όπου την εποχή εκείνη ζούσαν αρκετοί Παριανοί.

Στην Πάρο, το επώνυμο απαντά στις Λεύκες. Το 1844 στον εκλογικό κατάλογο του χωριού καταγράφεται ο 28χρονος κτηματίας Γιαννάκος Λαμπρινόπουλος, ενώ το 1847 εμφανίζεται ο 31χρονος ιερέας Ιωάννης Λαμπρινόπουλος.

–1830. Στη Σμύρνη όπου διαβιούσε πλήθος Παριανών, (4 Δεκ 1830) Ιωάννης Ν. Λαμπρινόπουλος.

–1844. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 28χρονος κτηματίας Γιαννάκος Λαμπρινόπουλος.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 31χρονος ιερέας Ιωάννης Λαμπρινόπουλος.

–Λανδέος: Το επώνυμο Λανδέος εμφανίζεται στην Πάρο ήδη από τον 17ο αιώνα, συνδεδεμένο με έναν κληρικό από την Αμφιλοχία. Το 1675, ιερομόναχος Λανδέος φιλοτέχνησε στο δάπεδο του Ναού του Αγίου Αθανασίου στη Νάουσα τον γνωστό δικέφαλο αετό, αφήνοντας ένα σημαντικό τεκμήριο της παρουσίας του στο νησί.

Η οικογένεια ή, τουλάχιστον, το επώνυμο συνεχίζει να απαντά στη Νάουσα στις αρχές του 18ου αιώνα. Σε έγγραφο της 7ης Μαρτίου 1714 αναφέρεται ο Αμφιλόχιος Λανδέος, ο οποίος εμφανίζεται και σε μεταγενέστερα έγγραφα ως κληρικός και ηγούμενος του Αγίου Αθανασίου.

Στις 28 Σεπτεμβρίου 1725, ο παπα-Νικόλαος Πατέλας πωλεί στον «παπακύρ Αμφιλόχιο Λανδέο και καθηγούμενο του Μέγα Αθανασίου» ένα κομμάτι χωράφι στη θέση Μαράθι. Ο Αμφιλόχιος Λανδέος μαρτυρείται ως ηγούμενος της μονής και κατά τα έτη 1725 και 1728.

Η παρουσία του Λανδέου αποτελεί μία από τις παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες προσώπου με το συγκεκριμένο επώνυμο στην Πάρο.

–1675. Ιερομόναχος από την Αμφιλοχία, έχει φιλοτεχνήσει στο δάπεδο του Ναού του Αγ. Αθανάσιου στη Νάουσα τον δικέφαλο αετό. έτος 1675.

–1714. Σε έγγραφο Ναούσης στις 7 Μαρτίου 1714 αναφέρεται ο Αμφιλόχιος Λανδέος.

–1725. Στις 28 Σεπτεμβρίου 1725 ο παπα Νικόλαος Πατέλας πωλεί του παπακυρ Αμφιλοχίου Λανδέου και καθηγούμενου του Μέγα Αθανασίου ένα κομμάτι χωράφι όπου έχει εν τη θέση Μαράθι άγριον.

–1728. Ο Αμφιλόχιος Λανδέος διατελεί και ηγούμενος Αγίου Αθανασίου στη Νάουσα κατά τα έτη 1725, 1728.

–Λαορενδάνος: βλέπε Λορεντάνος.

 

–Λαούδης: Το επώνυμο Λαούδης απαντά στην Πάρο από τα μέσα του 19ου αιώνα, με κέντρο παρουσίας τον Τσιπίδο (σημερινή Μάρπησσα).

Το 1847, στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας, καταγράφονται οι σιδηρουργοί Μιχάλης Λαούδης, 55 ετών, και ο γιος του Αντώνιος Λαούδης, 29 ετών. Ο Αντώνιος εμφανίζεται και στον εκλογικό κατάλογο του 1875, σε ηλικία 50 ετών, ως σιδηρουργός από τον Τσιπίδο.

Το 1881, ο Αντώνιος Λαούδης αναφέρεται ως μάρτυρας σε πωλητήριο του Τσιπίδου, διατηρώντας την επαγγελματική του ιδιότητα ως σιδηρουργός. Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας το 1903 καταγράφεται και η Ζαμπέτα Αντωνίου Λαούδη, 70 ετών, χήρα.

Οι αναφορές αυτές δείχνουν μια οικογένεια τεχνιτών με σταθερή παρουσία στον Τσιπίδο κατά τον 19ο αιώνα.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 29χρονος σιδηρουργός Λαούδης Μ. Αντώνιος και ο πατέρας του 55χρονος σιδηρουργός Λαούδης Μιχάλης.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαούδης Αντώνης του Μιχάλη 50 ετών σιδηρουργός από τον Τσιπίδο.

–1881. Πωλητήριο Τσιπίδου 1881, Ιουνίου 14. Αναφέρεται ο συμβολαιογράφος Μαρπήσσης Ιωάννης Α. Κορτιάνος, όπου το γραφείο του βρισκόταν στο αρχοντικό  του Γεωργίου Ναυπλιώτη. Επίσης αναφέρεται ο ειρημένος Πέτρος Φραντζής και οι μάρτυρες Αντώνιος Λαούδης, σιδηρουργός και Ιωάννης Στάμενας, έμπορος. Αναφέρονται επίσης τα ονόματα του Αντωνίου Ν. Παντελαίου, γεωργός και ο Ευστάθιος Καντιώτης.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ζαμπέτα Αντωνίου Λαούδη, ετών 70, οικιακά, χήρα.

 

–Λαουράκης: Το επώνυμο Λαουράκης θεωρείται μητρωνυμικό και συνδέεται με το όνομα Λαούρα (Laoura). Η οικογένεια έχει κρητοβενέτικη καταγωγή και συγκαταλέγεται στις κρητικές οικογένειες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή του Κεφάλου, ιδιαίτερα στα Μάρμαρα, τη Μάρπησσα και τον Πρόδρομο, κυρίως κατά τον 18ο αιώνα, μαζί με τους Καλλέργηδες. Ανάμεσα στις οικογένειες αυτές αναφέρονται επίσης οι Ρίτσος, Παυλάκης, Χριστόφορος, Καλλέργης και Κληρονόμος.

Η παρουσία των Λαουράκηδων στην Πάρο τεκμηριώνεται ήδη από την Επανάσταση του 1821, όταν αναφέρεται ο Ιωάννης Ν. Λαουράκης, υπαξιωματικός Β΄ τάξης και αγωνιστής του 1821. Το 1844 και το 1847 καταγράφεται στα Μάρμαρα ο Ιωάννης Λαουράκης, κτηματίας, ενώ την ίδια περίοδο εμφανίζεται και ο Αντώνιος Λαουράκης, εργάτης.

Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η οικογένεια παρουσιάζει σημαντική συνέχεια. Στους εκλογικούς καταλόγους του 1875 συναντώνται ο Νικόλαος Λαουράκης του Ιωάννη, παπουτσής, και ο Δημήτριος Λαουράκης του Αντωνίου, ναυτικός. Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας του 1903 καταγράφονται μέλη διαφόρων γενεών της οικογένειας, μεταξύ των οποίων ο Ιωάννης Νικολάου Λαουράκης, ναυτικός, καθώς και τα παιδιά του.

Η οικογένεια παρέμεινε συνδεδεμένη με τα Μάρμαρα και κατά τον 20ό αιώνα. Το 1928 ο Νικόλαος Λαουράκης έλαβε άδεια από την Κοινότητα Αρχιλόχου για καλλιέργεια καπνού σε χωράφι στην περιοχή Γλυφάδες, ενώ το ίδιο έτος αναφέρεται και ο Στέλιος Λαουράκης, κάτοικος Μαρμάρων. Το 1946 καταγράφεται ο Στέφανος Λαουράκης του Νικολάου, κτηματίας, και η παρουσία του επωνύμου συνεχίζεται στις επόμενες γενιές, με χαρακτηριστικές αναφορές τον αγρότη Φραγκίσκο Στέλιου Λαουράκη και, το 1985, τον ποδοσφαιρικό διαιτητή Νικόλαο Στ. Λαουράκη, κάτοικο Μαρμάρων.

Οι διαδοχικές μαρτυρίες, από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τη σύγχρονη εποχή, δείχνουν τη μακρά και σταθερή παρουσία των Λαουράκηδων στα Μάρμαρα, όπου η οικογένεια διατηρεί τις ρίζες της μέχρι σήμερα.

–1821. Παριανός αγωνιστής του 1821 ο Λαουράκης Ν. Ιωάννης (Μ.Υ.18806) Υπαξ. Β’ τάξης.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο Δήμου Μάρπησσας στις 5 Μαΐου 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο κάτοικος Μαρμάρων Ιωάννης Λαουράκης 41 ετών.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 45χρονος κτηματίας Λαουράκης Ιωάννης και ο 53χρονος εργάτης Λαουράκης Αντώνιος.

–1873. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Νικολάου Λαουράκης γεν. 1873, ετών 30, ναυτικό, έγγαμος.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαουράκης Νικόλαος του Ιωάννη 40 ετών παπουτσής. Όπως και ο Λαουράκης Δημήτρης του Αντωνίου 38 ετών 

ναυτικός.

–1879. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αικατερίνη Νικολάου Λαουράκη γε. 1879, ετών 24, μαθήτρια, άγαμος.

–1878. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Στέφανος Νικολάου Λαουράκης γεν. 1878, ετών 25, μαθητής, άγαμος.

–1901. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Ιωάννη Λαουράκης γεν. 1901, ετών 2, άνευ, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Άννα συζ. Ιωάννη Λαουράκη, ετών 25, οικιακά, έγγαμος.

–1928. Στέλιος Λαουράκης κάτοικος Μαρμάρων γεννημένος το 1928.

–1928. Έγγραφο Αδείας της κοινότητας Αρχιλόχου του 1928 προς τον Νικόλαο Λαουράκη για καλλιέργεια καπνού στο χωράφι του που βρίσκεται στην περιοχή Γλυφάδες. Υπογράφει ο πρόεδρος της κοινότητας Α. Σάμιος.

–1946. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λαουράκης Στέφανος του Νικολάου, 71 ετών κτηματίας.

–1952. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας του 1952 υπάρχει εγγεγραμμένη η Άννα Λαουράκη, όνομα συζύγου Στέφανος, όνομα πατρός Φραγκίσκος Πουλάκης.

–1971. Φραγκίσκος Στέλιου Λαουράκης αγρότης κάτοικος Μαρμάρων (γεν. 1971).

–1985. Διαιτητής  ποδοσφαίρου ο Νικόλαος Στ. Λαουράκης κάτοικος Μαρμάρων το 1985.

 

–Λαουτάρης: Το επώνυμο Λαουτάρης είναι παρωνύμιο και προέρχεται από το λαούτο, το παραδοσιακό μουσικό όργανο, δηλώνοντας αρχικά τον λαουτιέρη, δηλαδή τον μουσικό που έπαιζε λαούτο.

Στην Πάρο το επώνυμο απαντά ήδη από το 1892, όταν στις Λεύκες καταγράφεται στο Μητρώο Αρρένων ο Ιωάννης Λαουτάρης του Νικολάου.

Κατά τον 20ό αιώνα η οικογένεια συνδέεται με την εκπαίδευση. Ο Αντώνιος Λαουτάρης υπηρέτησε ως διδάσκαλος στα Δημοτικά Σχολεία Παροικιάς και Μαραθίου κατά την περίοδο 1946–1959. Η Αντωνία Λαουτάρη, πιθανότατα συγγενικό του πρόσωπο, εμφανίζεται σε μαθητική φωτογραφία της Παροικιάς το 1948 και το 1955 συμμετείχε ως εισηγήτρια σε Παιδαγωγικό Συνέδριο των διδασκάλων Πάρου και Αντιπάρου, με θέμα την πρώτη ανάγνωση και τη γραφή.

–1892. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1892 στις Λεύκες ο Λαουτάρης Ιωάννης του Νικολάου.

–1946. Διδάσκαλος στο Δημοτικό Σχολείο Παροικιάς και Μαραθίου κατά την περίοδο 1946-59 ο Αντώνιος Λαουτάρης.

–1948. Σε μαθητική φωτογραφία των Χριστουγέννων του 1948 στην Παροικιά απεικονίζεται η μαθήτρια Αντωνία Λαουτάρη.

–1955. Στην Φωνής της Πάρου διαβάζουμε: «Την 18-2-55 εγένετο εν Παροικία Παιδαγωγικόν Συνέδριον των διδασκάλων Πάρου-Αντιπάρου. Εισηγηταί ήσαν οι κ.κ. Δημ. Μπελδέκος διά το μάθημα της ιστορίας και η κ. Αντωνία Λαουτάρη διά το μάθημα της Α΄αναγνώσεως της γραφής»

 

–Λαρέντζος ?: Το Λαρέντζος είναι πιθανότατα βαπτιστικό επώνυμο, συνδεόμενο με το ιταλικό Lorando, τύπο του Lorenzo, με γαλλική επίδραση. Το όνομα απαντά και στην Κρήτη από τον 17ο αιώνα, γεγονός που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο κρητικής ή βενετικής σύνδεσης, χωρίς όμως να μπορεί να τεκμηριωθεί από τη μοναδική παριανή αναφορά.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1642, σε έγγραφο του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου, μεταξύ των υπογραφόντων αναφέρονται οι μοναχοί Ιωακείμ του Λαρέντζου και Νικόδημος Γεωργίου Σιφναίος. Η μαρτυρία αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις παλαιότερες ενδείξεις παρουσίας του ονόματος στην Πάρο.

Η αναφορά σε μοναχό «του Λαρέντζου» δεν αρκεί για να αποδειχθεί ότι πρόκειται ήδη για κληρονομικό επώνυμο· ενδέχεται να δηλώνει και πατρωνυμική σχέση.

–1642. Σε έγγραφο του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου στις 6 Φεβρουαρίου 1642 αναφέρει. «προσήλωσις κτημάτων εκ μέρους της Μαρίας, το γένος Σκορδίλη και συζύγου του Μανώλη Μακαρίτη και υιού αυτής Γεωργίου Αρχολέου και καθοσίωσις του Ναού του οσίου Αντωνίου εις Μοναστήριον διαπιστευθέν εις τον αδελφόν αυτής τον και καθηγούμενον παπά Άνθιμον Σκορδίλην». Το έγγραφο υποιγράφουν: ο Μητροπολήτης Παροναξίας Νικόδημος, ο ηγούμενος Άνθιμος Σκορδίλης, οι ιερομόναχοι Μακάριος Καλογεράς και Δαμασκηνός Ντόριας, ο ιεροδιάκονος Χρύσανθος Στέλλας, οι μοναχοί Ιωακείμ του Λαρέντζου και Νικόδημος Γεωργίου Σιφναίος.

 

–Λάσκαρης: Το επώνυμο Λάσκαρης απαντά στην Πάρο κατά την περίοδο της Κατοχής, με τον Παύλο Λάσκαρη, ο οποίος υπηρέτησε ως διοικητής του Σταθμού Χωροφυλακής της Κοινότητας Λευκών από το 1942 έως το 1944.

–1942-44. Διοικητής του Σταθμού Χωροφυλακής της Κοινότητας των Λευκών Πάρου από το 1942-44 ο Παύλος Λάσκαρης.

 

–Λασυράκης: Το επώνυμο Λασυράκης απαντά στον Τσιπίδο (σημερινή Μάρπησσα) κατά τον 19ο αιώνα. Ενδέχεται να αποτελεί παραφθορά ή παλαιότερη παραλλαγή του επωνύμου Λαουράκης, χωρίς όμως αυτό να μπορεί να θεωρηθεί βέβαιο.

Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας του 1875 καταγράφονται ο Δημήτρης Λασυράκης του Αντωνίου, 42 ετών, ναυτικός, και ο Ιωάννης Λασυράκης του Νικολάου, 72 ετών, εργάτης, αμφότεροι από τον Τσιπίδο.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λασυράκης Δημήτρης του Αντωνίου 42 ετών ναυτικός από τον Τσιπίδο αλλά και ο Λασυράκης Ιωάννης του Νικολάου 72 ετών εργάτης από τον Τσιπίδο.

 

–Λατέρνας ή Λατέρνος: Το Λατέρνας ή Λατέρνος είναι παρωνυμικό επώνυμο, πιθανότατα προερχόμενο από προσωνύμιο.

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στην Πάρο εντοπίζεται στη Νάουσα το 1730, σε προικοσύμφωνο της 8ης Νοεμβρίου, όπου αναφέρεται ο Αγγελής Λατέρνος και ο μαστρο-Κυρίτζης Λατέρνος. Το έγγραφο αφορά την προίκα της Καλίτζας Βατιμπέλα.

Το 1796 αναφέρεται ο μοναχός Αγαθάγγελος Λατέρνας σε αναφορά των προκρίτων της Πάρου προς τον Πατριάρχη, γεγονός που δείχνει ότι το επώνυμο απαντούσε στην Πάρο και στα τέλη του 18ου αιώνα.

–1730. «Προικοσύμφωνο ύστερο του Αγγελή Λατέρνου και Καλήτζας Βατιμπέλα» Νάουσα, 8 Νοεμβρίου 1730. «Ο εκλαμπρότατος αφέντης Τζουανάκης Βατιμπέλας με την αρχόντισσαν του κυρία Μαρούσα δίδουν στην κόρη τους Καλίτζα (…). Ο μαστρο Κυρίτζης Λατέρνος …. . (ΕΒΕ, Ξ 967).

–1796. Μοναχός Αγαθάγγελος Λατέρνας σε αναφορά των προκρίτων της Πάρου προς τον Πατριάρχη στις 1 Νοεμβρίου 1796.

–Λατσός: Το επώνυμο Λατσός συνδέεται με οικογένεια καταγόμενη από τη Φθιώτιδα, με κοινή ρίζα, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, με τον κλάδο της Νάξου. Έχει διατυπωθεί επίσης η πιθανότητα να σχετίζεται με την ιταλική λέξη Lezzo, χωρίς όμως η ετυμολογία αυτή να μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη.

Παριανός κλάδος της οικογένειας συνδέεται με την Παροικιά και αργότερα με τη Ρόδο. Το 1906 γεννήθηκε ο Γιάννης Λατσός του Βασιλείου, ο οποίος διατήρησε για πολλές δεκαετίες καφενείο στο λιμάνι της Παροικιάς. Το 1952 καταγράφεται στον εκλογικό κατάλογο της Παροικιάς η Ελένη Λατσού του Ιωάννη, ενώ σε φωτογραφία του 1958 απεικονίζεται η οικογένεια του Γιάννη Λατσού έξω από το σπίτι της στην Παροικιά.

Η οικογένεια συνδέθηκε και με την επαγγελματική ζωή του νησιού. Το 1965 μαρτυρείται ο αλευρόμυλος του Λατσού στην Παροικιά, ενώ το 2005 το επώνυμο απαντά και στον Πρόδρομο, με το Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών της Ελένης Λατσού.

–1906. Το 1906 γεννιέται ο Γιάννης Λατσός του Βασιλείου ο οποίος διατηρεί για πολλές δεκαετίες καφενείο στο λιμάνι της Παροικιάς.

–1952. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1952 είναι εγγεγραμμένη η Λατσού Ελένη του Ιωάννη κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1958. Σε φωτογραφεία του 1958 εικονίζεται η οικογένεια του Γιάννη Λατσού έξω από το σπίτι τους στην Παροικιά.

–1965. Το 1965 μαρτυρείται ο αλευρόμυλος στην Παροικιά του Λατσού.

–2005. Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών Λατσού Ελένη το 2005 στον Πρόδρομο.

–Λαχταρίδης: Βλέπε Λακταρίδης.

 

–Λεάντρο  ή Λάντρο ή Λέανδρος: Βλέπε Αλεάντρο

 

–Λεβάκης: Το επώνυμο Λεβάκης είναι παρωνυμικό και πιθανώς κρητοβενέτικης καταγωγής, καθώς απαντά σε περιοχές της Κρήτης, όπως η Ιεράπετρα, η Καληδονία και η Σπηλιά Κισσάμου.

Στην Αντίπαρο το επώνυμο μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Στο μνημείο πεσόντων του Δημοτικού Σχολείου Αντιπάρου αναφέρεται ως πεσών της περιόδου 1918–1922 ο Βασ. Σ. Λεβάκης.

Η οικογένεια συνεχίζει να καταγράφεται στην Αντίπαρο και τις επόμενες δεκαετίες. Το 1925 αναφέρεται η Βάσω Καπούτσου, κόρη του Γ. Λεβάκη, ενώ το 1954, σε εκλογικό κατάλογο της Αντιπάρου, καταγράφεται η Ελένη Ρούσσου, κόρη του Νικολάου Λεβάκη.

–1918. Στο μνημείο πεσόντων στο Δημοτικό Σχολείο Αντιπάρου αναγράφεται ως πεσόντας της περιόδου του 1918-22 ο Βασ. Σ. Λεβάκης.

–1925. Το 1925 γεννιέται η Βάσω Καπούτσου, όνομα συζύγου Δημήτριος, όνομα πατρός Γ. Λεβάκης.

–1954. Σε εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 26 Νοεμβρίου 1954 υπάρχει εγγεγραμμένη η Ρούσσου Ελένη όνομα συζύγου Νικόλαος, όνομα πατρός Νικ. Λεβάκης, κάτοικος Αντιπάρου.

 

–Λεβαντής: Το επώνυμο Λεβαντής συνδέεται με τη λέξη Levante, που σημαίνει ανατολή και χρησιμοποιείται επίσης για τον ανατολικό άνεμο. Το επώνυμο απαντά μέχρι σήμερα στα χωριά του παλαιού Κεφάλου. Ο παριανός κλάδος των Λεβαντήδων έχει τηνιακή καταγωγή και συνδέθηκε ιδιαίτερα με τον Δραγουλά (σημερινό Πρόδρομο).

Μια από τις παλαιότερες και πιο συγκινητικές μαρτυρίες χρονολογείται από το 1815. Σε ενθύμηση του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου καταγράφεται η άφιξη στον Δραγουλά του Αθανασίου Λεβαντή, ο οποίος έλειπε επί έξι χρόνια και επέστρεψε με πλοίο στο οποίο είχε ξεσπάσει πανούκλα. Ο ίδιος και οι αδελφοί του, Γεώργης και Νικόλαος, πέθαναν μέσα σε λίγες ημέρες από την ασθένεια. Η καταγραφή αυτή αποτελεί μία από τις παλαιότερες άμεσες μαρτυρίες για την οικογένεια στην Πάρο.

Η οικογένεια συνεχίζει να απαντά στον 19ο αιώνα. Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας του 1903 καταγράφεται ο Ιωάννης Γαρδέρη Λεβαντής, γεννημένος το 1843, ξυλουργός, ενώ ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρουσία του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά, με καταγωγή από την Τήνο, ο οποίος είχε προηγουμένως δραστηριοποιηθεί στην Αλεξάνδρεια.

Ο Ιωάννης Λεβαντής άφησε ένα πολύτιμο εμπορικό και οικογενειακό αρχείο. Από το 1870 σώζεται το εμπορικό του κατάστιχο, ενώ από το 1876 καταγράφει και τις καθημερινές οικονομικές υποθέσεις του σπιτιού, τις καλλιέργειες και τα ημερομίσθια των εργατών. Διατηρούσε κατάστημα στον Δραγουλά και ασκούσε λιανικό και μικτό εμπόριο, διαθέτοντας μεγάλη ποικιλία προϊόντων, από σιδερικά, ξυλεία και έπιπλα έως υφάσματα, ψιλικά και αποικιακά είδη. Παράλληλα ήταν γεωργός και μεγαλοκτηματίας, με σημαντικές εκτάσεις στον Δραγουλά και στα Μάρμαρα.

Το 1876 διορίστηκε επίτροπος της Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ενώ σώζεται και πλούσια αλληλογραφία του με συγγενείς και συνεργάτες στην Αλεξάνδρεια και τη Σύρο. Το 1886 εγκαταστάθηκε για περίπου έξι χρόνια στη Σύρο, ενώ μετά το 1892 επέστρεψε στον Δραγουλά, όπου συνέχισε το εμπόριο και τη γεωργική του δραστηριότητα. Η αλληλογραφία και τα κατάστιχά του αποκαλύπτουν όχι μόνο την οικονομική ζωή της οικογένειας αλλά και ένα ευρύτερο δίκτυο συγγενικών και εμπορικών σχέσεων ανάμεσα στην Πάρο, την Αλεξάνδρεια και τη Σύρο.

Στις αρχές του 20ού αιώνα τα κατάστιχα του Ιωάννη Λεβαντή συνεχίζουν να καταγράφουν καλλιέργειες, εργατικά ημερομίσθια και συναλλαγές με κατοίκους του Δραγουλά και των γύρω χωριών. Ανάμεσα στα ονόματα που συναντώνται είναι οι Ρίτσος, Σκορδίλης, Πούλιος, Λαχταρίδης, Τζανακόπουλος και Καλακώνας, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για την αγροτική και κοινωνική ζωή της περιοχής.

Η οικογένεια των Λεβαντήδων αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα παριανής οικογένειας με τηνιακές ρίζες, που κατά τον 19ο αιώνα ανέπτυξε εμπορική και γεωργική δραστηριότητα και διατηρούσε δεσμούς με τα σημαντικά ελληνικά εμπορικά κέντρα της εποχής, ιδιαίτερα την Αλεξάνδρεια και τη Σύρο.

–1815. Τον Μάρτιο του 1815 τα αδέρφια Αθανάσιος, Νικόλαος και Γεώργης Λεβαντής πεθαίνουν στον Δραγουλά από πανούκλα. Σε ενθύμηση του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου αναφέρεται ο Αθανάσιος Λεβαντής. «1815 μαρτίου 24 δραγουλάς / ήρθε ο αθανάσης λεβαντής οπού έλειπε χρόνους 6 και ήτον μω/λομένο το καράβι και έπιασε πανούκλα και απριλίου 1: απόθα/νε του Χατζαθανάση η γυναίκα μαρουσάκι: απριλίου 3: απόθανε ο αδελ/φός του άνωθεν αθανάση γεώργης. Απρίλιου 5: απόθανε ο άλλος του αδελ/φός νικόλας και ο θεός να δώση να μην αποθάνη άλλος και ο θεός να τους αναπ(αύση)».

Κωνσταντίν(ος) Αμηραδάκης έγραψα το παρόν…

Κατωτέρω: «Το παρόν υπάρχει καμού παπα Ιωάννη Άγουρου».

–1843. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Γαρδέρη? Λεβαντής γεν. 1843, ετών 60, ξυλουργός, έγγαμος.

–1870. Εμπορικό κατάστιχο του εμπόρου από τον Δραγουλά με Τηνιακή καταγωγή, προερχομένου από την Αλεξάνδρεια, Ιωάννη Λεβαντή.

–1870. Το Εμπορικό κατάστιχο του εμπόρου από τον Δραγουλά με Τηνιακή καταγωγή, προερχομένου από την Αλεξάνδρεια, Ιωάννη Λεβαντή έχει καταγραφές μέχρι το 1875.

–1876. Το 1876 ο Ιωάννης Λεβαντής αρχίζει να καταγράφει τα σχετικά με τα έξοδα του σπιτιού, με τις καλλιέργειες, τις πληρωμές των εργατών κ.α.  Το έτος αυτό φαίνεται ότι έχει νυμφευθεί και έχει αποκτήσει μια κόρη την Ελένη.

–1878. Επιστολή Ιωάννη Λεβαντή προς την κουμπάρα του. «Πάρος. Εν Δραγουλά τη 29 Νοεμβρίου 1878. Αγαπητή μου κουμπάρα σε ασπάζομαι ολοψύχως. ….».

–1879. Τον Ιούλιο 1876 ο Ιωάννης Λεβαντής διορίζεται επίτροπος της Εκκλησίας του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.

–1880. Στις 19 Απριλίου 1880 σημειώνεται «διά ημερομίσθια Ιωάννου Λεβαντή, 6,00δρχ.» ο Ιωάννης Λεβαντής έχει κατάστημα στον Δραγουλά και πουλάει λιανικώς ποικιλία εμπορευμάτων. Κάνει δηλαδή μεταπροατικό εμπόριο. Πουλάει έπιπλα, σιδερικά, σανίδια, δοκάρια, κασέλες, καρέκλες, υφάσματα, ψιλικά και αποικιακά προϊόντα. Ήταν ένας επιτηδευματίας που είχε και εργαστήριο στο χωριό.

–1886. Ο Ιωάννης Λεβαντής φεύγει για την Σύρο το 1886. Εκεί θα παραμείνει για 6 χρόνια μόνος του.

–1889 Το 1889, η γυναίκα του Ιωάννη Λεβαντή, Καλλιόπη, είχε κάποιο πρόβλημα υγείας. Πρέπει να είχε αποκτήσει τρεις κόρες: τη Δάφνη, την Ολυμπία και την Ελένη. Και είχε κι έναν ανιψιό στο χωριό, επομένως είχε και άλλον αδερφό που ζούσε στον Δραγουλά.

–1889.  Επιστολή Κων. Λεβαντή προς Ιωάννη Λεβαντή, Αλεξάνδρεια 12 Μαΐου 1889.

–1890. Επιστολή Κωνσταντίνου Λεβαντή προς την ανιψιά του Ελένη Ι. Λεβαντή, Εν Αλεξανδρεία 17/29 Απριλίου 1890…

–1890. Επιστολή Ιωάννη Λεβαντή από την Σύρο, προς την γυναίκα του Καλλιόπη στον Δραγουλά.

–1892. Μετά το 1892 ο Ιωάννης Λεβαντής επιστρέφει από την Σύρο στον Δραγουλά. Παράλληλα με το εμπόριο ασχολείται και με την γεωργία. Είναι μεγαλοκτηματίας, με μεγάλες εκτάσεις στα Μάρμαρα και τον Δραγουλά. Τα αδέρφια του εκείνη την περίοδο ζουν στην Αλεξάνδρεια. Έχει αλληλογραφία ιδιαίτερα με τον Κωνσταντή. Η μητέρα του ζει στο χωριό μαζί του ενώ ο πατέρας του έχει ήδη πεθάνει.

–1892, Επιστολή Ιωάννη Λεβαντή, κάτοικος Δραγουλά προς βουλευτή Στυλιανό Βάλληνδρα στις 21 Σεπτεμβρίου 1892.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Καλλιόπη συζ. Ιωάννη Λεβαντή, ετών 50, οικιακά, έγγαμος.

–1905. Σχετικές έγγραφές από το Κατάστιχο του Ιωάννη Λεβαντή στον Δραγουλά: «εσυμφώνησα με τον κουμπάρο μου τον Ρίτσο διά ταις ράπες του Αυγούστου και της Αυλής ζευγαριαίς 9 και δυώ για τα αχυρα (1905 φ. 45ν)

–1907 Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Ο Γιακουμής Σκορδίλης κλάδα πάστρα δρχ. 10,00 (1907).

–1908. Στο κατάστιχο του Ιωάννη Λεβαντή αναφέρει το 1908 τον γιατρό των Λευκών Κωνσταντίνο Λεώνη.

–1908. Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Έδωσα του Πέτρου Πούλιου δια τα κλίματα δρχ. 3,00».

–1908. Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Δεκέμβριος 13, 1908. Επάστρεψε ο Λαχταρίδης τα αμπέλια και τα κλάδεψε, Ιανουάριο, δραχμάς 12,00».

–1909 Στα «κατάστιχα» του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Ο Λαχταρίδης κλάδα πάστρα δρχ. 11,00 (1909).

–1910. Σχετικές έγγραφές από το Κατάστιχο του Ιωάννη Λεβαντή στον Δραγουλά: Ιανουαρίου 19, 1910. Ένιασε το Τρίγωνο ο Α. Τζανακόπουλος, είχα και εργάτη τον Νικόλα και έσπειρε τα κουκιά, 1,20 δρχ.

–1905. Σχετικές έγγραφές από το Κατάστιχο του Ιωάννη Λεβαντή στον Δραγουλά: «έδωσα του Ρίτσο ταις ράπες του χωραφιού… Ιούνιος 11, 1914 (φ. 70r).

–1917 Σε έγγραφα του 1917 του Ιωάννη Λεβαντή από τον Δραγουλά αναφέρει: «Ο Καλακώνας κλάδα πάστρα δρχ. 12,00».

 

–Λεβαντόρος: Το επώνυμο Λεβαντόρος πιθανώς έχει επτανησιακή καταγωγή, χωρίς όμως να υπάρχουν αρκετά στοιχεία για ασφαλέστερη τεκμηρίωση.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1827, σε προικοσύμφωνο που συντάχθηκε στην Παροικιά, αναφέρεται ο Γεράσιμος Λεβαντόρος και η σύζυγός του Ευδοκία. Στο ίδιο έγγραφο, η Αγγέλικα, χήρα του Φραντζέσκου Βενιέρη, προικίζει την ανιψιά της Ευδοκία με τέσσερις εικόνες.

–1827. «Προικοσύμφωνο Γεράσιμου Λεβαντόρου και της συμβίας αυτού Ευδοκίας» Παροικιά, 6 Φεβρουαρίου 1827. «Η Αγγέλικα χήρα Φραντζέσκου Βενιέρη δίδει στην ανιψιά της (από τον αδερφό της) Ευδοκία 4 εικόνες. (ΓΑΚ, 215, 116)

–Λεβέντης: Επίθετο παρωνύμιο (παρατσούκλι). Προέρχεται από την τουρκική λέξη Levend > στρατιωτικός ο οποίος υπηρετεί όχι υπό του κράτους, σε αιχμάλωτα πλοία ή, ο ανδρωμένος. Οι έλληνες στρατολογούμενοι βιαίως ήταν οι λεβέντι-Ρουμί (Έλληνες λεβέντες). Leventi οι ιταλοί ονόμαζαν τους πειρατές του Λεβάντε (Ανατολής)

–1841. Στο δημοτολόγιο του Δήμου Νάουσας (συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστος) το 1841, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Λεβέντης

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (συμπεριλαμβάνεται και ο Κώστος), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 35χρονος κηπουρός Λεβέντης Νικόλαος.

–1883. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1883, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λεβέντης Κωνσταντίνος του Εμμανουήλ, 48 ετών, κηπουρός και ο Λεβέντης Νικόλαος του Εμμανουήλ, 78 ετών, κηπουρός.

–1885. Σε εκλογικό κατάλογο της Νάουσας του 1885, υπάρχουν εγγεγραμμένοι οι, Λεβέντης Κωνσταντίνος του Εμμανουήλ, 50 ετών, κηπουρός από τη Νάουσα και ο Λεβέντης Νικόλαος του Εμμανουήλ, 80 ετών, κηπουρός από τη Νάουσα.

–1977. Γεννιέται στη Νάουσα το 1911 ο ποιητής Φραγκίσκος Λεβέντης, απεβίωσε στις 31 Μαΐου του 1998 στην Αθήνα.

–1911. Εμμανουήλ Κ. Λεβέντης, ιδιοκτήτης καφενείου στη Νάουσα το 1911.

–1933. Γραμματέας του Ναυτικού Ομίλου Νάουσας Ναϊάς ο Φραγκίσκος Λεβέντης.

–1946. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 30 Απριλίου 1946, υπάρχει εγγεγραμμένος ο 81χρονος κάτοικος Νάουσας, Λεβέντης Εμμανουήλ του Κωνσταντίνου, καφφεπώλης και ο 43χρονος κτηματίας Λεβέντης Γεώργιος του Εμμανουήλ.

–1950. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η Λεβέντη Μαριγούλα, όνομα συζύγου Γεώργιος, όνομα πατέρα Δημήτριος Γεράρδης.

 

–Λεγράκης ? : Το επώνυμο Λεγράκης απαντά στην Πάρο, τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα, χωρίς να είναι μέχρι σήμερα γνωστή η ετυμολογία ή η καταγωγή του.

Στις 20 Μαΐου 1846, σε πιστοποιητικό που συνέταξαν κάτοικοι του Δήμου Μάρπησσας για να βεβαιώσουν τη συμμετοχή του συγχωριανού τους Γεωργίου Φωκιανού στον Αγώνα του 1821, μεταξύ των υπογραφόντων αναφέρεται ο Ιωάννης Λεγράκης.

Η συγκεκριμένη μαρτυρία αποτελεί μέχρι σήμερα τη γνωστή αναφορά για το επώνυμο Λεγράκης στην Πάρο.

–1846. Πιστοποιητικό που συνέταξαν οι κάτοικοι του Δήμου Μαρπήσσης για να βεβαιώσουν τη συμμετοχή του συγχωριανού τους Γεωργίου Φωκιανού στον αγώνα του 1821 όπου το 1826 χρημάτισε κατά του Ιμπραΐμ στην πολιορκία της Τριπολιτσάς υπο τις οδηγίες του Δημητρίου Σάλα. Ένας από τους υπογράφοντες συγχωριανούς του στις 20 Μαΐου 1846 στην Μάρπησσα ήταν και ο Λεγράκης ? Ιωάννης.

 

–Λέκας ή Λέκκας: Το επώνυμο Λέκας ή Λέκκας απαντά στην Κρήτη, ιδιαίτερα στο Ηράκλειο και τον Φουρφουρά, και πιθανώς συνδέεται με βενετικά ή ιταλικά επώνυμα, όπως Lecca, Lecco και Lecchi. Η ετυμολογική αυτή σύνδεση, ωστόσο, δεν μπορεί να θεωρηθεί βέβαιη.

Στις 31 Ιουλίου 1883, στην Ερμούπολη, παντρεύτηκε ο 25χρονος εργάτης από την Πάρο Ζαχαρίας Λέκας του Νικολάου και της Αργυρώς Τζαγκά, κάτοικος τότε Σύρου, την 20χρονη Ελένη Χαρμάνη από την Άνδρο.

–1883. Στις 31 Ιουλίου 1883 ο 25χρονος εργάτης από την Πάρο Ζαχαρίας Λέκας, του Νικολάου και της Αργυρώς Τζαγκά, κάτοικος Σύρου παντρεύεται στην Ερμούπολη την 20χρονη από την Άνδρο Ελένη Χαρμάνη, του Νικολάου και της Μαριγώς.

–Λεκασάς ή Λεκάσας ή Λεκατσάς ή Λεκάσης ή Λεκάσος ή Λεκατής: Το επώνυμο Λεκασάς, με τις παλαιότερες μορφές Λεκάσας, Λεκατσάς, Λεκάσης, Λεκάσος και Λεκατής, φαίνεται να συνδέεται με τη λέξη λεκάτη ή ηλακάτη των αρχαίων, δηλαδή την κοινή ρόκα του γνεσίματος. Η μορφή «λεκατσά» δήλωνε το λινάρι που είχε χτενιστεί με τη ρόκα. Η ετυμολογική αυτή σύνδεση παραμένει πιθανή.

Το επώνυμο εμφανίζεται στην Παροικιά ήδη από το 1734, όταν σε προικοσύμφωνο αναφέρεται τοποθεσία κοντά στον Μόσχο, όπου σημειώνεται ο Αντώνης Λεκατής. Το 1739 συναντάται ο Νικόλαος Μανόλη Λεκάσας σε προικοσύμφωνο, ενώ το 1743 η Μαρία Λεκάσα αναφέρεται σε διαθήκη του παπά-Τζώρτζη Βιτζαρά.

Η οικογένεια φαίνεται να είχε και εκκλησιαστική παρουσία. Το 1744 αναφέρεται ο παπά-Νικόλος Λεκάσης σε πρακτικό εκλογής επιτρόπου του κοινού της Παροικιάς, ενώ το 1748 ο ίδιος εμφανίζεται ως παπά Νικόλαος Λεκάσος σε πρακτικό πώλησης των φόρων του κοινού.

Το επώνυμο συνεχίζεται και τον 19ο αιώνα. Σε έγγραφο της Παροικιάς του 1827 αναφέρεται ο Λεκασάς Νικολός, ενώ το 1831, σε επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους σχετικά με τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί από τους Κρήτες νεοαποίκους, υπογράφει ο Ιωάννης Λεκατσάς. Το 1847, στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς, καταγράφεται ο 46χρονος γεωργός Γεώργιος Λεκασάς.

Οι διαφορετικές μορφές του επωνύμου που συναντώνται στα παλαιά έγγραφα φαίνεται να αποτελούν παραλλαγές της ίδιας οικογενειακής γραμμής, γεγονός που καταδεικνύει τη μακρά παρουσία των Λεκασάδων στην Παροικιά από τις αρχές του 18ου αιώνα.

–1734. Προικοσύμφωνο του Νικολού ιού του κυρ Μιχάλη Καμπούρη με την θυγατέρα του Γιώργη Βλασταρη ονόματι Μαρία στην Παροικιά στις 13 Νοεμβρίου 1734. Γονικό σπίτι εις τοποθεσίαν Χάλαρα σιμπλιον Μόσκου Αντώνη Λεκατή.

–1739. «Προικοσύμφωνο Νικολάου Μανόλη Λεκάσα με την θυρατήρ Γιάκουμου Βαβανού ονόματι Φλωρέντζα» Παροικιά, 30 Ιουνίου 1739. «Ο Ιάκωβος Βαβανός δίδει στην κόρη του εικόνες των αγίων … Η Μαρία Μανόλη Λεκάσα τάζει εικόνες …» (ΓΑΚ, 212 150r-v).

–1743. Η Μαρία Λεκάσα αναφέρεται στην διαθήκη του παπά-Τζώρτζη Βιτζαρά στην Παροικά, 27 Οκτωβρίου 1743.  

–1744. Πρακτικό εκλογής επιτρόπου του κοινού της Παροικιάς στις 28 Μαρτίου του 1744 αναφέρεται ο παπά Νικολός Λεκάσης.

–1748. Πρακτικό πωλήσεως των φόρων του κοινού της Παροικιάς κατά τη Γενική Συνέλευση, τη 1 Μαρτίου 1748, μαρτυρείται ο παπά Νικόλαος Λεκάσος.

–1827. Έγγραφο Παροικιάς 8 Σεπτ. 1827 «Εις τοποθεσίαν Αγριόψαθαν πλησίον ο Αντώνης Μιχάλη Πατέλης και ο Λεκασάς Νικολός…».

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Ιωάννης Λεκατσάς.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 46χρονος γεωργός Γεώργιος Λεκασάς.

 

–Λέκκαρης ή Λίκαρης ή Λύκαρης: Το επώνυμο Λέκκαρης, με τις μορφές Λίκαρης και Λύκαρης, συνδέεται πιθανώς με το δυτικό επώνυμο Licari, με καταγωγή από τη Σικελία. Στις Κυκλάδες απαντά από παλιά και ο τύπος Λίκαρης, γνωστός από τον Λομβαρδό ιππότη Λίκαρη της Καρύστου.

Στην Πάρο, το επώνυμο μαρτυρείται ήδη από το 1675. Στις 15 Μαΐου του έτους αυτού, σε επιστολή των κατοίκων της Νάουσας προς τον Γάλλο πρεσβευτή, με την οποία ζητούσαν την αποστολή Καπουκίνων πατέρων, υπογράφει ο Τζουάνες Λέκκαρης. Σε άλλο έγγραφο της ίδιας χρονιάς το ίδιο πρόσωπο αναφέρεται ως Τζουάνες Λίκαρης.

Η οικογένεια εμφανίζεται αργότερα στα Μάρμαρα, όπου το 1844 καταγράφεται ο 50χρονος σκυτοτόμος Γεώργιος Λύκαρης, ενώ το 1847 αναφέρεται και πάλι ως 53χρονος σκυτοτόμος.

Οι διαφορετικές μορφές Λέκκαρης, Λίκαρης και Λύκαρης φαίνεται να συνδέονται με την ίδια οικογενειακή παράδοση, η οποία στην Πάρο τεκμηριώνεται από τον 17ο αιώνα.

–1675. Στις 15 Μαΐου 1675. Σε επιστολή Ναουσαίων προς τον πρεσβευτή των Γάλλων, αιτώντας Καπουκίνους πατέρες  υπογράφει ο Τζουάνες Λέκκαρης. Σε άλλο έγγραφο της ίδιας χρονολογίας αναφέρεται ως Τζουάνες Λίκαρης.

–1844. Στον εκλογικό κατάλογο των Μαρμάρων το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 50χρονος σκυτοτόμος Γεώργιος Λύκαρης.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Μαρμάρων του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 53χρονος συτοτόμος Λύκαρης Γεώργιος.

–Λεμονάκης: Βλέπε Κρητικός.

 

–Λεμονής: Το επώνυμο Λεμονής απαντά στην Πάρο τουλάχιστον από τα χρόνια μετά την Επανάσταση, χωρίς να διαθέτουμε ακόμη στοιχεία για την ακριβή καταγωγή ή την ετυμολογία του.

–1829: Σε απογραφή προσφύγων της Παροικιάς του 1829 αναφέρεται ο … Λεμονής 33 ετών ναύτης, η μητέρα του Ελένη Λεμονή, η σύζυγός του Ταταγού Λεμονή, η αδερφή του Μαρία Λεμονή και ο γαμπρός του Γεώργιος.

 

–Λενάκης: Το επώνυμο Λενάκης είναι βαπτιστικού τύπου και πιθανότατα προέρχεται από το όνομα Λένα ή Ελένη, με την υποκοριστική κατάληξη -άκης.

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στην Πάρο χρονολογείται από το 1710, όταν σε έγγραφο για χωράφι στον Έλιτα αναφέρεται ο Αντωνάκης Λενάκης.

Η οικογένεια εξακολουθεί να απαντά στην Παροικιά τον 19ο αιώνα. Στον εκλογικό κατάλογο του 1847 καταγράφονται οι Γεώργιος Λενάκης, 53 ετών, και Κωνσταντίνος Λενάκης, 43 ετών, και οι δύο γεωργοί.

–1710. Χωράφι στον Έλιτα σύμπλιος Αντωνάκης Λενάκης.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 53χρονος γεωργός Γεώργιος Λενάκης και ο 43χρονος γεωργός Κωνσταντίνος Λενάκης.

–Λεονταράκης ή Λιονταράκης: Το επώνυμο Λεονταράκης ή Λιονταράκης, γνωστό ιδιαίτερα στην Κρήτη, συνδέεται με την άφιξη των Κρητικών στην Πάρο κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας. Σύμφωνα με την παράδοση, το έφερε ένας από τους πρώτους Κρητικούς που εγκαταστάθηκαν στο νησί και αργότερα παρέμεινε ως οικογενειακό επώνυμο.

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά στην Πάρο εντοπίζεται στο 1820, σε προικοσύμφωνο που συντάχθηκε στον Κηπίδο (σημερινό Πρόδρομο). Μεταξύ των ιδιοκτητών γης που αναφέρονται στο έγγραφο βρίσκεται ο Ιωάννης Λιονταράκης.

Το 1831 το επώνυμο απαντά και πάλι στην ίδια περιοχή, όταν σε έγγραφο καθορισμού ορίων κτήματος αναφέρεται ο Χρουσής Λουκής (Λεονταράκης).

Η οικογένεια αποτελεί μία από τις παλαιότερες μαρτυρίες της κρητικής παρουσίας στην Πάρο, ενώ η μεταβολή του τύπου Λεονταράκης σε Λιονταράκης εντάσσεται στις συνηθισμένες φωνητικές παραλλαγές των παλαιών παριανών επωνύμων.

–1820. Προικοσύμφωνο Γεωργίου Τζαντουλή. Κηπίδος 1820, Ιανουαρίου 30. Ενώπιον του ιερέως Εμμανουήλ Μονόπατου, που συνέταξε το έγγραφο και μαρτυρεί, μαρτυρούντων του Ιωάννη Βαλσαμή και του Κωνσταντίνου Τζιγώνια, η Μαρία, σύζυγος του Δημητρίου Πούλιου, προικίζει τη θυγατέρα της Θεοφύλακτη, η οποία παίρνοι ως σύζυγο τον Γεώργιο Τζαντουλή, γιο του μακαριστού ιερέως του Τζιπίδου Γεωργίου Τζαντουλή. Στο προικοσύμφωνο αυτό μνυμονεύονται και οι σύμβιοι σε χωράφια, Δημήτριος Άγουρος, Ιωάννης Λιονταράκης, παπα Φραντζέσκος Μαργαρίτης, Νικόλαος Πούλιος, Αννέζα γυνή ποτέ Δημητρίου Μαυρίκου, Ιωάννης Βαλσαμής, παπα Εμμανουήλ Μονόπατος, Σπυρίδων Παπαδόπουλος, Μανώλης Κονταράτος, Αντώνιος Καντιώτης και Μανόλης Μελέχας. Πηγή Παριανά 158.

–1831. Στις 29 Δεκ. 1831 ορίζονται όρια του τόπου του κ. Κ Κονδύλη αρχόμενα από τα Ασπροχώραφα του χωρεπισκόπου Καλοπλάστου και εκτεινόμενα κάτωθεν των Άσπρων Πέτρων μέχρι της Κουντουριδιάς, πλησίον του Χρουσή Λουκή (Λεονταράκη).

–Λεονταρίου: Το επώνυμο Λεονταρίου απαντά στην Πάρο τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα, χωρίς να διαθέτουμε μέχρι σήμερα περισσότερα στοιχεία για την καταγωγή ή την ετυμολογία του.

–1854. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 25χρονος ναυτικός Δημήτριος Λεονταρίου, άγαμος. Έδωσε όρκο στις 5 Φεβρουαρίου 1854.

–Λεοντής ή Λεοντίδης ή Ψαρριανός ή Ψαριανός ή Ψαργιανός: Λεοντής ή Λεοντίδης ή Ψαρριανός ή Ψαριανός ή Ψαργιανός

Από τον Πόντο και τα Ψαρά στην Πάρο

Το επώνυμο Λεοντής, με τις μορφές Λεοντίδης, Ψαρριανός, Ψαριανός και Ψαργιανός, συνδέεται με μια ιδιαίτερη οικογενειακή διαδρομή που ξεκινά, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, από τον Πόντο, περνά στα Ψαρά και, μετά την καταστροφή του 1824, οδηγεί μέλη της οικογένειας στην Πάρο.

Η παράδοση αναφέρει ότι η οικογένεια είχε αρχικά το επώνυμο Λεοντίδης και καταγόταν από το Μεσοχάλδι της Τραπεζούντας. Γύρω στο 1730 δύο αδέλφια της οικογένειας εγκατέλειψαν τον Πόντο. Ο Ανδρέας κατέφυγε στα Ψαρά, όπου το επώνυμό του μεταβλήθηκε σε Λεοντής. Ένας από τους γιους του, ο Ιωάννης, έγινε γνωστός ως Βαρβάκης, από το παρωνύμιο «γρηγορομάτης», και είναι ο περίφημος Ψαριανός ευεργέτης Ιωάννης Βαρβάκης. Τα άλλα παιδιά του Ανδρέα ήταν ο Μικές, ο Γεώργιος και ο Νικολής. Με την καταστροφή των Ψαρών, οι Γεώργιος και Νικολής σκοτώθηκαν, ενώ ο Μικές Ανδρέα Λεοντής κατέφυγε στη Νάουσα μαζί με τα παιδιά και τα ανίψια που είχαν επιζήσει. Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Παροικιά, όπου η οικογένεια ρίζωσε μόνιμα.

Ωστόσο, οι παριανές πηγές δείχνουν ότι Λεοντήδες υπήρχαν στην Πάρο ήδη πριν από την καταστροφή των Ψαρών, και επομένως δεν είναι ασφαλές να θεωρηθούν όλοι οι παλαιότεροι Λεοντήδες μέλη του ψαριανού κλάδου. Ήδη το 1712 και το 1719 αναφέρεται ο Γεώργης Λεοντής στην περιοχή της Νάουσας, ενώ το 1741 αναφέρεται η Αικατερίνη Λεοντή σε προικοσύμφωνο. Οι παλαιές αυτές αναφορές φαίνεται να αφορούν διαφορετικό οικογενειακό κλάδο.

Ο ψαριανός κλάδος τεκμηριώνεται στην Πάρο μετά το 1824. Το 1829, σε απογραφή προσφύγων στον Τσιπίδο, καταγράφεται ο Μαρκής Ψαριανός, 26 ετών, αλιέας, ενώ στην Παροικιά αναφέρεται ο Μικές Λεοντίδης Ψαριανός, 40 ετών, ναύτης. Το 1830 μνημονεύεται σε παριανό έγγραφο ο πλοίαρχος Μικές Λεόντιος Ψαριανός. Σταδιακά το πατριδωνυμικό «Ψαριανός» υποχώρησε και επικράτησε το οικογενειακό Λεοντής.

Η παρουσία της οικογένειας στην Πάρο συνεχίζεται αδιάλειπτα. Το 1847 καταγράφεται ο 63χρονος ναύτης Μικές Λεοντής στην Παροικιά, ενώ τον 19ο αιώνα μέλη της οικογένειας απαντούν και εκτός Πάρου, κυρίως στη Σύρο. Το 1860, για παράδειγμα, αναφέρεται ο παριανός Ιάκωβος Ψαρριανός, καφεπώλης, ενώ την ίδια περίοδο καταγράφεται και ο Δημήτριος Μ. Λεοντής, ο οποίος είχε μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη.

Από τα τέλη του 19ου και ιδιαίτερα κατά τον 20ό αιώνα, οι Λεοντήδες της Παροικιάς παρουσιάζουν έντονη και συνεχή παρουσία. Αναφέρονται ο Μικές Λεοντής, έμπορος, ο Ιωάννης, ο Φραγκίσκος, ο Χαράλαμπος και ο Νικόλαος, καθώς και ο πολυμελής οικογενειακός κλάδος του Μικέ Λεοντή και της Αλεξάνδρας Θραψιάδη, με παιδιά τον Δημήτριο, τον Ιωάννη, τη Χάιδω, τη Φλώρα και τον Γρηγόριο.

Ιδιαίτερη θέση κατέχει ο Γρηγόριος Λεοντής (1930–), δικηγόρος και συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου Παρίων Αθήνας «Η Εκατονταπυλιανή». Η οικογένεια παρέμενε γνωστή στην Παροικιά και στα μέσα του 20ού αιώνα, όπως μαρτυρεί και η Κατίνα Λεοντή, σύζυγος του Δημητρίου Λεοντή, η οποία το 1958 υπηρετούσε στον Υγειονομικό Σταθμό Πάρου.

Έτσι, το επώνυμο Λεοντής συνδέεται στην Πάρο τόσο με μια παλαιότερη οικογένεια που μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα, όσο και με τον ιδιαίτερο ψαριανό προσφυγικό κλάδο που εγκαταστάθηκε στο νησί μετά την καταστροφή των Ψαρών το 1824. Η διάκριση των δύο αυτών γραμμών είναι απαραίτητη για την ασφαλή γενεαλογική τους ταύτιση.

–1712. Στο προικοσύμφωνο του Ι. Τζαννάκη και Μαρούσας, Καστέλλι Νάουσας, 20 Ιαν. 1712, «Δώνω του το χωράφι του Αγίου Δημητρίου στο Ατζιγγανοχώρι πλησίον Γεώργη Λεοντή».

–1719. Στην περιοχή της Νάουσας, προικοσύμφωνο Βιτζέντζου Τζανάκη και Μηλιδάκης, Καστέλλι Νάουσας, 11 Ιαν. 1719» το λιβάδι εν τη θέσει Γύρισμα(τα) πλησίον Γεώργη Λεοντή.

–1741. «Προικοσύμφωνο του Γιώργη υιού της Ελένης Τηνιακής και Αικατερίνης Λεοντή» Νάουσα, 7 Φεβρουαρίου 1741. «»Η Άννα σύζυγος του μακαρίτη Γεώργη Λεοντή δίδει στην κόρη της Αιατερίνη τέσσερας εικόνες …, Η Ελένη Τηνιακή δίδει…» (ΕΒΕ, Ξ 665).

–1829. Σε απογραφή προσφύγων  το 1829 στον Τσιπίδο (Μάρπησσας) αναφέρεται ο Μαρκής Ψαριανός 26 ετών αλιεύς.

–1829: Σε απογραφή προσφύγων της Παροικιάς του 1829 αναφέρεται ο Μικές Λεοντίδης Ψαριανός, 40 ετών ναύτης.

–1830. Το πατριδωνυμικό όνομα Ψαριανός, που υπάρχει σήμερα στην Άνδρο, έφερε και ο πλοίαρχος Μικές Λεόντιος Ψαριανός, που μνημονεύεται σε παριανό έγγραφο της 3ης Απρ. 1830. Οι απόγονοι του αφού άφησαν το Ψαριανός κράτησαν το πατρώνυμό τους Λεοντίος, που το μετέτρεψαν σε Λεοντής.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο Δήμου Μάρπησσας στις 5 Μαΐου 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Μάρκος Γεωργίου Ψαργιανός.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 63χρονος ναύτης Μικές Λεοντής.

–1860. “αποδημούντες κληρούχους” του 1860 (σε παρένθεση ο τόπος αποδημίας)

Δημήτριος Ι. Παντουλής - Μαρπίσσης (Αθήνα)

Μπενέτος Ι. Σκιαδάς - Μαρπίσσης (Αθήνα)

Σπύρος Περγαντής - Ναούσης (Αθήνα)

Πέτρος Ι. Πατέλης - Πάρου (Αθήνα)

Αχιλλεύς Ι. Φαρουλός - Πάρου (Κων/πολη)

Ανδρέας Μ. Τριαντάφυλλος - Πάρου (Άγνωστος)

Αντώνιος Ελευθ. Καδής - Πάρου (Αλεξάνδρεια)

Δημήτριος Μ. Λεοντής - Πάρου (Κων/πολη)

–1860. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1860 ο 24χρονος καφεπώλης από την Πάρο Ιάκωβος Ψαρριανός του Ανδρέα και της Μαρίας Στέλη, παντρεύεται στην Ερμούπολη την 16χρονη από την Σκόπελο Μαρία Σταυρή, του Δημητρίου και της Μαχώ του Δημητρίου.

–1860. Στις 10 Οκτωβρίου 1860 σε συμβολαιογραφική πράξη [Προικοσύμφωνο] στην Σύρου αναφέρεται ο κάτοικος Πάρου Ιάκωβος Ανδρέα Ψαριανός και της Μαχώς Χιώτη πεθερά, χήρα Δημητρίου κάτοικος Σκοπέλου.

–1862. Στα δημοτολόγια Ερμούπολης είναι εγγεγραμμένος ο παριανός 25χρονος καφεπώλης Ιάκωβος Α. Ψαρριανός, έγγαμος. Έδωσε όρκο στις 23 Νοεμβρίου 1862.

–1879. Το 1879 γεννιέται ο Λεοντής Μικές του Δημητρίου έμπορος κάτοικος Παροικιάς. Απεβίωσε το 1952.

–1882. Το 1882 γεννιέται ο Λεοντής Ιωάννης του Νικολάου κάτοικος Παροικιάς.

–1888. Το 1888 γεννιέται η Λεοντή Αλεξάνδρα του Μικέ κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1899. Γεννιέται ο Μικές Λεοντής το 1899, σύζυγός του η Αλεσσάντρα Θρεψιάδη (1900). Απέκτησαν την Χάιδω (1919), το Δημήτρη (1921, τον Γιάννη (1923), την Φλώρα (1929) και τον Γρηγόρη (1930).

–1908. Το 1908 γεννιέται ο Λεοντής Φραγκίσκος του Ζαννή ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1918. Στις 27 Φεβρουαρίου 1918 ο 36χρονος έμπορος από την Πάρο Μικές Λεοντής του Δημητρίου [κάτοικος Πάρου] και της Χαϊδώμεν Γαβαθιώτη [κάτοικος Πάρου] παντρεύεται στην Ερμούπολη την 25χρονη από την Πάρο Αλεξάνδρα Θραψιάδη, του Ιωάννη και της Φλώρας Δημ. Κανάλε [κάτοικοι Πάρου].

–1919. Το 1919 γεννιέται η Λεοντή Χάϊδω του Μικέ και της Αλεσσάντρας κάτοικος Κοιν. Παροικιάς. Σύζυγος της ο Παναγιώτης Αρμάγος και τέκνα τους ο Γιάννης και η Αλέκα.

–1921. Το 1921 γεννιέται ο Λεοντής Δημήτριος του Μικέ και της Αλεσσάντρας, κάτοικος Παροικιάς. Παντρεύτηκε την Κατίνα Γεωργοπούλου και απέκτησαν την Αλεξάνδρα και τον Μικέ.

–1922. Το 1922 γεννιέται ο Λεοντής Χαράλαμπος του Νικολάου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1923. Το 1923 γεννιέται ο Λεοντής Ιωάννης του Μικέ και της Αλεσσάντρας, έμπορος κάτοικος Παροικιάς. Σύζυγός του η Ειρήνη Παν. Σιγάλα, τέκνο τους η Αικατερίνη.

–1923. Το 1923 γεννιέται ο Λεοντής Νικόλαος του Ιωάννη ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1929. Το 1929 γεννιέται η Λεοντή Φλώρα του Μικέ και της Αλεσσάντρας, κάτοικος Κοιν. Παροικιάς. Σύζυγός της ο Γεώργιος Χαραλαμπόπουλος. Τέκνα τους η Μπέτη και η Αλεξάνδρα.

–1930. Δικηγόρος και συγγραφέας Γρηγόριος Λεοντής του Μικέ (γεν. 1930) διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος του Συλλόγου Παρίων Αθήνας «Η Εκατονταπυλιανή». Σύζυγος του η Ευγενία Παπανικολάου. Τέκνα τους η Μεριλένα, ο Μιχάλης και ο Δημοσθένης.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Καστρουνή Ευαγγελία όνομα συζύγου Ελευθέριος, το γένος Ιωάννης Λεοντής.

–1958 Κατίνα Λεοντή, σύζυγος Δημητρίου Λεοντή, στον Υγειονομικό Σταθμό Πάρου.

–Λεόντιος: Βλέπε Λεοντής.

 

–Λέοντος: Το επώνυμο Λέοντος μαρτυρείται στην Πάρο ήδη από τα μέσα του 18ου αιώνα, χωρίς να διαθέτουμε ακόμη επαρκή στοιχεία για την καταγωγή ή την ετυμολογία του.

–1749. Σε έγγραφο στις 20 Νοεμβρίου 1749 «ως επίτροπος τον Ιωάννη Χαμάρτο εις αντικατάσταση του πρόωρα παραιτηθέντος Ιωάννη Λέοντος…»

 

–Λέστος: Το επώνυμο Λέστος απαντά στην Πάρο τον 20ό αιώνα και συνδέεται με την οικογένεια Γράβαρη της Παροικιάς.

Το 1965 αναφέρονται ως απόγονοι της οικογένειας του Ιωάννη Γράβαρη (1880–1945) ο Γρηγόριος και η Ελένη Επαμ. Λέστου. Η ίδια αναφορά επαναλαμβάνεται και στο τεύχος των «Παριανών» του 1988.

Η συγκεκριμένη μαρτυρία αποτελεί τη γνωστή σύνδεση του επωνύμου Λέστος με την οικογένεια Γράβαρη της Παροικιάς.

–1965. Απόγονοι της οικογένειας Ιωάννη Γράβαρη (1880-1945) ο Γρηγόριος και η Ελένη Επαμ. Λέστου.

–1988.  Στο τεύχος «Παριανά» του 1988 αναφέρονται οι απόγονοι της οικογένειας Ιωάννη Γράβαρη (1880-1945) ο Γρηγόριος και η Ελένη Επαμ. Λέστου.

–Λευκάρος ή Λεύκαρος ή Λευκαρός ή Λουκάρος ή Λούκαρης: Παλαιό παριανό επώνυμο, με πρώιμη παρουσία στη Νάουσα και ποικίλες γραφές ήδη από τον 17ο αιώνα. Οι μορφές Λευκαρός, Λεύκαρος, Λουκάρος και Λούκαρης φαίνεται ότι χρησιμοποιούνται για τον ίδιο οικογενειακό κλάδο, χωρίς όμως να μπορεί πάντοτε να αποδειχθεί με βεβαιότητα η ταύτισή τους. Η οικογένεια συγκαταλέγεται μεταξύ των παλαιών οικογενειών της Νάουσας, σε ένα περιβάλλον όπου συνυπήρχαν Ορθόδοξοι και Δυτικοί Καθολικοί.

–1674. Γράφει ο ιστορικός της καθολικής κοινότητας Νάξου Ι. Μαρκόπολις, «Δια την χαρμόσυνον είδησιν εγκαταστάσεως των Καπουκίνων στην Νάουσαν, οι κάτοικοι της Ναούσης, καθολικοί και ορθόδοξοι, κατασυγκινηθέντες από τα επαγωγά διδάγματα των πατέρων Καπουκίνων, προέβησαν εις επανειλημμένας ενεργείας παρά τοις αρμοδίοις δια την μονίν εγκατάστασιν των πτωχών της Ασσίζης εις την πόλιν των. Επί μακράν σειράν ετών εξακολουθούν να απευθύνουν εγγράφους αιτήσεις προς τας προϊσταμένας αρχάς του τάγματος δια την εκπλήρωσιν του κοινού πόθου των. Επί τέλους το 1674 η αίτησις των εγένετο αποδεκτή. Απερίγραπτος υπήρξε η χαρά και πρωτοφανής ο ενθουσιασμός των κατοίκων της Ναούσης δια την χαρμόσυνον είδησιν περί οριστικής εγκαταστάσεως των Καπουκίνων εις την κωμόπολιν των. Επ’ ευκαιρία του ευφροσύνου αγγέλματος προσύλθον διάφοροι ορθόδοξοι ιερείς και οι προύχοντες της Ναούσης, καθολικοί και ορθόδοξοι, ενώπιον του Γάλλου υποπρόξενου , και υπέγραψαν το έγγραφον. Εις δόξαν Χριστού αμήν. Εν έτει 1674 Δεκεμβρίου 25, εν κάστρω Νάουσας, όλοι ομόγνωμα και ομονιασμένοι προσμένουμε τους αιδεσιμοτάτους πατέρες να έρθουν εδώ να κτίσουν ένα μοναστήρι και δια σημάδι και βεβαίωσιν πως τους δεχόμαστε με κάθε μας καρδίαν και πολλά μετά χαράς υπογράφομε το παρόν γράμμα οι υποκάτωθεν υπογεγραμμένοι…» (υπογράφουν 12 ορθόδοξοι ιερείς και δυο καθολικοί, ο π. Λεονάρδος Φρέρης εφημέριος του Αγίου Γεωργίου Νάουσας και ο π. Δομένιος Κρίσπης. Και 40 πρόκριτοι εκ των οποίων οι αδερφοί Γιράρδοι κ.α.). Ο Σακελλάριος Ναούσης, ο Σκευοφύλαξ Ναούσης παπά Νικόλαος Κορτιάνος, Πρωτόπαπας, Ηλίας ιερεύς και Σακελλάριος Ναούσης, Πρωτοσύγκελος Νικόδημος ιερομόναχος, παπα Νικόλαος Ρούσης (ίσως Ρούσσος), Παπα Δημητρης, Παπα Θεόδωρος Πατελάς (ίσως Πατέλης), Παπα Τζάνες Καλούργης (Καλλέργης), παπα Χριστόφορος, Παπα Γιώργης Πουλός, Θεόδωρος …, παπα Νικολός Μαρκαντάτος, Ανεγνώστης Ρινιέρης (Ρενιέρης), Ανδρέας Καλούργης (Καλλέργης), Ιωάννης Κορτιάνος, Ιωάννης Ντελαγραμμάτικας, Γιωάννης Νταμουλής, Γιάκουμος Ρούσος (Ρούσσος), Γεώργης Καλλέργης,  PRE Domenico Crispo, Νικηφόρος Γεράρδης, Μιχελέτος Σπυρίδος, Αντώνης Μαλαξός, Ανδρέας Σμυρνιός, Φρατζέσκος Γρίσπος, Γεώργης Σαλονικιός, Τζάνες Καζανόβας, Ιωάννης Λευκαρός, Μιχέλης Σαλονικιός, Marco Foscolo, Ιωάννης Μοσκονάς, Αντώνης Γρυπάρης, Ιωάννης Σκούταρης, Φρατζέσκος Καλέργης, Ανεγνώστης Καρτιάνος, Γεώργης…, Ντεμενεγος Μεντρινός (Μενδρινός), Δημήτρης Στοφιλάς, Αντώνης Γρυπάρης, Γεώργης …, Δημήτρης …, Γεώργης …, Γεώργης Αλαβάνος, Δημήτρης Βασταζής, Νικολής Μπάρμπερης, Δημήτρης …, Μπατίστας Γεράρδης, Νικόλαος Γεράρδης.

–1701. Φανούριος Λευκάρος σε έγγραφο 3 Αυγ. 1701. Το ίδιο επών. και στο Ναύπλιο τον 16ο αιώνα.

–1719. Στο προικοσύμφωνο Γλημάκη Αξώτη και Μαργαρίτας Αλιπράντη (Καστέλλι Ναούσης 21 Ιαν. 1719) «το αμπέλι εν τη θέσει Κουμπαρένιος πλησίων Γεωργάκη Λευκάρου».

–1729. «Προικοσύμφωνο του Λουρέτζου Ροδέου και Φραντζεσκίνας Λουκάρου» Νάουσα, 22 Ιανουαρίου 1729 «Ο τιμιώτατος Γεωργάκης Λουκάρος και η σύζυγός του ΑΝτωνίνα δίδουν στην κόρη του Φραντζεσκίνα εικόνες …. Ο Αντώνιος Ραδαίος δεν δίνει (…) στον τρίτο γιό του Λουρέντζο, όπως και στον πρώτο του γιό Γεώργιο καθώς και στον δεύτερο, τον Νικολό (ΕΒΕ, Ξ 659).

–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο Γεώργιος Λεύκαρος από το κοινό της Νάουσας Πάρου.

–1740. Σε έγγραφο του 1740 της οικ. Βατιμπέλλα αναφέρει "Νήσος Πάρος Καστελιω εις τα 1740 νέο 3 Ιανουαρίου ημέρα Κυριακή και ώρα 3 της ημέρας. Ήλθασι εις την Νάουσα τέσσερις λεβέντες αρματωμένοι από το μπαστιμέντο του Καπετάν Φραγκίσκου Μαρία κοματάντε μίαν πουλάκα αρματωμένη εις την αμάχη με πατιέρα της Μάλτας οι άνθρωποι όπου ήλθαν ήτον ένας σαρτζελτές, το όνομά του Μπορταλαμαίος, με άλλους τρείς αρματωμένους και ερισαλτάρασι με δύναμιν των αρμάτων των επάνω εις το σπίτι του Σιόρ Κονσούλου των Εγγλέζων ονοματισμένος Σιόρ Νικολός Βατιμπέλλας. Και αυτός θεωρόντας του με τα άρματα και ξεσαθωμένοι εσφαλίκτη μέσα εις την κάμαράν του και αυτοί ψάχνοντας του και τον έβγαλαν από μέσα, τον εκατέβασαν κάτω σύροντας τον ώσαν κατάδικον και τα κοπέλλια του θεωρόντας την τόσην καταδίκην όπου του έκανα, αρμπούρισαν την παντιέρα του Βασιλέως της Εγγλιτέρας διά να διαφεντευθή και εφανέρωσαν και την διαφέντευσιν του Βασιλέως της Φράντζας δια τα καλά μέριτα του μακαρίτου πατρός του εφανέρωσαν και τις διαφέντεψες ιδικές των και με όλα αυτά από τον νούν των δεν επέρασαν μόνον το επήραν ως κατάδικον ξεσκισμένον και τον επήγαν ξεσπαθωμένοι μέσα εις την Παρκιά και εγύρευσαν καιρόν να τον σκοτώσουν, μα τον ακολούθησαν κόσμος πολύς και δεν ευρίσκαν άδειαν να κάμουν την όρεξιν τους, και πηγαινάμενοι εις την Παρκιάν αν δεν ήθελεν ευρεθή εις το Πόρτο ο Καπετάν Λούης Γζιπέτρος από το Σαν Τραπέ και ο καπετάν Αντώνιος Μαρτίν από το Σαν Τραπέ καπετάνιος εις ένα καράβι και ο καπετάν Κάρλος και ο καπετάν Τζουάνες αν ήθελαν λείψει αυτοί δεν ηξεύρομεν το τέλος όπου είχαν να πράξουν χωρίς κανένα νιτερέσσο και εις τούτο δίνομεν την παρόν μαρτυρίαν εις την ψυχήν μας πως τα είδαμεν με τα μάτια μας και υπογράφουμεν εις βεβαίωσιν. Το σφραγίζομεν και με την σραγίδα της κοινότης μας.

Οικονόμος Νάουσας μαρτυρώ, Σακελλάριος Νάουσας μαρτυρώ, Σκευοφύλαξ Νάουσας μαρτυρώ, ο Προηγούμενος του Βατοπεδίου Αθανάσιος μάρτυς, Αρχιδιάκως Νεόφυτος Βατιμπέλλας μαρτυρώ ως είδα, Λοΐζος Τζιμπέρ μάρτυς. Γεώργιος Βιτσαράς μάρτυς, Γεώργιος Μαρμπαρήγος μάρτυς, Σακέλιως Ναούσης μαρτυρώ, Παπά Φραντζέσκος Νταβερώνας μαρτυρώ, Παπά Μαρίνος Ραγγούσης μαρτυρώ, Γεώργιος Νταμιραλής μαρτυρώ, Ιωάννης Τριαντάφυλλος Μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Βατιμπέλας μαρτυρώ, Δημήτριος Αυλωνίτης μαρτυρώ, Νικόλαος Λευκαρός μαρτυρώ. Εγώ Νικολός Κανάλες μαρτυρώ, Κωνσταντίνος Σκορδίλης, Ανδρέας Βιτσαράς μαρτυρώ, Ιωάννης Μπρούτος, Τζάνες ο Καλλέργης Καντζιλάριος Ναούσης πιστώς γέγραφα"

–1751. Σε έγγραφο στις 4 Νοεμβρίου 1751 αναφέρεται το χωράφι του Λεύχαρου με περιβόλι, μάνδρα, σπίτι και καμάρα.

 

–Λευκάκης: Πιθανότατα βαπτιστικό επώνυμο, από το όνομα Λευκάκης, υποκοριστικό του Λευκά ή Λευκάκου. Στην Πάρο μαρτυρείται τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα, με παρουσία στην Παροικιά.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος ποιμήν Λευκάκης Ζέπος και ο 50χρονος γεωργός Σπυρίδων Λευκάκης.

 

–Λευκιανός: Πατριδωνυμικό επώνυμο, δηλωτικό καταγωγής από τις Λεύκες της Πάρου. Η οικογένεια μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα και συνεχίζει να εμφανίζεται στα αρχεία της Παροικιάς και των Μαρμάρων κατά τον 19ο αιώνα.

–1721. Ο ιερέας Γεμελιάρης μνημονεύεται στο προικοσύμφωνο της Μαρούσας Τζ. Ραγκούση με τον Γεωργίου Ι. Γεμελιάρη. Λεύκες 20 Δεκεμβρίου 1721. όπου η Λαρέντζα Ραγκούση προικίζει την κόρη της Μαρούσα για να παντρευτεί τον γιο του αφέντη χωροεπισκόπου Κεφάλου Γεμελιάρη. Υπογράφει ο ιερέας Αντώνιος Λευκιανός.

–1844. Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μαρμάρων το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 30χρονος γεωργός Λευκιανός Αντώνιος.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Μαρμάρων του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 30χρονος εργάτης Λευκιανός Αντώνιος.

–Λέφας: Το επώνυμο Λέφας είναι ένα από τα παλαιότερα παριανά επώνυμα, με παρουσία στην περιοχή της Κεφάλου και των Μαρμάρων ήδη από τις αρχές του 17ου αιώνα. Το 1606 αναφέρεται ο Γεώργιος Λέφας σε προικοσύμφωνο που συντάχθηκε στα Μάρμαρα, ενώ το 1622 συναντούμε τον ιερέα Δημήτριο Λέφα.

Ιδιαίτερη μορφή της οικογένειας υπήρξε ο Ματθαίος Λέφας ο Πάριος, λόγιος των αρχών του 18ου αιώνα, ο οποίος σπούδασε θεολογία και φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Halle στη Γερμανία, αλλά πέθανε πολύ νέος. Το επώνυμο απαντά και σε έγγραφο του 1723, ενώ το 1821 καταγράφεται ο Παριανός αγωνιστής Ιωάννης Λέφας.

Οι μαρτυρίες αυτές δείχνουν ένα παλιό παριανό επώνυμο, που συνδέθηκε ιδιαίτερα με την Κέφαλο και τα Μάρμαρα και παρέμεινε στην ιστορία του νησιού επί περισσότερους από δύο αιώνες.

–1606. Προικοσύμφωνο Πέτρου Αντ. Κυρίτζη και Καλής Τζ. Μαυροϊωάννη. Κέφαλος, Μάρμαρα 20 Οκτωβρίου 1606.

«+Εν ονόματι του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού αμήν. Έτει από της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, 1606 Οκτωμβρίω 20 εν τη νήσω Πάρω εν Καστελλιώ Κεφάλω εις χωρίον λεγόμενον Μάρμαρα εις τον οίκον του κυρ Τζανή Μαυροϊωάννη συμφωνία υπανδρείας ποιούν αμφότερα τα δύο μέρη το έν μέρος ο κυρ Τζανής Μαυροϊωάννης και το έτερον μέρος ο μαστρ’ Αντώνης Κυρίτζης με γνώμην και βούλησην των συμβίων τους ο μέν διά να πάρη του άνωθεν μαστρ’ Αντώνη ο υιός ονόματι Πέτρος την θυγατέρα του άνωθεν κυρ Τζανή ονόματι Καλή διά γυναίκαν του νόμιμην και ευλογητικήν καθώς ορίζει η αγία του Χριστού Εκκλησία, πρώτον τάζει ο ρηθείς κύρ Τζανής προς την αυτού θυγατέρα, διά χάριν προικός, πρώτον μέν σπίτι να του αφήση πλησίον του μαστρο Ιωάννη Καρπούζη με το να κτίσουν μαζί με τον μαστρ’ Αντώνη ακόμη και το μαγαζέ πλησίον του κυρ Κωνσταντή Σκορδίλη και αυτό εδικόν των, το αμπέλι το μισό πλησίον του κύρ Μιχάλη Νταμιράλια και το μισό πατητήρι, φυλάσσοντας το ποτιστικό στην Βρύση το χωράφι ως καθώς ευρίσκεται πλησίον κύρ Μιχάλης Νταμιράλια και κύρ Νικόλαος Αρμπάς, με ελιές, με ρουδιές με όλα τα δέντρα και αυτό εδικόν της. Εις τον Χοιρόλακον το χωράφι πλησίον του κυρ Μάρκου Νταμιράλια ως καθώς ευρίσκεται εις τον Αντικέφαλον το χωράφι ως καθώς ευρίσκεται πλησίον κύρ Γεώργης Σκορδίλης. Ακόμη εις τον αυτόν τόπον απόξω ως ευρίσκεται εμισό την Βλυχάδα το χωράφι πλησίον του κύρ Χρούση Μουδάτζου. Ακόμη εκεί κοντά το χωράφι όπου έχω απέ τον κύρ Ροδ… πλησίον παπά Μανουήλ Λιπράντος, ακόμη από … στου άνωθεν κύρ Φραγκούλη τον κήπον έτερον κομμάτι και αυτό εδικόν της. Παπλώματα τέσσερα, μαξωτά δύο, ένα κόκκινο και ένα πετζάντο και δύο λινά… άσπρο, σεντόνια ζυγιές πέντε, δύο… τα τρία σκλέτα, μαξιλάρια ζυγιές έξι, κουρτούνες τρείς μια… και ασπροκεντητή και έτερη σκλέτη. Χειροκουρτίνα την ουρανία τηλάρι με μαλλί και … μία σκουτέλια δύο και στανιάδες δύο, ακόμη και στάνια έτερα εννέα, λύχνος της βίδας, … κολωνάτη και … ατζαλένη … ένα χάλκωμα και την άλλη μασαρία κατά την τάξιν να μην της λείπει τίποτες, μαντήλια, μπόλιες, πετζέτες, πήχες 40, ήτοι σαράντα, πάγκον έναν, κασέλες δύο, όποιες θέλει, τραπέζι ένα, καμιζόλα κόκκινη και παγονάτζα τη νέα όπου έχει και έτερη κόκκινη εκείνη που φορεί πουστοπράτζολα φτηλάτα ζύγην μίαν, έτερα βελουδένια ζυγιές δύο, μαργαριτάρι χρυσό, 10 ήτοι δέκα, δακτυλίδια μαλαματένια, τέσσερα και έτερο σουλιτάρι μαλαματένιο, σκολαρίκια ζυγήν μίαν, τις κασέλες της που έχμε και αυτές εδικές της, πουνταρέλα ντουζίνα μισή, αγελάδα μίαν, της γαϊδάρας το πουλάρι και αν κάμη και η φοράδα πουλάρι και αυτό εδικόν της. Βουτζία τρία, ήτοι 3. Το εικονοστάσι τον Θεολόγο ήτοι της μάνας της και τούτο να εορτάζη την μίαν όποιαν θέλει. Ταύτα πάντα και την ευχήν μας. Ακόμη και το χωράφι στα Μάρμαρα πλησίον του μαστρο γαλανού μετά τον θάνατόν μας και αυτό εδικόν της.

+Από το έτερον μερος τάζει και δίνει ο ρηθείς μαστρ’ Αντώνης προς τον αυτού υιόν διά χάριν προικός το αμπέλι την φυτείαν εις τον Κάμπν πλησίον του κύρ Αλεξανδή Κυρίτζη, του αδελφούν του, εις το χωρίον του Μαρμάρου, το χωράφι του Μπονοφάτζου ως καθώς ευρίσκεται πλησίον του κύρ Ιωάννη Ρούσου φυλάσσοντας να παίρνει ο πατέρας του ένα σπιτότοπο, ακόμη ένα κοντά από κάτω να κατεβάση τον τοίχον από πέρα στη γωνία του καντουνιού του χωραφιού του Αγίου Αντωνίουνα πάγη στη γουνία στο καντούνι του Μιχάλη Σκορδίλη στο Λιβάδι το χωράφι το εμισό ως καθώς ευρίσκεται με ποτιστικά, πλησίον του Νικόλα Θολόγου Λουκή και Νικόλα Γεωργίου Ρούσου φυλάσσοντας να παίρνει ο πατέρας του στο απάνω πηγάδι ήγουν το κτίσμα να έχη ένα ποτιστικό ορδινάριο, και πάλε μετά τον θάνατόν του να είναι το εμισό δικόν του το χωράφι στα Σκημπιά πλησίον κύρ Γεώργιος Γεμελιάρης και κύρ Γεώργιος Πούλιος το χωράφι στα Λακκιά πλησίον παπα Μανουήλ Λιπράντος, ως καθώς ευρίσκεται το αλώνι στον Άγιον Γεώργιον πλησίον κύρ Γεώργιος Λέφας με μαρ… ως καθώς ευρίσκεται ακόμη και ως εκεί κοντά να κατεβάση τον τοίχον και ως το Ξυλοκερατάδι, στο Μαυρολιό την πάρτη μου που έχω απέ τον Ζαχαρία και αυτό εδικόν του, σεντόνια ζυγή μίαν κεντητή, πάπλωμα γερανιό, ένα στρώμα με το μαλλί, μαξελάρια αμπελοφύλλητα, ζυγήν μίαν, στάνια κομμάτια δώδεκα, καντηλέρι ένα, δακτυλίδι μαλαματένιο ένα…, μαντήλια δύο, ρούχα … φίνες τρείς και ένα φερετζέ ήτοι ζυγιές τρείς, δύο που έχει και έτερη να την έχη ράστη ήτοι θοταργόν του και ένα σηπέτο έδωσε ένα ήτοι … βουτζιά τρία διά την ζωστροφήν του να .. .. .. μαγέρεμα να μην του λείπη. Ταύτα πάντα και την ευχήν μας και εάν .. .. .. να τους είναι απέ του άλλου χωρίς κληρονόμον να στρέφουνται τα πράγματα εις τους πρόσιμους εδικούς έτζι είπαν και εσυνιβάστηκαν και οι δύο μερίδες με θέλημα και με καλήν τους γνώμην και όποιος ήθελεν αλληλογήσει απέ τα δυό μέρη να πέφτη εις πένα και κοντάνα της αυθεντιάς ρεάλια 8, ήτοι οκτώ, τα ήμιση της αυθεντίας και τα ήμισυ της … μερίδας, επροσκάλεσαν και παρακαλετούς και αξιοπίστους μάρτυρας τον κύρ Τζανή Σκορδίλη και κύρ Ιωάννη Παδιάτη και κύρ Νικολό Ιωάννου Ρούσσο και κύρ Γεώργη Σκορδίλη. –Πρωτοπαπάς και νοτάριος Κεφάλου με θέλημα των δύο μερίδων έγραψα και εσφάλησα. (ΓΑΚ, Κ 8ζ, Συλλ. Ζερλέντη).

–1622. Στις 26 Δεκεμβρίου 1622 ο ιερέας Λέφας Δημήτριος υπογράφει έγγραφο αφιέρωσης της Ξεχωριανής.

–1706.  6 Αυγούστου 1706. ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΛΕΦΑΣ Ο ΠΑΡΙΟΣ. Λόγιος του 18^ου αιώνα.

Πεθαίνει νεότατος στη Halle της Ανατολικής Γερμανίας από φυματίωση ο Ματθαίος Λέφας, από την Πάρο. Ήταν φοιτητής της θεολογίας στο εκεί πανεπιστήμιο (από τις 3 Μαρτίου 1704). Στον κατάλογο εγγραφών των σπουδαστών γράφεταις «Λέφας Μαιδαίος ο εκ νήσου Πάρου». Παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα Λογικής και Μεταφυσικής καθώς και Λατινική Γλώσσα και Φιλολογία. Ο Λέφας υπήρξε πνευματική προσωπικότητα, ζηλωτής των αρχαίων ελληνικών και λατινικών Γραμμάτων, των οποίων τις γλώσσες κατείχε. Με τον πρόωρο θάνατο του η Θεολογία και η Φιλολογία, στερήθηκαν ένα από τους μελλοντικούς κορυφαίους θεράποντες τους.

–1723. Πωλητήριο Τζιπίδου, 18 Απρ. 1723 « πουλει ο μαστρο-Λευθέρης Καντιώτης το χωράφι την πάρτη που έχει στο Λογαρά τον Απάνω, αγορά από την Αλίζα Γεώργη Λέφα και από την Τζαννέτα Κουτζούνα και πουλεί το του μαστρο-Ιωάννη Τζώτη (Τζιώτη) του γαμπρού του διά ρεαλια είκοσι δύο ήμιση».

–1821. Παριανός αγωνιστής του 1821 ο Λέφας Ιωάννης (Μ.Ν.Υ.5012) Υπαξ. Α’ τάξης.

–Λέων: Το επώνυμο Λέων μαρτυρείται στην Πάρο ήδη από τα μέσα του 18ου αιώνα και συνδέεται με την κοινωνική ζωή της Παροικιάς.

Το 1744, ο Ιωάννης Λέων αναφέρεται ως επίτροπος της Παροικιάς και υπογράφει σχετικό έγγραφο στις 6 Απριλίου. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 12 Οκτωβρίου 1749, συμμετέχει ως επίτροπος σε Γενική Συνέλευση των κοινών της Πάρου, κατά την οποία εκλέχθηκε απεσταλμένος για την Κωνσταντινούπολη.

–1744. Ο Επίτροπος της Παροικιάς Ιωάννης Λέων υπογράφει έγγραφο Παροικιάς στις 6 Απριλίου 1744.

–1749. Σε εκλογή απεσταλμένου για την Κωνσταντινούπολη από τα κοινά της Πάρου σε Γενική Συνέλευση στις 12 Οκτωβρίου 1749, μαρτυρείται ο επίτροπος Ιωάννης Λέων.

 

–Λεώνης: Το επώνυμο Λεώνης εμφανίζεται στην Πάρο στις αρχές του 20ού αιώνα, με τον παριανό κλάδο να έχει καταγωγή από την Αθήνα και να εγκαθίσταται στις Λεύκες.

Το 1908 αναφέρεται σε κατάστιχο ο Κωνσταντίνος Λεώνης, γιατρός των Λευκών, ενώ το 1911 καταγράφεται ως ιατρός στον Δήμο Υρίας, με καταγωγή από την Αθήνα. Την ίδια περίοδο η οικογένεια έχει ήδη αποκτήσει παρουσία στις Λεύκες, όπου στα μητρώα αρρένων καταγράφονται ο Γεώργιος Λεώνης, γεννημένος το 1906, και ο Ιωάννης Λεώνης, γεννημένος το 1911, αμφότεροι γιοι του Κωνσταντίνου.

Η παρουσία του Κωνσταντίνου Λεώνη ως γιατρού στις Λεύκες αποτελεί την παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή μαρτυρία για την εγκατάσταση του αθηναϊκής καταγωγής κλάδου στην Πάρο.

–1906. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1906 στις Λεύκες ο Λεώνης Γεώργιος του Κωνσταντίνου.

–1908. Αναφέρεται σε κατάστιχο το 1908 ο γιατρός των Λευκών, Κωνσταντίνος Λεώνης.

–1911. Κωνσταντίνος Γ. Λεώνης, ιατρός στον Δήμο Υρίας το 1911 με καταγωγή από της Αθήνα.

–1911. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1911 στις Λεύκες ο Λεώνης Ιωάννης του Κωνσταντίνου.

 

–Ληγούσης ή Λιγούσης ή Λεγούσης Λαγούσης ή Λαγγούσης: Το επώνυμο Ληγούσης, Λιγούσης, Λεγούσης, Λαγούσης ή Λαγγούσης είναι παρωνυμικό και μαρτυρείται στην Πάρο ήδη από τον 17ο αιώνα.

Η παλαιότερη γνωστή αναφορά εντοπίζεται το 1672, σε αίτημα των κατοίκων της Νάουσας προς τη γαλλική επαρχία της Καθολικής Εκκλησίας, με το οποίο ζητούσαν την εγκατάσταση πατέρων στην Πάρο. Ανάμεσα στους ορθόδοξους και καθολικούς κατοίκους που υπέγραψαν το αίτημα ήταν και ο Γιώργος Ληγούσης.

Το 1746 το επώνυμο εμφανίζεται και στα κοινά της Παροικιάς. Στις 8 Μαρτίου, η Γενική Συνέλευση εξουσιοδότησε τον καραβοκύρη Ιωάννη Λαγγούση να προσκαλέσει κατοίκους από άλλα μέρη της Ελλάδας να εγκατασταθούν οικογενειακώς στην Πάρο, προσφέροντάς τους φορολογικές και άλλες διευκολύνσεις.

–1672. Σε αίτημα των παριανών προς τον προϊστάμενο της γαλλικής επαρχίας Πατέρα της Καθολικής Εκκλησίας  Jacques Dinet για να ζητήσουν πατέρες της καθολικής εκκλησίας να έρθουν στην Πάρο. «Ταπεινοπρεπώς παρακαλούμεν την πανοσιώτη σας, ωσάν προηγούμενος οικουμενικός και πατριάρχης της αγίας και υπέρ ενδόξου συντροφιάς υου ιησού να συγκλύνη εις το να μας έλθουν ωδε εις τον τόπον μας πατέρες δια να κατοικήσουν εδώ έως εις τα άλλα νησιά δια να ημπορέσωμεν και ημείς να λάβωμεν εκείνη την βοήθειαν και ωφέλειαν της ψυχής μας μαζί κα την επιστήμην δια τους μεταγενέστερους μας, επειδή ξεύρωμεν καλότατα ότι πως η πανοσιώτησας και η τρισκία της όλα ο σκοπός και ο πόθος άλλο δεν είναι εις όλα τα πάντα μόνον να γυρέψετε την μεγαλύτερην δόξα του Θεού και της σωτηρίας των ψυχών εις κάθε τόπον όπου ευρίσκονται…»

Πάρος: εν έτι σωτήριω 1672 εν μήνι μαίω (29) εις το παλαιόν: + Ταπεινός Μητροπολίτης Παροναξίας Μελέτιος.

Το πιο πάνω αίτημα υπογράφουν χριστιανοί, καθολικοί και ορθόδοξοι, κατοίκων της Νάουσας μεταξύ άλλων και ο Γιώργος Ληγούσης.

–1746. Απόφαση του κοινού της Παροικιάς στις 8 Μαρτίου 1746, για μετάκληση ξένων στο νησί, εξουσιοδοτούν τον καραβοκύρη Ιωάννη Λαγγούση να προσκαλέσει όσους κατοίκους άλλων μερών της Ελλάδας θα ήθελαν να εγκατασταθούν οικογενειακώς στο νησί τους. Σε όσους δέχονταν υποσχόντουσαν μειωμένη φορολογία και άλλες διευκολύνσεις, όπως κατοικίες, χωράφια κ.α.

 

–Λημναίος ή Λιμναίος ή Λημνιός: Το επώνυμο Λημναίος, Λιμναίος ή Λημνιός είναι πατριδωνυμικό και δηλώνει καταγωγή από τη Λήμνο. Στην Πάρο εμφανίζεται ήδη από τον 18ο αιώνα και συνδέεται ιδιαίτερα με την άφιξη οικογενειών που εγκαταστάθηκαν σε διάφορα χωριά του νησιού.

Η παλαιότερη γνωστή μαρτυρία είναι του 1771, όταν αναφέρεται ο Δημήτριος προσκυνητής Λημναίος σε έγγραφο αφιέρωσης. Στις αρχές του 19ου αιώνα το επώνυμο γίνεται συχνότερο. Το 1823 καταγράφεται στην Παροικιά ο Ελευθέριος Λιμναίος, ενώ στις απογραφές προσφύγων του 1829 συναντούμε τον ίδιο ως μυλωνά στην Παροικιά, τον Τριαντάφυλλο Λιμναίο ως μυλωνά στις Λεύκες και τον Νικόλαο Λιμναίο ως γεωργό στη Νάουσα.

Η παρουσία της οικογένειας συνεχίζεται τις επόμενες δεκαετίες. Το 1831 στις Λεύκες αναφέρεται ο μαθητής της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Δημήτριος Τ. Λήμνιος, ενώ το 1844 και το 1847 καταγράφονται αντίστοιχα ο μυλωνάς Τριαντάφυλλος και ο Ελευθέριος Λιμναίος.

Οι μαρτυρίες δείχνουν έναν κλάδο λημνιακής καταγωγής, που εγκαταστάθηκε στην Πάρο και δραστηριοποιήθηκε κυρίως στη γεωργία και την αλευροποιία, με παρουσία στην Παροικιά, τις Λεύκες και τη Νάουσα.

–1771. Έγγραφο αφιέρωσης του Δημητρίου προσκυνητή Λημναίου στις 30 Οκτωβρίου 1771.

–1823. Στα δημοτολόγια Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος το 1823 ο 34χρονος Λιμναίος Ελευθέριος.

–1829: Σε απογραφή προσφύγων της Παροικιάς του 1829 αναφέρεται ο Ελευθέριος Λιμναίος 36 ετών μυλωνάς.

–1829: Σε απογραφή προσφύγων των Λευκών του 1829 αναφέρεται ο Λιμναίος Τριαντάφυλλος45 ετών μυλωνάς, η σύζυγός του, η τρεις κόρες του και ο γιός του 2 ετών.

–1829: Σε απογραφή προσφύγων της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Νικόλαος Λιμναίος 47 ετών γεωργός, η σύζυγός του Κυριακή Λιμναίου και η κόρη του Τριανταφυλλιά Λιμναίου.

–1830. Στα δημοτολόγια του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου) το 1830, υπάρχει εγγεγραμμένος ο Τριαντάφυλλος Λιμναίος.

–1831. Λεύκες 1831 Μαΐου 2. Ο μαθητής της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Λευκών Λημνιός Τ. Δημήτριος.

–1831. Έγγραφο έτους 1831. Δημήτριος Τ. Λήμνιος, μαθητής Σχολής Λευκών 2 Μαΐου 1831 καταγωγή από Λήμνο.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 45χρονος αλευρομυλωνάς Τριαντάφυλλος Λιμναίος.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς (συμπεριλαμβάνεται και η Αντίπαρος) είναι εγγεγραμμένος ο 58χρονος μυλωνάς Ελευθέριος Λιμναίος.

 

–Λήμνιος: Βλέπε Λημναίος.

 

–Λιακόπουλος: Το επώνυμο Λιακόπουλος εμφανίζεται στην Πάρο στις αρχές του 20ού αιώνα και πιθανόν συνδέεται με οικογένεια από τα Καλάβρυτα Αχαΐας. Δεν αποκλείεται ο Εμμανουήλ Λιακόπουλος να ήρθε στην Πάρο μαζί με τους Μαρινόπουλους, με τους οποίους φαίνεται να υπήρχε πατριωτική σχέση.

Το 1906, σε διαφήμιση της εφημερίδας Αιγαίον, αναφέρεται ο Εμμανουήλ Λιακόπουλος ως υπεύθυνος ενός οργανωμένου χοιροτροφείου στον Παρασπόρο της Παροικιάς, όπου εκτρέφονταν και πωλούνταν χοιρίδια «γένους Μάλτας». Για τις αγορές, οι ενδιαφερόμενοι απευθύνονταν στον έμπορο Αθανάσιο Μαρινόπουλο στην Παροικιά.

Η συγκεκριμένη αναφορά αποτελεί μέχρι σήμερα μια ενδιαφέρουσα μαρτυρία για την παρουσία του Λιακόπουλου στην Πάρο και για τη δραστηριότητά του στην τοπική οικονομική ζωή των αρχών του 20ού αιώνα.

–1906. Σε διαφήμιση της εφημερίδας Αιγαίον στις 16 Δεκεμβρίου 1906 διαβάζουμε: «Χοιροτροφείον εν Παροικία Πάρου (εις θέσιν Παρασπόρον). Υπό την επίβλεψιν του ειδικωτάτου περί τα τοιαύτα κ. Εμμ. Λιακοπούλου. Εν τω τελειοτάτω τούτω χοιροτροφείω πωλούνται χοιρίδια γένους Μάλτας. Μέχρι ενός μηνός δρχ. 8, μέχρι ενός και ημίσεως μηνός δρχ. 12, μέχρι δύο μηνών δρχ. 15. Δια τα έχοντα ηλικίαν άνω των 2 μηνών ιδιαίτεραι συμφωνίαι. Οι επιθυμούντες ν’ αγοράσουν τοιαύτα παρακαλούνται ν’ απευθύνωνται εις τον εν Παροικία έμπορον κ. Αθαν. Μαρινόπουλον».

 

–Λιανόπουλος: Το επώνυμο Λιανόπουλος είναι σύνθετο παρωνυμικό επώνυμο. Ο παριανός κλάδος της οικογένειας είχε καταγωγή από το Φιλώτι της Νάξου και εγκαταστάθηκε στην Πάρο, όπου απαντάται κυρίως κατά τον 20ό αιώνα.

Το 1980 και το 1985 αναφέρεται ο Βασίλειος Δ. Λιανόπουλος, καθηγητής, και στη συνέχεια Γυμνασιάρχης και Λυκειάρχης Παροικιάς, ενώ το 2014 απεβίωσε ο Νικόλαος Λιανόπουλος του Βασιλείου, οδοντοτεχνίτης.

–1980. Βασίλειος Δ. Λιανόπουλος, Καθηγητής στο Γυμνάσιο Παροικιάς. 1985.

–1985. Βασίλειος Δ. Λιανόπουλος, Γυμνασιάρχης και Λυκειάρχης Παροικιάς. 1985.

–2014 Απεβίωσε το 2014 ο 32χρονος Λιανόπουλος Νικόλαος του Βασιλείου. Οδοντοτεχνίτης.

 

–Λιβαδινόπουλος: Βλέπε Λιβαθινόπουλος

 

–Λιβαθινόπουλος ή Λιβαθυνόπουλος ή Λιβαδινόπουλος ή Λυβαδινόπουλος: Το επώνυμο Λιβαθινόπουλος απαντά στην Πάρο ήδη από τα πρώτα χρόνια του 19ου αιώνα, με αρκετές ορθογραφικές παραλλαγές. Η οικογένεια φαίνεται να είχε παρουσία στην Παροικιά, με σημαντικότερο πρόσωπο τον Κοσμά Λιβαθινόπουλο, ο οποίος δραστηριοποιούνταν ως ιδιοκτήτης και αγοραπωλητής ακινήτων και συμμετείχε στα κοινά του νησιού.

Το 1826 ο Κοσμάς αγόρασε ακίνητο στη θέση Σαρακίνικο, ενώ το 1830 το μεταβίβασε στον Ελευθέριο Χαμάρτο. Το 1829 αναφέρεται η Ζένου Λιβαθινοπούλου, μαθήτρια της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Παροικιάς. Το 1831 ο Κοσμάς Λιβαθινόπουλος συγκαταλέγεται στους Παριανούς που υπέγραψαν την επιστολή διαμαρτυρίας για τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Κρήτες πρόσφυγες. Η οικογένεια συνεχίζει να απαντάται στην Πάρο και το 1860, με τον Γεώργιο Λιβαθυνόπουλο, ναυτικό.

–1826. Στις 17 Ιανουαρίου 1826, στην Παροικιά, ο καπετάνιος Αντώνιος Ζησιμόπουλος αγοράζει το καΐκι του Κοσμά Λυβαδινόπουλου (ΓΑΚ, κωδ. 216φ.41ν).

–1826. «Επαρρησιάσθη προσωπικώς εις την δημοσίαν Νοταρίαν ο υπογεγραμμένος κύριος Αλεξανδράκης Δημητρίου Καμπάνης και ομολογεί ότι ιδίαν αυτού βουλήν και αυτοθέλητον γνώμην πωλεί προς τον κύριον Κοσμάν Λιβαδινόπουλον ένα έξαμπέλισμα, έχει γονικόν του εν τη τοποθεσία Σαρακήνικον με τον νερόν έχει μέσα σύμπλιος Ελευθεράκης Χαμάρτος και Ιωάννης Μπαρμαπρής διά γρόσια εξακόσια πενήντα πέντε, νούμερο 655, ως επερίσσευσεν την τιμήν του αυτού ο ίδιος αγοραστής εις το Κοινόν δημόσιον, όθεν από την σήμερον το και εξαμπέλισμα με το νερόν (το οποίον νερόν θέλει εξακολουθεί ως το πάλαι) μένει ελεύθερα εις την εξουσίαν και κυριότητα του ειρημένου αγοραστού να το κάμη ως θέλει και βούλεται τόσον ο ίδιος καθώς και οι κληρονόμοι του ως καλώς πωλημένων και καλώς διά δημοπρασίας αγορασμένων, υποσχόμενος ο πωλητής  να διαφεντεύη τον αγοραστή από κάθε εναντιότητα ως έλαβεν την τιμήν του αυτού εξαμπελισμάτου μέχρι και του οβολού εις ένδειξιν δε εγένετο το παρόν πωλητήριον γράμμα εκ της δημοσίας Νοταρίας βεβαιωμένον τη ιδία υπογραφή του πωλητού και εδόθη προς τον αγοραστήν φυλάττοντας αντίγραφον εις τον Κώδικα της Νοταρίας, υπ’αριθ.34. τη 3 Ιουλίου 1826, Παροικία Πάρου. Αλέξανδρος Καμπάνης βεβαιώνω το παρόν. Φραγκίσκος Αλεξάνδρου Καμπάνης βεβαιώνω. Γεώργιος Βιτζαράς.

–1829: 9βρίου 27. Μαθητευόμενοι εις την Αλληλοδιδακτικήν Σχολήν της πόλεως Παροικιάς

Λιβαθινοπούλου Ζενού ετών 12.

–1830. Πωλητήριον. Παουσιασθείς εις το Δημόσιον τούτο Γραφείον ο κάτωθεν υποφαινόμενος κύριος Κοσμάς Λιβαθινόπουλος ιδία αυτού βουλή και γνώμη και αυτοπροαιρέτως εσυμφώνησαν μετά του ευγενεστάτου κυρίου Ελευθέριου Χαμάρτου και του πωλεί το υποστατικόν το οποίον έχει αγοράν από τον κύριον Αλέξανδρον Καμπάνην με όλα του τα δικαιώματα καθώς εστί και ευρίσκεται σήμερον κείμενον εις τοποθεσίαν Σαρακήνικον, πλησίον ο ίδιος αγοραστής κύριος Ελευθέριος Χαμάρτος (με) συναινέσει και της συζύγου του, διά φοίνικας τριακοσίους είκοσι αριθ. 320: ως εσυμφωνησαν εν τω αναμεταξύ τους και από την σήμερον και εις τον εξής είναι και λέγεται του κυρίου Ελευθέριου Χαμάρτου να το κάμη ως θέλει και βούλεται, ως καλώς πωλημένον και καλώς αγορασμένον ως έλαβεν την τιμήν ο κύριος Κοσμάς άχρι και του οβολού υπόσχεται δε και εις τον αγοράσαντα όλα τα έγγραφα και δεν ζητεί καμμίαν … …. από τον Χαμάρτον διά την υπόθεσιν του αυτού πράγματος η οποία ήτον εις κρισολογίαν και θέλει μένει ο αγοραστής ήσυχος. Και εις ένδειξιν εγένετο το παρόν συμφωνητικόν πωλητήριον γράμμα υπογεγραμμένον παρά των αξιοπίστων μαρτύρων. Και εδόθη εις χείρας του διαληφθέντος αγοραστού κυρίου Χαμάρτου του οποίου αντίγραφον καταχωρείται εις το Δημόσιον Γραφείον υπ’ αρ. (103) εις ασφάλειαν. Τη 2 Ιουνίου 1830. Παροικια της Πάρου.

Δετόρες Π. Κονταρίνης ζητηθείς παρά του κυρίου Κοσμά γράφω εις το όνομα του όστις στέργει το παρόν και ούτος καγώ μαρτυρώ. Γεώργιος Μπογιατζόγλους παρακληθείς παρά της κυρίας Λοξής, σύζυγος Κοσμά Λιβαθινόπουλου, ότι στέργει το παρόν καιούτως καγώ μαρτυρώ. Δημήτριος Δελαγραμμάτης μαρτυρώ. Ζώρζης Μάτσας Μαυρογένης μάρτυς.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Κοσμάς Λιβαθινόπουλος.

–1860. Στις 16 Μαΐου 1860 σε συμβολαιογραφική πράξη [Συμβιβασμό] στην Σύρου αναφέρεται ο κάτοικος Πάρου Γεώργιος Γράβαρης έμπορος να έρχεται σε συμβιβασμό με τον επίσης κάτοικο Πάρου Γεώργιο Λιβαθυνόπουλος ναυτικό.

 

–Λιβαθυνόπουλος: Βλέπε Λιβαθινόπουλος

 

–Λιβάνης: Το επώνυμο Λιβάνης, παρωνυμικό, απαντά στην Πάρο τουλάχιστον από τα μέσα του 19ου αιώνα. Το 1860, σε συμβολαιογραφική πράξη στη Σύρο, αναφέρεται η Μαρία, χήρα Μιχαήλ Μαρινάτου, το γένος Λιβάνη, κάτοικος Πάρου, η οποία πωλεί κτήματα στον γιο της Εμμανουήλ Μαρινάτο. Η αναφορά αυτή επιβεβαιώνει την παρουσία του επωνύμου στην παριανή κοινωνία κατά την περίοδο αυτή.

–1860. Στις 19 Μαρτίου 1860 σε συμβολαιογραφική πράξη [πωλητήριο] στην Σύρου αναφέρεται ότι η κάτοικος Πάρου Μαρία χήρα Μιχαήλ Μαρινάτου το γένος Λιβάνη να πωλεί κτήματα στον γιό της Εμμανουήλ Μαρινάτο κάτοικο Πάρου υπηρέτη.

 

–Λιβάνιος: Το επώνυμο Λιβάνιος είναι παρωνυμικό και πιθανότατα συνδέεται με το λιβάνι ή, ενδεχομένως, με τον νοτιοανατολικό άνεμο λίβα. Η παριανή οικογένεια κατάγεται από τη Μήλο. Το 1921 ο Ιωάννης Λιβάνιος, γνωστός και με το παρωνύμιο «Μηλιός», εγκαταστάθηκε στον Δραγουλά, τον σημερινό Πρόδρομο, όπου παντρεύτηκε την Παριανή Ερατώ Πουλίου. Το ζευγάρι απέκτησε πέντε παιδιά: τη Μαρουσώ, τη Μαρία, τον Ανδρέα, τον Πέτρο και τη Χρυσούλα.

Η οικογένεια ρίζωσε στον Πρόδρομο και το επώνυμο συνεχίστηκε από τους απογόνους του Ιωάννη. Ο ίδιος, γεωργός και κάτοικος Δραγουλά, καταγράφεται στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης το 1926. Ο Ιωάννης απεβίωσε το 1978, ενώ κλάδος των απογόνων του βρίσκεται σήμερα στον Πειραιά.

–1921. Το 1921 ο Ιωάννης Λιβάνιος από την Μήλο, με το παρωνύμιο Μηλιός παντρεύεται στον Πρόδρομο την Παριανή Ερατώ Πουλίου το 1922.

–1924. Το 1924 γεννιέται στην Πάρο η Μαρουσώ Λιβανίου του Ιωάννη και της Ερατώς. Κάτοικος Προδρόμου.

–1926. Το 1926 γεννιέται στην Πάρο η Μαρία Λιβανίου του Ιωάννη και της Ερατώς. Κάτοικος Προδρόμου.

–1926. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 18 Ιανουαρίου 1926, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Ανδρέα Λιβάνιος, ετών 26, κάτοικος Δραγουλά, γεωργός, έγγαμος.

–1928. Το 1928 γεννιέται στην Πάρο ο Ανδρέας Λιβάνιος του Ιωάννη και της Ερατώς. Κάτοικος Προδρόμου.

–1933. Το 1933 γεννιέται στην Πάρο ο Πέτρος Λιβάνιος του Ιωάννη και της Ερατώς. Κάτοικος Προδρόμου.

–1935. Το 1935 γεννιέται στην Πάρο η Χρυσούλα Λιβανίου του Ιωάννη και της Ερατώς. Κάτοικος Προδρόμου.

–1947. Σε Φώτο στις 30 Απριλίου 1947 απεικονίζεται ο ναύτης Ανδρέας Λιβάνιος από τον Πρόδρομο.

–1948 Σε Φώτο Προδρόμου στις 24 Ιουνίου 1948 απεικονίζονται οι: Χρυσούλα συζ. Βήχου, η Αννέτα Δελέντα, η Βαρβάρα Ρούσσου, η Σταματούλα Ρίτσου, ο Πέτρος Λιβάνιος και ο Μιχάλης Ρούσσος.

–1952. Σε φωτογραφεία απεικονίζονται η Λενιώ και η Μαρία Λιβάνιου και ο Πέτρος Λιβάνιος.

–1956. Σε φωτογραφεία του 1956 στον Πρόδρομο απεικονίζονται η Χρυσούλα Λιβάνιου, ο Ανδρέας Λιβάνιος και η Μαρία Λιβάνιου.

–1960. Γαμήλια φωτογραφία στον Πρόδρομο το 1960. Ζευγάρι ο Σπύρος Βήχος και η Χρυσούλα Λιβάνιου.

–1962. Το 1962 γεννιέται ο Γιάννης Λιβάνιος του Πέτρου.

–1978. Το 1978 απεβίωσε ο Ιωάννης Λιβάνιος (Μηλιός) γεν. 1900 στην Μήλο.    

 

–Λίζος: Το επώνυμο Λίζος απαντά στην Πάρο τουλάχιστον στα μέσα του 20ού αιώνα. Το 1950, στον εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας, αναφέρεται η Μαρία Γαβαλά, σύζυγος Εμμανουήλ, με πατρώνυμο Απόστολος Λίζος, μαρτυρώντας την παρουσία του επωνύμου στη Νάουσα.

–1950. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Νάουσας στις 19 Αυγούστου 1950, υπάρχει εγγεγραμμένη η Γαβαλά Μαρία, όνομα συζύγου Εμμανουήλ, όνομα πατέρα Απόστολος Λίζος.

 

–Λινάρδος: Το επώνυμο Λινάρδος είναι πατρωνυμικό και συνδέεται με το βαπτιστικό Leonardo, από το γερμανικό Leonhard. Στην Πάρο απαντά σε νεότερους χρόνους, καθώς το 1970 η Ιωάννα Λινάρδου διακρίνεται σε σχολική παρέλαση στην Παροικιά, στις 28 Οκτωβρίου.

Επώνυμο βεν. Lunardi από βαφτ. Leonardus από το 1174 και Dardi.

–1970. Σε σχολική παρέλαση στην Παροικιά στις 28 Οκτωβρίου 1970, διακρίνετε η Ιωάννα Λινάρδου.

 

–Λίκαρης: Βλέπε Λέκκαρης

 

–Λιμβαίος ή Λυμβαίος:: Το επώνυμο Λιμβαίος ή Λυμβαίος απαντά στην Πάρο ήδη από τις πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα. Το 1827, στην καταγραφή των χρεών των κοινοτήτων της Πάρου προς την Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ο Ιωάννης Λιμβαίος, με ομολογία κεφαλαίου 1.000 γροσίων. Αργότερα, το 1908, η Ευγενία, θυγατέρα του Π. Λυμβαίου, αναφέρεται ως σύζυγος του Γεωργίου Μαύρου, μαρτυρώντας τη συνέχεια του επωνύμου στην παριανή κοινωνία.

–1827. Καταγραφή των (μερικών) χρεών των κοινοτήτων του κάθε Μέρους κοινού της Πάρου εις την Κωνσταντινούπολιν. 17 Απριλίου 1827.

Ομολογία Ιω. Λιμβαίου Κεφάλαιον γρ. 1000.

–1908. Τον Αύγουστο του 1908 απεβίωσε ο Γεώργιος Μαύρο ήταν γιος του Σπυρίδωνα Μαύρου και της Φλώρας Τζώρτζη Πέτρου Μαυρογένη που πέθανε πολύ νέος, μόλις 29 ετών, το 1879. Νυμφεύθηκε την Ευγενία θυγατέρα του Π. Λυμβαίου.

 

–Λιμναίος: Βλέπε Λημναίος

 

–Λιονόσατη: Το επώνυμο Λιονόσατη απαντά στην Πάρο στις αρχές του 20ού αιώνα. Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης, στις 11 Μαρτίου 1907, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική Λιονόσατη, 18 ετών και άγαμη. Η καταγραφή αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες του επωνύμου στην περιοχή.

–1907. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 11 Μαρτίου 1907, είναι εγγεγραμμένη η Βασιλική Λιονόσατη, ετών 18, άγαμη.

–Λιπράντος: βλέπε Αλιπράντης. Το επώνυμο Λιπράντος, γνωστό στην Πάρο ήδη από τον 17ο αιώνα, αποτελεί παλαιό παριανό επώνυμο και συνδέεται με το βαπτιστικό όνομα Λιπράντνος ή Λιπράνδος. Για την ετυμολογική και ιστορική του εξέταση παραπέμπει στο επώνυμο Αλιπράντης. Η οικογένεια διατηρεί την παρουσία της στην Πάρο μέχρι σήμερα, ιδιαίτερα στα Κάτω Χωριά.

 

–Λίτκε: Το επώνυμο Λίτκε απαντά στην Πάρο στα τέλη του 19ου αιώνα. Το 1892 αναφέρεται η Μίνα Καντιώτη, σύζυγος Θεοδώρου, με πατρώνυμο και επώνυμο πατρός Λίτκε, επάγγελμα οικοκυρά. Η καταγραφή αποτελεί σύντομη αλλά σημαντική μαρτυρία για την παρουσία του επωνύμου στην παριανή κοινωνία.

–1892. Καντιώτη Μίνα, όνομα συζύγου: Θεόδωρος, Κύριο όνομα και επώνυμο πατρός: Λίτκε. Έτος γέννησης: 1892. Επάγγελμα: οικοκυρά.

–Λιώσης: Το επώνυμο Λιώσης συνδέεται με τη γνωστή αρβανίτικη φάρα των Λιόσα, ενώ ο παριανός κλάδος παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς συνδέεται με την Πάρο από μητρική γραμμή, μέσω της οικογένειας Γεμελιάρη των Λευκών.

1900. Στον Πειραιά γεννήθηκε ο Πολύκαρπος Λιώσης, του οποίου η μητέρα ήταν Λευκιανή, το γένος Γεμελιάρη. Χειροτονήθηκε και εξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης το 1958. Το 1934 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο «Μαντώ Μαυρογένους» για την αρετή και την αυτοθυσία του. Απεβίωσε το 1997.

Η περίπτωση του Πολυκάρπου Λιώση αποτελεί χαρακτηριστική μαρτυρία της σύνδεσης του επωνύμου με την Πάρο μέσω της μητρικής καταγωγής από τις Λεύκες.

–1900. Γεννιέται στον Πειραιά το 1900 ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος Λιώσης. Η μητέρα του Λευκιανή, το γένος Γεμελιάρη. Ήταν Μητροπολίτης Σισανίου και Σιάτιστας από το 1958. Το 1934 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το βραβείο Μαντώς Μαυρογένους Αρετής και αυτοθυσίας. Πέθανε το 1997.

 

–Λογαράς: Το επώνυμο Λογαράς είναι παρωνυμικό και συνδέεται με τη λέξη «λογαράς», με σημασία που σχετίζεται με τον εύπορο ή πλούσιο άνθρωπο. Πρόκειται για παλαιό ελληνικό επώνυμο, που απαντά ήδη σε μεσαιωνικά έγγραφα της Κάτω Ιταλίας: το 1102 αναφέρεται ο Βασίλειος ο Λογαράς και το 1232 ο Γρηγόριος Λογαράς. Το επώνυμο είναι επίσης γνωστό στην Κρήτη, τη Νάξο και την Κύπρο.

Για την Πάρο, το επώνυμο καταγράφεται και στην περιοχή του Λογαρά, γεγονός που συνδέει την ονομασία με έναν παλαιό παριανό τοπωνυμικό και οικογενειακό σχηματισμό.

–Λογαράς = πλούσιος. Ως επώνυμο το Λογαράς είναι γνωστό σε έγγρ. Κάτω Ιταλίας (ελληνικά μεσαιωνικά έγγρ. Κ. Ιταλίας), του 1102, αναφέρεται Βασίλειος ο Λογαράς και το 1232 Γρηγόριος Λογαράς. Γνωστό και στην Κρήτη (Λογαράκης στο Κεντρί Ιεράπετρας), Νάξο (Λογαράς) και Κύπρο.

 

–Λογαρίτης: Το επώνυμο Λογαρίτης απαντά στην Πάρο τουλάχιστον από τις αρχές του 20ού αιώνα, με παρουσία στη Μάρπησσα. Η οικογένεια συνδέεται με την τοπική κοινωνία και με έργα κοινής ωφέλειας.

–1924. Επιγραφή σε πλατεία της Μάρπησσα «Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΥΤΗ ΕΓΕΝΕΤΟ ΜΕ ΤΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥ ΑΛΙΠΡΑΝΤΗ ΚΑΙ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΟΓΑΡΙΤΗ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1924.

–Λογοθέτης: Το επώνυμο Λογοθέτης, σήμερα άγνωστο στην Πάρο, διατηρείται στο τοπωνύμιο «Στου Λογοθέτη», κοντά στη γέφυρα του Βρόντα, βόρεια των Λευκών. Η οικογένεια μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 18ου αιώνα και συνδέεται ιδιαίτερα με τον κλήρο και τις κοινότητες της Πάρου.

1710. Αναφέρεται ο Γεωργίτζης Λογοθέτης σε χωράφι στην περιοχή Μάρμαρα. Από το 1724 και εξής το όνομα εμφανίζεται επανειλημμένα στα κοινοτικά έγγραφα της Παροικιάς. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η παρουσία του ιερέα Μιχαήλ Λογοθέτη, ο οποίος από το 1737 έως το 1752 συμμετείχε σε πολλές Γενικές Συνελεύσεις και κοινοτικές αποφάσεις της Παροικιάς, ενώ το 1738 αναφέρεται ως εφημέριος των Λευκών. Ο ίδιος απαντά και με το όνομα Τζιρίγος-Λογοθέτης, πιθανώς δηλωτικό παλαιότερης παρωνυμικής ή πατριδωνυμικής προέλευσης.

Η οικογένεια συνεχίζει να μαρτυρείται στις Λεύκες κατά τον 19ο αιώνα. Το 1830 αναφέρεται ο ιερεύς χωρεπίσκοπος Γεώργιος Λογοθέτης, ενώ το 1847 καταγράφονται ο ίδιος και ο γεωργός Δημήτριος Λογοθέτης. Η παρουσία του επωνύμου στις Λεύκες επιβεβαιώνεται και το 1867, με τον Νικόλαο Π. Γεωργίου Λογοθέτη.

–1710. Χωράφι στην περιοχή Μάρμαρο σύμπλιος Γιεωργίτζης Λογοθέτης.

–1724. Σε πρακτικό εκλογής εκτιμητών του κοινού της Παροικιάς στις 13 Δεκεμβρίου 1724 κατά τη Γενική Συνέλευση μαρτυρείται ο Γεωργίτζης Λογοθέτης.

–1724. Απόφαση του κοινού της Παροικιάς για την διατίμηση των προϊόντων και την απογραφή της κτηματικής περιουσίας όλων των κατοίκων. Κατά τη Γενική Συνέλευση της 13 Δεκεμβρίου 1724, αναφέρεται ο Γεωργίτζης Λογοθέτης.

–1737. Πρακτικό εκλογής επιτρόπου του κοινού της Παροικιάς την 1^η Μαρτίου 1737 αναφέρεται ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1738. Σε προικοσύμφωνο Παροικίας στις 8 Απριλίου 1738, ο Μιχελέτος του Σπιρίδου με την κερα Νικολέττα θυγατέρα του Γεωργίου Σκιαδά, αναφέρεται ο ποτέ Γιωργιτζής Λογοθέτης.

–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο Τζιρίγος-Λογοθέτης

–1738. Εφημέριος Λευκών το 1738 ο ιερέας Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1739. Πρακτικό εκλογής κοινοτικών επιστατών του ναού της Εκατονταπυλιανής σε Γενική Συνέλευση του κοινού της Παροικιάς στις 10 Μαρτίου 1739 αναγράφεται ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1741. Για την εκλογή απεσταλμένων στην Κωνσταντινούπολη από τα κοινά της Παροικιάς στη Γενική συνέλευση το 1741 αναφέρεται ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1741. Τα κοινά της Πάρου, κατά τη Γενική Συνέλευση, της 20 Ιουλίου 1741, αποφασίζουν να συντάξουν γράμμα υπερασπίσεως του συμπατριώτη τους άρχοντα Νικόλαου Μαυρογένη, εναντίων των συκοφαντών κατοίκων της Νάξου, οι οποίοι τον κατηγορούν για συνεργασία με τους πειρατές, υπογράφει και ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1741. Κατά τη Γενική Συνέλευση, της 18 Νοεμβρίου 1741, οι προεστοί και κοινοτικοί εκπρόσωποι της Παροικιάς Πάρου, αποφάσισαν να συλλάβουν, να φυλακίσουν και τέλος να εκτοπίσουν από το νησί τους τον συντοπίτη τους Ιωάννης Βασιλάκης, λόγω του σκανδαλώδους τρόπου της ζωής του και άλλων ανάρμοστων πράξεων. Υπογράφει ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1742. Έγγραφο έτους  1742 Φεβρουάριος 16, υπογράφει έγγραφο Παροικιάς ο παπά Τζώρτζης Λογοθέτης.

–1742. Πρακτικό εκλογής επιτρόπου του κοινού της Παροικιάς στις 1η Μαρτίου του 1742 αναφέρεται ο παπά Μιχελής Λογοθέτης.

–1743. Καταγραφή [Παροικιά, 9 Αυγ. 1743] της περιουσίας της Ευαγγελίστριας, κτήματα τους γειτονεύουν με τα κτήματα της Ευαγγελίστριας, χωράφι εις Λούρον σύμπλεον Γεωργίτζης Λογοθέτης.

–1744. Κατά τη Γενική Συνέλευση εκπροσώπων όλων των κοινών της Πάρου, της 6 Απριλίου 1744, αποφασίζουν να συντάξουν γράμμα υπερασπίσεως του συμπατριώτη τους δραγουμάνου Νικολάου Μαυρογένη, εναντίον των εις βάρος του συκοφαντιών μερικών συμπατριωτών τους, προς τις τουρκικές αρχές. υπογράφει και ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1750. Σε Πρακτικό εκλογής απεσταλμένου των επτά κοινών της Πάρου (Παροικιάς, Νάουσας, Κεφάλου, Τζιπίδου, Λευκών, Μαρμάρων, Δραγουλάς) στην Κωνσταντινούπολη της 23 Αυγούστου 1750, μαρτυρείται ο ιερέας Παροικιάς Λογοθέτης Μιχαήλ.

–1752. Σε εκλογή απεσταλμένου στην Κωνσταντινούπολη από το κοινό Παροικιάς σε Γενική Συνέλευση στις 6 Σεπτεμβρίου 1752 μαρτυρείται ο παπά Μιχαήλ Λογοθέτης.

–1830. Ο ιερεύς χωρεπίσκοπος Λογοθέτης Γεώργιος αναφέρεται στον κατάλογο του μητροπολίτη Παροναξίας Ιερόθεου στις 8 Φεβρουαρίου 1830.

–1832. Ο ιερεύς χωρεπίσκοπος Λογοθέτης Γεώργιος αναφέρεται σε πωλητήριο Λευκών στις 3 Μαρτίου 1832.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 37χρονος ιερέας Λογοθέτης Γεώργιος και ο 26χρονος γεωργός Δημήτριος Λογοθέτης.

–1848. Ο ιερεύς χωρεπίσκοπος Λογοθέτης Γεώργιος αναφέρεται να νοικιάζει τη μονή Παναγίας Υπαπαντής (Κελλιά) στις Λεύκες, 6 Σεπτεμβρίου 1848.

–1867. Ληξιαρχική πράξη Γάμου στις 17 Φεβρουαρίου 1867 αναφέρεται ο γαμπρός Νικόλαος Π. Γεωργίου Λογοθέτης και η νύφη Αικατερίνη κόρη του Αντωνίου Εμμ. Σκιαδά και της Ειρήνης.

 

–Λοΐζος ή Λωΐζος: Το επώνυμο Λοΐζος ή Λωΐζος, πατρωνυμικό επώνυμο, απαντά στην Πάρο από τις αρχές του 19ου αιώνα και συνδέεται ιδιαίτερα με τη Μάρπησσα και τη Νάουσα.

1822. Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας είναι εγγεγραμμένος ο Κυριάκος Λοΐζος. Το 1829 καταγράφονται στη Νάουσα, μεταξύ των προσφύγων, ο Κυριάκος Λωΐζος, 30 ετών, σκυτοτόμος, και ο Νικόλαος Λωΐζος, 40 ετών, επίσης σκυτοτόμος, μαζί με τη σύζυγό του Μακήτα. Το επώνυμο συνεχίζεται στη Μάρπησσα και στα μεταγενέστερα χρόνια, καθώς ο Κυριάκος Λοΐζος αναφέρεται στους εκλογικούς καταλόγους του 1844 και 1847.

Η οικογένεια Λοΐζου διατηρείται μέχρι σήμερα στην Πάρο, με παρουσία και στον Λογαρά, αποτελώντας έναν ακόμη παλαιό παριανό κλάδο του επωνύμου.

–1822. Εγγεγραμμένος στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας το 1822 ο Κυριάκος Λοΐζος.

–1829. Σε απογραφή προσφύγων της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Κυριάκος Λωΐζος 30 ετών, σκυτοτόμος.

–1829. Σε απογραφή προσφύγων της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Νικόλαος Λωΐζως 40 ετών σκυτοτόμος και η σύζυγός του Μακήτα.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1844 υπάρχει εγγεγραμμένος ο 40χρονος Κυριάκος Λοΐζος.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας το 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 43χρονος σκυτοτόμος Λοϊζος Κυριάκος.

–Λομβάρδος ή Λομπάρδος: Το επώνυμο Λομβάρδος ή Λομπάρδος είναι πατριδωνυμικό και προέρχεται από τον Λομβαρδό (Lombardo), δηλαδή τον άνθρωπο από τη Λομβαρδία της Ιταλίας. Το επώνυμο είναι παλαιό στον βενετικό χώρο και απαντά στον ελλαδικό χώρο ήδη από τον Μεσαίωνα. Στην Πάρο, και ειδικότερα στην Παροικιά, διατηρείται μέχρι σήμερα.

1906. Γεννιέται ο Νικόλαος Λομβάρδος του Σπύρου, κουρέας και κάτοικος Παροικιάς, ο οποίος καταγράφεται και στον εκλογικό κατάλογο του 1950. Το 1953 αναφέρεται η Λομβάρδου Τάρσα, σύζυγος Νικολάου, ενώ το 1980 μαρτυρείται η επιχειρηματίας Ευαγγελία Λομβάρδου. Οι αναφορές αυτές επιβεβαιώνουν τη συνέχεια της οικογένειας στην Παροικιά.

–1906. Το 1906 γεννιέται ο Λομβάρδος Νικόλαος του Σπύρου κουρεύς κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1950. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1950 είναι εγγεγραμμένος ο Λομβάρδος Νικόλαος του Σπύρου κουρεύς κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1953. Στο εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1953 είναι εγγεγραμμένη η Λομβάρδου Τάρσα όνομα συζύγου Νικόλαος, όνομα πατρός Αγαπητός Μπιζάς.

–1980. Επιχειρηματίας Παροικιάς το 1980 η Ευαγγελία Λομβάρδου.

 

–Λορεντάνo ή Loredano ή Λούρδος ή Λούρδας: LΤο επώνυμο Λορεντάνο (Loredano) ανήκει σε παλαιό οίκο Βενετών πατρικίων, κλάδος του οποίου εγκαταστάθηκε στο Αιγαίο και συνδέθηκε με την Αντίπαρο, την οποία εξουσίασε κατά τον 15ο αιώνα. Ο Ιωάννης Λορεντάνο αναφέρεται ως κύριος της Αντιπάρου και συνδέεται με την οικοδόμηση του Κάστρου γύρω στο 1440. Από τον 17ο αιώνα το επώνυμο φαίνεται να μετασχηματίζεται στην Πάρο σε Λούρδας ή Λούρδος.

Η οικογένεια είχε σημαντική παρουσία στην Παροικιά. Το 1658 μαρτυρείται ο χαρτοφύλακας Ελευθέριος Λουρδάς, ο οποίος το 1668 διορίστηκε χαρτοφύλακας του Καστελιού Παροικιάς. Το όνομά του εμφανίζεται και σε κοινοτικά έγγραφα του 1672 και 1674, μεταξύ εκείνων που υποστήριξαν την εγκατάσταση των Ιησουιτών στην Πάρο. Αργότερα, το 1716, αναφέρεται ο ιερέας Αναστάσιος Λουρδάς, ενώ το 1737 μαρτυρείται ο Μπουρτούλης Λουρδάς.

Η μακρά παρουσία του ονόματος, από τους Λορεντάνους της Αντιπάρου έως τους Λούρδες της Παροικιάς, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της μετάλλαξης παλαιών δυτικών οικογενειακών ονομάτων στον παριανό χώρο.

–1436. Κύριοι της Αντιπάρου η οικογένεια Λορεντάνου ως το 1490.

–1440: Χτίζεται το Κάστρο από το Βενετό άρχοντα Ιωάννη Λορεντάνο.

–1446. Ενετός άρχοντας της Αντιπάρου ο Ιωάννης Λερεντάνο από το 1440-1446.

–1537: Η οικογένεια Λορεντάνο κυριαρχεί ξανά αλλά το νησί (Αντίπαρος), όπως και τα υπόλοιπα νησιά των Κυκλάδων, πέφτει στα χέρια των Οθωμανών, οι οποίοι τα παραχωρούν στην οικογένεια των Κρίσπι.

–1596. Στην Αντίπαρο αναφέρεται ο A. Λορεντάνο Κρίσπι το 1596.

Μετά τον 16^ο αιώνα βλέπε Λούρδας ή Λούρδος όπου και μεταλλάσετε το επώνυμο.

–1658. Χαρτοφύλαξ Ελευθέριος Λουρδάς υπογράφει χρεωστική ομολογία των ιερέων Παροικιάς στις 31 Μαΐου 1658. Ανάδειξη και απονομή του οφίκιου του χαρτοφύλακα του Ιερέως Παροικίας Ελευθέριου Λούρδα το 1668.

–1668. Διοριστήριο έγγραφο του μητροπολίτη Παροναξίας Θεοφάνους με το οποίο καθιστά τον Ελευθέριο Λουρδά τον Δεκέμβριο του 1668 χαρτοφύλακα του Καστελίου Παροικιάς. 

–1672. Ο Χαρτοφύλαξ Ελευθέριος Λουρδάς υπογράφει έγγραφο για εγκατάσταση των Ιησουϊτών στην Πάρο στις 29 Μαΐου 1672.

–1672. Σε αίτημα των παριανών προς τον προϊστάμενο της γαλλικής επαρχίας Πατέρα της Καθολικής Εκκλησίας  Jacques Dinet για να ζητήσουν πατέρες της καθολικής εκκλησίας να έρθουν στην Πάρο. «Ταπεινοπρεπώς παρακαλούμεν την πανοσιώτη σας, ωσάν προηγούμενος οικουμενικός και πατριάρχης της αγίας και υπέρ ενδόξου συντροφιάς υου ιησού να συγκλύνη εις το να μας έλθουν ωδε εις τον τόπον μας πατέρες δια να κατοικήσουν εδώ έως εις τα άλλα νησιά δια να ημπορέσωμεν και ημείς να λάβωμεν εκείνη την βοήθειαν και ωφέλειαν της ψυχής μας μαζί κα την επιστήμην δια τους μεταγενέστερους μας, επειδή ξεύρωμεν καλότατα ότι πως η πανοσιώτησας και η τρισκία της όλα ο σκοπός και ο πόθος άλλο δεν είναι εις όλα τα πάντα μόνον να γυρέψετε την μεγαλύτερην δόξα του Θεού και της σωτηρίας των ψυχών εις κάθε τόπον όπου ευρίσκονται…»

Πάρος: εν έτι σωτήριω 1672 εν μήνι μαίω (29) εις το παλαιόν: + Ταπεινός Μητροπολίτης Παροναξίας Μελέτιος.

Το πιο πάνω αίτημα υπογράφουν χριστιανοί, καθολικοί και ορθόδοξοι, μεταξύ άλλων και ο Ιερεύς Ελευθέριος Λουρδάς.    

–1674. Στις 7 Μαΐου του 1674 η κοινότητα της Παροικιάς δώρισε στους Πατέρες Ιησουίτες εν Νάξο, εκ των κτημάτων του ναού της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής, οικόπεδο για την ανέγερση Μονής. «Εις δόξαν χριστού αμήν 1674 εις τας 7 του μαϊου εν καστέλιω Παροικίας οι αιδεσιμωτάτοι πατέραις εκ της συντροφίας του Ιησού, διά να κτίσουσι μοναστήρι και σκολιό, και μην ευρίσκοντας τόπον αρμόδιον διά την αυτήν υπόθεσιν, διά τούτο θέλωμεν ημείς οι κατωθεν υπογεγραμμένοι, και εις το όνομα της κοινώτητος και δίδωμεν διά έργον χάρις των άνωθε αιδεσιμωτάτων πατέρων ένα κομμάτι χωράφι από της παναγίας μας της Καταπολιανής, εις το μάκρος ποδάρια του μέτρου εκατό δέκα και εις πλάτος άλλον τόσον και εις τούτο ομπληγαρόμαιστα οπώταν εις κανένα καιρόν ήθελε σικοθή τινάς να γυρέψει δικαιώματα εις το άνωθε κομμάτι το χωράφι όπου των χαρίζωμεν να ήμαιστε ημείς ομπληγάδοι να το πληρονωμεν της παναγίας, όθεν διά το βέβαιον απογράφωμεν διά χειρίσμας και εις το όνομα της άνωθε κοινότητος.

Οικονόμος Παροικίας, σακελλάριος Παροικίας, Νικόλαος ιερεύς πρωτοπαπάς Παροικίας, Πέτρος ιερεύς Βιτζαράς, Κώστας Μαίζας, Τεμένιγος ιερεύς, παπα Ιω. Γαλανός, Ελευθέριος ιερεύς Λουρδας, Νικόλαος ιερεύς…, παπα Ιωάννης …, παπα Πέτρος Μπουλαξής, παπα Στέφανος Βυτζαράς, παπα Φραντζέσκος Βιτζαράς, Γιακουμής Πατέλας, παπα Μιχαλής Κοντα΄ρατος, Μάρκος ιερεύς, Χωροεπίσκοπος Παροικιάς, Τζουάνες Σκληρός, Νικολός Κοντίλης, Μανόλης Αλισάφης, Μιχαήλ Βιτζαράς, Νικολός Κοτίλης, Γιώργης …, Μανώλης Αλεξάκης, Φραντζέσκος Μιχαλέτος Γραμματικός, Ιω. Βιτζαράς, Ιω. Σκιάδος, Ιω. Βιτζαράς, Κωστάκης Γαλανός, Τζώρτζης Ρουτες, Ιω. Σκιάδας, Γεώργης Μαυρομάτης, Ιω. Σπυρίδος, Δημήτρης Ταργέτας, Νικολός …, Μιχελής Δημητ…, Ιω. Πατελας, Ιω. Τουτέσκος, Bartolo Rozza, Γιαννούλης Ταργέντας, Αντώνης Αλλησάφης, τζουάνες Γιράρδης, Τζώρτζης Νταμόστος, Ιω. Του μαστρο Γιάκουμου, Γιόνης Μυστράτος, Δημήτρης Μαβρομάτης, Giacomo Zellini, Domenico Ferrari, Γιάννης Ντελαγραμμάτικας, Γεώργης Τακορόνιας.

Εμμανουήλ Κομητας επίτροπος βεβαιώνω ως άνωθεν και δια όνομα όλης της Κοινότητος»

–1716. Ιερέας Αναστάσιος Λουρδάς υπογράφει το διοριστήριο έγγραφο του Καντζελλαρίου Παροικιάς στις 14 Ιανουαρίου 1716.

–1737. Προικοσύμφωνο του μαστρο Τζουάνε Βασιλάκη με την Ζαμπέτα θυγατήρ παπά Αντώνη Μουσούρη στην Παροικιά στις 3 Φεβρουαρίου 1737, περιβόλη στις Κουκουμαύλες που έχει αγορά από τον ποτέ Μπουρτούλη Λουρδά την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη Θεολόγου.

 

–Λορεντζιάδης: Στις αρχές του 20ού αιώνα το επώνυμο Λορεντζιάδης εμφανίζεται στην Παροικιά με τον ιατρό Σπύρο Λορεντζιάδη, ο οποίος συμμετείχε και στα κοινά της πόλης. Το 1907 αναφέρεται σε δημοσίευμα της εφημερίδας Αιγαίον ως ένα από τα θύματα των νυκτερινών κλοπών στην Παροικιά, ενώ το 1910 μαρτυρείται ως μέλος της Επιτροπής της Εκατονταπυλιανής. Η παρουσία του αποτελεί την παλαιότερη γνωστή μαρτυρία του παριανού κλάδου.

–1907. Ασύστολοι και αναιδείς νυκτοκλέπται υπό τα όμματα των Αρχών κατακλέπτουν καθ’ εκάστην σχεδόν εσπέραν όρνιθας, ινδιάνους και χήνας.

Ούτω κατά τας τελευταίας αυτάς ημέρας εκλάπησαν τα ακόλουθα: 1) του κ. Νικολάου Ιω. Καμπάνη 2 όρνιθες, 2) του εμπόρου Κωνσταντίνου Μ. Αιγινήτου 1 ινδιάνος, 3)του εμπόρου Νικολάου Π. Πάσου 1 ινδιάνος, 4) του ιατρού κ. Σπύρου Λορεντζιάδου 2 όρνιθες, 5) του πτωχού οικογενειάρχου Βαζιανού μάστορη 1 όρνις, 6) του κ. Ιάκωβου Γ. Κυπραίου μία χήνα και 7) του εμπόρου κ. Ιωάννη Μ. Δαμία 2 ινδιάνοι. Είνε αληθές ότι ο προϊστάμενος της ενταύθα αστυνομίας ενωματάρχης κ. Ταταράκης, ως και άλλοτε εγράψαμεν επέδειξεν και εις την παρούσαν περίστασιν ζήλον και δραστηριότητα αλλ’ άνευ δυστυχώς αποτελέσματος η αντικατάστασις όμως μερικών αστυνομικών οργάνων κρίνεται απολύτως αναγκαιοτάτη, χάριν παγιώσεως της δημοσίας τάξεως και ασφαλείας, κατόπιν μάλιστα των θρασυτάτων αυτών νυκτοκλεπτών, και χάριν του ηθικού της αστυνομίας (φ.242 «Αιγαίον» 13 Ιανουαρίου 1907).

–1910 Σπύρος Λορεντζιάδης, Ιατρός, Επιτροπή Εκατονταπυλιανής.

–Λούβαρης: Η παρουσία του επωνύμου Λούβαρης στην Πάρο μαρτυρείται ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα και συνδέεται με οικογένεια καταγόμενη από τη Ζάκυνθο. Το 1832 αναφέρεται στην Παροικιά η Μαρούσα Σ. Ιωάννου Λούβαρη, Ζακυνθινή, η οποία πωλεί στον Μιχάλη Αντωνίου Μοστράτο από τις Λεύκες το προικώο σπίτι της στην Αγία Τριάδα. Πρόκειται για μία από τις παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες του επωνύμου στην Πάρο.

–1832. Σε έγγραφο της Παροικιάς 3 μαρτ. 1832 «η κ. Μαρούσα Σ. Ιωάννου Λούβαρη Ζακυνθινή πωλεί προς τον Μιχάλη Αντωνίου Μοστράτον εκ της κωμοπόλεως Λευκών το εκεί προικοδοτηθέν οσπίτιον με μισοσπίτιον και με αυλήν κείμενον εις την Αγία Τριάδα.

 

–Λουκάκης: Βλέπε Στέλλας

 

–Λούκαρης ή Λουκάρος: Βλέπε Λεύκαρης

 

–Λουκάς:

–1939-40. Διοικητής του Σταθμού Χωροφυλακής της Κοινότητας των Λευκών Πάρου από το 1939-40 ο Αθανάσιος Λουκάς από την Στερεά Ελλάδα.

 

–Λουκήκας: Το επώνυμο Λουκήκας μαρτυρείται στην Πάρο ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα. Το 1829, στην καταγραφή των κοινών χρεών της Πάρου προς την Κωνσταντινούπολη, αναφέρεται ομολογία του Λουκήκα Φώντα ύψους 2.000 γροσίων, γεγονός που δείχνει την παρουσία και την οικονομική δραστηριότητα του επωνύμου στην παριανή κοινωνία της εποχής.

–1829. Καταγραφή των κοινών χρεών της Νήσου Πάρου εγείνον εις Κωνσταντινούπολιν εις εκφόρους αποστολάς κατά το τελευτάτον _ καταχωρημένον εις τον κοινόν Κώδημα καθού είς του τελευταίου χρόνου απεσταλμένων. Μ. Τσιγώνια, και Ιω. Κορτιάνου λογαριασμούς, τα οποία μένουν ενεξόφλητα τα κεφάλαια ομολογιών οι δε τόκοι αυτών είναι πληρωμένοι μέχρι του χιλιοστού οκτακοσιοστού έτους.

Ομολογία Λουκήκα Φωντών γρ. 2000.

 

–Λούκης: Το επώνυμο Λούκης εμφανίζεται στην Πάρο κατά την περίοδο των προσφυγικών εγκαταστάσεων των αρχών του 19ου αιώνα. Το 1829, στην απογραφή προσφύγων της Νάουσας, καταγράφεται ο 36χρονος μυλωνάς Γεώργιος Λούκης, μαζί με τη σύζυγό του Ελένη.

–1829. Σε απογραφή προσφύγων της Νάουσας του 1829 αναφέρεται ο Γεώργιος Λούκης 36 ετών μυλωνάς και η σύζυγός του Ελένη Λούκη.

–Λουκής: Επώνυμο με πολύ παλιά παρουσία στην Πάρο. Η ετυμολογία του δεν είναι απολύτως βέβαιη. Έχει συνδεθεί με το ιταλικό Lucchi, ενώ υπάρχει και η πιθανότητα να σχετίζεται με την παλαιά κρητοβενετική οικογένεια Luchi, με καταγωγή από την Τοσκάνη και ρίζες στο Τρεντίνο. Η οικογενειακή παράδοση που συνδέει τους Λουκήδες με την Κρήτη, το παρωνύμιο «Λιωνταράκης» και τους «Φουντούκηδες» δεν επιβεβαιώνεται από τις παλαιότερες παριανές μαρτυρίες. Αντίθετα, το επώνυμο απαντά στην Πάρο ήδη από το 1410, πολύ πριν από την οθωμανική κατάκτηση της Κρήτης.

Η αρχαιότερη γνωστή μαρτυρία εντοπίζεται στον Κέφαλο. Σε επιγραφή του 1410, στο υπέρθυρο του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Άγιο Αντώνιο, αναφέρονται ως ιδρυτές οι αδελφοί Δημήτριος Λουκής, Ιωάννης Λουκής και Κωνσταντία Λουκή. Η μαρτυρία αυτή δείχνει όχι μόνο την παρουσία του επωνύμου στις αρχές του 15ου αιώνα, αλλά και την κοινωνική και οικονομική θέση της οικογένειας, η οποία μπορούσε να χρηματοδοτεί την ανέγερση ναού.

Η οικογένεια παραμένει ισχυρά συνδεδεμένη με τον Κέφαλο και τους οικισμούς της ανατολικής Πάρου κατά τους επόμενους αιώνες. Το 1606 συναντούμε τον Νικόλαο Θολόγο Λουκή σε προικοσύμφωνο που συντάχθηκε στα Μάρμαρα, ενώ το 1630 ο Ιωάννης Γουλιαρμή Λουκής πωλεί χωράφι στον Τσιπίδο. Το 1636 ο Ζαννής Λουκής πωλεί αμπέλι στο Βρυσί, ενώ από τα τέλη του 17ου αιώνα εμφανίζεται με ιδιαίτερη συχνότητα ο ιερέας Δημήτριος Λουκής, ο οποίος υπήρξε πρωτέκδικος του Κεφάλου και συνέταξε σειρά εγγράφων μεταξύ 1694 και 1700.

Η εκκλησιαστική παρουσία των Λουκήδων είναι αξιοσημείωτη. Το 1703 αναφέρεται ο ιερομόναχος και ηγούμενος της μονής του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου Ιερεμίας Λουκής, ενώ το 1723 συναντούμε τον ιερέα Χρουσή Λουκή στον Δραγουλά. Το 1738 ο Χρουσής Λουκής υπογράφει ως μέλος του κοινού των Μαρμάρων υπέρ του συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα. Οι μαρτυρίες αυτές φανερώνουν ότι οι Λουκήδες είχαν ήδη αποκτήσει σημαντική θέση στην τοπική κοινωνία και ιδιαίτερα στον εκκλησιαστικό χώρο.

Κατά τον 19ο αιώνα η οικογένεια παρουσιάζει έντονη παρουσία στις Λεύκες. Το 1829 ο Ιάκωβος Λουκής συγκαταλέγεται στους εκλογείς της επαρχίας Πάρου και Αντιπάρου, ενώ το 1831 οι Ιάκωβος και Ιωάννης Λουκής υπογράφουν μαζί με άλλους Κεφαλιανούς επιστολή για τα προβλήματα που είχαν δημιουργηθεί από την εγκατάσταση των Κρητών προσφύγων. Στους εκλογικούς καταλόγους του 1847 εμφανίζονται αρκετοί Λουκήδες στις Λεύκες, μεταξύ των οποίων οι Αντώνιος, Γεώργιος, Ιωάννης, Νικόλαος, Στέφανος και Χρύσος.

Από τα μέσα του 19ου αιώνα και εξής οι Λουκήδες πολλαπλασιάζονται στις Λεύκες και στην ευρύτερη περιοχή. Τα μητρώα αρρένων καταγράφουν διαδοχικές γενιές Λουκήδων από το 1847 έως τις αρχές του 20ού αιώνα, ενώ αρκετοί από αυτούς εγκαθίστανται αργότερα στην Αγκαιριά, όπου ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία. Η παρουσία τους εκεί γίνεται ιδιαίτερα έντονη στις αρχές του 20ού αιώνα.

Το 1903 τα δημοτολόγια της Μάρπησσας καταγράφουν ολόκληρες οικογενειακές ομάδες Λουκήδων, μεταξύ των οποίων τον Ιωάννη Εμμανουήλ Λουκή, κηπουρό, την οικογένειά του και τον Χρουσή Ιωάννη Λουκή, ηλικίας 75 ετών. Οι καταγραφές αυτές επιβεβαιώνουν τη μεγάλη αριθμητική και οικογενειακή ανάπτυξη του επωνύμου στην ανατολική Πάρο.

Στις αρχές του 20ού αιώνα οι Λουκήδες εμφανίζονται και στην Αγκαιριά, όπου αρκετοί καταγράφονται ως γεωργοί. Το 1939, στον παλαιό ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου Αγκαιριάς, η εικόνα του Ευαγγελισμού φέρει την αφιερωματική επιγραφή «Αφιέρωμα Νικολάου και Σταύρου Λουκή», μαρτυρώντας τη σύνδεση της οικογένειας με τη θρησκευτική ζωή του χωριού. Το 1947 ο Νικόλαος Λουκής συμμετέχει στο Κοινοτικό Συμβούλιο Αγκαιριάς, ενώ στις κοινοτικές εκλογές του 1954 ο Νικόλαος Λουκής εκλέγεται μεταξύ των πρώτων σε σταυρούς προτίμησης. Το 1964 ο Μιχαήλ Λουκής συμμετέχει στο Κοινοτικό Συμβούλιο Αγκαιριάς.

Η οικογένεια δεν περιορίστηκε όμως στην ανατολική Πάρο. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα κλάδοι της εμφανίζονται στην Παροικιά, ενώ άλλοι εγκαθίστανται στην Αγκαιριά και σε άλλες περιοχές του νησιού. Η συνέχεια των γενεών από τον Κέφαλο και τα Μάρμαρα προς τις Λεύκες και την Αγκαιριά δείχνει μια οικογένεια με βαθιές ρίζες στην παριανή κοινωνία.

Οι μαρτυρίες από το 1410 έως τον 20ό αιώνα παρουσιάζουν έτσι μια αξιοσημείωτη συνέχεια του επωνύμου Λουκής στην Πάρο. Από τους αδελφούς Λουκήδες του Κεφάλου και τους ιερείς και πρωτεκδίκους του 17ου αιώνα, μέχρι τους γεωργούς των Λευκών και της Αγκαιριάς και τους κοινοτικούς παράγοντες του 20ού αιώνα, οι Λουκήδες αποτελούν μία από τις παλαιότερες και πλέον πολυάριθμες οικογένειες που μπορούν να παρακολουθηθούν γενεαλογικά στην ιστορία της Πάρου.

–1410. Επιγραφή στο υπέρθυρο της εισόδου του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στον Αγ. Αντώνιο Κεφάλου. Ιδρυτές της εκκλησίας είναι οι αδελφοί Λουκή. «Εκ(ίσ)θ(η) ο παρόν ναός Βαγγελισμός της υπεραγίας Θ(εοτό)κου) διά εξόδου και κόπου των Λουκήδον παρά τον τριον αδελφόν Ιωάννου Δημητρήου Μη..γου και της αδερφής αυτόν Κωνσταντίνας ης μνημόσυνον αυτόν και τον γονέον αυτόν αυι’ (1410)».

–1410. Δημήτριος Λουκής, Ιωάννης Λουκής και Κωνσταντία Λουκή 1410.

–1550. Σε έγγραφο του έτους 1550 αναφέρεται ο Λουκής … .

–1606. Η παλαιότερη ως τώρα μαρτυρία του επωνύμου είναι στα Μάρμαρα το 1606. Ο Ιωάννης και Νικόλαος Ρούσσος. Προικοσύμφωνο Πέτρου Αντ. Κυρίτζη και Καλής Τζ. Μαυροϊωάννη. Κέφαλος, Μάρμαρα 20 Οκτωβρίου 1606.

«+Εν ονόματι του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού αμήν. Έτει από της ενσάρκου του Χριστού οικονομίας, 1606 Οκτωμβρίω 20 εν τη νήσω Πάρω εν Καστελλιώ Κεφάλω εις χωρίον λεγόμενον Μάρμαρα εις τον οίκον του κυρ Τζανή Μαυροϊωάννη συμφωνία υπανδρείας ποιούν αμφότερα τα δύο μέρη το έν μέρος ο κυρ Τζανής Μαυροϊωάννης και το έτερον μέρος ο μαστρ’ Αντώνης Κυρίτζης με γνώμην και βούλησην των συμβίων τους ο μέν διά να πάρη του άνωθεν μαστρ’ Αντώνη ο υιός ονόματι Πέτρος την θυγατέρα του άνωθεν κυρ Τζανή ονόματι Καλή διά γυναίκαν του νόμιμην και ευλογητικήν καθώς ορίζει η αγία του Χριστού Εκκλησία, πρώτον τάζει ο ρηθείς κύρ Τζανής προς την αυτού θυγατέρα, διά χάριν προικός, πρώτον μέν σπίτι να του αφήση πλησίον του μαστρο Ιωάννη Καρπούζη με το να κτίσουν μαζί με τον μαστρ’ Αντώνη ακόμη και το μαγαζέ πλησίον του κυρ Κωνσταντή Σκορδίλη και αυτό εδικόν των, το αμπέλι το μισό πλησίον του κύρ Μιχάλη Νταμιράλια και το μισό πατητήρι, φυλάσσοντας το ποτιστικό στην Βρύση το χωράφι ως καθώς ευρίσκεται πλησίον κύρ Μιχάλης Νταμιράλια και κύρ Νικόλαος Αρμπάς, με ελιές, με ρουδιές με όλα τα δέντρα και αυτό εδικόν της. Εις τον Χοιρόλακον το χωράφι πλησίον του κυρ Μάρκου Νταμιράλια ως καθώς ευρίσκεται εις τον Αντικέφαλον το χωράφι ως καθώς ευρίσκεται πλησίον κύρ Γεώργης Σκορδίλης. Ακόμη εις τον αυτόν τόπον απόξω ως ευρίσκεται εμισό την Βλυχάδα το χωράφι πλησίον του κύρ Χρούση Μουδάτζου. Ακόμη εκεί κοντά το χωράφι όπου έχω απέ τον κύρ Ροδ… πλησίον παπά Μανουήλ Λιπράντος, ακόμη από … στου άνωθεν κύρ Φραγκούλη τον κήπον έτερον κομμάτι και αυτό εδικόν της. Παπλώματα τέσσερα, μαξωτά δύο, ένα κόκκινο και ένα πετζάντο και δύο λινά… άσπρο, σεντόνια ζυγιές πέντε, δύο… τα τρία σκλέτα, μαξιλάρια ζυγιές έξι, κουρτούνες τρείς μια… και ασπροκεντητή και έτερη σκλέτη. Χειροκουρτίνα την ουρανία τηλάρι με μαλλί και … μία σκουτέλια δύο και στανιάδες δύο, ακόμη και στάνια έτερα εννέα, λύχνος της βίδας, … κολωνάτη και … ατζαλένη … ένα χάλκωμα και την άλλη μασαρία κατά την τάξιν να μην της λείπει τίποτες, μαντήλια, μπόλιες, πετζέτες, πήχες 40, ήτοι σαράντα, πάγκον έναν, κασέλες δύο, όποιες θέλει, τραπέζι ένα, καμιζόλα κόκκινη και παγονάτζα τη νέα όπου έχει και έτερη κόκκινη εκείνη που φορεί πουστοπράτζολα φτηλάτα ζύγην μίαν, έτερα βελουδένια ζυγιές δύο, μαργαριτάρι χρυσό, 10 ήτοι δέκα, δακτυλίδια μαλαματένια, τέσσερα και έτερο σουλιτάρι μαλαματένιο, σκολαρίκια ζυγήν μίαν, τις κασέλες της που έχμε και αυτές εδικές της, πουνταρέλα ντουζίνα μισή, αγελάδα μίαν, της γαϊδάρας το πουλάρι και αν κάμη και η φοράδα πουλάρι και αυτό εδικόν της. Βουτζία τρία, ήτοι 3. Το εικονοστάσι τον Θεολόγο ήτοι της μάνας της και τούτο να εορτάζη την μίαν όποιαν θέλει. Ταύτα πάντα και την ευχήν μας. Ακόμη και το χωράφι στα Μάρμαρα πλησίον του μαστρο γαλανού μετά τον θάνατόν μας και αυτό εδικόν της.

+Από το έτερον μερος τάζει και δίνει ο ρηθείς μαστρ’ Αντώνης προς τον αυτού υιόν διά χάριν προικός το αμπέλι την φυτείαν εις τον Κάμπν πλησίον του κύρ Αλεξανδή Κυρίτζη, του αδελφούν του, εις το χωρίον του Μαρμάρου, το χωράφι του Μπονοφάτζου ως καθώς ευρίσκεται πλησίον του κύρ Ιωάννη Ρούσου φυλάσσοντας να παίρνει ο πατέρας του ένα σπιτότοπο, ακόμη ένα κοντά από κάτω να κατεβάση τον τοίχον από πέρα στη γωνία του καντουνιού του χωραφιού του Αγίου Αντωνίουνα πάγη στη γουνία στο καντούνι του Μιχάλη Σκορδίλη στο Λιβάδι το χωράφι το εμισό ως καθώς ευρίσκεται με ποτιστικά, πλησίον του Νικόλα Θολόγου Λουκή και Νικόλα Γεωργίου Ρούσου φυλάσσοντας να παίρνει ο πατέρας του στο απάνω πηγάδι ήγουν το κτίσμα να έχη ένα ποτιστικό ορδινάριο, και πάλε μετά τον θάνατόν του να είναι το εμισό δικόν του το χωράφι στα Σκημπιά πλησίον κύρ Γεώργιος Γεμελιάρης και κύρ Γεώργιος Πούλιος το χωράφι στα Λακκιά πλησίον παπα Μανουήλ Λιπράντος, ως καθώς ευρίσκεται το αλώνι στον Άγιον Γεώργιον πλησίον κύρ Γεώργιος Λέφας με μαρ… ως καθώς ευρίσκεται ακόμη και ως εκεί κοντά να κατεβάση τον τοίχον και ως το Ξυλοκερατάδι, στο Μαυρολιό την πάρτη μου που έχω απέ τον Ζαχαρία και αυτό εδικόν του, σεντόνια ζυγή μίαν κεντητή, πάπλωμα γερανιό, ένα στρώμα με το μαλλί, μαξελάρια αμπελοφύλλητα, ζυγήν μίαν, στάνια κομμάτια δώδεκα, καντηλέρι ένα, δακτυλίδι μαλαματένιο ένα…, μαντήλια δύο, ρούχα … φίνες τρείς και ένα φερετζέ ήτοι ζυγιές τρείς, δύο που έχει και έτερη να την έχη ράστη ήτοι θοταργόν του και ένα σηπέτο έδωσε ένα ήτοι … βουτζιά τρία διά την ζωστροφήν του να .. .. .. μαγέρεμα να μην του λείπη. Ταύτα πάντα και την ευχήν μας και εάν .. .. .. να τους είναι απέ του άλλου χωρίς κληρονόμον να στρέφουνται τα πράγματα εις τους πρόσιμους εδικούς έτζι είπαν και εσυνιβάστηκαν και οι δύο μερίδες με θέλημα και με καλήν τους γνώμην και όποιος ήθελεν αλληλογήσει απέ τα δυό μέρη να πέφτη εις πένα και κοντάνα της αυθεντιάς ρεάλια 8, ήτοι οκτώ, τα ήμιση της αυθεντίας και τα ήμισυ της … μερίδας, επροσκάλεσαν και παρακαλετούς και αξιοπίστους μάρτυρας τον κύρ Τζανή Σκορδίλη και κύρ Ιωάννη Παδιάτη και κύρ Νικολό Ιωάννου Ρούσσο και κύρ Γεώργη Σκορδίλη. –Πρωτοπαπάς και νοτάριος Κεφάλου με θέλημα των δύο μερίδων έγραψα και εσφάλησα. (ΓΑΚ, Κ 8ζ, Συλλ. Ζερλέντη).

–1630. Πώληση χωραφιού. Καστέλλι Κεφάλου, 6 Φεβρουαρίου 1630. «Ενώπιον του ιερέα Δημητρίου Λουκή και οικονόμου Κεφάλου που συνέταξε το πωλητήριο αυτό έγγραφο στο καστέλλι του Κεφάλου, στον Τζιπίδο, ο Ιωάννης Γουλιαρμή Λουκής πωλεί στον εγγονό του ιερέα Ιωάννη Παπαδόπουλο το χωράφι οπού έχει οπίσω εις το Πελιγάρδιν τους (περιβόλι), για 25 ρεάλια, που υπολογίζονταν σε 200 άσπρα, συν τον έγγειο φόρο τον Βασιλικό.

Το έγγραφο υπογράφουν ο Ιωάννης Παιδιάτης (ή Πεδιάτης), ο Σάββας Βουτζαράς, ο Γιάκωβος Συρίγος, ο Μιχέλης Βιτζαράς και ο Γεώργιος Μνηγού Σκορδίλης.

–1636. Πωλητήριο Κεφάλου, 5 Οκτ. 1636, ο Ζαννής Λουκής πωλεί του παπά-κυρ Ιωάννη Παπαδόπουλου το αμπέλι εις το Βρυσί δια τζεκίνια δώδεκα.

Υπογράφουν ο ιερέας Μάρκος Πάρπος, ο Αντώνιος Ανεγνώστης Ρίτζος, ο Αντώνης Μονδάνος κ.α.

–1672. Στις 21 Οκτωβρίου 1672 μνημονεύεται ο ιερέας Κεφάλου Δημήτριος Λουκής.

–1694. Στις 4 Ιουλίου 1694 ο ιερέας και Πρωτέκδικος Κεφάλου Δημήτριος Λουκής συντάκτης γράμματος.

–1695. πρωτέκδικος Κεφάλου ο ιερεύς Δημήτριος Λουκής τον Αύγουστο του 1695 συντάσσει έγγραφο.

–1695. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1695 συντάσσει πληρεξούσιο ο ιερέας και Πρωτέκδικος Κεφάλου Λουκής Δημήτρης.

–1695. O πρωτέκδικος Κεφάλου ο ιερεύς Δημήτριος Λουκής στις 11 Νοεμβρίου του 1695 συντάσσει έγγραφο.

–1700. Στις 1^η Οκτωβρίου 1700 αναφέρεται σε έγγραφο πώλησης χωραφιού στον Τζιπίδο η Ειρήνη του ποτέ Γεώργιου Γερασίμου Καρυωτάκη θυγατέρα…» Ενώπιον του ιερέα και πρωτεκδίκου Κεφάλου Δημητρίου Λουκή η Ειρήνη κόρη του Γεωργίου Γερασίμου Καρυωτάκη πωλεί στον Μανόλη Παπάλεο ένα χωράφι στο Βαρσαμάδο για 15 ρεάλια, και στράτα κουμούνα (δημόσια οδό). Το υπογράφουν ο μοναχός, αγιογράφος Νικόδημος Γεράρδης, ο Νικ. Φιλινάκης? Και ο Ανεγνώστης Μαλατέστας.

Μετά τις υπογραφές έχουμε μια συμπληρωματική παράγραφο, είδος υστερόγραφου (κοντιτζίλε γράφεται στο χειρόγραφο) Υπογράφουν οι: ιερέας Μελέτιος Σιδεράκης, Γ. Τριβυζάς και ο ιερέας Δημήτριος Λουκής που έγραψε και το κοντίτζιλε.

–1703. Ιερομόναχος και Ηγούμενος της μονής του Αγίου Αντωνίου Κεφάλου Ιερεμίας Λουκής, γνωστός από επιγραφή του 1703, που υπάρχει εντοιχισμένη στην δυτική πεζούλα της αυλής της μονής του Αγίου Αντωνίου.

–1723. O Λουκής Χρουσής ιερέας, αναφέρεται σε έγγραφο Δραγουλά στις 4 Μαρτίου 1723. Μετά από λίγο καιρό απεβίωσε όπως μαρτυρεί το πιο κάτω έγγραφο του Μαΐου. Σε έγγραφο Δραγουλά (4 Μαΐου 1723), εν Νήσω Πάρω χωρίον Δραγουλά, αναφέρεται: +Εστοντας και να μισέψει ο μακαρίτης παπακυρ Χρούσης Λουκής από το νησίο της Πάρος διά την Σμύρνην διά μερικό χρέος όπου είχε να δώσει εκεί του μαστρο Κωνσταντή Ραγκούση, Παριανού, ως καθώς τα ιδιόχειραν του γράμματα φαίνουνται…».

–1738. Μαρτυρία υπερασπίσεως συμπατριώτη τους ιερέα Φραγκίσκου Νταβερόνα προς τον καπουδάν πασά (για αντίδραση στην συγκέντρωση της φορολογίας), κατά τη Γενική Συνέλευση από τα κοινά της Πάρου, της 16 Ιουλίου 1738, υπογράφει ο Χούσης Λουκής από το κοινό των Μαρμάρων Πάρου.

–1829. Σε έγγραφο της Εκατονταπυλιανής «Εν Παροικία της Πάρου» την 19 Μαΐου 1829 αναφέρονται οι εκλογείς της επαρχίας Πάρου και Αντιπάρου: Αθανάσιος Μαύρος, Μ.Μ. Μαυρογένης, Δημήτριος Καλαβρός, Νικ. Μαλατέστας, Ιω. Μεταξάς, Θ. Ρικιέρης, Ιάκωβως Λουκής, Ν. Μωραΐτης, Μιχαήλ Τζιγώνιας, Ιω. Βαλσαμής, Ευστράτιος Στάμενας, Ζέπος Δελαγραμμάτης, Ν. Κονταράτος, Ν. Ρούσσος, Γεώργιος …, Τζανής Μάτζας, Δαμιανός Μπιάζης, Γεώργιος Βιτζαράς.

–1831. Λεύκες 1831 Μαΐου 2. Ο μαθητής της Αλληλοδιδακτικής Σχολής Λευκών Λουκής Ι. Χρουσής.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης Λουκής από τα χωριά του Κεφάλου.

–1831. Στις 29 Δεκ. 1831 ορίζονται όρια του τόπου του κ. Κ Κονδύλη αρχόμενα από τα Ασπροχώραφα του χωρεπισκόπου Καλοπλάστου και εκτεινόμενα κάτωθεν των Άσπρων Πέτρων μέχρι της Κουντουριδιάς, πλησίον του Χρουσή Λουκή (Λεονταράκη).

–1844. Στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μαρμάρων το 1844 είναι εγγεγραμμένος ο 28χρονος εργάτης Λουκής Ελευθέριος και ο γεωργός 60 ετών Ιάκωβος Λουκής.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Μαρμάρων του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 30χρονος εργάτης Λουκής Ελευθέριος.

–1847. Το 1847 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Αντώνιος του Στεφάνου και ο Λουκής Αντώνιος του Ιωάννη. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1847. Στον εκλογικό κατάλογο Λευκών του 1847 είναι εγγεγραμμένος ο 58χρονος γεωργός Αντώνιος Λουκής, ο 28χρονος γεωργός Γεώργιος Ν. Λουκής, ο 58χρονος γεωργός Ιωάννης Λουκής, ο 25χρονος γεωργός Νικόλαος Αντ. Λουκής, ο 55χρονος γεωργός Νικόλαος Γ. Λουκής, ο 38χρονος γεωργός Στέφανος Γ. Λουκής και ο 30χρονος γεωργός Χρύσος Ι. Λουκής.

–1852. Το 1852 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Χρουσή. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1853. Το 1853 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Αντώνιος του Γεωργίου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1857. Το 1857 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Θεόδωρου και ο Λουκής Νικόλαος του Λουκά. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1860. Το 1860 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Πέτρος του Θεόδωρου και ο Λουκής Γεώργιος του Λουκά. Ήταν εγγεγραμμένοι στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1861. Το 1861 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Στέφανου και ο Λουκής Ιωάννης του Γεωργίου. Ήταν εγγεγραμμένοι στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1862. Το 1862 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Αντώνιος του Νικολάου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1863. Το 1863 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Γεώργιος του Δημητρίου και ο Λουκής Νικόλαος του Γεωργίου. Ήταν εγγεγραμμένοι στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1865. Το 1865 γεννιέται στις Λεύκες ο Λουκής Γεώργιος του Νικολάου. Ήταν εγγεγραμμένος στο μητρώο αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1867. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1867 ο Λουκής Στέφανος του Θεόδωρου.

–1868. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1868 ο Λουκής Σπυρίδων του Νικολάου.

–1869. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1869 ο Λουκής Αντώνιος του Λουκά.

–1870. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1870 ο Λουκής Νικόλαος του Θεόδωρου.

–1873. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1873 ο Λουκής Στέφανος του Γεωργίου.

–1875. Σε εικόνα της Αγίας Άννας στην Αγία Τριάδα Λευκών η επιγραφή αναφέρει: «Δέησις του δούλου του Θεού Γεωργίου Λουκή, συμβίας και τέκνων, 1875 και Χειρί Ν. Καραβία».

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του Δήμου Υρίας του 1875, υπάρχει εγγεγραμμένος ο 22χρονος Λουκής Γεώργιος του Στέφανου, γεωργός όπως και ο 54χρονος Λουκής Γεώργιος του Νικολάου, γεωργός, αλλά και ο Λουκής Ιωάννης του Χρουσή.

–1875. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λουκής Εμμανουήλ του Ιωάννη 45 ετών γεωργός.

–1876. Σε πίνακα των γάμων που τελέστηκαν το έτος 1876 Απρ. 18 στις Λεύκες αναφέρεται ότι ο 40χρονος Ιάκωβος Παντελαίος του Μοσχονά και της Άννας να νυμφεύεται την 40χρονη Μαρουσώ Λουκή του Ιωάννη και της Γαριφαλιάς.

–1878. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1878 ο Λουκής Δημήτριος του Γεωργίου.

–1879. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1879 ο Λουκής Στέφανος του Αντωνίου και ο Λουκής Αριστείδης του Αντωνίου.

–1881. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1881 ο Λουκής Ιωάννης του Αντωνίου.

–1882. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1882 ο Λουκής Χρουσής του Ιωάννη.

–1883. Εγγεγραμμένοι στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1883 ο Λουκής Γεώργιος του Αντωνίου.

–1886. Λουκής Ιωάννης του Φώτη και Λουκής Ιωάννης του Αντωνίου. Έτος γέννησης του 1886 στις Λεύκες. Εγγεγραμμένος στο Μητρώο των Αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1887. Λουκής Στέφανος του Ιωάννη, Λουκής Νικόλαος του Γεωργίου και ο Λουκής Στέφανος του Αντωνίου. Έτος γέννησης το 1887 στις Λεύκες. Εγγεγραμμένος στο Μητρώο των Αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1888. Λουκής Θεόδωρος του Πέτρου και Λουκής Αντώνιος του Φώτιου. Έτος γέννησης το 1888 στις Λεύκες. Εγγεγραμμένος στο Μητρώο των Αρρένων της Κοινότητας Λευκών.

–1889. Το 1889 γεννιέται ο Λουκής Θεόδωρος του Ιωάννη, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1952.

–1890. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1890 στις Λεύκες ο Λουκής Φώτιος του Φωτίου και ο Λουκής Σταμάτιος του Πέτρος.

–1891. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1891 στις Λεύκες ο Λουκής Μιχαήλ του Αντωνίου.

–1892. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1892 στις Λεύκες ο Λουκής Δημήτρης του Αντωνίου και ο Λουκής Νικόλαος του Ιωάννη.

–1893. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1893 στις Λεύκες ο Λουκής Γεώργιος του Ιωάννη, μετέπειτα γεωργός, κάτοικος Αγγερίας. Ο Λουκής Γεώργιος του Στέφανου και ο Λουκής Γεώργιος του Αντωνίου. Και οι δυο έπεσαν υπέρ πατρίδος στους πολέμους της περιόδου 1912-22.

–1894. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1894 στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Αντωνίου ο οποίος έπεσε υπέρ πατρίδος κατά την περίοδο κατά την περίοδο 1912-22.

–1895. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1895 στις Λεύκες ο Λουκής Θεόδωρος του Στέφανου και ο Λουκής Δημήτριος του Ιωάννη.

–1896. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1896 στις Λεύκες ο Λουκής Θεόδωρος του Πέτρου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1952, ο Λουκής Θεόδωρος του Στέφανου, ο Λουκής Κυριάκος του Αντωνίου και ο Λουκής Γεώργιος του Ιωάννη.

–1897. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1897 στις Λεύκες ο Λουκής Νικόλαος του Αντωνίου, μετέπειτα παντοπώλης, κάτοικος Αγγερίας. Ο Λουκής Δημήτριος του Ιωάννη και ο Λουκής Εμμανουήλ του Ιωάννη.

–1898. Πίναξ του Συνδέσμου των εν Λαυρίω, Αθήναις περιχώροις και Πειραιει ΠΑΡΙΩΝ, εμφαίνων ονοματεπώνυμων μελών της Περιόδου 1ης Ιουνίου 1898 o Λουκής Λουκάς Γεώργιος.

–1900. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1900 στις Λεύκες ο Λουκής Λουκάς του Γεωργίου. Έπεσε υπέρ πατρίδος στον Μικρασιατικό πόλεμο.

–1901. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1901 στις Λεύκες ο Λουκής Αντώνιος του Ιωάννη, μετέπειτα γεωργός, κάτοικος Αγγερίας και ο Λουκής Νικόλαος του Σπυρίδωνα.

–1902. Το 1902 γεννιέται ο Λουκής Γεώργιος του Νικολάου, μετέπειτα γεωργός, κάτοικος Αγγερίας.

–1902. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1902 στις Λεύκες ο Λουκής Εμμανουήλ του Ιωάννη, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1953, γεωργός. Ο Λουκής Νικόλαος του Αντωνίου και ο Λουκής Γεώργιος του Νικολάου.

–1903. Στον εκλογικό κατάλογο Αντιπάρου στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο γεννημένος το 1903 κάτοικος Αντιπάρου Λουκής Γεώργιος του Ιωάννη ξυλουργός.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ιωάννης Εμμανουήλ Λουκής, ετών 40, κηπουρός, έγγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Γιαθρίτσα? Ιωάννη Λουκή, ετών 30, οικιακά, έγγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ανεζίνα Ιωάννη Λουκή, ετών 10, οικιακά, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Ελευθέριος Ιωάννη Λουκής, ετών 8, άνευ, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Ιωάννη Λουκής, ετών 13, μαθητής, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Καλλιόπη Ιωάννη Λουκή, ετών 5, άνευ, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Ανδρομάχη Ιωάννη Λουκή, ετών 4, άνευ, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Ιωάννη Λουκή, ετών 5 μηνών.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Δημήτριος Ιακ. Λουκής,  ετών 16, υπηρέτης, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Χρουσής Ιωάννη Λουκής, ετών 75, γεωργός, έγγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Εμμανουήλ Λουκής, ετών 33, γεωργός, έγγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Αικατερίνη Γεωργίου Λουκή, ετών 25, οικιακά, έγγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Καλλιόπη Γεωργίου Λουκή, ετών 7, άνευ, άγαμος.

–1903. Στα Δημοτολόγια του ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΠΗΣΣΗΣ στις 28 Νοεμβρίου 1903, είναι εγγεγραμμένη η Μαρούσα Γεωργίου Λουκή, ετών 5, άνευ, άγαμος.

–1904. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1904 στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Πέτρου.

–1905. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1905 στις Λεύκες ο Λουκής Εμμανουήλ του Γεωργίου.

–1906. Το 1906 γεννιέται ο Λουκής Κωνσταντίνος του Ιωάννη, μετέπειτα γεωργός, κάτοικος Αγγερίας.

–1906. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1906 στις Λεύκες ο Λουκής Αντώνιος του Στέφανου.

–1907. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1907 στις Λεύκες ο Λουκής Κωνσταντίνος του Νικολάου.

–1908. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1908 στις Λεύκες ο Λουκής Μιχαήλ του Στέφανου.

–1910. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1910 στις Λεύκες ο Λουκής Σταύρος του Νικολάου, μετέπειτα γεωργός, κάτοικος Αγγερίας. Ο Λουκής Ευάγγελος του Ιωάννη, ο Λουκής Αντώνιος του Αριστείδη και ο Λουκής Νικόλαος του Σπυρίδων.

–1910. Στις 25 Απριλίου 1910 ο 22χρονος γαλακτοπώλης από την Πάρο Δημήτριος Λουκής του Ιακώβου και της Βασιλικής Πουλίου [κάτοικοι Πάρου] παντρεύεται στην Ερμούπολη την 22χρονη από την Σύρο Αννεζούλα Γεωργαλά, του Νικολάου και της Στυλιανής Στέλλα.

–1911. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1911 στις Λεύκες ο Λουκής Σταύρος του Νικολάου.

–1912. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1912 στις Λεύκες ο Λουκής Ιωάννης του Γεωργίου.

–1914. Εγγεγραμμένος στο μητρώο Αρρένων της Κοινότητας Λευκών Πάρου το έτος γέννησης 1914 στις Λεύκες ο Λουκής Στέφανος του Αριστείδη και ο Λουκής Αντώνιος του Γεωργίου.

–1919. Οπλίτης κατά την περίοδο 1919-1922 ο Λουκής Γεώργιος.

–1922. Το 1922 γεννιέται ο Λουκής Πέτρος του Θεόδωρου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1952.

–1924. Το 1924 γεννιέται ο Λουκής Γεώργιος του Στέφανου έμπορος κάτοικος Παροικιάς.

–1925. Το 1925 γεννιέται ο Λουκής Ιωάννης του Γεωργίου, μετέπειτα εργάτης, κάτοικος Αγγερίας.

–1927. Το 1927 γεννιέται ο Λουκής Νικόλαος του Γεωργίου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγελίας του 1950, γεωργός.

–1928. Το 1928 γεννιέται ο Λουκής Ιωάννης του Αντωνίου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγελίας του 1950, εργάτης.

–1928. Το 1928 γεννιέται ο Λουκής Ιωάννης του Θεόδωρου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1953, γεωργός.

–1929. Το 1929 γεννιέται ο Λουκής Δημήτριος της Ευανθίας γεωργοποιμήν κάτοικος κοιν. Παροικιάς.

–1930. Το 1930 γεννιέται ο Λουκής Γεώργιος του Αντωνίου, εγγεγραμμένος στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1953, γεωργός.

–1931. Το 1931 γεννιέται ο Λουκής Νικόλαος του Εμμανουήλ και ο Λουκής Μιχαήλ του Νικολάου, εγγεγραμμένοι στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1953.

–1923. Στον παλαιό ενοριακό ναό του Αγίου Γεωργίου της Αγκαιριάς, η εικόνα του Ευαγγελισμού έχει την επιγραφή: «Αφιέρωμα Νικολάου και Σταύρου Λουκή, έτος 1939».

–1947. Στις 20 Ιουνίου 1947, το στο Κοινοτικό Συμβούλιο Αγγεριάς συμμετέχει και ο Νίκ. Λουκής.

–1951. Το 1912 γεννιέται η Μαρία Ραγκούση του Στέφανου, στον εκλογικό κατάλογο Αγγεριάς του 1951 φέρεται παντρεμένη με τον Λουκή Σταύρο.

–1954. 21 Νοεμβρίου 1954 ΚΟΙΝΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ. ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΑΓΓΕΡΙΑ: Επί 180 ψηφισάντων έγκυρα ψηφοδέλτια 176. Έλαβον σταυρούς προτιμήσεως: Σίμος Σκιαδάς 126, Νικ. Δεσύλας 88, Ζαχ. Ραγκούσης 83, Νικ. Λουκής 72, Α. Χανιώτης 59.

–1964. Κοινοτικαί Εκλογαί 5 Ιουλίου 1964. Εις ΑΓΓΕΡΙΑ: Κατήλθον 2 συνδυασμοί υπό τον κ. Δημ. Ραγκούσην και Δημ. Παρούσην. Υπερίσχυσεν ο πρώτος και το Κ.Σ. κατηρτίσθη ως εξής: Πρόεδρος ο κ. Δημ. Ραγκούσης, Αντιπρ. Αντ. Σκανδάλης και Σύμβουλοι Μιχ. Λουκής, Δημ. Παρούσης και Εμμ. Ραγκούσης.

 

–Λουμπαρδάρης ή Λουπαρδάρης: Το επώνυμο εμφανίζεται στην Πάρο από τα τέλη του 17ου αιώνα και συνδέεται κυρίως με πρόσωπα του εκκλησιαστικού κόσμου, γεγονός που δείχνει την παρουσία μιας οικογένειας με ιδιαίτερη θέση στην κοινωνία της εποχής.

Η παλαιότερη μέχρι σήμερα γνωστή μαρτυρία χρονολογείται από το 1683, όταν στις 6 Μαΐου αναφέρεται σε έγγραφο ανταλλαγής κτημάτων στον Χερόλακκα ο ιερομόναχος Ιερεμίας Λουμπαρδάρης, σε συναλλαγή με τον Ιωάννη Χειλά. Ο ίδιος εμφανίζεται και το 1695, όταν στις 11 Νοεμβρίου, στον Τσιπίδο, υπογράφει ως ιερομόναχος πληρεξούσιο της Αννέζας της ορφανής.

Η παρουσία του Ιερεμία Λουμπαρδάρη συνεχίζεται και στις αρχές του 18ου αιώνα. Το 1726 αναφέρεται ως ηγούμενος του Αγίου Γεωργίου, όταν αγοράζει χωράφι, ενώ το 1731 συναντούμε στην Αμοργό έναν ακόμη εκκλησιαστικό άνδρα της οικογένειας, τον ιερομόναχο Νικόδημο Λουμπαρδάρη.

Η οικογένεια εξακολουθεί να εμφανίζεται στην παριανή κοινωνία και μέσα από ιδιωτικές δικαιοπραξίες. Στις 29 Μαΐου 1732, σε πωλητήριο που συντάχθηκε στον Τσιπίδο, η Φλωρέντζα, σύζυγος του μακαρίτη Ιωάννη Λουμπαρδάρη, πωλεί στον Αναγνώστη Παπαδόπουλο δύο χωράφια, το ένα στον Ποταμό και το άλλο στου Μουγκού. Τα δύο κτήματα εκτιμήθηκαν σε δεκατρία ρεάλια.

Οι μαρτυρίες αυτές, αν και περιορισμένες, δείχνουν ότι οι Λουμπαρδάρηδες αποτελούσαν ήδη από τον 17ο αιώνα εγκατεστημένη οικογένεια της Πάρου, με ιδιαίτερη παρουσία στον εκκλησιαστικό χώρο και στις κοινότητες του Κεφάλου και του Τσιπίδου. Η μορφή Λουπαρδάρης θα πρέπει πιθανότατα να θεωρηθεί παραλλαγή του ίδιου επωνύμου.

–1683. Στις 6 Μαΐου 1683 αναφέρεται σε έγγραφο ανταλλαγής κτημάτων στον Χερόλακκα ο ιερομόναχος Ιερεμίας Λουμπαρδάρης με τον Ιωάννη Χειλά.

–1695. Στις 11 Νοεμβρίου 1695 στον Τζιπίδο ο ιερομόναχος Ιερεμίας Λουμπαρδάρης υπογράφει το πληρεξούσιο της Αννέζας της ορφανής.

–1726. Το 1726 ο ιερομόναχος Ιερεμίας Λουμπαρδάρης αγοράζει ως ηγούμενος του Άγιου Γεωργίου ένα χωράφι.

–1731. Το 1731 απαντάται σε διαθήκη Αμοργού ο ιερομόναχος Νικόδημος Λουμπαρδάρης.

–1732. Πώληση  χωραφιών, Τζιπίδος, 29 Μαΐου 1732. Ενώπιον του παπα Μάρκου Μπάρπου που συνέταξε το έγγραφο και μαρτυρεί, και των μαρτύρων Αναγνώστη Μαλατέστα και Αντώνη Ρίτζου, η κερά Φλωρέντζα σύζυγος του μακαρίτη Ιωάννη Λουμπαρδάρη πωλεί στον Αναγνώστη Παπαδόπουλο δυο χωράφια που βρίσκονται, το ένα στον Ποταμό (ίσως της Μακρυαλίμνης) και το άλλο στου Μουγκού. Σύμπλιοι σ’ αυτά είναι οι Αναγνώστης Τριβυζάς και ο Σταμάτης Μονόπατος. Τα δυο αυτά χωράφια τα εστιμάρισε (=τα εξετίμησε) ο κυρ Στεφανής Λιμπράντος δια ρεάλια δεκατρία.

 

–Λουμπράνου: Το επώνυμο συνδέεται με καθολική οικογένεια της Παροικιάς, η οποία μαρτυρείται κατά τον 20ό αιώνα και φαίνεται να διατηρεί την παρουσία της στην παριανή κοινωνία μέχρι τις ημέρες μας.

Μια παλαιότερη μαρτυρία εντοπίζεται σε φωτογραφία από τα στενά της Παροικιάς, χρονολογούμενη περίπου στο 1935, όπου διακρίνεται η Μαριάννα Λουμπράνου. Η παρουσία της οικογένειας συνεχίζεται μεταπολεμικά, καθώς το 1965 γεννιέται η Ζέτα Λουμπράνου, κάτοικος Παροικιάς.

Το επώνυμο παραμένει ζωντανό στην τοπική κοινωνία και στα τέλη του 20ού αιώνα. Το 2000 συναντούμε τη Μαριάννα Λουμπράνου ως μαθήτρια του Δημοτικού Σχολείου Παροικιάς.

Οι μέχρι σήμερα γνωστές μαρτυρίες δείχνουν μια καθολική οικογένεια της Παροικιάς, με παρουσία τουλάχιστον από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και συνέχεια μέσα στον χρόνο. Η περιορισμένη όμως τεκμηρίωση δεν επιτρέπει, προς το παρόν, ασφαλέστερη αναγωγή της οικογένειας σε παλαιότερους αιώνες.

–1935. Σε φωτογραφεία στα στενά της Παροικιάς διακρίνεται η Μαριάννα Λουμπράνου το 1935(;)

–1965. Το 1965 γεννιέται η Ζέτα Λουμπράνου κάτοικος Παροικιάς.

–2000. Μαθήτρια Δημοτικού σχολείου Παροικιάς Μαριάννα Λουμπράνου.

 

–Λουπαρδάρης: Βλέπε Λουμπαρδάρης

–Λούρδας ή Λουρδάς - Λούρδος: Το επώνυμο θεωρείται παραλλαγή του παλαιού βενετικού Loredano, οίκος του οποίου συνδέθηκε στενά με την Αντίπαρο και κυβέρνησε το νησί κατά τον 15ο αιώνα. Κατά τον 17ο αιώνα το όνομα μεταλλάσσεται στην Πάρο στις μορφές Λούρδας και Λούρδος.

Η οικογένεια μαρτυρείται στην Παροικιά ήδη από το 1658, με τον ιερέα και χαρτοφύλακα Ελευθέριο Λουρδά, ο οποίος το 1668 διορίζεται χαρτοφύλακας του Καστελίου Παροικιάς και το 1672 συμμετέχει στις ενέργειες των Παριανών για την εγκατάσταση των Ιησουιτών. Το 1716 αναφέρεται επίσης ο ιερέας Αναστάσιος Λουρδάς, ενώ το 1737 απαντάται ο Μπουρτούλης Λουρδάς.

Οι μαρτυρίες αυτές δείχνουν ότι οι Λούρδες ή Λούρδοι αποτελούν παλαιό παριανό επώνυμο, το οποίο πιθανότατα αποτελεί την ελληνική μορφή του ονόματος Loredano, που συνδέθηκε ιστορικά με την Αντίπαρο.

 

–Λουρίδης: Λουρίδης Παλαιά οικογένεια της Μάρπησσας – τοπωνύμιο «του Λουρίδη το Λαγκάδι». Η οικογένεια Λουρίδη αποτελεί παλαιά οικογένεια της Πάρου, με ιδιαίτερη παρουσία στη Μάρπησσα. Η παράδοση τη συνδέει με τους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, όμως οι παλαιότερες γνωστές μαρτυρίες του επωνύμου στην Πάρο ανάγονται ήδη στις αρχές του 19ου αιώνα. Στη δυτική περιοχή του Ασπρου Χωριού διατηρείται μέχρι σήμερα το τοπωνύμιο «του Λουρίδη το Λαγκάδι», ενώ ο ναός του Αγίου Γεωργίου του Πλουσίου στη Μάρπησσα είναι γνωστός και ως Άγιος Γεώργιος του Λουρίδη.

Το 1831 ο Κωνσταντίνος Λουρίδης, από τα χωριά του Κεφάλου, συνυπογράφει επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο του Αιγαίου Πελάγους σχετικά με τις αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους ντόπιους και τους Κρητικούς νεοαποίκους. Το 1844 αναφέρεται ο Ιωάννης Λουρίδης στον εκλογικό κατάλογο του Δήμου Μάρπησσας, ενώ το 1867 και το 1873 συναντούμε τον ιερομόναχο Γρηγόριο Λουρίδη. Το 1880 ο ίδιος οικοδομεί οίκημα κοντά στον Άγιο Γεώργιο, όπως μαρτυρεί η εντοιχισμένη επιγραφή με το όνομά του.

Στα δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσας του 1903 καταγράφονται πολυάριθμα μέλη της οικογένειας, μεταξύ των οποίων ο κτηματίας Μιχαήλ Κωνσταντίνου Λουρίδης, ο σανδαλοποιός Γρηγόριος Μιχαήλ Λουρίδης, ο ιερομόναχος Γρηγόριος Λουρίδης και οι οικογένειές τους. Η παρουσία του επωνύμου συνεχίζεται αδιάλειπτα στη Μάρπησσα και κατά τον 20ό αιώνα, με τους Λουρίδηδες να απαντώνται κυρίως ως κτηματίες και γεωργοί.

Ιδιαίτερη θέση στην ιστορία της οικογένειας κατέχει η Ειρήνη Μιχαήλ Λουρίδου, η οποία το 1906 παντρεύτηκε στη Μάρπησσα τον γνωστό έμπορο της Παροικιάς Σπυρίδωνα Μαρινόπουλο. Η οικογένεια Λουρίδη παραμένει καταγεγραμμένη στη Μάρπησσα μέχρι και τους νεότερους χρόνους.

–1828, έτος γέννησης. Σε εκλογικό κατάλογο του 1875, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λουρίδης Μιχαήλ του Κωνσταντίνου, 47 ετών, κτηματίας.

–1831. Στις 21 Οκτωβρίου 1831, σωτήρια επιστολή των κατοίκων της Πάρου προς τον επίτροπο Αιγαίου Πελάγους, για τα δεινά των κρητών νέοαποίκων εναντίων των ντόπιων. Υπογράφει… ο Κωνσταντίνος Λουρίδης από τα χωριά του Κεφάλου.

–1833, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Γρηγόριος Λουρίδης, ετών 70, ιερομόναχος, άγαμος.

–1843, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Κωνσταντίνου Λουρίδης, ετών 60, κτηματίας, έγγαμος.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο του 1844, του Δήμου Μάρπησσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λουρίδης Ιωάννης.

–1863, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η Καλλίτσα, σύζυγος Μιχαήλ Λουρίδου, ετών 40, οικιακά, έγγαμος.

–1867. Σε έγγραφο Μαρπησσης στις 8 Νοεμβρίου του 1867 αναφέρεται ο ιερομόναχος Λουρίδης Γρηγόριος «έχει λαμβάνειν παρά του Αντωνίου Ν. Παντελαίου γεωργού, κάτοικο ενταύθα, δραχμας χιλίας εννεακοσίας μιάς.

–1868, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Κωνσταντίνος Λουρίδης, ετών 35, εργάτης, άγαμος.

–1871. Το 1871 γεννιέται ο Λουρίδης Γρηγόριος του Μιχαήλ, κτηματίας. Απεβίωσε το 1952.

–1871, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Γρηγόριος Μιχαήλ Λουρίδης, ετών 32, σανδαλοποιός, έγγαμος.

–1873. Σε έγγραφο Μαρπησσης στις 9 Δεκεμβρίου του 1873 αναφέρεται ο ιερομόναχος Γρηγόριος Λουρίδης, κάτοικος Μαρπήσσης.

–1876, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η Μαριέτα(;), σύζυγος Γρηγορίου Λουρίδη, ετών 27, οικιακά, έγγαμος.

–1880. Στο σπίτι του ιερομόναχου Γρηγορίου Λουρίδη κοντά στην εκκλησία του Άι Γιώργη του Πλούσιου ή Λουρίδη στη Μάρπησσα υπάρχει εντοιχισμένη επιγραφή με το έτος 1880 και το όνομα του κτήτορα ιερομόναχου: «ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΗ ΥΠΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΛΟΥΡΙΔΗ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Σήμερον εμού Αύριον ετέρου και Ουδέποτε τινός 1880».

–1886, έτος γέννησης. Η Μαρπησσαία Ειρήνη Μ. Λουρίδη, γεννημένη το 1886, παντρεύτηκε τον Σπύρο (Σπήλιο) Μαρινόπουλο, γεννημένο το 1876, του Παναγιώτη και της Αναστασίας. Τέκνα τους ο Παναγιώτης (1907), η Φωτεινή (1912), η Κατερίνα (1914), η Καλυψώ (1916), η Ξανθούλα (1920), η Μαρία (1921) και η Χριστίνα.

–1886, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένη η Ειρήνη Μιχαήλ Λουρίδου, ετών 17, οικιακά, άγαμος.

–1888, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Μιχαήλ Λουρίδης, ετών 15, άγαμος.

–1891, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Κωνσταντίνος Μιχαήλ Λουρίδης, ετών 12, άγαμος.

–1892, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Στυλιανός Μιχαήλ Λουρίδης, ετών 11, μαθητής, άγαμος.

–1896, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Γεώργιος Μιχαήλ Λουρίδης, ετών 7, μαθητής, άγαμος.

–1896, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Μιχαήλ Γρηγορίου Λουρίδης, ετών 7, μαθητής, άγαμος.

–1898, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Εμμανουήλ Γρηγορίου Λουρίδης, ετών 5, άνευ, άγαμος.

–1900, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Άγγελος Γρηγορίου Λουρίδης, ετών 3, άνευ, άγαμος.

–1901, έτος γέννησης. Στα Δημοτολόγια του Δήμου Μάρπησσης στις 28 Νοεμβρίου 1903 είναι εγγεγραμμένος ο Νικόλαος Γρηγορίου Λουρίδης, ετών 2, άνευ, άγαμος.

–1906. Ο γνωστός έμπορος της Παροικιάς Σπυρίδωνος Μαρινόπουλος, αδερφός των επίσης εμπόρων Αθανασίου και Σωτηρίου Μαρινόπουλου, παντρεύεται το 1906 στην Μάρπησσα την Ειρήνη Μιχ. Λουρίδου (Αιγαίον φ. 222, 22 Ιουλίου 1906).

–1925. Το 1925 γεννιέται η Μαρία Ν. Λουρίδη.

–1926. Το 1926 γεννιέται ο Λουρίδης Αντώνιος του Στυλιανού γεωργός κάτοικος κοιν. Μάρπησσας.

–1928. Το 1928 γεννιέται η Χριστίνα Ν. Λουρίδη.

–1930. Το 1930 γεννιέται ο κάτοικος της Κοινότητας Μάρπησσας Λουρίδης Ιωάννης του Στυλιανού.

–1946. Σε εκλογικό κατάλογο της Κοινότητας Μάρπησσας στις 30 Απριλίου 1946 υπάρχει εγγεγραμμένος ο Λουρίδης Γρηγόριος του Μιχαήλ, 75 ετών κτηματίας, ο Λουρίδης Νικόλαος του Μιχαήλ 38 ετών κτηματίας, ο Λουρίδης Εμμανουήλ του Γρηγορίου 47 ετών κτηματίας, ο Λουρίδης Γεώργιος του Νικολάου 25 ετών κτηματίας, ο Λουρίδης Μιχαήλ του Νικολάου 29 ετών κτηματίας και ο Λουρίδης Γρηγόριος του Νικολάου 23 ετών κτηματίας, κάτοικοι Μάρπησσας.

–1974. Σε ομαδική σχολική φωτογράφιση της Α’ Τάξης του Γυμνασίου Πάρου το 1974, απεικονίζεται η Πολυξένη Λουρίδου.

 

–Λουσίας: Το επώνυμο Λουσίας απαντά στην Πάρο από τα μέσα του 19ου αιώνα και πιθανότατα συνδέεται με οικογένεια προσφυγικής προέλευσης, χωρίς όμως να υπάρχουν ακόμη επαρκή στοιχεία για ασφαλή προσδιορισμό του τόπου καταγωγής.

–1844. Σε εκλογικό κατάλογο στις 18 Μαρτίου 1844, του Δήμου Νάουσας (της επαρχίας Νάξου), υπάρχει εγγεγραμμένος ο 39χρονος εργάτης Διαμαντής Λουσίας

–Λούτης: Το επώνυμο Λούτης απαντά στην Πάρο ήδη από τον 18ο αιώνα. Στον «Κώδικα της Εκατονταπυλιανής» αναφέρεται ο Αντώνης Λούτης, ως ιδιοκτήτης κτήματος στην περιοχή του Κάτω Αφεντικού. Η αναφορά αυτή δείχνει την παρουσία της οικογένειας στην Πάρο κατά τους χρόνους της Τουρκοκρατίας.

–18^ος αι. «Κώδικας της Εκατονταπυλιανής» του 18ου αιώνα «αρχής το Κάτω Αφεντικό, σύμπλιος Αντώνης Λούτης…»

 

–Λύδης: Το επώνυμο Λύδης συνδέεται με τη Φολέγανδρο και την Πάρο μέσω του Ιωάννη Λύδη, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, υιοθετήθηκε από την οικογένεια Βιτσαρά της Παροικιάς. Είναι πιθανότατα ο συγγραφέας του βιβλίου «Βίος του Αγίου Αρσενίου του εν Πάρω», που εκδόθηκε το 1876. Το έργο κυκλοφόρησε με το όνομα Ιωάννης Βιτσαράς, ενώ το ακρόγραμμα «ΛΔΣ» που χρησιμοποιεί φαίνεται να παραπέμπει στο παλαιό του επώνυμο, Λύδης.

 

–Λύκαρης: Βλέπε Λέκκαρης

 

–Λυμβαίος: Βλέπε Λιμβαίος

 

–Λυμπέρης:  Το επώνυμο Λυμπέρης πιθανότατα προέρχεται από το ιταλικό libero, που σημαίνει «ελεύθερος», και ενδέχεται να συνδέεται με παλαιότερη ιταλική ή δυτικοευρωπαϊκή ονοματολογική επίδραση στην Πάρο.

Το 1908 αναφέρεται ο Παναγιώτης Λυμπέρης ως υπονοματάρχης στον Αστυνομικό Σταθμό Μάρπησσας. Η αναφορά αυτή αποτελεί μέχρι σήμερα μία από τις νεότερες γνωστές παρουσίες του επωνύμου στην Πάρο.

–1908. Παναγιώτης Λυμπέρης, υπονοματάρχης στον Αστυνομικό Σταθμό Μάρπησσας το 1908;

 

–Λυράκης: Το επώνυμο Λυράκης πιθανότατα προέρχεται από το ουσιαστικό «λύρα», το μουσικό έγχορδο όργανο γνωστό ήδη από την αρχαιότητα και έως σήμερα. Η παρουσία του επωνύμου στην Πάρο τεκμηριώνεται κατά τον 20ό αιώνα, κυρίως στην Παροικιά.

–1904. Το 1904 γεννιέται ο Λυράκης Εμμανουήλ του Βασιλείου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1912. Το 1912 γεννιέται ο Λυράκης Γεώργιος του Βασιλείου ναυτικός κάτοικος Παροικιάς.

–1928. Το 1928 γεννιέται η Λυράκη Μαρία του Ιωάννη κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

–1946. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1946 υπάρχουν εγγεγραμμένα τα αδέρφια Λυράκης Εμμανουήλ και Γεώργιος του Βασιλείου ναυτικοί κάτοικοι Παροικιάς.

–1952. Στον εκλογικό κατάλογο Παροικιάς του 1952 είναι εγγεγραμμένη η Λυράκη Μαρία κάτοικος Κοιν. Παροικιάς.

 

–Λωΐζος: Βλέπε Λοΐζος

 

Για οικόσημα βλέπε εδώ…